C-555/03

Sprawa C-555/03 Magali Warbecq przeciwko Ryanair Ltd (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Charleroi) Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Sąd uprawniony, w rozumieniu art. 68 WE, do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym – Niewłaściwość Trybunału Streszczenie postanowienia Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej Traktatu – Rozporządzenie nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych – Sądy krajowe uprawnione do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym – Sądy wydające orzeczenia niepodlegające zaskarżeniu według prawa wewnętrznego (art. 61 lit. c) WE i art. 68 WE; rozporządzenie Rady nr 44/2001) POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. (*) Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Sąd uprawniony, w rozumieniu art. 68 WE, do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym – Niewłaściwość Trybunału W sprawie C-555/03 mającej za przedmiot skierowany do Trybunału, na podstawie art. 68 WE, przez Tribunal du travail de Charleroi (Belgia) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między: Magali Warbecq przeciwko Ryanair Ltd, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1),   TRYBUNAŁ (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezes izby, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: A . Tizzano, sekretarz: R. Grass, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie 1        Orzeczeniem z dnia 15 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 grudnia 2003 r., Tribunal du travail de Charleroi zwrócił się do Trybunału, na podstawie art. 68 WE, z dwoma pytaniami prejudycjalnymi w przedmiocie wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1). 2        Kwestie te zostały podniesione w ramach sporu toczącego się pomiędzy Magali Warbecq, obywatelką belgijską, a spółką prawa irlandzkiego Ryanair Ltd (dalej zwaną „Ryanair”) z siedzibą w Dublinie (Irlandia).  Ramy prawne 3        Artykuł 61 WE stanowi: „W celu stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Rada przyjmuje: [...] c)      środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych przewidziane w artykule 65; [...]”. 4        Artykuł 19 rozporządzenia nr 44/2001 stanowi: „Pracodawca mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim może być pozwany:  1) przed sądy Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania; lub  2) w innym Państwie Członkowskim  a) przed sąd miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę; lub [...]”.  Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne 5        Na podstawie umowy o pracę podpisanej w Dublinie w dniu 19 kwietnia 2001 r. Magali Warbecq została zatrudniona przez Ryanair w charakterze „customer services agent-inflight”. 6        Ryanair wypowiedział tę umowę z dniem 10 kwietnia 2002 r. i wypłacił Magali Warbecq odprawę za zerwanie umowy odpowiadającą siedmiodniowemu wynagrodzeniu. 7        W nieokreślonym w orzeczeniu odsyłającym terminie Magali Warbecq wniosła przeciwko Ryanair sprawę do Tribunal du travail de Charleroi. Jej wniosek ma na celu zasądzenie od pozwanej w postępowaniu przed sądem krajowym pewnych sum tytułem dodatku urlopowego na zakończenie umowy, dodatkowej odprawy za zerwanie umowy oraz odszkodowania. 8        Zdaniem skarżącej, w postępowaniu przed sądem krajowym, na podstawie art. 19 rozporządzenia nr 44/2001 ma ona prawo pozwać swojego pracodawcę przed sądy miejsca zamieszkania pracodawcy lub przed sądy miejsca, w którym zazwyczaj świadczyła pracę, co w tym przypadku oznacza lotnisko w Charleroi. 9        Ryanair utrzymuje, że belgijskie sądy nie są właściwe do rozpatrzenia sprawy wniesionej przez Magali Warbecq. 10      Uznawszy, że dokonanie wykładni art. 19 rozporządzenia nr 44/2001 jest niezbędne w celu wydania rozstrzygnięcia w toczącym się przed nim postępowaniu, Tribunal du travail postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)       Dla potrzeb stosowania art. 19 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 [...], jakie są istotne kryteria pozwalające określić Państwo Członkowskie, na którego terytorium pracownik zazwyczaj wykonuje pracę, jeżeli pracownik ten zatrudniony jest jako członek personelu latającego przedsiębiorstwa trudniącego się międzynarodowymi lotniczymi przewozami pasażerskimi? 2)       Które miejsce należy uznać za miejsce, w którym, lub z którego, ten pracownik wywiązuje się z istotnej części swych obowiązków wobec pracodawcy, jeżeli obowiązki wynikające z umowy o pracę wykonywane są częściowo na ziemi (na lotnisku) Państwa Członkowskiego, a częściowo na pokładzie samolotu mającego przynależność państwową innego Państwa Członkowskiego, w którym to państwie pracownik został zatrudniony?”  W przedmiocie właściwości Trybunału 11      Zgodnie z art. 92 § 1 regulaminu, jeżeli Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi lub jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna, Trybunał, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, może, nie podejmując dalszych czynności procesowych, podjąć decyzję w przedmiocie skargi, wydając postanowienie wraz z uzasadnieniem. 12      Należy zauważyć, że zgodnie z art. 68 ust. 1 WE „[a]rtykuł 234 stosuje się do niniejszego tytułu [tytułu IV: »Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób«] w następujących okolicznościach i na następujących warunkach: gdy pytanie w sprawie wykładni […] aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty na podstawie niniejszego tytułu jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o rozpatrzenie tego pytania.” 13      Rozporządzenie nr 44/2001 przyjęto na podstawie art. 61 lit. c) WE, znajdującego się w części trzeciej, tytule IV Traktatu WE. W tych okolicznościach wyłącznie sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, może zwrócić się do Trybunału o rozpatrzenie pytania w przedmiocie wykładni tego rozporządzenia. 14      Wiadomo zaś, że orzeczenia wydane przez Tribunal du travail de Charleroi w ramach postępowania tego rodzaju, jak będące przedmiotem sprawy głównej, podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego. 15      Ponieważ zatem sprawa nie została wniesiona do Trybunału przez sąd, o którym mowa w art. 68 WE, Trybunał nie jest właściwy, aby rozstrzygnąć w kwestii wykładni rozporządzenia nr 44/2001. 16      W związku z powyższym należy zastosować art. 92 § 1 regulaminu i stwierdzić, że Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do rozpatrzenia pytań przedstawionych przez Tribunal du travail de Charleroi.  W przedmiocie kosztów 17      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Z powyższych względów TRYBUNAŁ (czwarta izba) postanawia: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do rozpatrzenia pytań przedstawionych przez Tribunal du travail de Charleroi (Belgia) orzeczeniem z dnia 15 grudnia 2003 r. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 czerwca 2004 r. Sekretarz          Prezes czwartej izby R. Grass          J. N. Cunha Rodrigues * Język postępowania: francuski.