C-541/20

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2024 r. ( *1 ) Sprostowanie wyroku W sprawach połączonych od C‑541/20 REC do C‑555/20 REC mających za przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesione w dniu 23 października 2020 r. (sprawy od C‑541/20 do C‑550/20 i C‑552/20) i w dniu 26 października 2020 r. (sprawy C‑551/20 i od C‑553/20 do C‑555/20), Republika Litewska, którą reprezentowali K. Dieninis, R. Dzikovič oraz V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, w charakterze pełnomocników, których wspierali R. Petravičius, advokatas, A. Kisieliauskaitė oraz G. Taluntytė (C‑541/20 i C‑542/20), Republika Bułgarii, którą reprezentowały początkowo M. Georgieva, T. Mitova oraz L. Zaharieva, a następnie T. Mitova oraz L. Zaharieva, w charakterze pełnomocników (od C‑543/20 do C‑545/20), Rumunia, którą reprezentowały R. Antonie, L.-E. Baţagoi, M. Chicu, E. Gane, R.-I. Haţieganu, L. Liţu oraz A. Rotăreanu, w charakterze pełnomocników (od C‑546/20 do C‑548/20), Republika Cypryjska, którą reprezentowała I. Neophytou, w charakterze pełnomocnika (C‑549/20 i C‑550/20), Węgry, które reprezentowali M.Z. Fehér oraz K. Szíjjártó, w charakterze pełnomocników (C‑551/20), Republika Malty, którą reprezentowała A. Buhagiar, w charakterze pełnomocnika, którą wspierali D. Sarmiento Ramírez-Escudero oraz J. Sedano Lorenzo, abogados (C‑552/20), Rzeczpospolita Polska, którą reprezentowali B. Majczyna, M. Horoszko, D. Krawczyk oraz D. Lutostańska, w charakterze pełnomocników (od C‑553/20 do C‑555/20), strona skarżąca, popierane przez: Królestwo Belgii, które reprezentowali początkowo S. Baeyens, P. Cottin, L. Delmotte, J.-C. Halleux, C. Pochet oraz B. Van Hyfte, a następnie S. Baeyens, P. Cottin, L. Delmotte, C. Pochet oraz B. Van Hyfte, w charakterze pełnomocników (C‑552/20), Republikę Estońską, którą reprezentowały początkowo N. Grünberg oraz M. Kriisa, a następnie M. Kriisa, w charakterze pełnomocników (C‑541/20, C‑542/20, C‑544/20, C‑545/20, od C‑547/20 do C‑552/20, C‑554/20 i C‑555/20), Republikę Łotewską, którą reprezentowały początkowo K. Pommere, I. Romanovska oraz V. Soņeca, a następnie J. Davidoviča, K. Pommere oraz I. Romanovska, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Litewską, którą reprezentowali K. Dieninis, R. Dzikovič i V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, w charakterze pełnomocników, których wspierali R. Petravičius, advokatas, A. Kisieliauskaitė i G. Taluntytė (C‑545/20, C‑547/20, C‑549/20, C‑551/20, C‑552/20 i C‑554/20), Rumunię, którą reprezentowały R. Antonie, L.-E. Baţagoi, M. Chicu, E. Gane, R.-I. Haţieganu, L. Liţu oraz A. Rotăreanu, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑545/20 oraz od C‑549/20 do C‑555/20), interwenienci, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, który reprezentowali początkowo I. Anagnostopoulou, O. Denkov, C. Ionescu-Dima, A. Tamás oraz S. Toliušis, a następnie I. Anagnostopoulou, O. Denkov, C. Ionescu-Dima, W.D. Kuzmienko, B.D. Simon, S. Toliušis oraz R. van de Westelaken, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranemu przez: Królestwo Danii, które reprezentowali początkowo J. Nymann-Lindegren, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen oraz M. Søndahl Wolff, a wreszcie C. Maertens oraz M. Søndahl Wolff, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali początkowo J. Möller i D. Klebs, a następnie J. Möller, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Grecką (C‑542/20, C‑543/20, od C‑545/20 do C‑547/20 i C‑551/20), Republikę Francuską, którą reprezentowali początkowo A.‑L. Desjonquères, A. Ferrand i N. Vincent, następnie A.‑L. Desjonquères i N. Vincent, następnie R. Bénard, J.‑L. Carré, V. Depenne, A.‑L. Desjonquères i B. Herbaut, a wreszcie R. Bénard, M. Guiresse, B. Herbaut i B. Travard, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Wielkie Księstwo Luksemburga, które reprezentowali początkowo A. Germeaux oraz T. Uri, a następnie A. Germeaux, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Niderlandów, które reprezentowali M.K. Bulterman oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Austrii, którą reprezentowali A. Posch oraz J. Schmoll, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Szwecji, które reprezentowali początkowo H. Eklinder, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, a następnie H. Eklinder, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), interwenienci, oraz Radzie Unii Europejskiej, którą reprezentowali M. Bencze, I. Gurov, A. Norberg, K. Pavlaki, V. Sanda, A. Sikora-Kalėda, A. Vârnav oraz L. Vétillard, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez: Królestwo Danii, które reprezentowali początkowo J. Nymann-Lindegren, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen oraz M. Søndahl Wolff, a wreszcie C. Maertens oraz M. Søndahl Wolff, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali początkowo J. Möller i D. Klebs, a następnie J. Möller, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Grecką (C‑542/20, C‑543/20, od C‑545/20 do C‑547/20 i C‑551/20), Republikę Francuską, którą reprezentowali początkowo A.‑L. Desjonquères, A. Ferrand i N. Vincent, następnie A.‑L. Desjonquères i N. Vincent, następnie R. Bénard, J.‑L. Carré, V. Depenne, A.‑L. Desjonquères i B. Herbaut, a wreszcie R. Bénard, M. Guiresse, B. Herbaut i B. Travard, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Włoską, którą reprezentowała G. Palmieri, w charakterze pełnomocnika, a następnie S. Fiorentino, w charakterze pełnomocnika, których wspierali A. Lipari oraz G. Santini, avvocati dello Stato (od C‑541/20 do C‑555/20), Wielkie Księstwo Luksemburga, które reprezentowali początkowo A. Germeaux oraz T. Uri, a następnie A. Germeaux, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Niderlandów, które reprezentowali M.K. Bulterman oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Austrii, którą reprezentowali A. Posch oraz J. Schmoll, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Szwecji, które reprezentowali początkowo H. Eklinder, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, a następnie H. Eklinder, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), interwenienci, TRYBUNAŁ (wielka izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes, T. von Danwitz, wiceprezes, F. Biltgen, M.L. Arastey Sahún, S. Rodin, A. Kumin, D. Gratsias i M. Gavalec, prezesi izb, E. Regan (sprawozdawca), I. Ziemele i J. Passer, sędziowie, rzecznik generalny: A. Biondi, sekretarz: A. Calot Escobar, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie W dniu 4 października 2024 r.Trybunał (wielka izba) wydał wyrok Litwa i in./Parlament i Rada (Pakiet mobilności) (od C‑541/20 do C‑555/20, EU:C:2024:818). Wyrok ten, w wersjach sporządzonych w językach postępowania, zawiera błędy, które należy sprostować z urzędu lub na wniosek Rumunii, na podstawie art. 103 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.   Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) postanawia, co następuje:   1) W części wstępnej wyroku z dnia 4 października 2024 r., Litwa i in./Parlament i Rada (Pakiet mobilności) (odC‑541/20 do C‑555/20, EU:C:2024:818), wzmiankę dotyczącą przedmiotu skarg należy sprostować w następujący sposób: „mających za przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesione w dniu 23 października 2020 r. (sprawy od C‑541/20 do C‑550/20 i C‑552/20) i w dniu 26 października 2020 r. (sprawy C‑551/20 i od C‑553/20 do C‑555/20),”.   2) Punkt 174 tego wyroku, w wersji w języku angielskim, należy sprostować w następujący sposób: „It must be borne in mind that, since the worker must be regarded as the weaker party in the employment relationship, it is necessary to prevent the employer from being in a position to impose on him or her a restriction of his or her rights or from dissuading the worker from explicitly claiming his or her rights vis-à-vis his or her employer (see, to that effect, judgment of 14 May 2019, CCOO, C‑55/18, EU:C:2019:402, paragraphs 44 and 45 and the case-law cited).”.   3) Punkt 544 rzeczonego wyroku należy sprostować w następujący sposób: „W tym względzie Rumunia dodaje, że fakt, iż państwa członkowskie w różny sposób rozwijają infrastrukturę parkingową i noclegową oraz że różnią się one również między sobą w zależności od tego, czy znajdują się na obrzeżach Unii, czy też w pobliżu ośrodka transportu drogowego Unii, sprawia, że interwencja prawodawcy Unii jest tym bardziej nieproporcjonalna. Zważywszy, że sieć parkingów jest słabo rozwinięta w państwach członkowskich tranzytu, obowiązek przewidziany w art. 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia 2020/1054 dotyczy głównie przedsiębiorstw transportowych mających siedzibę w państwach członkowskich usytuowanych na obrzeżach Unii.”.   4) Punkt 1204 wskazanego wyroku należy sprostować w następujący sposób: „W tym względzie należy jednak stwierdzić, po pierwsze, że w zakresie, w jakim Rumunia powołuje się na stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 5 dyrektywy 2020/1057, to państwo członkowskie ogranicza się do stwierdzenia w sposób ogólny, że państwa członkowskie znajdujące się »na obrzeżach Unii« są dyskryminowane pośrednio ze względu na zaskarżone przepisy tego art. 1, nie wyjaśniając, pod jakim względem wspomniany ust. 5 mógłby być źródłem niedogodności dla tych państw członkowskich, zważywszy, że ten ostatni przepis przyznaje przewoźnikowi odpowiedzialnemu za przewóz przebiegający przez terytorium danego państwa członkowskiego możliwość odstąpienia od stosowania przepisów dotyczących delegowania, jeżeli spełnione są przewidziane w nim warunki. Takie odstępstwo może ograniczyć wpływ różnicy odległości między państwem członkowskim, w którym ma siedzibę przewoźnik, a innym państwem członkowskim, w którym ma miejsce załadunek lub rozładunek towarów czy też zabieranie lub wysadzanie pasażerów, na kwestię, czy dany przewóz drogowy podlega przepisom dotyczącym delegowania pracowników przewidzianym w dyrektywie 96/71.”.   5) Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału wyroku podlegającego sprostowaniu. Wzmiankę o tym postanowieniu zamieszcza się na marginesie oryginału wyroku podlegającego sprostowaniu.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 19 grudnia 2024 r. Sekretarz A. Calot Escobar Prezes K. Lenaerts ( *1 ) Języki postępowania: bułgarski, grecki, angielski, litewski, węgierski, polski i rumuński.