C-541/20

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (wielka izba) z dnia 12 marca 2025 r. ( *1 ) Sprostowanie wyroku W sprawach połączonych od C‑541/20 REC II do C‑555/20 REC II mających za przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesione w dniu 23 października 2020 r. (sprawy od C‑541/20 do C‑550/20 i C‑552/20) i w dniu 26 października 2020 r. (sprawy C‑551/20 i od C‑553/20 do C‑555/20), Republika Litewska, którą reprezentowali K. Dieninis, R. Dzikovič oraz V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, w charakterze pełnomocników, których wspierali R. Petravičius, advokatas, A. Kisieliauskaitė oraz G. Taluntytė (C‑541/20 i C‑542/20), Republika Bułgarii, którą reprezentowały początkowo M. Georgieva, T. Mitova oraz L. Zaharieva, a następnie T. Mitova oraz L. Zaharieva, w charakterze pełnomocników (od C‑543/20 do C‑545/20), Rumunia, którą reprezentowały R. Antonie, L.-E. Baţagoi, M. Chicu, E. Gane, R.-I. Haţieganu, L. Liţu oraz A. Rotăreanu, w charakterze pełnomocników (od C‑546/20 do C‑548/20), Republika Cypryjska, którą reprezentowała I. Neophytou, w charakterze pełnomocnika (C‑549/20 i C‑550/20), Węgry, które reprezentowali M.Z. Fehér oraz K. Szíjjártó, w charakterze pełnomocników (C‑551/20), Republika Malty, którą reprezentowała A. Buhagiar, w charakterze pełnomocnika, którą wspierali D. Sarmiento Ramírez-Escudero oraz J. Sedano Lorenzo, abogados (C‑552/20), Rzeczpospolita Polska, którą reprezentowali B. Majczyna, M. Horoszko, D. Krawczyk oraz D. Lutostańska, w charakterze pełnomocników (od C‑553/20 do C‑555/20), strona skarżąca, popierane przez: Królestwo Belgii, które reprezentowali początkowo S. Baeyens, P. Cottin, L. Delmotte, J.-C. Halleux, C. Pochet oraz B. Van Hyfte, a następnie S. Baeyens, P. Cottin, L. Delmotte, C. Pochet oraz B. Van Hyfte, w charakterze pełnomocników (C‑552/20), Republikę Estońską, którą reprezentowały początkowo N. Grünberg oraz M. Kriisa, a następnie M. Kriisa, w charakterze pełnomocników (C‑541/20, C‑542/20, C‑544/20, C‑545/20, od C‑547/20 do C‑552/20, C‑554/20 i C‑555/20), Republikę Łotewską, którą reprezentowały początkowo K. Pommere, I. Romanovska oraz V. Soņeca, a następnie J. Davidoviča, K. Pommere oraz I. Romanovska, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Litewską, którą reprezentowali K. Dieninis, R. Dzikovič i V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, w charakterze pełnomocników, tych zaś wspierali R. Petravičius, advokatas, A. Kisieliauskaitė i G. Taluntytė (C‑545/20, C‑547/20, C‑549/20, C‑551/20, C‑552/20 i C‑554/20), Rumunię, którą reprezentowały R. Antonie, L.-E. Baţagoi, M. Chicu, E. Gane, R.-I. Haţieganu, L. Liţu oraz A. Rotăreanu, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑545/20 i od C‑549/20 do C‑555/20), interwenienci, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, który reprezentowali początkowo I. Anagnostopoulou, O. Denkov, C. Ionescu-Dima, A. Tamás oraz S. Toliušis, a następnie I. Anagnostopoulou, O. Denkov, C. Ionescu-Dima, W.D. Kuzmienko, B.D. Simon, S. Toliušis oraz R. van de Westelaken, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranemu przez: Królestwo Danii, które reprezentowali początkowo J. Nymann-Lindegren, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen oraz M. Søndahl Wolff, a wreszcie Ch. Maertens oraz M. Søndahl Wolff, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali początkowo J. Möller i D. Klebs, a następnie J. Möller, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Grecką (C‑542/20, C‑543/20, od C‑545/20 do C‑547/20 i C‑551/20), Republikę Francuską, którą reprezentowali początkowo A.-L. Desjonquères, A. Ferrand oraz N. Vincent, następnie A.-L. Desjonquères oraz N. Vincent, następnie R. Bénard, J.-L. Carré, V. Depenne, A.-L. Desjonquères oraz B. Herbaut, a wreszcie R. Bénard, M. Guiresse, B. Herbaut oraz B. Travard, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Wielkie Księstwo Luksemburga, które reprezentowali początkowo A. Germeaux oraz T. Uri, a następnie A. Germeaux, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Niderlandów, które reprezentowali M.K. Bulterman oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Austrii, którą reprezentowali A. Posch oraz J. Schmoll, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Szwecji, które reprezentowali początkowo H. Eklinder, J. Lundberg, Ch. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, a następnie H. Eklinder, Ch. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), interwenienci, oraz Radzie Unii Europejskiej, którą reprezentowali M. Bencze, I. Gurov, A. Norberg, K. Pavlaki, V. Sanda, A. Sikora-Kalėda, A. Vârnav oraz L. Vétillard, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez: Królestwo Danii, które reprezentowali początkowo J. Nymann-Lindegren, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen, M. Søndahl Wolff oraz L. Teilgård, następnie V. Pasternak Jørgensen oraz M. Søndahl Wolff, a wreszcie Ch. Maertens oraz M. Søndahl Wolff, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali początkowo J. Möller i D. Klebs, a następnie J. Möller, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Grecką (C‑542/20, C‑543/20, od C‑545/20 do C‑547/20 i C‑551/20), Republikę Francuską, którą reprezentowali początkowo A.-L. Desjonquères, A. Ferrand oraz N. Vincent, następnie A.-L. Desjonquères oraz N. Vincent, następnie R. Bénard, J.-L. Carré, V. Depenne, A.-L. Desjonquères oraz B. Herbaut, a wreszcie R. Bénard, M. Guiresse, B. Herbaut oraz B. Travard, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Włoską, którą reprezentowała początkowo G. Palmieri, w charakterze pełnomocnika, a następnie S. Fiorentino, w charakterze pełnomocnika, których wspierali A. Lipari oraz G. Santini, avvocati dello Stato (od C‑541/20 do C‑555/20), Wielkie Księstwo Luksemburga, które reprezentowali początkowo A. Germeaux oraz T. Uri, a następnie A. Germeaux, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Niderlandów, które reprezentowali M.K. Bulterman oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Republikę Austrii, którą reprezentowali A. Posch oraz J. Schmoll, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), Królestwo Szwecji, które reprezentowali początkowo H. Eklinder, J. Lundberg, Ch. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, a następnie H. Eklinder, Ch. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev oraz O. Simonsson, w charakterze pełnomocników (od C‑541/20 do C‑555/20), interwenienci, TRYBUNAŁ (wielka izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes, T. von Danwitz, wiceprezes, F. Biltgen, M.L. Arastey Sahún, S. Rodin, A. Kumin, D. Gratsias i M. Gavalec, prezesi izb, E. Regan (sprawozdawca), I. Ziemele i J. Passer, sędziowie, rzecznik generalny: A. Biondi, sekretarz: A. Calot Escobar, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie W dniu 4 października 2024 r.Trybunał (wielka izba) wydał wyrok Litwa i in./Parlament i Rada (Pakiet mobilności) (odC‑541/20 do C‑555/20, EU:C:2024:818). Wyrok ten, w wersjach sporządzonych w językach postępowania, zawiera błędy, które należy sprostować z urzędu na podstawie art. 154 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.   Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) postanawia, co następuje:   1) Punkt 589 wyroku z dnia 4 października 2024 r., Litwa i in./Parlament i Rada (Pakiet mobilności) (od C‑541/20 do C‑555/20, EU:C:2024:818), należy sprostować w następujący sposób: „W drodze art. 2 pkt 2 i art. 2 pkt 8 lit. a) rozporządzenia 2020/1054, które zmieniają, odpowiednio, art. 3 ust. 4 i art. 11 akapit pierwszy rozporządzenia nr 165/2014, prawodawca Unii wprowadził stopniowy system wprowadzania tachografów V2 w okresie przejściowym. I tak, po pierwsze, początek biegu tego okresu przejściowego zależy od daty wejścia w życie specyfikacji dotyczących tych ostatnich, określonych przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym 2021/1228, które weszło w życie w dniu 19 sierpnia 2021 r. Po drugie, długość wspomnianego okresu przejściowego zależy od rodzaju tachografu, w który pojazd jest już wyposażony”.   2) Punkt 590 tego wyroku należy sprostować w następujący sposób: „W tym względzie, podczas gdy pojazdy wyposażone w tachograf analogowy lub cyfrowy muszą być wyposażone w tachograf V2 nie później niż trzy lata po zakończeniu roku wejścia w życie tych specyfikacji, tj. do dnia 31 grudnia 2024 r., pojazdy wyposażone w tachograf pierwszej generacji muszą być wyposażone w tachograf V2 nie później niż cztery lata po wejściu w życie tych specyfikacji, tj. do dnia 19 sierpnia 2025 r.”.   3) Punkt 620 rzeczonego wyroku należy sprostować w następujący sposób: „Termin trzech lub czterech lat na zainstalowanie tachografów V2, przewidziany przez prawodawcę Unii w art. 2 pkt 2 rozporządzenia 2020/1054, zaczął biec nie w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli w dniu 20 sierpnia 2020 r., lecz zgodnie z tym przepisem, odpowiednio, z końcem roku wejścia w życie lub po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego, które Komisja miała przyjąć na podstawie art. 2 pkt 8 lit. a) tego rozporządzenia, dotyczącego specyfikacji technicznych, a zatem, biorąc pod uwagę wejście w życie w dniu 19 sierpnia 2021 r. rozporządzenia wykonawczego 2021/1228, odpowiednio, od dnia 31 grudnia 2021 r. lub od dnia 19 sierpnia 2021 r. W związku z tym zainteresowane przedsiębiorstwa transportowe mają w rzeczywistości dłuższy termin, w zależności od rodzaju tachografu, w jaki wyposażone są ich pojazdy, na zainstalowanie tachografów V2 zgodnie z tymi nowymi przepisami, który to termin wynosi, odpowiednio, prawie cztery i pół roku – do dnia 31 grudnia 2024 r., lub pięć lat – do dnia 19 sierpnia 2025 r.”.   4) Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału wyroku podlegającego sprostowaniu. Wzmiankę o tym postanowieniu zamieszcza się na marginesie oryginału orzeczenia podlegającego sprostowaniu.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 12 marca 2025 r. Sekretarz A. Calot Escobar Prezes K. Lenaerts ( *1 ) Języki postępowania: bułgarski, grecki, angielski, litewski, węgierski, polski i rumuński.