C-550/25

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MANUELA CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY przedstawiona w dniu 18 czerwca 2026 r.(1) Sprawa C‑550/25 P ABLV Bank AS w likwidacji przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) Odwołanie – Dostęp do dokumentów – System dostępu do dokumentów EBC – Decyzja 2004/258/WE – Prawo dostępu do akt EBC – System mający zastosowanie do żądania wnioskodawcy – Odmowa dostępu – Skarga o stwierdzenie nieważności 1.        Niniejsze odwołanie dotyczy systemu dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ustanowionego w decyzji 2004/258/CE(2). 2.        EBC decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r.(3) oddalił wniosek ABLV Bank AS (zwanego dalej „ABLV”) o udzielenie dostępu do określonych dokumentów. 3.        Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r. ABLV Bank/EBC(4) Sąd oddalił skargę złożoną przez ABLV na zaskarżoną decyzję. W odwołaniu ABLV zarzuca Sądowi szereg naruszeń prawa, w związku z czym wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji. I.      Okoliczności powstania sporu 4.        Okoliczności powstania sporu przedstawiono w pkt 2–15 zaskarżonego wyroku i można je podsumować w następujący sposób: –        ABLV był instytucją kredytową z siedzibą na Łotwie. –        W dniu 13 lutego 2018 r. United States Department of the Treasury (departament skarbu Stanów Zjednoczonych Ameryki) za pośrednictwem Financial Crimes Enforcement Network (sieci zwalczania przestępczości finansowej, Stany Zjednoczone Ameryki; zwanej dalej „FinCEN”) ogłosił swój zamiar podjęcia środka w celu wyznaczenia ABLV jako podmiotu, w odniesieniu do którego istnieje poważne ryzyko, że bierze on udział w praniu pieniędzy. W następstwie tego ogłoszenia ABLV doświadczył masowego wycofywania depozytów. –        W dniu 23 lutego 2018 r. EBC stwierdził, że ABLV znajduje się u progu upadłości lub jest nią zagrożony w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014(5). Tego samego dnia Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) podjęła decyzję o nieprzyjęciu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do ABLV. –        W dniu 11 lipca 2018 r. EBC wycofał zezwolenie ABLV. –        W dniu 26 marca 2021 r. Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (biuro ds. zapobiegania i zwalczania korupcji, Łotwa, zwane dalej „KNAB”) postanowiło umorzyć postępowanie karne wszczęte w wyniku projektu środka FinCEN. –        W dniu 25 maja 2022 r. ABLV zwrócił się do EBC z wnioskiem o udzielenie dostępu do: –        wszelkich dokumentów dotyczących, bezpośrednio lub pośrednio, FinCEN albo innych służb lub podmiotów odpowiedzialnych za inne służby skarbu państwa Stanów Zjednoczonych lub innych organów władz amerykańskich, lub innych organów w Stanach Zjednoczonych, lub skarżącego albo jego luksemburskiej spółki zależnej; –        wszelkich dokumentów zawierających, bezpośrednio lub pośrednio, korespondencję z FinCEN albo z jej kierownikami lub z innymi służbami lub podmiotami odpowiedzialnymi za inne służby departamentu skarbu państwa Stanów Zjednoczonych, z innymi organami amerykańskimi lub z innymi organami w Stanach Zjednoczonych; –        wszelkich dokumentów dotyczących bezpośrednio lub pośrednio decyzji KNAB, okoliczności faktycznych wymienionych w decyzji KNAB lub ustaleń faktycznych zawartych w decyzji KNAB, niezależnie od tego, czy miały one miejsce przed ogłoszeniem projektu środka przez FinCEN, czy po jego ogłoszeniu; –        wszelkich dokumentów dotyczących, bezpośrednio lub pośrednio, działań lub zaniechań EBC, SRB, Finanšu un kapitāla tirgus komisija (komisji ds. rynków finansowych i kapitałowych, Łotwa) (zwanej dalej „KRFK”), FinCEN lub jakiegokolwiek innego organu po ogłoszeniu projektu środka przez FinCEN lub przed jego ogłoszeniem; –        wszelkich dokumentów dotyczących, bezpośrednio lub pośrednio, Euroclear i roli odgrywanej przez nią wobec ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej, w tym, bez ograniczeń, wszelkiej korespondencji, jaką wymieniły EBC lub SRB z Euroclear i dotyczącej, bezpośrednio lub pośrednio ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej; –        wszelkich innych dokumentów dotyczących, bezpośrednio lub pośrednio, ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej. 5.        W dniu 8 sierpnia 2022 r. EBC poinformował ABLV, że jej wniosek o udzielenie dostępu zostanie rozpatrzony jako składający się z dwóch części. W odniesieniu do drugiej części (która obejmuje dokumenty wymienione w trzech ostatnich tiret wymienionych w poprzednim punkcie), wskazał, że wniosek o udzielenie dostępu nie był wystarczająco precyzyjny w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258. Z tego względu EBC wezwał ABLV, zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji 2004/258, do wskazania konkretnych tematów lub kwestii, które go interesują, a także bliżej określonego okresu. EBC poinformował ABLV, że rozpatrywanie drugiej części zostało zawieszone do czasu sprecyzowania zakresu wniosku o udzielenie dostępu. 6.        W dniu 13 września 2022 r. EBC przekazał ABLV swoją pierwotną decyzję(6), stwierdzając, że trzy ostatnie tiret wniosku o udzielenie dostępu nie były wystarczająco precyzyjne i wezwał ABLV do wskazania konkretnych tematów lub tematów, które go interesują, a także bliżej określonego okresu. W tym samym zawiadomieniu EBC wskazał w szczególności, że po zbadaniu trzech pierwszych tiret wniosku o udzielenie dostępu zidentyfikował dziewięć dokumentów istotnych w świetle dwóch pierwszych tiret. Nie można było natomiast zidentyfikować żadnego dokumentu EBC, który odpowiadałby tiret trzeciemu. Zdaniem EBC dwa z odpowiadających żądaniu dokumentów były publicznie dostępne, a pełnego lub częściowego dostępu do pozostałych siedmiu dokumentów należało odmówić(7). 7.        W dniu 11 października 2022 r. ABLV złożył do EBC wniosek potwierdzający na podstawie art. 7 ust. 2 decyzji 2004/258. W szczególności zażądał, aby EBC zmienił swoje stanowisko i uzupełnił wykaz dokumentów związanych z wnioskiem o udzielenie dostępu. Zwrócił się również, na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), o dostęp do akt toczącego się postępowania w ramach jego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów. 8.        W dniu 8 grudnia 2022 r. EBC wydał zaskarżoną decyzję. II.    Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 9.        W dniu 20 lutego 2023 r. ABLV wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 10.      W swojej skardze ABLV podnosi pięć zarzutów nieważności: –        niekompletny charakter wykazu dokumentów zidentyfikowanych przez EBC; –        błędne odniesienie się do strony internetowej FinCEN w przypadku dokumentów nr 1 i nr 2; –        niezgodność z prawem odmowy udzielenia dostępu do dokumentów nr 3–9; –        niezgodność z prawem odmowy udzielenia dostępu do akt sprawy; –        nieprawidłowe zawieszenie postępowania w sprawie dostępu do dokumentów w odniesieniu do drugiej części zestawu dokumentów. 11.      Sąd oddalił skargę w całości. III. Odwołanie i postępowanie przed Trybunałem 12.      Odwołanie ABLV, które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 sierpnia 2025 r., opiera się na dwunastu zarzutach. 13.      ABLV wnosi o: –        uchylenie zaskarżonego wyroku; –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EBC kosztami; –        przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i orzeczenia co do istoty sprawy. 14.      EBC wnosi o oddalenie skargi oraz o obciążenie ABLV kosztami postępowania. 15.      Zgodnie z sugestią Trybunału niniejsza opinia ograniczy się do trzeciego, siódmego, ósmego i dziewiątego zarzutu odwołania. IV.    Ocena 16.      EBC podnosi, że odwołanie jest niedopuszczalne w całości, powtarzając to twierdzenie przy ocenie każdego z poszczególnych zarzutów odwołania. Jego zdaniem ABLV ogranicza się do kwestionowania dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych. 17.      W odniesieniu do zarzutów będących przedmiotem niniejszej opinii uważam, że skarżący kwestionuje w istocie wykładnię przepisów dokonaną przez Sąd z jednej strony przy ustaleniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, a z drugiej strony przy określeniu zakresu wykonywania swojej własnej jurysdykcji. 18.      W zakresie, w jakim ABLV kwestionuje wykładnię lub zastosowanie prawa Unii przez Sąd, kwestie prawne zbadane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w postępowaniu odwoławczym. A.      Trzeci zarzut odwołania 1.      Argumenty stron 19.      ABLV zarzuca naruszenie prawa i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części, w której stwierdzono, że trzy ostatnie tiret wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów nie były wystarczająco precyzyjne w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258. 20.      Zdaniem ABLV Sąd do oceny nieprecyzyjnego charakteru trzech ostatnich tiret wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów nie zastosował żadnego kryterium prawnego. W zaskarżonym wyroku nie wskazano nawet, że zakres tych tiret uniemożliwiał EBC zidentyfikowanie dokumentów odpowiadających tym częściom wniosku o udzielenie dostępu. 21.      EBC uważa, że zarzut jest niedopuszczalny, ponieważ Sąd wyraźnie stwierdził, że w świetle brzmienia trzech ostatnich tiret wniosku o udzielenie dostępu EBC mógł zgodnie z prawem zażądać wyjaśnień dotyczących tych kategorii dokumentów, a kontrola tej oceny nie należy do Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania. W każdym razie, biorąc pod uwagę, że EBC nie był w stanie zidentyfikować dokumentów interesujących wnioskodawcę, zarzut ten należy oddalić. 2.      Analiza 22.      Artykuł 6 decyzji 2004/258 stanowi, że wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów EBC musi być złożony „w wystarczająco precyzyjny sposób, aby umożliwić EBC [ich] identyfikację” (ust. 1). W przeciwnym razie „EBC zwraca się do wnioskodawcy o wyjaśnienie wniosku i udziela wnioskodawcy w tym zakresie odpowiedniej pomocy” (ust. 2). 23.      Te dwa ustępy art. 6 decyzji 2004/258 stanowią praktycznie dosłowne powtórzenie art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001(8). Inaczej niż ma to miejsce w przypadku wyjątków od prawa dostępu do dokumentów, wymóg „wystarczającej precyzji” wniosków o udzielenie dostępu ma zastosowanie zarówno w przypadku rozporządzenia nr 1049/2001, jak i decyzji 2004/258. 24.      W odniesieniu do dostępu do dokumentów EBC Trybunał stwierdził, co następuje: –        „[…] decyzją 2004/258 EBC postanowił przyznać prawo dostępu do swoich dokumentów z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń określonych w tej decyzji. Decyzja ta ma zatem na celu zachowanie tego prawa dostępu, przy jednoczesnym uwzględnieniu szczególnego charakteru tej instytucji, która zgodnie z art. 130 TFUE powinna skutecznie realizować cele związane z powierzonymi jej zadaniami, dzięki niezależnemu wykonywaniu specyficznych uprawnień, które jej w związku z tym przysługują na podstawie traktatu i statutu ESBC”(9); –        „ponadto należy przypomnieć, że przewidziane w traktatach ramy prawne, które dotyczą dostępu do dokumentów EBC, są zgodnie z art. 15 ust. 3 akapit czwarty TFUE różne, w zależności od tego, czy EBC wykonuje, czy też nie, swoje funkcje administracyjne. Nawet przy założeniu, że zasady dostępu do dokumentów instytucji, o których mowa w tym akapicie, należało przyjąć zgodnie z rozporządzeniem nr 1049/2001, nie można uznać, że dokument taki jak sporny dokument […] odnosi się do wykonywania przez EBC funkcji administracyjnych”(10); –        „wynika z tego, że art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 przewiduje odmowę dostępu do dokumentu wyłącznie w odniesieniu do konkretnej decyzji, podczas gdy w ramach art. 4 ust. 3 akapit pierwszy decyzji 2004/258 ochrona poufności dokumentów EBC jest zagwarantowana nawet wówczas, gdy dokumenty te nie są częścią procesu podejmowania takiej decyzji”(11). 25.      Co do zasady wymóg dokładności zawarty w decyzji 2004/258 nie wymaga innej wykładni niż ta wynikająca z systemu dostępu do dokumentów przewidzianego w rozporządzeniu nr 1049/2001, chociaż ten ostatni nie ma zastosowania do EBC(12). 26.      W orzecznictwie Trybunału z pewnością nie brakuje wyroków dotyczących wniosków o dostęp do nadmiernej liczby dokumentów lub do bardzo długich dokumentów(13), lub dotyczących znaczeniowej identyfikacji pojęcia „dokumentu”(14). 27.      Nie dotyczy to jednak wymogu „wystarczającej precyzji wniosku o udzielenie dostępu”. Wymóg ten dotyczy identyfikacji żądanych dokumentów, czyli czegoś, co poprzedza ocenę obszerności i liczby tych dokumentów(15). 28.      ABLV twierdzi, że w odniesieniu do spornych dokumentów, „jego wniosek jest prosty i precyzyjny”(16). Jego zdaniem jeśli EBC zrozumiał inaczej, a zwłaszcza jeśli Sąd podziela pogląd EBC, można to wytłumaczyć jedynie: a) taktyką opóźniającą, która leży u podstaw podejścia EBC do dostępu do jego dokumentów(17); i b) naruszeniem prawa przez Sąd „poprzez nieprzedstawienie żadnej analizy, żadnego uzasadnienia i niestwierdzenie w żaden sposób, że trzy ostatnie tiret wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów złożonego przez wnioskodawcę faktycznie uniemożliwiły BCE identyfikację żądanych dokumentów”(18). 29.      W szczególności zarzuty wobec Sądu są formułowane przez ABLV stanowczo. I tak, twierdzi, że „Sąd nie przedstawia żadnego uzasadnienia ani argumentu prawnego co do tego, w jaki sposób rzekomo ogólny charakter sformułowań zawartych we wniosku powoduje, że wniosek jest nieprecyzyjny”(19). Ponadto podnosi, że „Sąd nie opiera się na żadnych podstawach prawnych, ani nie próbuje zastosować żadnego kryterium prawnego […] [stwierdzając] że zakres wniosku uniemożliwia instytucji zidentyfikowanie żądanych dokumentów”(20). 30.      Lektura pkt 170–182 zaskarżonego wyroku wykazuje jednak, że tak poważne zarzuty są bezpodstawne. 31.      Sąd stwierdza, że „[z]ważywszy, że EBC uznał, iż trzy ostatnie tiret wniosku o udzielenie dostępu nie spełniają warunków przewidzianych w art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258, należy zbadać w pierwszej kolejności, czy ta część wniosku o udzielenie dostępu była wystarczająco precyzyjna w rozumieniu art. 6 ust. 1 wspomnianej decyzji i, w drugiej kolejności, czy EBC uczynił zadość ciążącemu na nim obowiązkowi udzielenia pomocy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 tej decyzji”(21). 32.      W dalszej kolejności Sąd przytacza treść trzech ostatnich tiret wniosku(22) i dochodzi do wniosku, że „[z]e względu na ogólny charakter sformułowań zawartych w trzech ostatnich tiret wniosku o udzielenie dostępu EBC mógł zgodnie z prawem zażądać wyjaśnień w odniesieniu do tych kategorii dokumentów […] w świetle brzmienia [tych tiret], a w szczególności w braku określenia okresu, którego ma on dotyczyć, nie było możliwe ustalenie, czy ta część wniosku dotyczyła dokumentów związanych z ogłoszeniem projektu środka przez FinCEN, czy też innych kwestii związanych z nadzorem”(23). 33.      Do Sądu należy rozstrzygnięcie, czy sformułowania wniosku w istocie były na tyle szerokie, że nie spełniały wymogu precyzji określonego w art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258. Jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnego stanu faktycznego będącego przedmiotem sporu, a także do zbadania dowodów. Poza przypadkami, w których doszło do ich przeinaczenia(24), które ma miejsce jedynie „w szczególności wówczas, gdy Sąd w oczywisty sposób przekroczył granice rozsądnej oceny materiałów dowodowych”(25), Trybunał musi uwzględnić te oceny w postępowaniu odwoławczym. 34.      Moim zdaniem Sąd dokonał rozsądnej oceny spornego wniosku. 35.      Jak już wcześniej pisałem(26), ABLV wnioskował m.in. o: –        wszelkie dokumenty dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, działań lub zaniechań EBC, SRB, KRFK, FinCEN lub jakiegokolwiek innego organu władz po ogłoszeniu projektu środka przez FinCEN lub przed jego ogłoszeniem; –        wszelkie dokumenty dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, Euroclear i roli odgrywanej przez nią wobec ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej, w tym, bez ograniczeń, wszelkiej korespondencji, jaką wymieniły EBC lub SRB z Euroclear, dotyczącej, bezpośrednio lub pośrednio ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej; –        wszelkie inne dokumenty dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, ABLV lub jego luksemburskiej spółki zależnej. 36.      Zgadzam się z Sądem, że ogólność tych sformułowań nie podlega dyskusji: –        we wszystkich trzech przypadkach wniosek dotyczy „wszelkich dokumentów” odnoszących się „bezpośrednio lub pośrednio” do „działań lub zaniechań” różnych instytucji „lub jakiegokolwiek innego organu” do „skarżącego lub jego luksemburskiej spółki zależnej”; –        wniosek obejmuje „bez ograniczeń, wszelką korespondencję” jaką wymieniły BCE i dwa podmioty, dotyczącą, bezpośrednio lub pośrednio, ABLV i jego luksemburskiej spółki zależnej; –        za żądane dokumenty uznaje się te, które zostały sporządzone (lub niesporządzone, w przypadku zaniechań) „po ogłoszeniu projektu środka przez FinCEN lub przed jego ogłoszeniem”. 37.      Ocena Sądu dotycząca braku precyzji wniosku sporządzonego przy użyciu tak szerokich sformułowań nie może, powtarzam, zostać uznana za nierozsądną. Można ją oczywiście zakwestionować, jak to czyni ABLV, ale jedynie wnosząc o nową ocenę okoliczności faktycznych, co nie jest możliwe w ramach odwołania. 38.      Co więcej, ocena, którą ABLV obecnie kwestionuje (niesłusznie) w odwołaniu, mogłaby być inna, gdyby ABLV zastosował się do żądania wyjaśnień, które skierował do niego EBC zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem udzielenia pomocy. 39.      Zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji 2004/258, EBC dwukrotnie zwrócił się z prośbą do ABLV o wskazanie konkretnych tematów, które go interesują, oraz określenie okresu, którego jego wniosek ma dotyczyć(27). 40.      ABLV zignorował tę prośbę, uznając, że jego wniosek był wystarczająco precyzyjny i że EBC jedynie próbowało opóźnić i utrudnić procedurę dostępu do dokumentów. 41.      Ponownie zgadzam się z Sądem, że „skarżąc[y] nie m[ógł] nie doprecyzować swojego wniosku nie ponosząc przy tym ryzyka, że EBC powoła się wobec nie[go] na to, że wniosek ten nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258”(28). Sąd dodaje, że „brak wyjaśnień ze strony [ABLV] nie wynika z niemożności zidentyfikowania przez ni[ego] dokumentów, które zawierają poszukiwane przez ni[ego] informacje, lecz jest konsekwencją braku po je[go] stronie woli sprecyzowania tego wniosku o udzielenie dostępu”(29). 42.      Ostatecznie ABLV podtrzymał stanowisko, że kwestionowany wniosek był jasny i precyzyjny, ignorując żądanie wyjaśnień, które – jakkolwiek dyskusyjne by się mogło wydawać – nie było w żadnym wypadku nierozsądne lub nieproporcjonalne i wobec którego nie można było tak po prostu podnieść domniemanego przez skarżącego zamiaru opóźnienia postępowania przez zaskarżonego. 43.      W tych okolicznościach uważam, że trzeci zarzut odwołania należy oddalić jako bezpodstawny. B.      Siódmy i ósmy zarzut odwołania 44.      Zarzuty siódmy i ósmy mogą zostać rozpatrzone łącznie: w zarzucie siódmym ABLV kwestionuje prawidłowość ustalenia przez Sąd przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz zakresu swojej jurysdykcji; w zarzucie ósmym wskazuje na konsekwencje tego błędu w związku z odmową dostępu do trzech z żądanych dokumentów. 45.      W siódmym zarzucie odwołania ABLV zarzuca Sądowi dwa naruszenia prawa: –        z jednej strony poprzez uznanie, że podstawą obowiązku zachowania poufności przez EBC może być art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013(30) i art. 53 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE(31); –        z drugiej strony poprzez przyznanie EBC „szerokiego zakresu uznania” w zastosowaniu kryteriów ustanowionych w wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r., Baumeister.(32) 46.      W ósmym zarzucie odwołania ABLV zarzuca Sądowi naruszenie prawa polegające na nieprawidłowym zastosowaniu kryteriów z wyroku Baumeister przy ocenie poufnego charakteru dokumentów nr 3, 4 i 9. 1.      Argumenty stron 47.      W pierwszej części siódmego zarzutu odwołania ABLV podnosi, że Sąd pominął zasadę, zgodnie z którą dyrektywy same przez się nie mogą nakładać obowiązków na jednostki. W związku z tym EBC nie mógł powoływać się bezpośrednio na obowiązki zawarte w dyrektywie 2013/36. 48.      W drugiej części tego samego zarzutu ABLV zauważa, że Sąd zgadzając się z ogólnymi i bezpodstawnymi twierdzeniami EBC i nie wymagając konkretnych dowodów, ograniczył się do przeprowadzenia czysto formalnej kontroli postępowania EBC, naruszając tym samym prawo do skutecznego środka prawnego (art. 47 Karty), zasadę sądowej kontroli legalności (art. 263 TFUE) i zasadę przejrzystości (art. 15 TFUE i art. 1 TUE). 49.      Z kolei EBC twierdzi, że pierwsze z zarzucanych naruszeń jest pozbawione podstaw: nawet gdyby uznać, że rozporządzenie nr 1024/2013 i dyrektywa 2013/36 nie mają zastosowania w sprawie, Sąd potwierdził zgodność z prawem zaskarżonej decyzji zgodnie z kryteriami ustanowionymi w wyroku Baumeister, którego zastosowanie w celu oceny poufności dokumentów na podstawie art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258 nie jest kwestionowane w niniejszym odwołaniu. 50.      W odniesieniu do drugiego zarzucanego naruszenia prawa EBC podnosi, że ABLV po prostu nie zgadza się z oceną dowodów dokonaną przez Sąd. 51.      Na poparcie ósmego zarzutu odwołania ABLV twierdzi, że Sąd nie zastosował kryteriów z wyroku Baumeister na podstawie konkretnych dowodów, ponieważ oparł się na ogólnych i bezpodstawnych twierdzeniach EBC, któremu Sąd przyznał nadmiernie szeroki zakres uznania. 52.      Natomiast EBC twierdzi, że Sąd przedstawił szczegółowe powody potencjalnie szkodliwego charakteru ujawnienia dokumentów nr 3, 4 i 9. 2.      Analiza a)      Obowiązek zachowania poufności przezEBC 53.      Sąd wychodzi z założenia, że dokumenty nr 3, 4 i 9 dotyczą wymiany informacji pomiędzy EBC z jednej strony, a z drugiej instytucją nadzorowaną (ABLV) lub europejskim organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB), w ramach konkretnej procedury nadzorczej dotyczącej ABLV po ogłoszeniu [projektu środka przez] FinCEN. 54.      Z tego założenia Sąd wywodzi, że dokumenty te podlegają przepisom art. 27 rozporządzenia nr 1024/2013 i art. 53 dyrektywy 2013/36, które dotyczą tajemnicy zawodowej i wymiany informacji w ramach wykonywania zadań nadzorczych(33). 55.      Na poparcie tego wniosku w zaskarżonym wyroku powołano art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258, zgodnie z którym „odmawia [się] dostępu do dokumentu, jeżeli jego ujawnienie naruszyłoby ochronę […] poufności informacji, które są chronione jako takie na mocy prawa Unii”. Sąd odwołuje się zatem do przepisów prawa Unii mających zastosowanie w kontekście, w jakim sporządzono dokumenty, o dostęp do których się zwrócono(34). 56.      Innymi słowy, zdaniem Sądu art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258 ustanawia powiązanie między systemem publicznego dostępu do dokumentów EBC z systemami tajemnicy zawodowej, którym podlegają EBC i jego personel (oraz, w stosownych przypadkach, organy krajowe) na podstawie prawa Unii, w celu zapewnienia przestrzegania przez EBC ciążących na nim obowiązków zachowania tajemnicy zawodowej(35). 57.      Podsumowując, Sąd zastosował art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258, który poprzez odesłanie do przepisów prawa Unii chroniących poufność dokumentów prowadzi bezpośrednio do art. 27 rozporządzenia nr 1024/2013, a w stosownym przypadku do art. 53 dyrektywy 2013/36. 58.      Jak przypomniano w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do tych dwóch ostatnich przepisów: –        art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 stanowi, że personel EBC podlega wymogom dotyczącym zachowania tajemnicy służbowej w zakresie informacji uzyskanych w ramach nadzoru ostrożnościowego. Obowiązek ten pociąga za sobą w szczególności obowiązek przestrzegania wymogów poufności określonych w stosownych aktach prawa Unii(36); –        art. 53 ust. 1 dyrektywy 2013/36 nakłada na organy państw członkowskich właściwe w zakresie nadzoru ostrożnościowego obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej lub służbowej(37). 59.      Moim zdaniem Sąd w żadnym razie nie naruszył prawa przywołując w niniejszej sprawie wspomniane artykuły rozporządzenia nr 1024/2013 i dyrektywy 2013/36. Oba te przepisy mogą znaleźć zastosowanie w celu ustalenia, czy występuje „poufnoś[ć] informacji, które są chronione jako takie na mocy prawa Unii”, wyłączona z dostępu publicznego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258. 60.      W odniesieniu do dyrektywy 2013/36, powołanie się na nią przez Sąd nie oznacza, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi ABLV, że doszło do naruszenia art. 288 TFUE ani dokonującego jego wykładni orzecznictwa. 61.      W każdym razie, i jak podnosi EBC, Sąd powołał się na doktrynę wynikającą z wyroku Baumeister w celu zdefiniowania pojęcia „informacji poufnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258. 62.      Oczywiście doktryna ta, której zasady (choć nie jej zastosowanie ad casum) nie są kwestionowane przez ABLV, została ustanowiona przy wykładni art. 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE(38). Doktrynę tę można jednak rozszerzyć na informacje poufne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258. 63.      Tytułem ewentualnym zgadzam się z EBC że nawet, gdyby odniesienie się do rozporządzenia nr 1024/2013 i dyrektywy 2013/36 było niewłaściwe (quod non), Sąd dokonał wykładni art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji 2004/258 zgodnie z orzecznictwem powstałym w kontekście ochrony poufności w zakresie kontroli rynków finansowych, które może być stosowane w drodze analogii do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi. b)      Zakres uznaniaEBC i jego kontrola sądowa 64.      ABLV uważa, że Sąd przyznał EBC nadmierny zakres uznania w zastosowaniu kryteriów ustanowionych w wyroku Baumeister. Sąd przyjął ogólne twierdzenia EBC (zdaniem ABLV bezpodstawnie) przy dokonaniu oceny, czy ujawnienie niektórych dokumentów naruszałoby ochronę prawidłowego funkcjonowania systemu nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi. 65.      W odniesieniu do tej kwestii Sąd stwierdził, co następuje(39): –        EBC posiada szeroki zakres uznania przy ocenie, czy interes publiczny dotyczący ochrony dokumentów przeznaczonych do jego użytku wewnętrznego lub wymiany opinii między nim a właściwymi organami krajowymi mógłby zostać naruszony poprzez ujawnienie informacji zawartych w spornych dokumentach; –        kontrola legalności dokonywana w tym względzie przez sąd Unii powinna zatem ograniczać się do kontroli przestrzegania zasad postępowania i uzasadnienia, materialnej prawdziwości stanu faktycznego, jak również braku oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego i nadużycia władzy. 66.      W istocie ABLV nie kwestionuje w swoim odwołaniu zasadności abstrakcyjnych rozważań Sądu dotyczących zakresu uznania, którym dysponuje EBC przy ocenie skutków ujawnienia dokumentu. Nie podważa także zakresu kontroli tej oceny, której Sąd ma dokonać w ramach swojej jurysdykcji. 67.      W siódmym zarzucie odwołania ABLV twierdzi raczej, że Sąd zgodził się z decyzją EBC bez wymagania konkretnych dowodów i ograniczył swoją kontrolę do czystej formalności, naruszając prawo skarżącego do skutecznego środka prawnego i zasadę przejrzystości. 68.      Z lektury zaskarżonego wyroku wynika jednak jasno, że Sąd przeprowadził, moim zdaniem wystarczającą, analizę oceny EBC w przedmiocie ryzyka ujawnienia niektórych dokumentów żądanych przez ABLV(40). 69.      W szczególności w odniesieniu do dokumentów nr 3, 4 i 9 Sąd zastosował kryteria z wyroku Baumeister w sposób, który nawet jeśli nie podziela go ABLV, nie jest nierozsądny, ani arbitralny. Sam fakt, że ABLV nie zgadza się z oceną dowodów przeprowadzoną w pierwszej instancji przez Sąd, nie jest wystarczający do uwzględnienia zarzutu odwołania. 70.      Nieprecyzyjność argumentacji siódmego zarzutu odwołania została skorygowana w ósmym, w którym ABLV odnosi się konkretnie do trzech spornych dokumentów z perspektywy doktryny Baumeister. Zatrzymam się zatem na analizie oceny, której dokonał Sąd w przedmiocie decyzji EBC w związku z tymi spornymi dokumentami. c)      Kontrola Sądu dotycząca oceny przez EBCpoufnego charakteru dokumentównr 3, 4 i 9 71.      ABLV jednoznacznie stwierdza, że Sąd „błędnie zastosował kryteria ustanowione w wyroku […] Baumeister” i „nie poparł [ich] […] konkretnymi dowodami w odniesieniu do dokumentów nr 3, 4 i 9; przeciwnie, oparł się na ogólnych założeniach dotyczących szkody wyrządzonej stosunkom nadzorczym, nie uzasadniając ich w wystarczający sposób”(41). 72.      W pkt 81–89 zaskarżonego wyroku, które ABLV wskazał jako te, w których doszło do domniemanego naruszenia prawa, Sąd bada, czy EBC zasadnie uznał dokumenty nr 3, 4 i 9 za poufne. 73.      Sąd stwierdził, że „należy zbadać, po pierwsze, czy te dokumenty nie mają publicznego charakteru, a po drugie, czy ich ujawnienie mogłoby naruszać interesy przekazującej je osoby fizycznej lub prawnej lub interesy osób trzecich, a nawet zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu systemu nadzoru ostrożnościowego”(42). Poprzez takie sformułowania Sąd prawidłowo identyfikuje kryteria ustanowione w wyroku Baumeister.(43) 74.      Sąd przypomniał ponadto, że „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucja Unii może oprzeć się na hipotetycznych zachowaniach podmiotów gospodarczych i na skutkach tych zachowań w odniesieniu do przyszłych interwencji […], w związku z czym EBC [może] zasadnie powoływać się na ryzyko, że ujawnienie [mogłoby doprowadzić do] utraty zaufania między EBC, a tymi, którzy w ramach mechanizmu nadzoru ostrożnościowego, wymieniają z nim informacje i analizy […]”(44). Z powyższego Sąd wywodzi, że argumenty ABLV w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione. 75.      Wychodząc z powyższych założeń Sąd w uzasadniony sposób wyklucza, że trzy sporne dokumenty mają publiczny charakter (pierwsze kryterium Baumeister), czyniąc to w następujący sposób: –        „Lektura dokumentów nr 3 i 4 pozwala na stwierdzenie, że chodzi o […] porady udzielone przez konsultantów zewnętrznych skarżącego dotyczące sekcji 311 amerykańskiej ustawy »USA PATRIOT Act« oraz notatkę sporządzoną przez konsultantów zewnętrznych skarżącego dotyczącą proponowanego środka FinCEN. Dokumenty te zawierają […] analizy i strategie opracowane przez konsultantów zewnętrznych skarżącego po ogłoszeniu FinCEN. Nic nie wskazuje na to, że informacje zawarte w tych dokumentach są publiczne”(45). –        „Jeśli chodzi o dokument nr 9, jego lektura potwierdza, że jest to rzeczywiście wymiana wiadomości e-mail między EBC a SRB zawierająca informacje nadzorcze, które nie są publicznie dostępne.”(46). 76.      Sąd doszedł do tego wniosku po zbadaniu samych dokumentów, jak wskazano w zaskarżonym wyroku. Nie przyjął zatem bezkrytycznie argumentów EBC, wbrew twierdzeniom ABLV. 77.      To samo dotyczy ewentualnej szkody, jaka mogłaby wyniknąć z ujawnienia żądanych dokumentów dla interesów osoby, która przekazała informacje, lub osób trzecich, lub dla prawidłowego funkcjonowania systemu nadzoru (drugie kryterium Baumeister). 78.      W tym celu Sąd: –        przypomina, że „w zaskarżonej decyzji EBC wskazał, że przekazanie dokumentów nr 3 i 4 przez konsultantów zewnętrznych skarżącego opierało się na założeniu, że pozostaną one poufne. Zdaniem EBC ujawnienie tych dokumentów mogłoby naruszać interesy tych konsultantów. Dokument nr 9 zawierał również analizy ostrożnościowe”(47); –        następnie przedstawia argumenty EBC przeciwko ujawnieniu dokumentów nr 3, 4 i 9, a mianowicie: że takie ujawnienie „naruszyłoby […] interes EBC w postaci otrzymywania rzetelnych, obiektywnych i kompletnych ocen ostrożnościowych. EBC uważa, że ujawnienie uniemożliwiłoby mu otrzymywanie skutecznych ocen zewnętrznych, wolnych od jakiejkolwiek możliwej presji zewnętrznej związanej z ryzykiem błędnej interpretacji lub wysłania niewłaściwego sygnału. Zdaniem EBC ujawnienie zaszkodziłoby zatem prawidłowemu funkcjonowaniu całego systemu nadzoru ostrożnościowego”(48); –        wreszcie, nie przyjmuje po prostu tej oceny EBC, lecz zestawiając ją z argumentami przedstawionymi a contrario przez ABLV, stwierdza że „[s]karżący nie zdołał podważyć oceny EBC, zgodnie z którą ujawnienie dokumentów nr 3, 4 i 9 mogłoby osłabić wzajemne zaufanie między EBC z jednej strony, a instytucjami nadzorowanymi i SRB z drugiej, które jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania systemu nadzoru ostrożnościowego”(49). 79.      ABLV usiłował podważyć uzasadnienie EBC utrzymując, że „w istocie ryzyko dla prawidłowego funkcjonowania systemu nadzoru [było pozbawione] podstaw, jako że już [było] przedmiotem negatywnych oświadczeń publicznych ze strony EBC i SRB [i że] EBC nie [przedstawił] żadnego namacalnego dowodu, że w istocie doszłoby do powoływanej utraty zaufania”(50). 80.      Argument ABLV nie został uwzględniony z tego prostego powodu, że zdaniem Sądu „chociaż EBC i SRB opublikowały pewne informacje dotyczące sytuacji skarżącego i jego luksemburskiej spółki zależnej po ogłoszeniu FinCEN w celu poinformowania opinii publicznej, należy zauważyć, że informacje zawarte w dokumentach nr 3, 4 i 9 nie były przedmiotem takiego komunikatu”(51). 81.      W tym miejscu Sąd przywołuje swoją doktrynę w przedmiocie zasadności powoływania się na hipotetyczne zachowania podmiotów gospodarczych i na ich skutki aby – jak to uczynił EBC – uzasadnić swoją decyzję „ryzykiem, że ujawnienie mogłoby doprowadzić do utraty zaufania między EBC, a tymi, którzy w ramach mechanizmu nadzoru ostrożnościowego, wymieniają z nim informacje i analizy”(52). 82.      W świetle powyższego uważam, że nie można twierdzić, że Sąd odnosząc się do wniosków EBC „oparł się na ogólnych założeniach […] nie uzasadniając ich w wystarczający sposób […] [i] bez zbadania, czy kwestionowane dokumenty w istocie zawierają informacje spełniające wszystkie kryteria ustanowione w wyroku Baumeister”(53). 83.      Przeciwnie, z zaskarżonego wyroku wynika, że, po pierwsze, Sąd zbadał sporne dokumenty, a po drugie, że zestawiając argumenty przedstawione przez EBC z argumentami ABLV, stwierdził, że skoro powołanie się na hipotetyczne zachowania podnoszone przez EBC jest istotne dla ustalenia istnienia ryzyka, to ABLV nie podważył go w przekonujący sposób. 84.      W konsekwencji siódmy i ósmy zarzut odwołania należy oddalić. C.      Dziewiąty zarzut odwołania 85.      W dziewiątym zarzucie odwołania ABLV twierdzi, że Sąd naruszył prawo, interpretując art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258. 86.      Zarzucane naruszenie prawa polega w istocie na przyznaniu, że EBC nie miał obowiązku zasięgnięcia opinii ABLV lub SRB w przedmiocie możliwości ujawnienia dokumentów nr 3, 4 i 9 (pkt 90–93 zaskarżonego wyroku), ani zasięgnięcia opinii osób trzecich zainteresowanych w przypadku ujawnienia dokumentów nr 7 i 8 (pkt 132–138 zaskarżonego wyroku). 1.      Argumenty stron 87.      Rozwijając dziewiąty zarzut odwołania (pkt 61 skargi wszczynającej postępowanie przed Sądem) ABLV odnosi się wyłącznie do dokumentów nr 3, 4 i 9, a nie do dokumentów nr 7 i 8. 88.      W przedmiocie dokumentów nr 3, 4 i 9 ABLV twierdzi, że pochodzą one od innych instytucji lub organów, lub że zostały sporządzone we współpracy z nimi, a zatem zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258 odmowa ich ujawnienia może nastąpić jedynie, jeśli EBC przedstawi jasne uzasadnienie, co nie nastąpiło. Zdaniem ABLV Sąd nie zbadał, czy zostały spełnione warunki wymagane do odmowy dostępu do tych dokumentów. 89.      EBC zasadniczo twierdzi, że zaskarżony wyrok jest zgodny z art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258. 2.      Analiza 90.      Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258 „[w] odniesieniu do dokumentów osób trzecich, EBC zasięga opinii zainteresowanej osoby trzeciej w celu oceny, czy wyłączenie przewidzian[e] w niniejszym artykule ma zastosowanie, chyba że nie ulega wątpliwości, że dokument ten powinien albo nie powinien zostać ujawniony”(54). 91.      Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę charakter i treść dokumentów nr 3, 4 i 9, oczywistym jest, że EBC nie powinien ich ujawniać. „W związku z tym, zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258, nie można […] zarzucić EBC, że nie zasięgnął opinii skarżącego ani SRB”(55). 92.      W odniesieniu do dokumentów nr 7 i 8 Sąd doszedł do tego samego wniosku, „biorąc pod uwagę [ich] charakter i treść”(56). Jak już wskazałem, ponieważ dziewiąty zarzut odwołania nie zawiera szczegółowych zastrzeżeń wobec tej części wyroku, nie ma potrzeby przeprowadzania jego analizy. 93.      Zastrzeżenia sformułowane przez ABLV wobec Sądu nie są przekonujące. 94.      Po pierwsze, wbrew twierdzeniom ABLV, Sąd nie przyjął po prostu twierdzeń EBC, że oczywiste jest, że dokumenty nr 3, 4 i 9 nie powinny zostać ujawnione(57). Dokładniej rzecz ujmując, Sąd samodzielnie ocenił w świetle spornych dokumentów(58), że ze względu na ich charakter i treść EBC nie powinien ich ujawniać. 95.      Po drugie, (chociaż Sąd tego nie zauważył)(59), żądanie, by EBC zasięgnął opinii samego ABLV przed uwzględnieniem jego wniosku o udzielenie dostępu, jest nietrafione po prostu dlatego, że ABLV nie był osobą trzecią wrozumieniu art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258(60). 96.      Wreszcie, SRB (w odniesieniu do dokumentu nr 9) i konsultanci zewnętrzni (w odniesieniu do dokumentów nr 3 i 4) byli rzeczywiście osobami trzecimi w rozumieniu tego przepisu. Zasięgnięcie ich opinii było co do zasady wymagane w celu ustalenia, czy ma zastosowanie któreś z wyłączeń przewidzianych w art. 4 decyzji 2004/258, chyba że niewątpliwie dokumenty nie powinny zostać ujawnione. 97.      Jak już wspomniałem, Sąd stwierdził, że „biorąc pod uwagę charakter i treść dokumentów nr 3, 4 i 9”, nie powinny one zostać ujawnione(61). Wcześniej uznał, że korespondencja mailowa między EBC a SRB zawierająca informacje dotyczące nadzoru nad instytucjami kredytowymi nie weszła do domeny publicznej, i że również informacje zawarte w raportach konsultantów nie są publiczne(62). 98.      Z pewnością Sąd mógł rozwinąć tę kwestię, przypominając powody, które skłoniły go do odmowy dostępu do dokumentów jako chronionych przez obowiązek zachowania poufności i których ujawnienie mogłoby wywołać szkodliwe skutki. Do tych powodów, związanych z informacjami uzyskanymi w ramach nadzoru nad instytucjami kredytowymi, który sprawuje SRB, lub przekazanych przez konsultantów, których interesy mogłyby zostać naruszone, odniosłem się proponując oddalenie siódmego i ósmego zarzutu odwołania. 99.      Jeśli więc uznać te powody (które, podkreślam, nie zostały przytoczone w pkt 92 zaskarżonego wyroku, ale są zawarte w jego podstawie w sposób dorozumiany), zasięgnięcie opinii SRB lub wspomnianych konsultantów zewnętrznych było zbędne. 100. Ostatecznie dziewiąty zarzut odwołania również powinien zostać oddalony. V.      Wnioski 101. Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi: –        Oddalić zarzuty trzeci, siódmy, ósmy i dziewiąty odwołania. 1      Język oryginału: hiszpański. 2      Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. 2004, L 80, s. 42), zmieniona decyzją (UE) 2015/529 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 21 stycznia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 84, s. 64). Zwana dalej „decyzją 2004/258”. 3      Decyzja LS/2022/261; zwana dalej „zaskarżoną decyzją”. 4      Sprawa T‑100/23 (EU:T:2025:564); zwana dalej „zaskarżonym wyrokiem”. 5      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1). 6      Decyzja przyjęta pod sygnaturą LS/PS/2022/48. 7      Dziewięć dokumentów zidentyfikowanych przez EBC to: –       komunikat prasowy FinCEN dotyczący środka podjętego przeciwko ABLV z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 1); –       ogłoszenie FinCEN zawierające zawiadomienie o proponowanym środku (ZPŚ) (dokument nr 2); –       porady udzielone przez konsultantów zewnętrznych ABLV dotyczące sekcji 311 amerykańskiej ustawy „USA PATRIOT Act”, z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 3); –       notatka dotycząca ZPŚ przygotowana dla EBC przez konsultantów zewnętrznych ABLV (dokument nr 4); –       wymiany e‑maili w ramach EBC podsumowujących kwestie dotyczące ABLV po otrzymaniu informacji odorganów Stanów Zjednoczonych, z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 5); –       wymiany e-maili w ramach EBC dotyczących środka podjętego przeciwko skarżącemu po otrzymaniu informacji od organów Stanów Zjednoczonych, z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 6); –      wymiana e-maili między KRFK i EBC w przedmiocie środka podjętego przez FinCEN w związku z ABLV, z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 7); –      wymiana e-maili między EBC i KRFK w przedmiocie środka podjętego przez FinCEN w związku z ABLV, z dnia 13 lutego 2018 r. (dokument nr 8); –      wymiana e-maili między EBC i SRB po ogłoszeniu FinCEN, z dnia 15 lutego 2018 r. (dokument nr 9). 8      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). 9      Wyrok z dnia 17 grudnia 2020 r. De Masi i Varoufakis/EBC (C‑342/19 P, EU:C:2020:1035; zwany dalej „wyrokiem De Masi i Varoufakis/EBC”, pkt 76). 10      Wyrok De Masi i Varoufakis/EBC, pkt 77. 11      Wyrok De Masi i Varoufakis/EBC, pkt 78. 12      Wyrok De Masi i Varoufakis/EBC, pkt 48. 13      Wyrok z dnia 2 października 2014 r., Strack/Komisja (C‑127/13 P, EU:C:2014:2250). 14      Wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., Typke/Komisja (C‑491/15 P, EU:C:2017:5). 15      Czynników, do których odnoszą się w sposób niemal identyczny, art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 i jego odpowiednik w decyzji 2004/258. 16      Punkt 37 odwołania. 17      Punkty 2 i 3 odwołania. 18      Punkt 33 odwołania. 19      Punkt 34 odwołania. 20      Punkt 36 odwołania. 21      Punkt 170 zaskarżonego wyroku. 22      Punkt 173 zaskarżonego wyroku. 23      Punkt 174 zaskarżonego wyroku. 24      Wyrok z dnia 20 marca 2014 r., Rousse Industry/Komisja (C‑271/13 P, EU:C:2014:175, pkt 81). 25      Wyrok z dnia 2 października 2014 r., Strack/Komisja (C‑127/13 P, EU:C:2014:2250, pkt 79). 26      Punkt 4 niniejszej opinii. 27      Punkt 177 zaskarżonego wyroku. 28      Punkt 180 zaskarżonego wyroku. 29      Punkt 181 zaskarżonego wyroku. 30      Rozporządzenie Rady z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63). 31      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338). 32      Sprawa C‑15/16 (EU:C:2018:464). Zwany dalej „wyrokiem Baumeister”. 33      Punkt 80 zaskarżonego wyroku. 34      Punkt 80 zaskarżonego wyroku. 35      Punkt 80 zaskarżonego wyroku. 36      Punkt 71 zaskarżonego wyroku. 37      Punkt 72 zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 53 ust. 1 dyrektywy 2013/36 tajemnica zawodowa lub służbowa co do zasady zakazuje tym organom ujawniania otrzymanych informacji poufnych, za wyjątkiem postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie instytucji kredytowych. Obok tej zasady istnieją dwa wyjątki zezwalające na ujawnienie informacji poufnych: po pierwsze, w przypadkach gdy zastosowanie mają przepisy prawa karnego, a po drugie, w przypadkach związanych z postępowaniami cywilnymi i handlowymi, pod dwoma warunkami: z jednej strony, że wobec instytucji kredytowej, której dotyczą informacje poufne, ogłoszono upadłość lub jest wobec niej przeprowadzana przymusowa likwidacja, a z drugiej strony, że informacje poufne nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbach ratowania tej instytucji. 38      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U 2004, L 145, s. 1). 39      Punkt 106 zaskarżonego wyroku, który powołuje się na pkt 54 wyroku z dnia 12 marca 2019 r., De Masi i Varoufakis/BCE (T‑798/17, EU:T:2019:154). Na pkt 54 tego wyroku Sądu powołuje się Trybunał w pkt 42 wyroku De Masi i Varoufakis w odniesieniu do zakresu uznania przyznanego EBC przez Sąd i ograniczeniu kontroli zgodności z prawem przez niego wykonywanej. 40      Aby to potwierdzić wystarczy lektura pkt 107–131 zaskarżonego wyroku, które poświęcono analizie ujawnienia dokumentów nr 5–8. 41      Punkt 58 odwołania, w którym nadmieniono, że Sąd „naruszył prawo poprzez przyjęcie tych bezpodstawnych twierdzeń bez zbadania, czy kwestionowane dokumenty w istocie zawierają informacje spełniające wszystkie kryteria ustanowione w wyroku Baumeister”. 42      Punkt 81 zaskarżonego wyroku. 43      Wyrok Baumeister, pkt 46: za „poufn[e] informacj[e], objęt[e] w związku z tym przewidzianym w tym przepisie obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej […] należy uznać informacje będące w posiadaniu właściwych władz, które to informacje, po pierwsze, nie mają publicznego charakteru i po drugie, których ujawnienie mogłoby naruszać interesy przekazującej je osoby fizycznej lub prawnej lub interesy osób trzecich lub też zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu systemu nadzoru”. 44      Punkt 86 zaskarżonego wyroku. 45      Punkt 82 zaskarżonego wyroku. 46      Punkt 82 zaskarżonego wyroku. 47      Punkt 83 zaskarżonego wyroku. 48      Punkt 83 zaskarżonego wyroku. 49      Punkt 84 zaskarżonego wyroku. 50      Punkt 84 zaskarżonego wyroku. 51      Punkt 85 zaskarżonego wyroku. 52      Punkt 86 zaskarżonego wyroku. 53      Punkt 58 odwołania. 54      Podkreślenie moje. Spośród wersji językowych, które zbadałem, znaczna część zgadza się co do przymiotnika: „clair” we francuskiej; „clear” w angielskiej; „chiaro” we włoskiej; „klar” w niemieckiej; „claro” w portugalskiej. W wersji hiszpańskiej zostało użyte pojęcie „notorio”, które dodaje kolejny niuans pewności. 55      Punkt 92 zaskarżonego wyroku. 56      Punkt 134 zaskarżonego wyroku. 57      Te zastrzeżenia zawarto w pkt 61 odwołania. 58      Punkt 82 zaskarżonego wyroku odnosi się do lektury tych dokumentów dokonanej przez Sąd. Chociaż nie jest to wyrażone w ten sam sposób, ten sam wniosek wynika z pkt 92 zaskarżonego wyroku. 59      Zauważył to jednak w odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów nr 7 i 8. W pkt 135 zaskarżonego wyroku Sąd przyznaje, że ABLV nie jest osobą trzecią w rozumieniu art. 4 ust. 4 decyzji 2004/258. 60      W odniesieniu do porad udzielonych przez konsultantów zewnętrznych ABLV tej instytucji (dokument nr 3) lub do notatki, którą ci sami konsultanci pracujący dla ABLV przekazali BCE (dokument nr 4), można zasadnie założyć, że ABLV miał wystarczającą wiedzę na temat jej treści. 61      Punkt 92 zaskarżonego wyroku. 62      Punkt 82 zaskarżonego wyroku.