C-557/24

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 21 maja 2026 r.(*) Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Decyzje podjęte przez Europejski Bank Centralny (EBC) w odniesieniu do Banca Carige SpA – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Konflikt interesów – Proporcjonalność – Równość traktowania – Prawo własności – Uzasadnienie wyroku Sądu W sprawie C‑557/24 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 sierpnia 2024 r., Malacalza Investimenti Srl, z siedzibą w Genui (Włochy), Vittorio Malacalza, zamieszkały w Genui (Włochy), których reprezentowali L. Boggio, S.M. Carbone i A. D’Angelo, avvocati, wnoszący odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Europejski Bank Centralny (EBC), który reprezentowali G. Marafioti, A. Pizzolla i E. Yoo, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, Komisja Europejska, którą reprezentowali P.A. Messina, A. Steiblytė i D. Triantafyllou, w charakterze pełnomocników, interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezes izby, J. Passer, E. Regan, D. Gratsias (sprawozdawca) i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1        W odwołaniu Malacalza Investimenti Srl i Vittorio Malacalza wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2024 r., Malacalza Investimenti i Malacalza/EBC (T‑134/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:362), w którym Sąd oddalił ich skargę w której dochodzili naprawienia szkody, jaką mieli ponieść w wyniku niezgodnego z prawem zachowania Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w ramach wykonywania funkcji nadzoru ostrożnościowego nad Banca Carige SpA w latach 2014–2019. I.      Ramy prawne A.      Prawo Unii 1.      Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 2        Artykuł 1 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1) ma następujące brzmienie: „W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących ogólnych wymogów ostrożnościowych, które muszą być spełnione przez instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej objęte nadzorem na podstawie dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2013/36/UE [z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338)], w odniesieniu do następujących kwestii: a)      wymogów w zakresie funduszy własnych odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, ryzyka operacyjnego oraz ryzyka rozliczenia; b)      wymogów ograniczających duże ekspozycje; c)      po wejściu w życie aktu delegowanego, o którym mowa w art. 460 – wymogów dotyczących płynności odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka płynności; d)      obowiązków sprawozdawczych w odniesieniu do lit. a), b) oraz c) oraz w odniesieniu do dźwigni finansowej; e)      wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej”. 2.      Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 3        Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) zawiera w art. 2 pkt 9 definicję „jednolitego mechanizmu nadzorczego”, który „oznacza system nadzoru finansowego, złożony z EBC i właściwych organów krajowych uczestniczących państw członkowskich, jak opisano w art. 6 niniejszego rozporządzenia”. 4        Artykuł 4 tego rozporządzenia stanowi: „1.      W ramach art. 6 - zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu – EBC posiada wyłączną kompetencję w zakresie wykonywania, do celów nadzoru ostrożnościowego, następujących zadań w odniesieniu do wszystkich instytucji kredytowych mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich: […] d)      zapewnianie zgodności z aktami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy, nakładającymi wymogi ostrożnościowe na instytucje kredytowe w dziedzinie wymogów w zakresie funduszy własnych, sekurytyzacji, limitów znacznych ekspozycji, płynności, dźwigni finansowej, sprawozdawczości i podawania do wiadomości publicznej informacji dotyczących tych kwestii; e)      zapewnianie zgodności z aktami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy, nakładającymi na instytucje kredytowe wymogi posiadania solidnych zasad zarządzania, w tym wymogów dotyczących kompetencji i reputacji odnoszących się do osób odpowiadających za zarządzanie instytucjami kredytowymi, procedur zarządzania ryzykiem, mechanizmów kontroli wewnętrznej, polityki wynagrodzeń i praktyk w tym zakresie oraz skutecznych wewnętrznych procesów oceny adekwatności kapitałowej, w tym modeli wewnętrznych ratingów (IRB); f)      przeprowadzanie przeglądów nadzorczych – w tym w stosownych przypadkach we współpracy z [Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB)] – łącznie z testami warunków skrajnych i ich ewentualną publikacją, w celu określenia, czy zasady, strategie, procedury i mechanizmy wprowadzone przez instytucje kredytowe, a także fundusze własne utrzymywane przez te instytucje, zapewniają prawidłowe zarządzanie ryzykiem i jego pokrycie, a także – na podstawie tego przeglądu nadzorczego – nakładanie na instytucje kredytowe szczególnych dodatkowych wymogów w zakresie funduszy własnych, szczególnych wymogów dotyczących publikacji, szczególnych wymogów w zakresie płynności oraz innych środków w przypadkach, w których stosowne unijne prawo konkretnie przyznaje właściwym organom takie uprawnienia; […] 3.      Do celu wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia i z myślą o zapewnieniu wysokich standardów nadzoru EBC stosuje całe stosowne unijne prawo, a w przypadku gdy takie unijne prawo tworzą dyrektywy – krajowe ustawodawstwo transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy stosowne prawo unijne tworzą rozporządzenia oraz gdy obecnie rozporządzenia te wyraźnie dają państwom członkowskim opcje wyboru, EBC stosuje również ustawodawstwo krajowe dotyczące wykonywania tych opcji. […] ” 5        Artykuł 9 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi: „1.      W wyłącznym celu wykonywania zadań powierzonych mu na mocy art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2, EBC uznaje się w stosownych przypadkach za właściwy lub wyznaczony organ w uczestniczących państwach członkowskich zgodnie ze stosownym unijnym prawem. W tym samym wyłącznym celu EBC posiada wszystkie uprawnienia i obowiązki określone w niniejszym rozporządzeniu. Posiada również wszystkie uprawnienia i obowiązki, jakie właściwe i wyznaczone organy mają na mocy stosownego unijnego prawa, chyba że w niniejszym rozporządzeniu przewidziano inaczej. W szczególności EBC posiada uprawnienia wymienione w niniejszym rozdziale sekcje 1 i 2. […] 2.      EBC wykonuje uprawnienia, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z aktami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy. EBC i właściwe organy krajowe blisko współpracują przy wykonywaniu swoich odnośnych uprawnień nadzorczych i kontrolnych”. 6        Artykuł 16 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie: „1.      Do celów wykonywania swoich zadań, o których mowa w art. 4 ust. 1, i bez uszczerbku dla innych uprawnień powierzonych EBC, EBC ma określone w ust. 2 niniejszego artykułu prawo wymagać od dowolnej instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w uczestniczących państwach członkowskich podjęcia na wczesnym etapie koniecznych środków w celu rozwiązania odnośnych problemów w każdej z poniższych sytuacji: a)      dana instytucja kredytowa nie spełnia wymogów określonych w aktach, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy; b)      EBC ma dowody na to, że dana instytucja kredytowa może naruszyć wymogi aktów, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy, w ciągu kolejnych 12 miesięcy; c)      w oparciu o stwierdzenie – w ramach przeglądu nadzorczego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) – że zasady, strategie, procedury i mechanizmy wprowadzone przez daną instytucję kredytową, a także fundusze własne przez nią utrzymywane oraz jej płynność, nie zapewniają prawidłowego zarządzania ryzykiem i jego pokrycia. 2.      Do celów art. 9 ust. 1 EBC ma w szczególności następujące uprawnienia: a)      wymagania od instytucji posiadania funduszy własnych wyższych od wymogów kapitałowych określonych w aktach, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy, dotyczących elementów ryzyk i ryzyk nieobjętych stosownymi aktami unijnymi; b)      wymagania udoskonalenia zasad, strategii, procedur i mechanizmów; c)      wymagania od instytucji przedstawienia planu przywrócenia zgodności z wymogami nadzorczymi na mocy aktów, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy, oraz określenia terminu wdrożenia tego planu, w tym poprawek do niego dotyczących zakresu i terminu; d)      wymagania od instytucji stosowania szczególnej polityki w zakresie rezerw lub szczególnego traktowania aktywów w kontekście wymogów w zakresie funduszy własnych; e)      ograniczania działalności, operacji lub sieci instytucji lub żądania zbycia działalności, która stwarza nadmierne ryzyka dla stabilności instytucji; f)      wymagania ograniczenia ryzyka nieodłącznie związanego z działalnością, produktami i systemami instytucji; g)      wymagania od instytucji ograniczenia wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy jego wysokość utrudnia utrzymanie prawidłowej bazy kapitałowej; h)      wymagania od instytucji przeznaczenia zysków netto na zwiększenie funduszy własnych; i)      ograniczenia lub zakazania dokonywania przez instytucję wypłat zysków między akcjonariuszy, udziałowców lub posiadaczy instrumentów dodatkowych w Tier I, w przypadku gdy zakaz taki nie stanowi zdarzenia niewykonania zobowiązania ze strony instytucji; j)      nakładania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenia ich częstotliwości, w tym w zakresie sprawozdawczości na temat sytuacji kapitałowej i poziomu płynności; k)      nakładania szczególnych wymogów w zakresie płynności, w tym ograniczeń w zakresie niedopasowania terminów zapadalności między aktywami i pasywami; l)      wymagania ujawniania dodatkowych informacji; m)      odwołania w dowolnym momencie każdego z członków organu zarządzającego instytucji kredytowych, którzy nie spełniają wymogów określonych w aktach, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy”. 3.      Dyrektywa 2013/36 7        Artykuł 1 dyrektywy 2013/36 stanowi: „Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące: a)      warunków dopuszczenia instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (zwanych dalej łącznie „instytucjami”) do działalności; b)      uprawnień i narzędzi nadzorczych w zakresie nadzoru ostrożnościowego sprawowanego przez właściwe organy nad instytucjami; c)      nadzoru ostrożnościowego sprawowanego nad instytucjami przez właściwe organy w sposób, który jest zgodny z przepisami określonymi w rozporządzeniu [nr 575/2013]; d)      wymogów w zakresie publikowania przez właściwe organy informacji w obszarze regulacji ostrożnościowej instytucji oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami|”. 8        Artykuł 142 tej dyrektywy stanowi: „1.      W przypadku gdy instytucja nie spełnia łącznego wymogu w zakresie buforów, przygotowuje ona plan ochrony kapitału i przedkłada go właściwemu organowi nie później niż pięć dni roboczych od dnia, w którym stwierdziła, że nie spełnia tego wymogu, chyba że właściwy organ zezwoli na dłuższy termin nieprzekraczający 10 dni. […] 3.      Właściwy organ ocenia plan ochrony kapitału i zatwierdza ten plan tylko wówczas, gdy uzna, że po jego wdrożeniu zaistnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że pozwoli on utrzymać lub pozyskać kapitał wystarczający, by umożliwić instytucji spełnienie jej łącznych wymogów w zakresie buforów w okresie, który właściwy organ uznaje za stosowny. […] ” 4.      Dyrektywa 2014/59/UE 9        Artykuł 2 ust. 1 pkt 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190) definiuje jako „właściwy organ” dla celów dyrektywy 2014/59 w odniesieniu do szczególnych zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia [nr 1024/2013]”. 10      Artykuł 27 dyrektywy 2014/59, zatytułowany „Środki wczesnej interwencji”, stanowi w ust. 1: „Jeżeli instytucja [kredytowa lub firma inwestycyjna] narusza lub ze względu między innymi na gwałtownie pogarszającą się sytuację finansową, w tym pogarszającą się sytuację płynności, rosnący poziom dźwigni, rosnącą liczbę pożyczek zagrożonych lub koncentrację ekspozycji, zgodnie z oceną na podstawie szeregu kryteriów, które mogą obejmować wymóg funduszy własnych instytucji plus 1,5 punktu procentowego, prawdopodobnie w bliskiej przyszłości naruszy wymogi rozporządzenia [nr 575/2013], dyrektywy [2013/36] lub tytułu II dyrektywy [2014/65] lub którykolwiek z art. 3–7, 14–17 i 24, 25 i 26 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 84)], państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy […] dysponowały, co najmniej następującymi środkami: […] ” 11      Artykuł 28 dyrektywy 2014/59, zatytułowany „Odwołanie kadry kierowniczej wyższego szczebla i zarządu” stanowi: „Jeżeli następuje znaczące pogorszenie sytuacji finansowej instytucji lub jeżeli ma miejsce poważne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub statutów instytucji, bądź jeżeli występują poważne nieprawidłowości administracyjne, a inne środki podjęte zgodnie z art. 27 nie wystarczają do zaradzenia temu pogorszeniu, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy mogły wymagać odwołania kadry kierowniczej wyższego szczebla lub zarządu instytucji w całości lub w odniesieniu do pojedynczych osób. Powołanie nowej kadry kierowniczej wyższego szczebla lub zarządu odbywa się zgodnie z prawem krajowym i unijnym i podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ lub zgodzie właściwego organu”. 12      Artykuł 29 tej dyrektywy, zatytułowany „Tymczasowy administrator”, stanowi w ust. 1: „Jeżeli właściwy organ uzna wymianę kadry kierowniczej wyższego szczebla lub zarządu, o której mowa w art. 28, za niewystarczającą, aby zaradzić sytuacji, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy mogły powołać jednego tymczasowego administratora instytucji lub większej liczby tymczasowych administratorów. Właściwe organy mogą, proporcjonalnie do danych okoliczności, powołać dowolnego administratora w celu tymczasowego zastąpienia organu zarządzającego instytucji albo w celu tymczasowej współpracy z organem zarządzającym instytucji, a właściwy organ określa to w decyzji w momencie powołania administratora. Jeżeli właściwy organ powoła tymczasowego administratora w celu tymczasowej współpracy z organem zarządzającym instytucji, w momencie powołania takiego administratora właściwy organ precyzuje również rolę, obowiązki i uprawnienia tymczasowego administratora oraz ewentualne wymogi nakładające na organ zarządzający instytucji obowiązek konsultowania się z tymczasowym administratorem przed podjęciem konkretnych decyzji lub działań bądź też obowiązek uzyskania jego zgody na podjęcie takich decyzji lub działań. Właściwy organ ma obowiązek podać do wiadomości publicznej informację o powołaniu ewentualnego tymczasowego administratora, chyba że tymczasowy administrator nie jest uprawniony do reprezentowania instytucji. Ponadto państwa członkowskie zapewniają, by ewentualny tymczasowy administrator posiadał kwalifikacje, umiejętności i wiedzę niezbędne do wykonywania powierzonych mu funkcji oraz by nie znajdował się w sytuacji konfliktu interesów”. 5.      Dyrektywa (UE) 2017/1132 13      Artykuł 72 ust. 1 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. 2017, L 169, s. 46) stanowi: „1.      W każdym przypadku, gdy podwyższanie objętego kapitału następuje przez wniesienie wkładów pieniężnych, akcje oferuje się na zasadzie pierwszeństwa akcjonariuszom proporcjonalnie do wysokości kapitału reprezentowanego przez ich akcje. […] 4.      Prawo pierwokupu nie może być ograniczone ani zniesione przez statut lub akt założycielski. Jednakże może być ono zniesione lub ograniczone decyzją walnego zgromadzenia. […] […] ” B.      Prawo włoskie 14      Artykuł 53 ust. 1 lit. da bis) dekretu ustawodawczego nr 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (dekret ustawodawczy nr 385 - jednolity tekst ustaw w dziedzinie bankowości i kredytów) z dnia 1 września 1993 r. (GURI nr 230 z dnia 30 września 1993 r., dodatek zwyczajny nr 92, zwany dalej „dekretem w sprawie bankowości”) powierza Banca d’Italia (bankowi Włoch), który jest organem nadzoru w tym państwie członkowskim w rozumieniu przepisów Unii, obowiązek publikowania informacji dotyczących instytucji kredytowych, w tym informacji na temat adekwatności kapitałowej, ograniczenia ryzyka, udziałów kapitałowych, które mogą być posiadane, zarządzania oraz organizacji administracyjnej lub księgowej. 15      Artykuł 53 bis ust. 1 lit. d) tego dekretu przewiduje, że jeżeli wymaga tego sytuacja, organ nadzoru może przyjąć szczególne środki w odniesieniu do jednego lub kilku banków lub całego systemu bankowego. Środki te mogą obejmować: –        ograniczenie działalności lub struktury terytorialnej banku; –         zakaz dokonywania przez bank określonych transakcji, nawet dotyczących przedsiębiorstwa, oraz podziału zysków lub innych składników kapitału, jak również, w odniesieniu do instrumentów finansowych, które mogą być wliczone do kapitału dla celów nadzoru, zakaz wypłaty odsetek; –        określenie limitów całkowitej kwoty zmiennej części wynagrodzenia w banku, w przypadku gdy jest to konieczne do utrzymania solidnej bazy kapitałowej, a w przypadku banków objętych nadzwyczajną interwencją w ramach wsparcia publicznego określenie limitów całkowitego wynagrodzenia członków zarządu. 16      Artykuł 56 tego dekretu stanowi: „1.      Bank Włoch zapewnia, aby zmiany w statucie banków nie kolidowały z należytym i ostrożnym zarządzaniem. 2.      Procedura wpisu do rejestru handlowego może zostać wszczęta pod warunkiem, że zostanie przeprowadzona weryfikacja, o której mowa w ust. 1”. 17      Artykuł 67 ust. 1 lit. e) tego dekretu stanowi, że w celu sprawowania skonsolidowanego nadzoru organ nadzoru przekazuje spółce dominującej, za pomocą środków ogólnych, informacje dotyczące grupy bankowej jako całości lub jej składników, dotyczące adekwatności kapitałowej, ograniczenia ryzyka w różnych konfiguracjach, udziałów kapitałowych, ładu korporacyjnego, organizacji administracyjnej i księgowej, a także kontroli wewnętrznych oraz systemów wynagrodzeń i zachęt. 18      Zgodnie z art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości bank Włoch może podjąć wymienione w nim środki wczesnej interwencji, jeżeli w wyniku gwałtownego pogorszenia się sytuacji danego banku lub grupy, do której dany bank należy, stwierdzi lub przewiduje, w szczególności, naruszenie rozporządzenia nr 575/2013 i tytułu II dyrektywy 2014/65. 19      Stosownie do art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. b) i art. 70 tego dekretu organ nadzoru może oddać instytucję w zarząd tymczasowy w przypadku poważnego naruszenia przepisów ustawowych lub wykonawczych, poważnych nieprawidłowości w zarządzaniu instytucją kredytową, w przypadku gdy pogorszenie się sytuacji banku lub grupy banków jest szczególnie istotne, jeżeli można przewidzieć poważne straty aktywów, lub gdy zarząd tymczasowy jest wymagany w drodze uzasadnionego wniosku organów zarządzających lub nadzwyczajnego walnego zgromadzenia instytucji kredytowej. 20      Artykuł 69 noviesdecies tego dekretu stanowi, że organ nadzoru może zwrócić się do instytucji kredytowej lub spółki dominującej grupy bankowej, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a), o wykonanie choćby częściowo przyjętego planu naprawczego, przygotowanie planu negocjacji w sprawie restrukturyzacji długu ze wszystkimi lub niektórymi wierzycielami lub w stosownych przypadkach zmianę formy spółki. 21      Z artykułu 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości wynika, że aby móc wykonywać swoje obowiązki, tymczasowi administratorzy muszą posiadać szereg cech, wśród których znajduje się brak konfliktu interesów. 22      Zgodnie z art. 72 ust. 5 tego dekretu wniesienie powództwa z tytułu odpowiedzialności przeciwko członkom rozwiązanych organów zarządu i kontroli jest wykonywane w czasie trwania zarządu tymczasowego przez administratorów tymczasowych. II.    Okoliczności postania sporu 23      Okoliczności powstania sporu, które przedstawiono w pkt 2–25 zaskarżonego wyroku, na potrzeby niniejszego postępowania można streścić w podany niżej sposób. 24      Banca Carige była instytucją kredytową z siedzibą we Włoszech, notowaną na giełdzie i podlegającą od 2014 r. bezpośredniemu nadzorowi ostrożnościowemu EBC na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013. Wnoszący odwołanie byli akcjonariuszami Banca Carige, a V. Malacalza był również członkiem i wiceprezesem zarządu tego banku od 31 marca 2016 r. do 3 sierpnia 2018 r. 25      W dniu 23 kwietnia 2015 r., aby zaradzić niedoborowi funduszy własnych stwierdzonemu w pełnej ocenie przeprowadzonej przez EBC w 2014 r., nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy Banca Carige zatwierdziło podwyższenie kapitału o 850 000 000 EUR. 26      Decyzją ECB/SSM/2016-F1T87K3OQ2OV1UORLH26/26 z dnia 9 grudnia 2016 r. EBC przyjął wobec Banca Carige środek wczesnej interwencji (zwany dalej „środkiem wczesnej interwencji”). Polegał on na zwróceniu się do tego banku o przedstawienie do dnia 28 lutego 2017 r. planu strategicznego i planu operacyjnego na rzecz redukcji emisji kredytów zagrożonych, z wyraźnym wskazaniem środków, jakie należy podjąć, oraz harmonogramu osiągnięcia tego celu. 27      Aby osiągnąć cele określone w ramach środka wczesnej interwencji, we wrześniu 2017 r. zarząd Banca Carige zatwierdził plan dokapitalizowania, który obejmował w szczególności podwyższenie kapitału o 560 mln EUR, które miało zostać zrealizowane do końca 2017 r. Po zatwierdzeniu prospektu przez Commissione nazionale per le società e la borsa (krajową komisję ds. spółek i giełdy, Włochy) podwyższenie kapitału zostało ostatecznie zakończone w dniu 21 grudnia 2017 r. i wyniosło 544 mln EUR. 28      W dniu 28 grudnia 2017 r. EBC powiadomił Banca Carige o swojej decyzji ustanawiającej dla niego wymogi ostrożnościowe na 2018 r. Następnie Banca Carige próbował, bez powodzenia, zwiększyć swoje fundusze własne w celu spełnienia obowiązujących wymogów. 29      Niepowodzenia te zaostrzyły w zarządzie Banca Carige napięcia dotyczące sposobu naprawienia naruszenia wymogów dotyczących funduszy własnych i wdrożenia planu dokapitalizowania przyjętego we wrześniu 2017 r. Rozbieżności te doprowadziły do kilku dymisji, w tym rezygnacji V. Malacalzy, które spowodowały konieczność powołania nowego zarządu. W ten sposób akcjonariusze Banca Carige, podczas nadzwyczajnego walnego zgromadzenia w dniu 20 września 2018 r., wybrali nowy zarząd i powołali pana Modiana na stanowisko prezesa zarządu, a pana Innocenziego na dyrektora zarządzającego. 30      Z uwagi na niepowodzenie Banca Carige w próbie wprowadzenia instrumentów funduszy własnych na rynek, decyzją ECB-SSM-2018-ITCAR-6 z dnia 14 września 2018 r. (zwaną dalej „decyzją w sprawie funduszy własnych”) EBC odmówił zatwierdzenia planu ochrony kapitału opracowanego przez Banca Carige i wezwał go do przedstawienia i uzyskania zatwierdzenia przez zarząd do dnia 30 listopada 2018 r. nowego planu mającego na celu przywrócenie i zapewnienie trwałego przestrzegania wymogów majątkowych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r. 31      W odpowiedzi na to wezwanie zarząd banku przyjął w dniu 12 listopada 2018 r. plan wzmocnienia funduszy własnych składający się z dwóch etapów, a mianowicie najpierw z emisji obligacji podporządkowanych Tier II, następnie zaś z wymagającego zgody akcjonariuszy podwyższenia kapitału. 32      Pierwszy etap został zrealizowany wraz z subskrypcją obligacji na kwotę 318,2 mln EUR przez Fondo interbancario di tutela dei depositi (międzybankowy fundusz ochrony depozytów, Włochy, zwany dalej „FITD”) oraz na kwotę 1,8 mln EUR przez Banco di Desio e della Brianza, bank z siedzibą we Włoszech. 33      W ramach drugiego etapu w dniu 22 grudnia 2018 r. zwołano nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy Banca Carige w celu zatwierdzenia podwyższenia kapitału poprzez wymianę obligacji podporządkowanych na nowo wyemitowane akcje w celu wzmocnienia kapitału Tier I. Jednakże ta ostatnia propozycja nie została przyjęta w następstwie sprzeciwu zgłoszonego podczas wspomnianego zgromadzenia przez akcjonariuszy posiadających 70 % kapitału. Przed zajęciem stanowiska wskazani akcjonariusze zażądali przedstawienia, po pierwsze, planu biznesowego, a po drugie, bilansu z działalności Banca Carige w 2018 r. 34      W następstwie tych wydarzeń w dniu 23 grudnia 2018 r. Banca Carige wskazał w komunikacie prasowym, że wiceprezes zarządu i inny członek tego zarządu złożyli rezygnację ze skutkiem natychmiastowym. w dniu 2 stycznia 2019 r. w kolejnym komunikacie prasowym bank ten ogłosił dymisję ze skutkiem od tego dnia pięciu innych członków zarządu, w tym prezesa, pana Modiana, i dyrektora zarządzającego, pana Innocenziego. Dymisje te doprowadziły do utraty mandatu zarządu na podstawie statutu Banca Carige i mającego zastosowanie przepisu prawa włoskiego. Zgodnie z tym statutem czterej członkowie zarządu, którzy nie złożyli dymisji, pozostali na stanowisku, aby zapewnić bieżący zarząd Banca Carige. 35      W międzyczasie w dniu 1 stycznia 2019 r. EBC podjął decyzję o oddaniu Banca Carige w zarząd tymczasowy (zwaną dalej „decyzją o oddaniu Banca Carige pod zarząd tymczasowy”) na podstawie przepisów dekretu w sprawie bankowości. Wydanie tej decyzji spowodowało, po pierwsze, rozwiązanie zarządu Banca Carige i zastąpienie jego byłych członków przez trzech tymczasowych administratorów, po drugie, w tym między innymi panów Modiana i Innocenziego, po drugie, rozwiązanie komitetu nadzoru Banca Carige i zastąpienie byłych członków trzema innymi osobami, a po trzecie, powierzenie nowym organom zadania polegającego na podjęciu niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby Banca Carige ponownie spełniał wymogi majątkowe w sposób trwały. 36      W dniu 2 stycznia 2019 r. decyzja o oddaniu w zarząd tymczasowy została ogłoszona w komunikacie prasowym, a krajowa komisja ds. spółek i giełdy zawiesiła obrót papierami wartościowymi wyemitowanymi lub gwarantowanymi przez Banca Carige w czasie stosowania tej decyzji lub do czasu przywrócenia pełnych ram informacyjnych dotyczących papierów wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez Banca Carige, w szczególności w następstwie nowych inicjatyw organów właściwych w zakresie nadzoru ostrożnościowego. 37      W następstwie ponownej oceny warunków, na podstawie których wydano decyzję o oddaniu w zarząd tymczasowy, okres obowiązywania tego środka był trzykrotnie przedłużany w dniach 29 marca, 30 września i 20 grudnia 2019 r., aby ustabilizować sytuację Banca Carige i umożliwić sfinalizowanie zasilenia kapitału własnego. 38      W dniu 9 sierpnia 2019 r. Banca Carige, Cassa Centrale Banca – Credito Cooperativo Italiano SpA, spółka dominująca grupy włoskich instytucji kredytowych, FITD, i fundusz dobrowolnej interwencji FITD podpisały umowę ramową określającą cechy biznesplanu, która przewidywała w szczególności podwyższenie kapitału Banca Carige o 700 mln EUR oraz emisję nowych obligacji podporządkowanych Tier II. Pismem z dnia 18 września 2019 r. EBC uznał na podstawie art. 56 dekretu w sprawie bankowości, że planowane podwyższenie kapitału nie jest sprzeczne z prawidłowym i ostrożnym zarządzaniem bankiem. 39      W dniu 20 września 2019 r. nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy Banca Carige zatwierdziło to podwyższenie kapitału. Malacalza Investimenti nie uczestniczyło w zgromadzeniu. 40      W dniu 31 stycznia 2020 r., po dokonaniu wspomnianego podwyższenia kapitału, na zwyczajnym walnym zgromadzeniu akcjonariuszy Banca Carige został wybrany nowy zarząd i nowa rada nadzorcza, a tymczasowi administratorzy i komitet nadzorczy przekazali w tym samym dniu zarząd Banca Carige nowo wybranym organom. III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 41      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 3 marca 2021 r. wnoszący odwołanie wnieśli skargę o zasądzenie od EBC, po pierwsze, na rzecz Malacalza Investimenti kwoty 870 525 670 EUR, a po drugie, na rzecz V. Malacalzy kwoty 9 544 022 EUR lub innej wyższej lub niższej kwoty uznanej za odpowiednią, ustalonej w razie potrzeby na zasadzie słuszności, tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną przez nich w związku z bezprawnym zachowaniem EBC w ramach sprawowania przez niego nadzoru ostrożnościowego nad Banca Carige w latach 2014–2019 oraz o stwierdzenie „w razie potrzeby” nieważności środków, co do których podniesiono niezgodność z prawem. 42      Postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. Komisja została dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania EBC. 43      W pkt 28 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że wnoszący odwołanie powołali się na odpowiedzialność pozaumowną EBC z tytułu ośmiu zarzucanych mu naruszeń prawa, którymi są: –        po pierwsze, wystarczająco istotne naruszenie przepisów prawa włoskiego przez EBC, który nie podjął działań w celu sprostowania złożonych przez członków zarządu banku oświadczeń rzekomo wprowadzających w błąd w przedmiocie dobrej kondycji Banca Carige; –        po drugie, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC przepisów prawa Unii w jego stosunkach z zarządem Banca Carige; –        po trzecie, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC przepisów prawa włoskiego w odniesieniu do zatwierdzenia w dniu 18 września 2019 r. podwyższenia kapitału w sposób sprzeczny z prawem pierwszeństwa przewidzianym w statucie Banca Carige; –        po czwarte, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC przepisów prawa włoskiego w zakresie powołania tymczasowych administratorów dotkniętych rzekomo konfliktem interesów; –        po piąte, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC przepisów prawa włoskiego przy podejmowaniu środka wczesnej interwencji; –        po szóste, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC zasady proporcjonalności w odniesieniu do decyzji w sprawie funduszy własnych w wyniku nałożenia na Banca Carige zbyt krótkiego terminu, aby umożliwić mu spełnienie nałożonych na niego wymogów w zakresie funduszy własnych; –        po siódme, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w wyniku zapewnień udzielonych akcjonariuszom w zakresie sytuacji Banca Carige oraz –        po ósme, wystarczająco istotne naruszenie przez EBC prawa własności przysługującego akcjonariuszom w związku ze znacznym spadkiem wartości ich udziałów kapitałowych w Banca Carige. 44      Przypomniawszy w pkt 34 zaskarżonego wyroku orzecznictwo, zgodnie z którym powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii wobec jednostek wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek dotyczących bezprawności zachowania, które można przypisać danej instytucji Unii lub jej pracownikom przy wykonywaniu ich obowiązków, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a podnoszoną szkodą, Sąd wskazał w pkt 35 tego wyroku, że uznał za właściwe zbadanie, czy pierwsza z tych przesłanek została spełniona. Przypomniał on w tym względzie, że zgodnie z orzecznictwem ma to miejsce w przypadku, gdy kwestionowane zachowanie dotyczy normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom i gdy naruszenie zarzucane instytucji jest wystarczająco istotne. 45      Co się tyczy charakteru przepisów mogących powodować powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii, Sąd przypomniał w pkt 36 i 37 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z jego orzecznictwem norma prawna ma na celu przyznanie uprawnień jednostkom, jeżeli prowadzi do uzyskania korzyści, która może zostać zakwalifikowana jako prawo nabyte, ma za zadanie ochronę interesów jednostek lub przyznaje jednostkom uprawnienia, których treść może być w wystarczającym stopniu zidentyfikowana, oraz że aby powstała odpowiedzialność Unii, konieczne jest, aby ochrona przyznana przez powoływaną normę była skuteczna wobec jednostki, która się na nią powołuje. Dodał on, że norma nie może być brana pod uwagę, jeżeli nie przyznaje ona żadnego prawa jednostce, która się na nią powołuje, nawet jeśli przyznaje ona prawo innym osobom. 46      Co się tyczy rodzaju naruszenia wymaganego do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii, Sąd w pkt 38–45 zaskarżonego wyroku dokonał przeglądu właściwego orzecznictwa i stwierdził w pkt 46 tego wyroku, że wynika z niego, iż w celu wykazania takiej odpowiedzialności wobec EBC wnoszący odwołanie muszą wykazać w sposób wymagany prawem, że EBC naruszył w sposób poważny i oczywisty, wykraczając poza przyznane mu uprawnienia dyskrecjonalne, normę prawną Unii przyznającą uprawnienia jednostkom. Sąd dodał w pkt 47 tego wyroku, że w celu ustalenia, czy doszło do takiego naruszenia, sąd Unii powinien wziąć pod uwagę, w świetle okoliczności przedstawionych przez wnoszących odwołanie, szeroki zakres uznania przyznany EBC przy wykonywaniu jego zadań nadzoru ostrożnościowego. 47      Sąd zbadał kolejno osiem zarzutów niezgodności z prawem, na które powołują się wnoszący odwołanie i które zostały przypomniane w pkt 43 niniejszego wyroku. 48      Co się tyczy pierwsze zarzutu niezgodności z prawem, Sąd wskazał w pkt 59 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie podnieśli, iż nie korygując rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń dotyczących dobrej kondycji Banca Carige przez jego członków zarządu, EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 53 ust. 1 lit. d bis), art. 53 bis ust. 1 lit. d) i art. 67 ust. 1 lit. e) dekretu w sprawie bankowości. 49      W tym względzie Sąd zauważył w pkt 68 zaskarżonego wyroku, że pierwszy i trzeci z tych przepisów nakładają na EBC ogólny obowiązek publikowania dotyczący kategorii informacji w celu mającym charakter interesu publicznego, jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania i stabilności rynków, a nie nakładają obowiązku zareagowania w konkretny sposób, gdy dane podmioty wydają na rynku oświadczenia dotyczące dobrej kondycji określonych instytucji, które to oświadczenia są przez inne podmioty postrzegane jako wprowadzające w błąd. Sąd uznał zatem, że z przepisów tych nie można wywieść jakiegokolwiek prawa inwestorów do tego, by EBC interweniował w każdym państwie członkowskim za każdym razem, gdy w odniesieniu do instytucji podlegających jego nadzorowi pojawią się komentarze, które mogłyby zostać uznane przez inwestorów za w całości lub w części pozbawione podstaw. Z pkt 69 i 70 tego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż okoliczność, że takie oświadczenia zostały złożone przez członków zarządu Banca Carige, nie może prowadzić do odmiennego wniosku. 50      Co się tyczy art. 53 bis ust. 1 lit. d) dekretu w sprawie bankowości, Sąd orzekł w pkt 74 zaskarżonego wyroku, że w świetle jego brzmienia przepis ten nie ma znaczenia dla ustalenia, czy EBC był zobowiązany do sprostowania oświadczeń o stabilności finansowej banku, przypisanych niektórym podmiotom i uznanych przez inne podmioty za błędne. Sąd uznał zatem w pkt 75 tego wyroku, że argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą pierwszego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC należy oddalić. 51      W odniesieniu do drugiego zarzutu niezgodności z prawem postawionego EBC Sąd wskazał w pkt 76 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie uznali, iż EBC naruszył art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013: –        zawierając w dniu 2 stycznia 2019 r. porozumienie z panem Modianem i panem Innocenzim w celu złożenia przez nich dymisji, co doprowadziło do utraty mandatu zarządu Banca Carige i umożliwiło w ten sposób oddanie go w zarząd tymczasowy; –        dążąc do ograniczenia uprawnień zarządu Banca Carige do zatwierdzania decyzji podjętych przez dyrektora zarządzającego na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2018 r. i w trakcie wymiany korespondencji między V. Malacalzą, panią Nouy, przewodniczącą Rady ds. Nadzoru EBC, a panem Quintaną, członkiem dyrekcji generalnej ds. nadzoru mikroostrożnościowego EBC; –        ukrywając przed zarządem przez kilka miesięcy zakres trudności, z jakimi borykał się Banca Carige w zakresie funduszy własnych, informując go dopiero w dniu 21 czerwca 2018 r. o treści pisma, które EBC skierował w dniu 4 czerwca 2018 r. do dyrektora zarządzającego. 52      Po przeanalizowaniu w pkt 79–84 zaskarżonego wyroku art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013 Sąd uznał w pkt 85 i 86 tego wyroku, że przepisy te, które nie mają na celu przyznania uprawnień jednostkom, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia niezgodności z prawem mogącej prowadzić do powstania odpowiedzialności Unii z powodu zarzucanego EBC zachowania w ramach nadzoru ostrożnościowego sprawowanego nad Banca Carige i że w konsekwencji należy oddalić argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą drugiego zarzutu niezgodności z prawem. 53      Co się tyczy trzeciego zarzutu niezgodności z prawem Sąd w pkt 87 zaskarżonego wyroku zauważył, że wnoszący odwołanie podnoszą, iż EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 56 dekretu w sprawie bankowości, zatwierdzając w dniu 18 września 2019 r. podwyższenie kapitału w sprzeczności z prawem pierwszeństwa przyznanym akcjonariuszom w statucie Banca Carige. 54      W tym względzie z pkt 92 i 93 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż weryfikacja, jaką należy przeprowadzić na podstawie art. 56 dekretu w sprawie bankowości, powinna dotyczyć zgodności planowanej zmiany statutu nie z prawami pierwszeństwa akcjonariuszy, lecz z wymogiem należytego i ostrożnego zarządzania, i że w związku z tym celem, jaki należy uwzględnić przy dokonywaniu tej weryfikacji, jest stabilność danej instytucji kredytowej, i szerzej – całego systemu finansowego. Sąd wywiódł z tego w pkt 94 tego wyroku, że art. 56 dekretu w sprawie bankowości nie przyznaje sam w sobie uprawnień jednostkom, w związku z czym argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą trzeciego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC należy oddalić. 55      Co się tyczy czwartego zarzutu niezgodności z prawem zarzucanej EBC, Sąd wskazał w pkt 95 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie podnieśli, iż EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości, powołując na tymczasowych administratorów panów Modiana i Innocenziego, odpowiednio byłego prezesa zarządu i byłego dyrektora zarządzającego Banca Carige, ponieważ im obu niezręcznie było podejmować działania przeciwko organom zarządu i kontroli Banca Carige lub niektórym ich członkom. Tym samym ze względu na ich powołanie na administratorów tymczasowych obie te osoby były chronione przed powództwem z tytułu odpowiedzialności, które mogło zostać wniesione wobec nich za decyzje podjęte w charakterze prezesa zarządu i dyrektora zarządzającego banku. 56      W tym względzie Sąd uznał w pkt 104 zaskarżonego wyroku, że art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości ma na celu przyznanie uprawnień jednostkom. 57      Niemniej jednak Sąd stwierdził w pkt 108 i 109 zaskarżonego wyroku, że decyzja o oddaniu w zarząd tymczasowy nie była oparta na „poważnych nieprawidłowościach” popełnionych przez dawne organy zarządu Banca Carige, lecz na „istotnym pogorszeniu się sytuacji banku” w rozumieniu art. 69 octiesdecies i 70 dekretu w sprawie bankowości, które miało wynikać z trudności finansowych poprzedzających ich powołanie. W tym względzie Sąd uznał w pkt 112–116 tego wyroku, że EBC skorzystał z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych w rozsądny sposób, wyznaczając na administratorów tymczasowych panów Modiana i Innocenziego, którzy byli na tyle wprowadzeni w sprawy Banca Carige, że mogli szybko reagować na kryzysową sytuację, w której się znalazł, tym bardziej że po przejęciu zwykłego zarządu nad Banca Carige walne zgromadzenie akcjonariuszy i akcjonariusze, którzy indywidualnie lub wspólnie posiadali jedną piątą kapitału zakładowego lub inną kwotę przewidzianą w jego statucie, mieli możliwość wytoczenia powództwa z tytułu odpowiedzialności odszkodowawczej przeciwko panu Modianowi i panu Innocenziemu przez okres pięciu lat od dnia zaprzestania pełnienia przez nich funkcji członków zarządu. Sąd stwierdził zatem w pkt 117 zaskarżonego wyroku, że skoro nie wykazano żadnego wystarczająco istotnego naruszenia, argumentację dotyczącą czwartego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC należy oddalić. 58      Jeśli chodzi o piąty zarzut niezgodności z prawem stawiany EBC, Sąd stwierdził w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie podnieśli w tym względzie sześć zarzutów szczegółowych. Z pkt 119 tego wyroku wynika, że w ramach pierwszego zarzutu szczegółowego wnoszący odwołanie podnieśli, iż EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, przyjmując środek wczesnej interwencji w obliczu zwykłego ryzyka naruszenia mających zastosowanie ram prawnych, podczas gdy ich zdaniem zastosowanie tego przepisu wymagało dowodu przewidywalnego naruszenia tych ram prawnych. Sąd oddalił ten pierwszy zarzut szczegółowy w pkt 129 omawianego wyroku ze względu na to, że ponieważ art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości realizuje cel leżący w interesie publicznym, przepis ten nie miał na celu przyznania uprawnień jednostkom i że to właśnie dla osiągnięcia tego celu został on wdrożony przez EBC w niniejszej sprawie. 59      Z pkt 130 zaskarżonego wyroku wynika, że w drugim zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie podnieśli, iż EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości, nakładając na Banca Carige, w ramach środka wczesnej interwencji, obowiązek zbycia na niekorzystnych warunkach kredytów rzekomo zagrożonych, podczas gdy ich zdaniem przepis ten nie pozwala na nałożenie takiego obowiązku. 60      W tym względzie z pkt 134 i 138 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości ogranicza się do przyznania organowi nadzoru uprawnienia do zażądania od instytucji kredytowych przygotowania lub wdrożenia planu negocjacji w sprawie restrukturyzacji ich długów, nie przyznaje zaś sam w sobie uprawnień jednostkom, lecz realizuje cel leżący w interesie publicznym, i to właśnie do realizacji tego celu EBC skorzystał z tego uprawnienia za pomocą środka wczesnej interwencji. Ponadto, streściwszy w pkt 135 tego wyroku zasadniczą treść tego środka, Sąd stwierdził w pkt 136 omawianego wyroku, że wbrew temu, co twierdzili wnoszący odwołanie, wspomniany środek nie wymagał, aby Banca Carige zbywał kredyty zagrożone, a tym bardziej po cenach określonych w określonym okresie. W pkt 137 wyroku Sąd dodał, że art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości nie stoi na przeszkodzie temu, by środek wczesnej interwencji wskazywał minimalne cele i ustalał terminy redukcji kredytów zagrożonych. W tych okolicznościach Sąd uznał w pkt 139 zaskarżonego wyroku, że drugi zarzut szczegółowy należy oddalić. 61      Z pkt 140 i 141 zaskarżonego wyroku wynika, że trzeci zarzut szczegółowy dotyczył zasadniczo przyjęcia środka wczesnej interwencji z istotnym naruszeniem art. 16 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1024/2013. Sąd wskazał w pkt 142 i 143 tego wyroku, że przepis ten przyznaje EBC uprawnienia w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego, realizując cel leżący w interesie publicznym, nie przyznając uprawnień jednostkom, i że w związku z tym trzeci zarzut szczegółowy należy oddalić. 62      W pkt 144 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że w czwartym zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie podnieśli, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę równego traktowania, nakładając na Banca Carige, w ramach środka wczesnej interwencji, bardziej rygorystyczne środki niż środki przyjęte wobec innych instytucji kredytowych, które znajdowały się w podobnej sytuacji. W tym względzie w pkt 146 tego wyroku Sąd przypomniał, że zasada ta może przyznawać uprawnienia jednostkom. Jednakże z pkt 151 tego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż w celu wykazania wystarczająco istotnego naruszenia wspomnianej zasady wnoszący odwołanie musieli wykazać, że inne włoskie instytucje kredytowe, które znajdowały się w sytuacji porównywalnej z sytuacją Banca Carige, były traktowane w sposób odmienny od tego ostatniego. Tymczasem Sąd stwierdził w pkt 152 tego wyroku, że o ile wnoszący odwołanie przedstawili sprawozdanie porównujące ilość kredytów zagrożonych posiadanych przez Banca Carige z ilością kredytów zagrożonych posiadanych przez inne włoskie instytucje kredytowe, o tyle nie powiązali oni tej szczególnej sytuacji z decyzjami podjętymi przez EBC w celu wykazania istnienia rzeczywistej różnicy. W konsekwencji Sąd oddalił również czwarty zarzut szczegółowy. 63      Co się tyczy piątego zarzutu szczegółowego, Sąd wskazał w pkt 154 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie podnieśli, iż EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę proporcjonalności, nakładając na Banca Carige obowiązek powodujący natychmiastową deprecjację pożyczek banku i powodujący po jego stronie znaczne straty, mimo że można było przewidzieć mniej radykalne środki. 64      W tym względzie Sąd przypomniał w pkt 155 zaskarżonego wyroku, że zasada proporcjonalności może przyznawać uprawnienia jednostkom. Jednakże na podstawie przeprowadzonej w pkt 160–164 tego wyroku analizy powodów uzasadniających przyjęcie środka wczesnej interwencji Sąd stwierdził w pkt 165–167 tego wyroku, że EBC mógł uznać, biorąc pod uwagę ryzyko, jakie ponosi Banca Carige, że przyjęcie środka wczesnej interwencji było właściwe i konieczne, przy czym brak było rozwiązań alternatywnych pozwalających zlikwidować w zadowalający sposób występujące wówczas trudności bankue na Banca Carige i że wnoszący odwołanie nie przedstawili dowodów pozwalających uznać, że przyjmując ten środek, EBC naruszył w sposób poważny i oczywisty zasadę proporcjonalności, w związku z czym piąty zarzut szczegółowy należało oddalić, podobnie jak argumentację dotyczącą całego piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. 65      Ponadto w pkt 168–174 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał i oddalił szósty zarzut szczegółowy podniesiony przez wnoszących odwołanie w ramach piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, w którym wnoszący odwołanie żądali pomocniczo, na podstawie art. 277 TFUE, stwierdzenia, że nie było możliwości zastosowania środka wczesnej interwencji ze względu na jego zarzucaną niezgodność z prawem. Sąd oddalił ten zarzut niezgodności z prawem, uznając, że zarzut ten ma zastosowanie, pod rygorem niedopuszczalności, wyłącznie do aktów o charakterze generalnym i że środek wczesnej interwencji nie jest takim aktem. 66      Z pkt 175 zaskarżonego wyroku wynika, że w ramach szóstego zarzutu niezgodności z prawem wnoszący odwołanie zarzucili EBC, że w decyzji w sprawie funduszy własnych wyznaczył Banca Carige zbyt krótki termin, aby umożliwić mu spełnienie wymogów nałożonych na niego w tej decyzji. Ściślej rzecz ujmując, zdaniem wnoszących odwołanie nie było racjonalne wymaganie od Banca Carige spełnienia tych wymogów do dnia 31 grudnia 2018 r., czyli już 19 dni roboczych po wyznaczonym przez EBC terminie przedłożenia i zatwierdzenia przez zarząd Banca Carige planu ochrony kapitału. 67      Sąd zbadał w pkt 181–183 zaskarżonego wyroku uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych i stwierdził w pkt 184–186 tego wyroku, że, po pierwsze, EBC mógł uznać, biorąc pod uwagę rzeczywiste ryzyko, że Banca Carige nie zdoła natychmiast przywrócić swoich funduszy własnych, że właściwe i konieczne było zażądanie od niego przedstawienia i zatwierdzenia przez zarząd do dnia 30 listopada 2018 r. nowego planu mającego na celu przywrócenie i zapewnienie trwałego przestrzegania wymogów majątkowych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r., a po drugie, że wnoszący odwołanie nie przedstawili dowodów pozwalających uznać, że przyjmując decyzję w sprawie funduszy własnych, EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę proporcjonalności i że w związku z tym argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą szóstego zarzutu niezgodności z prawem należy oddalić. 68      W pkt 187 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że w ramach siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC wnoszący odwołanie podnieśli trzy zarzuty szczegółowe, które odnosiły się do podnoszonego wystarczająco istotnego naruszenia przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. 69      Na wstępie Sąd przypomniał w pkt 189–191 zaskarżonego wyroku orzecznictwo, zgodnie z którym, po pierwsze, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań jest ogólną zasadą prawa Unii mającą na celu przyznanie uprawnień jednostkom, po drugie, możliwość powołania się na tę zasadę podlega trzem kumulatywnym przesłankom, zgodnie z którymi administracja Unii musi udzielić zainteresowanemu dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł, zapewnienia te muszą wzbudzić uzasadnione oczekiwania podmiotu, do którego są skierowane, i być zgodne z obowiązującymi przepisami, a po trzecie, możliwość powołania się na tę zasadę przysługuje każdemu podmiotowi gospodarczemu, w którym organ wzbudził uzasadnione nadzieje, przy czym należy jednak przypomnieć, że jeśli rozważny i przezorny podmiot gospodarczy jest w stanie przewidzieć wydanie przepisów mogących wpłynąć na jego interesy, nie może on powoływać się na tę zasadę w razie wydania takich przepisów. 70      To w świetle tych rozważań Sąd przeanalizował trzy zarzuty szczegółowe podniesione przez wnoszących odwołanie. Jak wynika z pkt 193 zaskarżonego wyroku, w pierwszym z tych zarzutów szczegółowych wnoszący odwołanie zarzucili EBC, że nie podjął działań w celu sprostowania złożonych przez członków zarządu banku oświadczeń rzekomo wprowadzających w błąd w przedmiocie dobrej kondycji Banca Carige. 71      W tym względzie Sąd zauważył w pkt 196 zaskarżonego wyroku, po pierwsze, że brak interwencji ze strony EBC w celu skorygowania rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń nie można uznać za udzielenie przez EBC zapewnień co do działania, jakie zamierzał on podjąć w stosunku do Banca Carige, a po drugie, w każdym razie, takie zaniechanie nie spełniało w sposób oczywisty wymogu, zgodnie z którym zapewnienia muszą być precyzyjne, bezwarunkowe i spójne, aby mogły wzbudzić uzasadnione oczekiwania. W rezultacie Sąd oddalił pierwszy zarzut szczegółowy. 72      Jak wynika z pkt 198–202 zaskarżonego wyroku, drugi zarzut szczegółowy, w którym wnoszący odwołanie twierdzili, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, dokonując pozytywnych ocen dotyczących podwyższenia kapitału dokonanego przez Banca Carige przed 2019 r., został odrzucony przez Sąd jako niedopuszczalny. Sąd uznał, że o ile istotne okoliczności, na których opiera się zarzut szczegółowy, muszą wynikać, przynajmniej w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z pism strony skarżącej, o tyle w niniejszym przypadku wnoszący odwołanie odnieśli się w sposób ogólny do podwyższeń kapitału dokonanych przez bank w 2015 r., 2016 r., 2015 r. i 2018 r., nie wskazując dokładnie tych, których konkretnie dotyczył drugi zarzut szczegółowy, a ponadto nie przedstawili oni żadnego dowodu pozwalającego uznać, że EBC rzeczywiście wydał pozytywne oceny i że spełniają one wymogi orzecznictwa, aby móc zasadnie wzbudzić u nich określone oczekiwania co do zachowania, jakie przjmie EBC. 73      Sąd odrzucił również, ze względów przedstawionych w pkt 203–207 zaskarżonego wyroku, jako niedopuszczalny trzeci zarzut szczegółowy, w którym wnoszący odwołanie podnosili, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, udzielając akcjonariuszom Banca Carige zapewnień co do jego dobrej kondycji, co skłoniło tych akcjonariuszy do poczynienia weń znacznych inwestycji. Sąd stwierdził w tym względzie, że wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnego dowodu pozwalającego na zidentyfikowanie zapewnień udzielonych przez EBC lub okoliczności, w jakich zapewnienia te zostały udzielone. W związku z tym, po oddaleniu wszystkich zarzutów szczegółowych podniesionych w ramach siódmego zarzutu niezgodności z prawem, Sąd oddalił w całości argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą tego zarzutu niezgodności z prawem. 74      W ostatniej kolejności Sąd przeanalizował w pkt 208–215 argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą ósmego zarzutu niezgodności z prawem, opartą na naruszeniu przez EBC ich prawa własności ze względu na to, że spowodował on poprzez swoje działania i zaniechania znaczne obniżenie wartości ich udziałów w Banca Carige. Sąd przyznał, że prawo własności ustanowione w art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) stanowi normę prawną przyznającą uprawnienia jednostkom, stwierdził jednak, że wnoszący odwołanie ograniczyli się do wskazania, że wartość ich udziałów spadła i że przypisali tę zmianę decyzjom podjętym przez Banca Carige w następstwie środków przyjętych przez EBC, nie wykazali jednak, że środki te doprowadziły do tego rezultatu, i nie przedstawili analizy pozwalającej uznać, że jego przyczyna nie leżała bezpośrednio lub pośrednio, w części lub w całości, w innych faktach lub okolicznościach. W tych okolicznościach Sąd uznał, że argumentacja dotycząca ósmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC jest niedopuszczalna. 75      W związku z tym Sąd stwierdził w pkt 216 i 217 zaskarżonego wyroku, że żaden z przykładów niezgodności z prawem, na które powołują się wnoszący odwołanie, nie może prowadzić do powstania odpowiedzialności pozaumownej EBC w rozumieniu art. 340 akapit trzeci TFUE i że w konsekwencji skargę należy oddalić bez konieczności ani oceny, czy pozostałe przesłanki, których spełnienia wymaga orzecznictwo w celu powstania odpowiedzialności instytucji Unii, zostały spełnione, ani orzekania w przedmiocie środków dowodowych wnioskowanych przez wnoszących odwołanie. IV.    Żądania stron 76      Strony skarżące w pierwszej instancji wnoszą do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego wyroku, –        przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; –        tytułem żądania ewentualnego – wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi i uwzględnienie przedstawionych w niej żądań oraz –        obciążenie EBC i Komisji kosztami postępowania. 77      EBC wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania jako niedopuszczalnego lub, ewentualnie, jako bezpodstawnego, oraz w obu przypadkach o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania. Tytułem dalszego żądania ewentualnego, na wypadek uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonego wyroku, EBC wnosi do Trybunału o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. 78      Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania jako częściowo niedopuszczalnego lub bezprzedmiotowego oraz całkowicie bezpodstawnego oraz o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania. V.      W przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania 79      Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 9 grudnia 2025 r. wnoszący odwołanie zwrócili się do Trybunału, na wypadek gdyby zamierzał on odstąpić od opinii rzecznika generalnego, który zaproponował uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, o zawieszenie, na podstawie art. 55 regulaminu postępowania przed Trybunałem, postępowania w niniejszej sprawie do czasu, gdy Sąd lub w stosownym wypadku Trybunał, w razie wniesienia odwołania, wyda orzeczenie w przedmiocie skargi wniesionej w sprawie T‑612/20, Malacalza Investimenti/EBC, zawisłej przed Sądem, mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu Banca Carige w zarząd tymczasowy. 80      Trybunał, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, uważa, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, w związku z czym wniosek o zawieszenie należy oddalić. VI.    W przedmiocie odwołania A.      W przedmiocie dopuszczalności 1.      Argumentacja stron 81      EBC podnosi niedopuszczalność odwołania. Wskazuje, że wnoszący odwołanie nie wyjaśniają, jakie naruszenia prawa zarzucają Sądowi, nie wskazują z wystarczającą dokładnością okoliczności, które Sąd miał przeinaczyć, ograniczają się do powtórzenia swoich argumentów podniesionych w pierwszej instancji i podnoszą nowe zarzuty, które nie zostały przedstawione przed Sądem i które zmieniają przedmiot sporu. 82      Wnoszący odwołanie kwestionują argumenty EBC i uważają, że ich odwołanie jest dopuszczalne. 2.      Ocena Trybunału 83      Z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 § 2 regulaminu postępowania wynika, że odwołanie powinno precyzyjnie wskazywać zakwestionowane punkty wyroku, o którego uchylenie się wnosi, oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r., DD/FRA, C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo). 84      W szczególności wymogów tych nie spełnia i winien zostać uznany za niedopuszczalny zarzut odwołania oparty na argumentacji, która nie jest jasna i precyzyjna w stopniu wystarczającym, by pozwolić Trybunałowi na dokonanie należącej do niego kontroli zgodności z prawem, ponieważ podstawowe dane, na których oparty jest ten zarzut, nie wynikają w sposób wystarczająco spójny i zrozumiały z samego brzmienia tego odwołania, które zostało sformułowane w rozpatrywanym zakresie w sposób niejasny i niejednoznaczny. Trybunał rozstrzygnął również, że należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne pozbawione spójnej struktury odwołanie ograniczające się do ogólnych stwierdzeń i niewskazujące dokładnie tych punktów zaskarżonego orzeczenia, w których miano się dopuścić naruszenia prawa (wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r., DD/FRA, C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, pkt 100 i przytoczone tam orzecznictwo). 85      Ponadto z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE oraz z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedłożonych mu dokumentów zawartych w aktach sprawy, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Natomiast po dokonaniu przez Sąd ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych Trybunał jest właściwy do przeprowadzenia kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (wyrok z dnia 12 czerwca 2025 r., ZR/OHIM, C‑364/23 P, EU:C:2025:428, pkt 32). 86      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że co do zasady i z zastrzeżeniem indywidualnej analizy zarzutów i argumentów podniesionych przez wnoszących odwołanie argumentacja przedstawiona w odwołaniu pozwala na zidentyfikowanie fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, których odwołanie dotyczy, oraz błędów zarzucanych Sądowi, w związku z czym odwołania tego nie można od razu odrzucić jako niedopuszczalnego. 87      Co się tyczy argumentu EBC, zgodnie z którym wnoszący odwołanie powtarzają argumenty podniesione już przed Sądem, należy jedynie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sytuacji gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii, kwestie prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu. (wyrok z dnia 12 czerwca 2025 r., ZR/EUIPO, C‑364/23 P, EU:C:2025:428, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). 88      W konsekwencji należy oddalić zarzuty niedopuszczalności podniesione przez EBC wobec całego odwołania. B.      Co do istoty 89      Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą siedem zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, równego traktowania, zakazu nadużywania prawa i ochrony własności, naruszenia lub przeinaczenia art. 53 ust. 1 lit. d bis) i art. 53 bis ust. 1 lit. d) dekretu w sprawie bankowości, naruszenia art. 340 akapit trzeci TFUE, a także braku uzasadnienia; drugi – naruszenia art. 69 octiesdecies i 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości w związku z art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013 oraz zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania, proporcjonalności, ochrony własności, zakazu nadużywania prawa i ciężaru dowodu oraz braku uzasadnienia; trzeci – naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i skuteczności ochrony praw oraz braku uzasadnienia; czwarty – naruszenia zasady przyznania kompetencji oraz art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013, prawa włoskiego i zasady ochrony własności, a także braku uzasadnienia; piąty – naruszenia art. 41 i 47 karty, art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/59, ogólnej zasady bezstronności i art. 72 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości, a także braku uzasadnienia; szósty – naruszenia prawa własności, art. 72 ust. 4 dyrektywy 2017/1132, art. 9 rozporządzenia nr 1024/2013, naruszenia lub w każdym razie przeinaczenia prawa włoskiego, przeinaczenia ich twierdzeń i braku uzasadnienia, a siódmy – braku zbadania ich argumentów i braku uzasadnienia. 1.      W przedmiocie zarzutu pierwszego 90      Zarzut ten dzieli się na pięć części. a)      W przedmiocie części pierwszej 1)      Argumentacja stron 91      Wnoszący odwołanie kwestionują pkt 187–207 zaskarżonego wyroku, dotyczące siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Podnoszą oni, że przed Sądem twierdzili, iż ze względu na swoje cechy regulacyjne i ich praktyczne zastosowanie w niniejszej sprawie działalność nadzorcza EBC wzbudziła u nich uzasadnione oczekiwania co do należytego i ostrożnego zarządzania Banca Carige od 2015 r. To ze względu na ich zaufanie do skuteczności działań nadzorczych EBC zainwestowali oni w Banca Carige i byli zmotywowani do utrzymania swoich inwestycji. Naruszenie ich uzasadnionych oczekiwań skutkowało również naruszeniem ich prawa własności, ponieważ oddanie Banca Carige w zarząd tymczasowy, a następnie podwyższenie jego kapitału, „zorganizowane” przez tymczasowych administratorów Banca Carige powołanych, nadzorowanych i upoważnionych przez EBC, doprowadziło do wywłaszczenia wnoszących odwołanie. 92      Ich skarga opiera się zatem w szczególności na naruszeniu przez EBC, z naruszeniem ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i własności, oczekiwań, jakie wzbudził on u inwestorów co do tego, że znaczne podwyższenie kapitału Banca Carige w latach 2015 i 2017 będzie w stanie zapewnić jego dobrą kondycję majątkową i finansową. Wnoszący odwołanie twierdzili przed Sądem, że zachowanie stanowiące to naruszenie polegało na weryfikacji przez EBC sytuacji Banca Carige i na wytycznych z wymaganymi środkami, które to wymogi zostały przekazane akcjonariuszom tego banku przez jego członków zarządu. Tymczasem Sąd „przerwał” w zaskarżonym wyroku „jedność okoliczności faktycznych i prawnych” ich argumentacji, dzieląc ją na cztery różne rodzaje niezgodności z prawem, zbadane odpowiednio w pkt 59–75, 87–93, 118–174 i 187–207 zaskarżonego wyroku, co stanowi przeinaczenie ich argumentacji. 93      W tym samym kontekście wnoszący odwołanie podnoszą zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, opierając się w sposób niekompletny na orzecznictwie przytoczonym w pkt 191 zaskarżonego wyroku, podczas gdy orzecznictwo to nie dotyczy przypadku takiego jak niniejszy. 94      EBC i Komisja uważają, że argumenty wnoszących odwołanie należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 95      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań wymaga udzielenia zainteresowanemu przez właściwe organy Unii dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 365 i przytoczone tam orzecznictwo). 96      Z orzecznictwa tego wynika, że nie można uznać, iż akty wydane przez organ odpowiedzialny za nadzór nad sektorem bankowym lub zachowanie tego organu w tym zakresie mogą same w sobie i w braku zapewnień takich jak te wymagane przez orzecznictwo przytoczone w poprzednim punkcie niniejszego wyroku spowodować powstanie u zainteresowanych uzasadnionych oczekiwań. 97      W szczególności sam fakt, że właściwy organ nałożył na instytucję kredytową podlegającą jego nadzorowi ostrożnościowemu obowiązek przyjęcia pewnych środków, które zostały rzeczywiście przyjęte, nie może – w braku precyzyjnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień ze strony tego organu w tym względzie – zostać uznany za okoliczność powodującą powstanie u akcjonariuszy tej instytucji uzasadnionych oczekiwań co do dalszej stabilności finansowej tej instytucji lub co do tego, że w przyszłości nie zostaną wobec tej instytucji podjęte żadne dodatkowe środki. 98      W tych okolicznościach Sąd nie naruszył prawa, uznając, po pierwsze, że argumenty wnoszących odwołanie dotyczące, po pierwsze, podnoszonego braku interwencji EBC z naruszeniem mających zastosowanie przepisów włoskich w celu sprostowania rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń złożonych w odniesieniu do dobrej kondycji Banca Carige, po drugie, domniemanego zatwierdzenia przez EBC podwyższenia kapitału Banca Carige w sposób sprzeczny z tymi przepisami, oraz po trzecie, przyjęcia przez EBC środka wczesnej interwencji, rzekomo z naruszeniem różnych przepisów i zasad, nie są w stanie wykazać naruszenia przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a po drugie, analizując te argumenty oddzielnie w pkt 59–75, 87–93 i 118–174 zaskarżonego wyroku jako pierwszy, trzeci i piąty przykład niezgodności z prawem zarzucanej EBC. 99      Argumenty wnoszących odwołanie skierowane przeciwko pkt 191 zaskarżonego wyroku są z kolei bezskuteczne. Przypomnienie orzecznictwa dokonane w tym punkcie nie należy bowiem do uzasadnienia oddalenia przez Sąd któregoś z trzech zarzutów szczegółowych, na które Sąd podzielił siódmy zarzut niezgodności z prawem stawiany EBC. 100    W szczególności z pkt 196 zaskarżonego wyroku wynika, że pierwszy z tych trzech zarzutów szczegółowych został oddalony przez Sąd na podstawie uzasadnienia, niestanowiącego naruszenia prawa, że niepodjęcia przez EBC działań w celu skorygowania rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń dotyczących sytuacji Banca Carige nie można uznać za udzielenie przez EBC zapewnień co do zachowania, jakie zamierzał on przyjąć wobec Banca Carige, oraz że w każdym razie taki brak nie odpowiada w sposób oczywisty wymogowi, zgodnie z którym zapewnienia muszą być precyzyjne, bezwarunkowe i spójne, aby móc wzbudzić uzasadnione oczekiwania. 101    Co się tyczy zarzutów szczegółowych drugiego i trzeciego, odpowiednio z pkt 199–202 i 204–206 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd odrzucił je jako niedopuszczalne, ponieważ wnoszący odwołanie nie przedstawili w sposób spójny i zrozumiały istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, na których zostały oparte. 102    Co się tyczy podnoszonego naruszenia prawa własności wnoszących odwołanie, z ich argumentacji streszczonej w pkt 91 niniejszego wyroku wynika, że ich zdaniem naruszenie to było bezpośrednią konsekwencją wystarczająco istotnego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań przez EBC. Tymczasem w zakresie, w jakim Sąd orzekł, nie naruszając tym prawa, że argumentacja przedstawiona przed nim przez wnoszących odwołanie nie pozwala na wykazanie naruszenia tej ostatniej zasady, ich argument oparty na podnoszonym naruszeniu ich prawa własności również nie może zostać uwzględniony. 103    Z całości powyższych rozważań wynika, że część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić jako w części bezzasadną, a w części bezskuteczną. b)      W przedmiocie części drugiej 1)      Argumentacja stron 104    Wnoszący odwołanie kwestionują pkt 193–197 zaskarżonego wyroku, w których Sąd zbadał i oddalił pierwszy zarzut szczegółowy podniesiony w ramach siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Podnoszą oni w tym względzie, że zapewnienia EBC, które wzbudziły w nich uzasadnione oczekiwania, polegały na czynnościach dotyczących sytuacji Banca Carige, które EBC podjął i ujawnił w drodze komunikatów, a nie na milczeniu tego banku, które jedynie potwierdzało te informacje. 105    Wnoszący odwołanie dodają, że powołanie się przez Sąd w pkt 196 zaskarżonego wyroku na „formę” czynności EBC oznacza, że zapewnienia niezbędne do uzasadnienia uzasadnionych oczekiwań wpisują się w stosunek umowny, podczas gdy zasada ochrony takich oczekiwań ma zastosowanie konkretnie w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej instytucji Unii i pociąga za sobą „sankcję pozaumowną”. 106    Ponadto Sąd przeinaczył ich argumentację, wskazując w pkt 196 zaskarżonego wyroku, że „mogli spodziewać się poprawy sytuacji [Banca Carige]”. Podkreślają oni w tym względzie, że przed Sądem powołali się nie na brak poprawy sytuacji Banca Carige, lecz na fakt, że z jednej strony EBC przyjął, zaledwie kilka miesięcy po podwyższeniu kapitału w 2015 r., środek wczesnej interwencji, a z drugiej strony, że EBC stwierdził w decyzji w sprawie funduszy własnych, iż wymogi w zakresie funduszy własnych nie były już spełniane przez Banca Carige już w dniu 1 stycznia 2018 r., zaledwie kilka dni po ponownym podwyższeniu kapitału tego banku, przeprowadzonym zgodnie z wytycznymi EBC i zatwierdzonym na podstawie art. 56 dekretu w sprawie bankowości. 107    EBC i Komisja uważają, że argumenty wnoszących odwołanie należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 108    W pierwszej kolejności argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym zapewnienia EBC wzbudzające uzasadnione oczekiwania wynikają z czynności EBC wobec Banca Carige, należy oddalić z powodu przedstawionego w pkt 96 niniejszego wyroku. 109    W drugiej kolejności, wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie w ramach argumentu streszczonego w pkt 105 niniejszego wyroku, odniesienie w pkt 196 zaskarżonego wyroku do „formy” braku interwencji EBC w celu skorygowania rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń dotyczących sytuacji Banca Carige nie oznacza, że Sąd uznał, iż zapewnienia niezbędne do powstania uzasadnionych oczekiwań powinny wpisywać się w ramy umowne. Używając terminu „forma”, Sąd w sposób oczywisty zamierzał podkreślić, że zwykłe zaniechanie ze strony EBC nie stanowi precyzyjnego i bezwarunkowego zapewnienia mogącego, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 95 niniejszego wyroku, prowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań zasługujących na ochronę. Stwierdzenie to, zgodne z tym orzecznictwem, nie narusza prawa. 110    W trzeciej kolejności, co się tyczy odniesienia w pkt 196 zaskarżonego wyroku do „możliwości, że wnoszący odwołanie mogli spodziewać się poprawy sytuacji [Banca Carige]”, wystarczy zauważyć, że Sąd rozważał w nim zwykłą hipotezę, która zresztą nie miała wpływu na rozumowanie przedstawione w tym punkcie, jak wynika z jego całościowej lektury. 111    Po czwarte, na koniec, z łącznej lektury pkt 193–197 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd słusznie zrozumiał, iż podnoszona przez wnoszących odwołanie niezgodność z prawem, oparta na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, polegała w szczególności na braku interwencji EBC w celu sprostowania oświadczeń osób trzecich dotyczących Banca Carige, uznanych za wprowadzające w błąd. Ponadto, jak wynika z pkt 98 niniejszego wyroku, Sąd brał również pod uwagę pozostałe argumenty wnoszących odwołanie i zbadał je jako odrębne niezgodności z prawem, uznawszy, nie naruszając przy tym prawa, że nie są one w stanie wykazać naruszenia przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. W związku z tym argument wnoszących odwołanie dotyczący przeinaczenia ich argumentacji przez Sąd należy oddalić. 112    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zatem oddalić drugą część pierwszego zarzutu jako bezzasadną. c)      W przedmiocie części trzeciej 1)      Argumentacja stron 113    Wnoszący odwołanie kwestionują pkt 198–207 zaskarżonego wyroku, dotyczące badania zarzutów szczegółowych drugiego i trzeciego podniesionych w ramach siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Uważają oni, że Sąd całkowicie pominął ich argumenty dotyczące istnienia po ich stronie uzasadnionych oczekiwań ze względu na czynności EBC, co jest równoznaczne z brakiem uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dodają oni, że zawarte w pkt 199 zaskarżonego wyroku twierdzenie, zgodnie z którym wnoszący odwołanie odnieśli się „w sposób ogólny do podwyższeń kapitału dokonanych przez bank w 2015 r., 2016 r., 2017 r. i 2018 r., nie wskazując dokładnie tych, których konkretnie dotyczył drugi zarzut szczegółowy”, świadczy o tym, że Sąd nie odczytał prawidłowo dokumentów zawartych w aktach sprawy, ponieważ w latach 2016 i 2018 nie doszło do podwyższenia kapitału Banca Carige. 114    EBC i Komisja uważają, że argumenty wnoszących odwołanie należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 115    Argumenty wnoszących odwołanie skierowane przeciwko pkt 198–207 zaskarżonego wyroku, dotyczące zarzutów szczegółowych drugiego i trzeciego podniesionych w ramach siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawiango EBC, należy oddalić jako bezzasadne. Sąd przedstawił bowiem w sposób wymagany prawem, odpowiednio w pkt 199–202 i 204–207 tego wyroku, powody, dla których te dwa zarzuty szczegółowe należało odrzucić jako niedopuszczalne, w związku z czym, wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, ta część wspomnianego wyroku nie jest dotknięta brakiem uzasadnienia. 116    Ponadto z pkt 111 niniejszego wyroku wynika, że Sąd nie pominął argumentacji wnoszących odwołanie dotyczącej czynności EBC, lecz zbadał ją w innych częściach zaskarżonego wyroku. 117    Wreszcie argument wnoszących odwołanie dotyczący błędnego odniesienia w pkt 199 zaskarżonego wyroku do podwyższeń kapitału Banca Carige w latach 2016 i 2018, podczas gdy w tych latach nie doszło do żadnego podwyższenia, należy oddalić jako bezskuteczny. 118    Należy zaznaczyć w tym względzie, że Sąd stwierdził w pkt 199 zaskarżonego wyroku, iż wnoszący odwołanie sami odwoływali się w swoich pismach do takich podwyższeń. Gdyby nawet Sąd dokonał w ten sposób błędnej interpretacji tych pism, taki błąd nie może podważyć oceny, zgodnie z którą zarzut szczegółowy drugi, dotyczący siódmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, był niedopuszczalny. 119    Stwierdzenie to zostało oparte w sposób wymagany prawem na zawartym w pkt 200 zaskarżonego wyroku stwierdzeniu, zgodnie z którym wnoszący odwołanie nie powołali się na dowody pozwalające uznać, że EBC formułował w odniesieniu do podwyższeń kapitału dokonanych przez Banca Carige przed 2019 r. pozytywne oceny mogące wzbudzić u nich określone oczekiwania co do zachowania EBC. 120    W świetle powyższego część trzecią zarzutu pierwszego należy w części oddalić jako bezzasadną, a w części jako bezskuteczną. d)      W przedmiocie części czwartej 1)      Argumentacja stron 121    Wnoszący odwołanie kwestionują pkt 118–174 zaskarżonego wyroku, dotyczące piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Podnoszą oni, że ich zastrzeżenia obejmowały „krytyczne uwagi oparte na odpowiednich przepisach dekretu w sprawie bankowości”, które uzupełniały zarzucane naruszenie nie tylko zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, lecz również zasad proporcjonalności, równego traktowania, ochrony własności i zakazu nadużyć. 122    EBC i Komisja uważają, że argumenty wnoszących odwołanie należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 123    Część czwartą zarzutu pierwszego należy odrzucić jako niedopuszczalną zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 83 i 84 niniejszego wyroku. 124    Wnoszący odwołanie ograniczają się bowiem do wskazania, że ich zarzuty szczegółowe obejmowały „krytyczne uwagi” oparte na dekrecie w sprawie bankowości, nie precyzując ani treści tych uwag, ani tego, jakie naruszenie prawa zarzucają Sądowi. e)      W przedmiocie części piątej 1)      Argumentacja stron 125    Wnoszący odwołanie kwestionują pkt 68–74 zaskarżonego wyroku. Podnoszą oni, że Sąd oparł się na błędnej wykładni art. 53bis ust. 1 lit. d) dekretu w sprawie bankowości, a nawet na jego przeinaczeniu. Ich zdaniem przepis ten ze względu na swój zakres przyznaje organowi nadzoru „wszelkie stosowne uprawnienia i obowiązki”. 126    EBC i Komisja uważają, że argumenty wnoszących odwołanie należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 127    Należy zauważyć, że pkt 68–74 zaskarżonego wyroku wpisują się w część tego wyroku poświęconą pierwszemu zarzutowi niezgodności z prawem, opartemu na braku interwencji EBC w celu skorygowania rzekomo wprowadzających w błąd oświadczeń dotyczących dobrej kondycji Banca Carige, z naruszeniem mających zastosowanie przepisów włoskich. Przestawiwszy pokrótce w pkt 72 i 73 tego wyroku treść art. 53bis ust. 1 lit. d) dekretu w sprawie bankowości, przypomnianego w pkt 15 niniejszego wyroku, Sąd stwierdził w pkt 74 zaskarżonego wyroku, że przepis ten nie nakłada na EBC obowiązku prostowania przypisywanych niektórym podmiotom i uznanych przez inne podmioty za błędne oświadczeń w przedmiocie stabilności finansowej instytucji kredytowej. 128    Tymczasem wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, postępując w ten sposób, Sąd dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu. 129    Część piątą zarzutu pierwszego należy zatem oddalić jako bezzasadną. 130    W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić zarzut pierwszy. 2.      W przedmiocie zarzutu drugiego 131    Zarzut drugi dotyczy uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczącego badania piątej niezgodności z prawem, opartej na naruszeniu przez EBC przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji różnych przepisów i zasad. Zarzut ten dzieli się na sześć części. a)      W przedmiocie części pierwszej i trzeciej 1)      Argumentacja stron 132    W części pierwszej wnoszący odwołanie kwestionują oddalenie, ze względów przedstawionych w pkt 119–129 zaskarżonego wyroku, pierwszego zarzutu szczegółowego podniesionego w ramach piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, dotyczącego wystarczająco istotnego naruszenia przez EBC art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 125, 126 i 129 tego wyroku, że przepis ten nie przyznaje uprawnień jednostkom. Wnoszący odwołanie podnoszą w tym względzie, po pierwsze, że powołali się przed Sądem na naruszenie szeregu ogólnych zasad prawa Unii, które przyznają uprawnienia jednostkom, w tym na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po drugie, twierdzą oni, że art. 69 octiesdecies dekretu w sprawie bankowości wymienia wśród warunków przyjęcia przewidzianych w nim środków naruszenie wymogów określonych w rozporządzeniu nr 575/2013. 133    W części trzeciej wnoszący odwołanie zarzucają w istocie Sądowi, że w pkt 126–128 zaskarżonego wyroku błędnie zinterpretował środek wczesnej interwencji. 134    Zdaniem EBC w wyroku tym Sąd szczegółowo przeanalizował argumentację wnoszących odwołanie zarówno w odniesieniu do art. 69 octiesdecies dekretu w sprawie bankowości, jak i w odniesieniu do podnoszonego naruszenia ogólnych zasad prawa Unii, takich jak zasada równego traktowania i zasada proporcjonalności. W odwołaniu wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnego dowodu mogącego wykazać, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż ów art. 69 octiesdecies nie przyznaje uprawnień jednostkom. Ponadto rozporządzenie nr 575/2013, na które powołują się wnoszący odwołanie, jest bez znaczenia dla sprawy, ponieważ wnoszący odwołanie nie powołali się przed Sądem na naruszenie tego rozporządzenia. 135    Komisja nie przedstawia konkretnej argumentacji w odpowiedzi na część pierwszą zarzutu drugiego i jednocześnie uważa, że odwołanie należy oddalić w całości. 2)      Ocena Trybunału 136    Zgodnie z orzecznictwem Trybunału powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii lub jednej z jej instytucji, takich jak EBC, na mocy art. 340 akapit drugi TFUE zależy od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, a mianowicie istnienia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego między naruszeniem obowiązku spoczywającego na autorze aktu a poniesioną przez poszkodowanych szkodą (wyrok z dnia 5 marca 2024 r,, Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo). 137    Z orzecznictwa tego wynika, że pierwsza przesłanka powstania tej odpowiedzialności – dotycząca bezprawności zachowania zarzucanego zainteresowanej instytucji, organowi lub jednostce organizacyjnej Unii zawiera dwie składowe, a mianowicie konieczne jest, po pierwsze, aby doszło do naruszenia normy prawa Unii przyznającej uprawnienia jednostkom, a po drugie, aby naruszenie to było wystarczająco istotne (wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo). 138    Jeśli chodzi o pierwszą składową tej przesłanki, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uprawnienia jednostek powstają nie tylko poprzez wyraźne przyznanie ich przez przepisy prawa Unii, lecz także z racji obowiązków, pozytywnych lub negatywnych, jakie przepisy te nakładają w ściśle określony sposób zarówno na jednostki, jak i państwa członkowskie lub instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo). 139    Niedochowanie takich obowiązków może stanowić naruszenie uprawnień, które zostały w sposób dorozumiany przyznane jednostkom na mocy mających zastosowanie przepisów prawa Unii. Pełna skuteczność tych przepisów i ochrona uprawnień, których przyznanie jest ich celem, wymagają, aby jednostki miały możliwość uzyskania odszkodowania (wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 120 i przytoczone tam orzecznictwo). 140    W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 119 zaskarżonego wyroku, w ramach pierwszego zarzutu szczegółowego podniesionego w ramach piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC wnoszący odwołanie podnieśli, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, przyjmując środek wczesnej interwencji w obliczu zwykłego ryzyka naruszenia mających zastosowanie ram prawnych, podczas gdy zastosowanie tego przepisu wymagało dowodu przewidywalnego naruszenia tych ram. 141    W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 EBC posiada wyłączną kompetencję do wykonywania, do celów nadzoru ostrożnościowego, zadań wymienionych w tym ustępie 1 w odniesieniu do wszystkich instytucji kredytowych mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, w tym Republice Włoskiej. Zgodnie z ust. 3 zdanie pierwsze art. 4 do celów wykonywania tych zadań EBC stosuje całe stosowne unijne prawo, a w przypadku gdy takie unijne prawo tworzą dyrektywy – krajowe ustawodawstwo transponujące te dyrektywy. 142    Artykuł 69 octiesdecies dekretu w sprawie bankowości jest jednym z przepisów transponujących do prawa włoskiego art. 27 dyrektywy 2014/59. Na podstawie art. 9 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 1024/2013 do celów wykonywania zadań powierzonych mu na mocy art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia EBC posiada uprawnienia, które ów art. 69 octiesdecies przyznaje Bankowi Włoch. 143    Uściśliwszy powyższe, należy zauważyć, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 70–72 opinii, że środki przewidziane w art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości mogą mieć wpływ na prawa i sytuację prawną danej instytucji kredytowej oraz jej akcjonariuszy, w szczególności gdy środki te zmieniają decyzje podjęte przez tę instytucję lub uniemożliwiają wypłatę dywidend tym akcjonariuszom. 144    Tymczasem art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości nie pozwala EBC na przyjęcie środków przewidzianych w tym przepisie, dopóki nie zostaną spełnione przewidziane w nim warunki, zaś dana instytucja kredytowa oraz jej akcjonariusze mają prawo wymagać przestrzegania tego obowiązku. 145    Wynika z tego, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 138 i 139 niniejszego wyroku, że art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przyznaje uprawnienia jednostkom, w związku z czym mogą one uzyskać naprawienie szkody, jaką poniosły w przypadku wystarczająco istotnego naruszenia tego przepisu. 146    W tym względzie należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 15 lipca 2025 r., EBC i Komisja/Corneli (C‑777/22 P i C‑789/22 P, EU:C:2025:580, pkt 100–105), Trybunał orzekł, że pomimo okoliczności, iż skarżąca w tych sprawach sprzedała w międzyczasie akcje, które posiadała w kapitale Banca Carige, zachowała ona interes w stwierdzeniu nieważności decyzji o oddaniu go w zarząd tymczasowy, ponieważ zamierzała wnieść skargę przeciwko EBC w celu uzyskania naprawienia szkody, jaką miała ponieść w wyniku wydania tej decyzji. 147    Ocena ta potwierdza wniosek, zgodnie z którym przepisy takie jak art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, które przyznają EBC, jako organowi nadzoru, uprawnienie do przyjmowania w odniesieniu do instytucji kredytowych podlegających jego nadzorowi ostrożnościowemu środków, które wpływają na sytuację prawną tych instytucji oraz ich akcjonariuszy, mają na celu przyznanie uprawnień jednostkom, ponieważ wyznaczają granice, w jakich środki te mogą zostać przyjęte. 148    Z całości powyższych rozważań wynika, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 129 zaskarżonego wyroku, iż art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, realizując cel leżący w interesie publicznym, nie ma na celu przyznania uprawnień jednostkom. 149    W związku z tym należy uwzględnić część pierwszą zarzutu drugiego i bez konieczności badania części trzeciej, która jest skierowana przeciwko tej samej części zaskarżonego wyroku, należy uchylić ten wyrok z uwagi na to, że oddalono w nim skargę wnoszących odwołanie w zakresie, w jakim dotyczyła ona podnoszonego naruszenia przez EBC art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji. b)      W przedmiocie części drugiej 1)      Argumentacja stron 150    Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd zaprzeczył sam sobie, wskazując, po pierwsze, w pkt 135 tiret drugie zaskarżonego wyroku, że plan strategiczny, który Banca Carige był zobowiązany przedstawić zgodnie ze środkiem wczesnej interwencji, powinien „uwzględnić cele ilościowe w zakresie redukcji kredytów zagrożonych”, a po drugie, w pkt 136 tego wyroku, że wspomniany środek „nie wymagał, aby [Banca Carige] zbywał kredyty zagrożone, ani tym bardziej by robił to po cenach określonych w danym okresie”. Wnoszący odwołanie przyznają, że EBC nie określił ceny zbycia kredytów zagrożonych, które miały zostać zbyte, lecz uważają, że Sąd powinien był wziąć pod uwagę okoliczność, iż przymusowa cesja takich kredytów mogła jedynie doprowadzić do ich zbycia po bardzo niskich cenach. 151    EBC i Komisja uważają, że część drugą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 152    Należy stwierdzić, że między pkt 135 i 136 zaskarżonego wyroku nie ma sprzeczności. 153    Okoliczność, że w ramach środka wczesnej interwencji EBC zwrócił się do Banca Carige o przedstawienie planu strategicznego i planu operacyjnego, które powinny w szczególności uwzględniać cele redukcji kredytów zagrożonych, jak wskazano w pkt 135 tiret drugie zaskarżonego wyroku, nie oznacza, jak słusznie zauważył Sąd w pkt 136 tego wyroku, że EBC zażądał od Banca Carige zbycia tych kredytów, a tym bardziej na niekorzystnych warunkach. Do Banca Carige należało bowiem określenie środków, za pomocą których może osiągnąć reduckę takich kredytów. 154    W związku z tym drugą część zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną. c)      W przedmiocie części czwartej 1)      Argumentacja stron 155    Wnoszący odwołanie kwestionują przedstawione w pkt 152 zaskarżonego wyroku uzasadnienie oddalenia czwartego zarzutu szczegółowego dotyczącego piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji. Podnoszą oni, że twierdzenie Sądu, zgodnie z którym „nie powiązali oni […] szczególnej sytuacji [Banca Carige] z decyzjami podjętymi przez EBC w celu wykazania istnienia rzeczywistej różnicy w traktowaniu między [Banca Carige] a innymi włoskimi instytucjami kredytowymi”, nie opiera się na żadnym dowodzie, jest sprzeczne z dokumentami przedstawionymi przez nich w pierwszej instancji i narusza obowiązek uzasadnienia. 156    Ponadto zarzucają oni Sądowi, że nie przychylił się do ich wniosku o zarządzenie „ekspertyzy technicznej mającej na celu ustalenie i porównanie sytuacji innych banków pod względem odmiennego traktowania przez EBC” i że nie uwzględnił wyroku z dnia 23 maja 1996 r., Hedley Lomas (C‑5/94, EU:C:1996:205, pkt 29), z którego zdaniem wnoszących odwołanie wynika, że ciężar „udowodnienia zasadności powodów uzasadniających prawnie czynności instytucji” spoczywa na tych ostatnich. 157    Wnoszący odwołanie dodają, że w niniejszej sprawie należało, z poszanowaniem art. 47 karty, zastosować „zasadę dostępności dowodu”, zgodnie z którą w przypadku gdy tylko jedna ze stron zna fakty „będące przedmiotem dowodu”, podczas gdy druga strona nie ma do nich dostępu, ciężar dowodu spoczywa na pierwszej z tych stron, a nie na drugiej. Zdaniem wnoszących odwołanie było oczywiste, że jedynie EBC dysponował wiedzą na temat sytuacji instytucji kredytowych podlegających jego nadzorowi. 158    EBC i Komisja uważają, że część czwartą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 159    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ogólna zasada równego traktowania, będąca ogólną zasadą prawa Unii, wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane odmiennie i aby odmienne sytuacje nie były traktowane w taki sam sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. Naruszenie tej zasady poprzez odmienne traktowanie zakłada, że wskazane sytuacje są porównywalne w świetle wszystkich cechujących je elementów (wyrok z dnia 16 grudnia 2020 r., Rada/K. Chrysostomides & Co. i in., C‑597/18 P, C‑598/18 P, C‑603/18 P i C‑604/18 P, EU:C:2020:1028, pkt 191, 192 i przytoczone tam orzecznictwo). 160    W niniejszej sprawie z pkt 144 zaskarżonego wyroku wynika, że w czwartym zarzucie szczegółowym dotyczącym piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC wnoszący odwołanie podnieśli, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę równego traktowania, nakładając na Banca Carige, w ramach środka wczesnej interwencji, bardziej rygorystyczne środki niż środki przyjęte wobec innych instytucji kredytowych, które znajdowały się w podobnej sytuacji. 161    W tym względzie w pkt 151 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał w istocie, że aby można było uwzględnić czwarty zarzut szczegółowy, wnoszący odwołanie powinni byli wykazać, że inne włoskie instytucje kredytowe znajdujące się w sytuacji porównywalnej z sytuacją Banca Carige były traktowane przez EBC w odmienny sposób. 162    Sąd dodał w pkt 152 tego wyroku, kwestionowanym przez wnoszących odwołanie, że o ile wnoszący odwołanie przedstawili sprawozdanie porównujące ilość kredytów zagrożonych posiadanych przez Banca Carige z ilością kredytów zagrożonych posiadanych przez inne włoskie instytucje kredytowe, o tyle nie powiązali oni tej szczególnej sytuacji z decyzjami podjętymi przez EBC w celu wykazania istnienia rzeczywistej różnicy w traktowaniu między Banca Carige a tymi innymi instytucjami. Sąd wskazał więc w pkt 153 tego wyroku, że czwarty zarzut szczegółowy dotyczący piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC należy oddalić. 163    W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że pkt 151–153 zaskarżonego wyroku przedstawiają w sposób jasny i spójny powody uzasadniające oddalenie wspomnianego zarzutu szczegółowego, w związku z czym argument wnoszących odwołanie dotyczący podnoszonego braku uzasadnienia tej części zaskarżonego wyroku należy oddalić. 164    W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi w istocie naruszenie prawa w odniesieniu do rozkładu ciężaru dowodu, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału to do osoby, która powołuje się na okoliczności faktyczne na poparcie żądania lub argumentu, należy co do zasady przedstawienie dowodu na ich prawdziwość (wyrok z dnia 7 listopada 2024 r., Ryanair/Komisja, C‑588/22 P, EU:C:2024:935, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo). 165    W niniejszej sprawie Sąd nie naruszył prawa, uznając w istocie, że ponieważ wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnego dowodu mogącego wykazać, iż inne instytucje kredytowe znajdujące się w sytuacji porównywalnej z sytuacją Banca Carige zostały potraktowane w inny sposób niż on w decyzjach EBC, czwarty zarzut szczegółowy dotyczący piątego zarzutu niezgodności z prawem, zgodnie z którym przyjmując środek wczesnej interwencji, EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny zasadę równego traktowania, nakładając na Banca Carige środki bardziej rygorystyczne niż środki nałożone na inne instytucje kredytowe znajdujące się w podobnej sytuacji, należy oddalić. 166    W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Sąd nie przychylił się do ich wniosku o zarządzenie ekspertyzy technicznej, należy przypomnieć, że w świetle art. 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym Sąd określa środki dowodowe, które uzna za właściwe, jedynie Sąd jest właściwy do oceny użyteczności środków dowodowych, w tym opinii biegłego, dla rozstrzygnięcia sporu. Do Sądu należy zatem ocena, czy wniosek o zastosowanie środka dowodowego jest istotny w świetle przedmiotu sporu, przy czym jednak Trybunał jest właściwy do sprawdzenia, czy Sąd nie naruszył prawa, odmawiając uwzględnienia takiego wniosku (zob. podobnie wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Viega/Komisja, C‑276/11 P, EU:C:2013:163, pkt 39, 40; a także postanowienie z dnia 30 stycznia 2019 r., Verein Deutsche Sprache/Komisja, C‑440/18 P, EU:C:2019:77, pkt 9). 167    W tym względzie spoczywający na Sądzie obowiązek zarządzenia, na wniosek strony, środka dowodowego dotyczącego okoliczności faktycznych, których wykazanie należy do tej strony, wymaga, po pierwsze, istnienia wyjątkowej sytuacji, w której strona ta napotyka na trudności w dostępie do dowodów, których potrzebuje na poparcie swoich twierdzeń, lub odmowę dostępu do nich, a po drugie, przynajmniej uprawdopodobnienia przez tę stronę tych twierdzeń (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Hamoudi /Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, pkt 81, 82, 148). 168    Tymczasem w niniejszej sprawie wnoszący odwołanie wnieśli do Sądu o nakazanie nie przedstawienia przez EBC znajdujących się w jego posiadaniu dowodów, których dostarczenia EBC im odmówił, lecz ekspertyzy technicznej w celu porównania sytuacji Banca Carige z sytuacją innych instytucji kredytowych podlegających nadzorowi ostrożnościowemu EBC w celu ustalenia w stosownym wypadku, że miało miejsce odmienne traktowanie. 169    Jednakże z pkt 152 zaskarżonego wyroku wynika zasadniczo, że wnoszący odwołanie nie uprawdopodobnili takiego nieuzasadnionego odmiennego traktowania ani też nie powołali się na trudności w dostępie do dowodów niezbędnych do zestawienia szczególnej sytuacji Banca Carige z sytuacją innych instytucji kredytowych podlegających nadzorowi EBC. 170    Ponieważ te ustalenia Sądu nie zostały podważone przez argumentację wnoszących odwołanie przedstawioną w ramach części czwartej, należy orzec, że Sąd nie naruszył prawa, oddalając wniosek wnoszących odwołanie o zarządzenie przeprowadzenia ekspertyzy technicznej. 171    W świetle całości rozważań przedstawionych w pkt 159–170 niniejszego wyroku część czwartą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną. d)      W przedmiocie części piątej 1)      Argumentacja stron 172    W części piątej wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że oddalił, ze względów przedstawionych w pkt 154–167 zaskarżonego wyroku, piąty zarzut szczegółowy, dotyczący piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji, bez zbadania ich argumentu, zgodnie z którym zamiast narzucić Banca Carige zbycie kredytów zagrożonych, EBC powinien był przyjąć mniej uciążliwy środek, a mianowicie wymagać utworzenia rezerw. 173    EBC i Komisja uważają, że część piątą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 174    Zważywszy, że w części piątej wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, iż nie orzekł w przedmiocie podniesionego przed nim argumentu, należy przypomnieć, że zaniechanie przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionego przed nim zarzutu lub argumentu stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. (zob. podobnie wyrok z dnia 2 lutego 2023 r., Hiszpania i in./Komisja, C‑649/20 P, C‑658/20 P i C‑662/20 P, EU:C:2023:60, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo). 175    Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak, że spoczywający na Sądzie na mocy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek wymaga od Sądu jasnego i jednoznacznego wskazania przyjętego przez niego rozumowania, tak aby umożliwić zainteresowanym poznanie powodów wydanego orzeczenia, a Trybunałowi sprawowanie kontroli sądowej. Obowiązek ten nie wymaga od Sądu ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do każdego punktu argumentacji przedstawionej przez strony sporu. Uzasadnienie to może być zatem dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie podstaw, na których Sąd oparł swe rozstrzygnięcie, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli w trybie analizy odwołania (wyrok z dnia 2 lutego 2023 r., Hiszpania i in./Komisja, C‑649/20 P, C‑658/20 P i C‑662/20 P, EU:C:2023:60, pkt 113 i przytoczone tam orzecznictwo). 176    W niniejszej sprawie argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym zamiast zobowiązać Banca Carige do zbycia kredytów zagrożonych, EBC powinien był, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, wymagać od tego banku utworzenia rezerw, wynikał z założenia, że EBC nałożył na Banca Carige obowiązek takiego zbycia. 177    Tymczasem, jak wskazano już w pkt 153 niniejszego wyroku, w pkt 136 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że w ramach środka wczesnej interwencji EBC nie wymagał od Banca Carige zbycia kredytów zagrożonych. Stwierdzenie to pozwalało wnoszącym odwołanie zrozumieć powody, dla których ich argument, zgodnie z którym w celu przestrzegania zasady proporcjonalności EBC powinien był zażądać stworzenia rezerw, został oddalony. 178    Nie można zatem zarzucać Sądowi, że naruszył obowiązek uzasadnienia, a część piątą należy oddalić jako bezzasadną. e)      W przedmiocie zarzutu szóstego 1)      Argumentacja stron 179    W części szóstej wnoszący odwołanie kwestionują oddalenie, ze względów przedstawionych w pkt 168–174 zaskarżonego wyroku, podniesionego przez nich przed Sądem zarzutu niezgodności z prawem środka wczesnej interwencji. Podnoszą oni, że powołali się na niezgodność z prawem tego środka jako „podstawę niezgodności z prawem zachowania EBC”, a zatem jako podstawę ich żądania odszkodowawczego. Nie powołali się oni, jak Sąd błędnie uznał, na niezgodność z prawem tego środka w celu uniknięcia jego zastosowania. Uważają oni zatem, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku braku uzasadnienia, ponieważ nie zbadał ich argumentacji. 180    EBC i Komisja uważają, że część szóstą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 181    W zakresie, w jakim wnoszący odwołanie podnoszą w istocie naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia, należy zauważyć, że prawdą jest, jak wynika z pkt 174 niniejszego wyroku, iż zaniechanie przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionego przed nim zarzutu lub argumentu stanowi naruszenie tego obowiązku. 182    Jednakże obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności podstaw uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej legalności spornego aktu. (wyrok z dnia 10 września 2024 r., Komisja/Irlandia i in., C‑465/20 P, EU:C:2024:724, pkt 389 i przytoczone tam orzecznictwo). 183    W niniejszej sprawie w pkt 169–173 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił powody, dla których uznał w pkt 174 tego wyroku, że podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut niezgodności z prawem środka wczesnej interwencji należy oddalić. W związku z tym, niezależnie od zasadności tego uzasadnienia, nie można zarzucać, że zaskarżony wyrok jest dotknięty brakiem uzasadnienia. 184    W zakresie, w jakim argumentację wnoszących odwołanie należy rozumieć jako mającą na celu zarzucenie Sądowi naruszenia prawa poprzez oddalenie tego zarzutu niezgodności z prawem, taka argumentacja nie może zostać uwzględniona. 185    Jak bowiem orzekł w istocie Sąd w pkt 169–173 zaskarżonego wyroku, art. 277 TFUE, który zgodnie z jego brzmieniem dotyczy aktów o charakterze generalnym, nie znajduje zastosowania do środka wczesnej interwencji, który nie jest takim aktem. W związku z tym te punkty zaskarżonego wyroku nie naruszają prawa. 186    Prawdą jest, że ani okoliczność, że środek wczesnej interwencji nie może być przedmiotem zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE, ani to, że nie był on przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, nie uniemożliwiało wnoszącym odwołanie dochodzenia w drodze skargi o odszkodowanie naprawienia szkody, którą w swojej ocenie ponieśli z powodu podnoszonego niezgodnego z prawem charakteru tego środka (zob. podobnie wyrok z dnia 26 lutego 1986 r., Krohn Import-Export/Komisja, 175/84, EU:C:1986:85, pkt 32). 187    Tymczasem Sąd zbadał argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą podnoszonej niezgodności z prawem środka wczesnej interwencji jako zarzuty częściowe od pierwszego do piątego, dotyczące piątego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Należy ponadto zauważyć, że wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, z zaskarżonego wyroku nie wynika, iż Sąd uznał, że podnosząc zarzut niezgodności z prawem środka wczesnej interwencji, wnoszący odwołanie usiłowali uniknąć stosowania tego środka, który zresztą dotyczył Banca Carige i nie miał do nich zastosowania. 188    Mając na uwadze wszystkie powyższe uwagi, szóstą część zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną. 3.      W przedmiocie zarzutu trzeciego 189    Zarzut trzeci dotyczy pkt 175–186 zaskarżonego wyroku, dotyczących badania szóstego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, i dzieli się na trzy części. a)      W przedmiocie części pierwszej 1)      Argumentacja wnoszących odwołanie 190    Wnoszący odwołanie zarzucają w istocie Sądowi, że nie zbadał ich argumentu, zgodnie z którym wydanie decyzji dotyczącej funduszy własnych naruszyło ich uzasadnione oczekiwania co do tego, że podwyższenie kapitału Banca Carige dokonane pod koniec 2017 r. będzie w stanie zapewnić w trwały sposób jego dobrą kondycję finansową i majątkową. Zdaniem wnoszących odwołanie podwyższenie to zostało uprzednio zatwierdzone, zgodnie z art. 56 dekretu w sprawie bankowości, przez EBC i dokonane zgodnie z jego wymogami. Niemniej jednak EBC uznał w decyzji dotyczącej funduszy własnych, że Banca Carige nie przestrzegał wymogów w zakresie funduszy własnych od dnia 1 stycznia 2018 r. 191    EBC i Komisja uważają, że część pierwszą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 192    Jak wynika z pkt 28 tiret szóste zaskarżonego wyroku, Sąd uznał za „szósty zarzut niezgodności z prawem” stawiany EBC argumentację wnoszących odwołanie, zgodnie z którą EBC dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia zasady proporcjonalności, wyznaczając w decyzji dotyczącej funduszy własnych Banca Carige termin zbyt krótki, aby umożliwić mu spełnienie wymogów nałożonych na niego w zakresie funduszy własnych. Ten szósty zarzut niezgodności z prawem został następnie zbadany w pkt 175–186 zaskarżonego wyroku. 193    Tymczasem argument wnoszących odwołanie zawarty w niniejszej części zarzutu dotyczy poszanowania nie zasady proporcjonalności, lecz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, której naruszenie zostało uznane przez Sąd za „siódmy zarzut niezgodności z prawem” stawiany EBC i zbadany w pkt 187–207 zaskarżonego wyroku. 194    W szczególności Sąd zakwalifikował jako „drugi zarzut szczegółowy” dotyczący siódmego zarzutu niezgodności z prawem twierdzenia wnoszących odwołanie dotyczące ocen sformułowanych przez EBC w odniesieniu do podwyższeń kapitału dokonanych przez Banca Carige przed 2019 r. Ten zarzut szczegółowy został zbadany w pkt 199–202 zaskarżonego wyroku i odrzucony jako niedopuszczalny, jak wskazano już w pkt 101 niniejszego wyroku. 195    W tych okolicznościach nie można zarzucać Sądowi, że nie zbadał argumentu wnoszących odwołanie dotyczącego naruszenia przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań wynikającego z zatwierdzenia i prawidłowego wykonania podwyższenia kapitału Banca Carige dokonanego pod koniec 2017 r. 196    Ponadto, jak wynika z pkt 95 i 96 niniejszego wyroku, podnoszone zatwierdzenie przez EBC podwyższenia kapitału Banca Carige, gdyby nawet zostało wykazane, nie jest równoznaczne z udzieleniem dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł, mogących prowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań, które podlegają ochronie. 197    W związku z tym Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 200 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawili dowodów pozwalających uznać, że EBC wydał pozytywne oceny na temat podwyższenia podwyższeń kapitału dokonanych przez Banca Carige przed 2019 r., i że z tego względu odrzucił jako niedopuszczalny drugi zarzut szczegółowy dotyczący siódmego zarzutu niezgodności z prawem. 198    W konsekwencji należy oddalić pierwszą część zarzutu jako bezzasadną. b)      W przedmiocie części drugiej 1)      Argumentacja stron 199    Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że ograniczył się do zbadania tylko jednego z powodów niezgodności z prawem decyzji dotyczącej funduszy własnych, a mianowicie zarzutu dotyczącego nierozsądnego charakteru terminu wdrożenia planu przywrócenia wymaganego w tej decyzji, nie badając pozostałych powodów przedstawionych w pkt 132, 135 i 136 ich skargi do Sądu dotyczących, po pierwsze, nierozsądnego charakteru terminu wyznaczonego na zatwierdzenie przez zarząd Banca Carige planu przywrócenia funduszy własnych tego banku, po drugie, okoliczności, że EBC był odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, a także, po trzecie, szeregu innych błędów w uzasadnieniu tej decyzji. 200    EBC podnosi, że wszystkie argumenty przedstawione przez wnoszących odwołanie w odniesieniu do decyzji w sprawie funduszy własnych miały w istocie na celu wykazanie naruszenia zasady proporcjonalności. Tymczasem Sąd zbadał te argumenty w ramach analizy szóstego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC. Przypomina on w tym względzie orzecznictwo przytoczone w pkt 175 niniejszego wyroku, zgodnie z którym obowiązek uzasadnienia nie nakłada na Sąd obowiązku ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do każdego punktu argumentacji przedstawionej przez strony sporu. 201    Komisja nie przedstawia konkretnej argumentacji w odpowiedzi na część drugą zarzutu, ale uważa, że odwołanie należy oddalić w całości. 2)      Ocena Trybunału 202    Należy zauważyć, że w pkt 184 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał i oddalił argument wnoszących odwołanie, przedstawiony w szczególności w pkt 136 ich skargi, dotyczący podnoszonego nierozsądnego charakteru terminu wyznaczonego w decyzji w sprawie funduszy własnych na zatwierdzenie planu przywrócenia funduszy własnych Banca Carige przez zarząd tego banku. 203    W związku z tym, wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, należy stwierdzić, że Sąd orzekł w przedmiocie tego argumentu. 204    Natomiast z lektury pkt 132–135 skargi do Sądu wynika, że wnoszący odwołanie rzeczywiście przedstawili inne argumenty dotyczące, po pierwsze, okoliczności, że EBC był odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, a po drugie, szeregu błędów, innych niż te, o których mowa w pkt 184 zaskarżonego wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych. Tymczasem Sąd ani nie wspomniał o tych argumentach, ani nie zbadał tych argumentów w zaskarżonym wyroku. 205    Wbrew temu, co twierdzi EBC, nie można uznać, że argumenty te mają na celu wykazanie naruszenia zasady proporcjonalności, a zatem że dotyczą ich rozważania przedstawione w pkt 175–186 zaskarżonego wyroku. 206    Należy zatem stwierdzić, że Sąd nie orzekł w przedmiocie tych argumentów, co zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 174 niniejszego wyroku stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. 207    W związku z tym należy częściowo uwzględnić część drugą zarzutu trzeciego i uchylić zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim Sąd oddalił, bez ich zbadania, argumenty wnoszących odwołanie przedstawione w pkt 132–135 ich skargi, oparte na okoliczności, że EBC był odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znajdował się Banca Carige, oraz na szeregu błędów, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych. c)      W przedmiocie części trzeciej 1)      Argumentacja stron 208    W części trzeciej wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd nie przedstawił w zaskarżonym wyroku żadnego uzasadnienia dla oddalenia ich zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności. Zamiast zbadać ich argumentację, Sąd ograniczył się do przypomnienia uzasadnienia decyzji dotyczącego funduszy własnych, bez skontrolowania ich zasadności. 209    EBC i Komisja uważają, że część trzecią zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 210    Należy zauważyć, że po streszczeniu w pkt 181–183 zaskarżonego wyroku uzasadnienia decyzji dotyczącej funduszy własnych, a następnie wskazaniu w pkt 184 tego wyroku, że na podstawie tych powodów EBC mógł uznać, biorąc pod uwagę rzeczywiste ryzyko, że Banca Carige nie zdoła natychmiast przywrócić swoich funduszy własnych, za właściwe i konieczne zwrócić się do niego o przedstawienie i uzyskanie zatwierdzenia przez zarząd, najpóźniej do dnia 30 listopada 2018 r., nowego planu mającego na celu przywrócenie i zapewnienie trwałego przestrzegania wymogów w zakresie funduszy własnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r., Sąd stwierdził w pkt 185 tego wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawili dowodów pozwalających uznać, iż przyjmując decyzję w sprawie funduszy własnych EBC w sposób wystarczająco istotny naruszył zasadę proporcjonalności. 211    Z tego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, Sąd nie ograniczył się do przypomnienia uzasadnienia decyzji dotyczącej funduszy własnych, lecz zbadał argumenty wnoszących odwołanie i uznał, że w świetle sytuacji Banca Carige, jaka wynikała z tej decyzji, argumenty te nie były wystarczające, aby wykazać wystarczająco istotne naruszenie przez EBC zasady proporcjonalności w odniesieniu do terminów określonych w tej decyzji. 212    Należy ponadto stwierdzić, że wnoszący odwołanie nie przedstawili argumentów mających na celu wykazanie, że orzekając w ten sposób, Sąd naruszył prawo. 213    W rezultacie należy oddalić część trzecią zarzutu trzeciego jako bezzasadną. 4.      W przedmiocie zarzutu czwartego a)      Argumentacja stron 214    Wnoszący odwołanie kwestionują uzasadnienie przedstawione przez Sąd w pkt 78–86 zaskarżonego wyroku w celu uzasadnienia oddalenia argumentacji dotyczącej drugiego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, opartego na naruszeniu przez EBC uregulowań Unii w odniesieniu do jego stosunków z zarządem Banca Carige. Zarzucają oni zasadniczo Sądowi, że ograniczył się do zbadania drugiego zarzutu niezgodności z prawem w świetle art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013, co ich zdaniem stanowi przeinaczenie ich argumentacji. Sąd oparł się zatem na błędnej koncepcji kompetencji EBC, uznając, że może on wydać każdy akt, który nie jest wyraźnie i konkretnie zakazany przez prawo Unii. Tymczasem takie stwierdzenie jest ich zdaniem sprzeczne z „podstawową zasadą przyznania kompetencji” wyrażoną w szeregu postanowień traktatów UE i FUE. 215    Wnoszący odwołanie dodają, że zachowanie zarzucane EBC było sprzeczne z art. 3 i 17 Karty. Ponadto uzasadnienie przedstawione w pkt 82–85 zaskarżonego wyroku dotyczy środka wczesnej interwencji, a nie ingerencji EBC w zarządzanie Banca Carige, którego dotyczy argumentacja wnoszących odwołanie potraktowana przez Sąd jako „drugi zarzut niezgodności z prawem”. 216    Wreszcie w replice wnoszący odwołanie podnoszą, że w dniu 18 grudnia 2024 r. P.F., były dyrektor zarządzający Banca Carige, został skazany przez Tribunale penale di Milano (sąd karny w Mediolanie, Włochy). 217    EBC i Komisja uważają, że zarzut czwarty należy oddalić. b)      Ocena Trybunału 218    W pkt 76 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że w ramach wyodrębnionego przez niego „drugiego zarzutu niezgodności z prawem” stawianego EBC wnoszący odwołanie powołali się na wystarczająco istotne naruszenie przez EBC art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013, po pierwsze, w zakresie, w jakim EBC porozumiał się z panami Modianem i Innocenzim co do złożenia przez nich dymisji z dniem 2 stycznia 2019 r., co doprowadziło do utraty mandatu zarządu banku i umożliwiło w ten sposób oddanie tej instytucji w zarząd tymczasowy, po drugie, w zakresie, w jakim EBC starał się ograniczyć uprawnienia wspomnianego zarządu, sprowadzając je do zwykłego uprawnienia do zatwierdzenia decyzji podjętych przez dyrektora zarządzającego na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2018 r. i w trakcie wymiany korespondencji między V. Malacalzą, panią Nouy (przewodniczącą Rady ds. Nadzoru EBC) a panem Quintaną (członkiem dyrekcji generalnej ds. nadzoru mikroostrożnościowego EBC), a po trzecie, w zakresie, w jakim EBC przez kilka miesięcy zatajał przed zarządem zakres trudności, z jakimi borykał się Banca Carige w zakresie funduszy własnych, informując go dopiero w dniu 21 czerwca 2018 r. o treści pisma, które EBC skierował w dniu 4 czerwca 2018 r. do jego dyrektora zarządzającego. 219    W pkt 79–84 zaskarżonego wyroku Sąd przeprowadził analizę przepisów art. 4 i art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1024/2013, w wyniku której uznał, że przepisy te nie mają na celu przyznania uprawnień jednostkom. W pkt 85 zaskarżonego wyroku Sąd dodał, że „ponieważ art. 4 i art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1024/2013 nie mają na celu przyznania uprawnień jednostkom, nie mogą one stanowić podstawy dla stwierdzenia niezgodności z prawem zachowania zarzucanego EBC w ramach nadzoru ostrożnościowego, jaki sprawował on nad [Banca Carige], co mogłoby powodować powstanie odpowiedzialności Unii z tytułu tego zachowania”. Sąd oddalił zatem w pkt 86 tego wyroku argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą drugiego zarzutu niezgodności z prawem. 220    Należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku streszczone w poprzednim punkcie ninieszego wyroku nie było wystarczające, aby uzasadnić oddalenie argumentacji wnoszących odwołanie dotyczącej drugiego zarzutu niezgodności z prawem, i to niezależnie od kwestii, czy – jak podnoszą wnoszący odwołanie – powołali się oni również na inne przepisy lub zasady prawa Unii, które naruszył zarzucanym mu zachowaniem EBC, przedstawionym pokrótce w pkt 76 tego wyroku. 221    Chociaż bowiem Sąd jest zobowiązany orzekać wyłącznie w przedmiocie żądań stron, do których należy wyznaczenie granic sporu, to nie może on być związany wyłącznie argumentami przedstawionymi przez strony na poparcie ich żądań, w przeciwnym razie bowiem mógłby być zmuszony oprzeć rozstrzygnięcie na błędnych stwierdzeniach prawnych (wyroki z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja, C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 65, a także z dnia 20 stycznia 2021, Komisja/Printeos, C‑301/19 P, EU:C:2021:39, pkt 58). 222    Tak więc zgodnie z zasadą, że sąd jest zobowiązany rozstrzygnąć spór zgodnie z zasadami prawnymi mającymi zastosowanie do tego sporu, Sąd, opierając się na okolicznościach faktycznych podnoszonych w skardze, powinien dokonać kwalifikacji podstaw prawnych, na których wnoszący odwołanie oparli swoje żądania, nie zmieniając jednak przy tym przedmiotu sporu, nawet jeśli kwalifikacja ta różniłaby się od kwalifikacji dokonanej przez skarżących (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., Komisja/Printeos, C‑301/19 P, EU:C:2021:39, pkt 54, 57, 58). 223    W związku z tym w niniejszej sprawie Sąd nie mógł oddalić argumentów wnoszących odwołanie dotyczących zachowania zarzucanego EBC, streszczonych w pkt 76 zaskarżonego wyroku, z tego tylko powodu, że art. 4 i 16 rozporządzenia nr 1024/2013, których naruszenie zdaniem Sądu wnoszący odwołanie zarzucali EBC, nie mają na celu przyznania uprawnień jednostkom. 224    Poczyniwszy tę uwagę należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeśli w uzasadnieniu wyroku Sądu dopuszczono się naruszenia prawa Unii, lecz sentencja tego wyroku okazuje się zasadna w świetle innych względów prawnych, to naruszenie takie nie może skutkować uchyleniem tego wyroku i w takiej sytuacji uzasadnienie to należy zastąpić innym [wyrok z dnia 11 września 2025 r., Austria/Komisja (Elektrownia jądrowa Paks II), C‑59/23 P, EU:C:2025:686, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo]. 225    Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. 226    Po pierwsze bowiem, co się tyczy domniemanego uzgodnienia między EBC a dwoma członkami zarządu Banca Carige, którzy złożyli rezygnację ze skutkiem od dnia 2 stycznia 2019 r., należy zauważyć, że żaden przepis ani żadna zasada prawa Unii nie zakazuje EBC utrzymywania kontaktów i rozmów z członkami zarządu instytucji kredytowej podlegającej jego nadzorowi ostrożnościowemu, przy czym decyzja członka zarządu takiej instytucji o rezygnacji ze stanowiska co do zasady jest wyrazem jego własnej woli. Należy również przypomnieć, że z pkt 108 zaskarżonego wyroku wynika, iż EBC wydał decyzję o oddaniu w zarząd tymczasowy, powołując się nie na rezygnację niektórych członków zarządu Banca Carige, lecz na „istotne pogorszenie” jego sytuacji w rozumieniu art. 69 octiesdecies i 70 dekretu w sprawie bankowości. 227    Po drugie, EBC może w razie potrzeby w drodze uzasadnionych decyzji zażądać od takiej instytucji przyjęcia określonych środków, a nawet, jeżeli uzasadniają to okoliczności, oddać tę instytucję w zarząd tymczasowy. Uściśliwszy powyższe, jak wynika z poprzedniego punktu niniejszego wyroku, przedstawiciele EBC mogli w kontaktach z drugim wnoszącym odwołanie wyrazić swoją opinię, przy czym nie stanowi to próby ograniczenia uprawnień zarządu Banca Carige. 228    Po trzecie wreszcie, żaden przepis ani żadna zasada prawa Unii nie nakłada na EBC obowiązku poinformowania konkretnie zarządu instytucji kredytowej o trudnościach w zakresie funduszy własnych, z jakimi boryka się ta instytucja, gdy poinformował on już dyrektora zarządzającego tej instytucji o tych trudnościach. W każdym razie organy takiej instytucji są w stanie najlepiej rozpoznać, zanim nawet uczyni to EBC, ewentualne trudności, z którymi mierzy się ich instytucja. 229    Wynika z tego, że stwierdzone w pkt 223 niniejszego wyroku naruszenie prawa przez Sąd nie ma wpływu na zasadność oddalenia argumentacji wnoszących odwołanie streszczonej w pkt 76 zaskarżonego wyroku, a tym samym na sentencję tego wyroku, w związku z czym zarzut czwarty odwołania jest bezskuteczny. 230    Co się tyczy powołania się przez wnoszących odwołanie w replice przed Trybunałem na skazanie P.F. przez Tribunale penale di Milano (sąd karny w Mediolanie), wystarczy zauważyć, że okoliczność ta jest pozbawiona znaczenia dla niniejszego postępowania odwoławczego, którego przedmiot, zgodnie z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest ograniczony do kwestii prawnych i wyłącznie do zarzutów dotyczących braku właściwości Sądu, naruszenia procedury w postępowaniu przed Sądem wpływającego niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenia prawa Unii przez Sąd. W ramach takiego postępowania uwzględnienie nowych okoliczności faktycznych, zaistniałych po ogłoszeniu wyroku, którego dotyczy odwołanie, jest wykluczone. 231    W świetle powyższych rozważań zarzut czwarty należy oddalić. 5.      W przedmiocie zarzutu piątego a)      Argumentacja stron 232    Wnoszący odwołanie kwestionują uzasadnienie przedstawione w pkt 97–117 zaskarżonego wyroku, dotyczące czwartego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, opartego na powołaniu przez EBC na tymczasowych administratorów Banca Carige osób dotkniętych konfliktem interesów. Przypominają oni, że zgodnie z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/59 oraz z ogólną zasadą bezstronności ustanowioną w art. 41 Karty art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości zakazuje powoływania na administratorów tymczasowych instytucji kredytowej osób w sytuacji konfliktu interesów. Użycie sformułowania „by nie znajdował się w sytuacji konfliktu interesów” w art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/59 przemawia za szerokim rozumieniem pojęcia „konfliktu interesów”, które Sąd niesłusznie ograniczył. 233    Wnoszący odwołanie dodają, że EBC nie może korzystać ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych w tej dziedzinie ze szkodą dla praw podstawowych i bez przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia. Podnoszą oni, że w zaskarżonym wyroku Sąd podał własne uzasadnienie w celu uzupełnienia braku uzasadnienia decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy. W tym względzie utrzymują oni, że wspomniana w pkt 115 zaskarżonego wyroku okoliczność, iż zgromadzenie akcjonariuszy instytucji kredytowej lub niektórzy jej akcjonariusze mogą, po zakończeniu zarządu tymczasowego, wnieść powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności przeciwko członkom organów zarządzających i nadzorczych, nie wyklucza istnienia konfliktu interesów. Możliwe jest bowiem, że skład kapitału takiej instytucji uległ zmianie w wyniku decyzji podjętych w trakcie trwania tymczasowego zarządu, co faktycznie miało miejsce w niniejszej sprawie. 234    Wnoszący odwołanie zarzucają również Sądowi, że nie zbadał innych powodów niezgodności z prawem decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy, zarówno powodu, który sam uznał w wyroku z dnia 12 października 2022 r., Corneli/EBC (T‑502/19, EU:T:2022:627), na który powołali się oni posiłkowo w skardze, jak i powodu dotyczącego odejścia z zarządu Banca Carige osób powołanych następnie na jego tymczasowych administratorów, przy czym o ich dymisji zdecydowano w porozumieniu z EBC, a z kolei dymisja ta spowodowała wydanie omawianej decyzji. 235    EBC i Komisja uważają, że zarzut piąty należy oddalić. b)      Ocena Trybunału 236    Z pkt 95 zaskarżonego wyroku wynika, że w ramach wyodrębnionego przez Sądu „czwartego zarzutu niezgodności z prawem” stawianego EBC, wnoszący odwołanie twierdzili w istocie, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości, powołując na administratora tymczasowego Banca Carige byłego prezesa jego zarządu, pana Modiana, i byłego członka zarządu tego banku, pana Innocenziego. Zdaniem wnoszących odwołanie, odkąd zostali oni tymczasowymi administratorami, byli chronieni przed powództwem z tytulu odpowiedzialności, które Banca Carige mógł wnieść przeciwko nim w związku z decyzjami podjętymi w czasie, gdy byli oni, odpowiednio, prezesem jego zarządu i dyrektorem zarządzającym. Dopóty bowiem, dopóki Banca Carige był objęty zarządem tymczasowym, te dwie osoby były jedynymi osobami uprawnionymi do podjęcia decyzji o wniesieniu takiego powództwa. 237    Z pkt 107–109 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd oddalił te argumenty zasadniczo ze względu na to, że decyzja o oddaniu w zarząd tymczasowy nie została oparta na istnieniu „poważnych nieprawidłowości” w zarządzaniu Banca Carige, jakich dopuścili się członkowie jego byłych organów zarządzających, lecz na „znaczącym pogorszeniu się sytuacji” tego banku, a ponadto że trudności finansowe, w jakich znalazł się Banca Carige, poprzedzały powołanie osób wymienionych w poprzednim punkcie niniejszego wyroku na stanowisko prezesa zarządu i dyrektora zarządzającego. 238    W pierwszej kolejności w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi naruszenie art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości, interpretowanego w sposób zgodny z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/59, należy zauważyć, podobnie jak uczynił to Sąd w pkt 101 zaskarżonego wyroku, że ów art. 71 ust. 6 przewiduje w szczególności, iż tymczasowi administratorzy instytucji bankowej powinni być wolni od konfliktów interesów. 239    Tymczasem z zaskarżonego wyroku nie wynika, a wnoszący odwołanie nie twierdzą, że powołali się przed Sądem na istnienie konkretnych okoliczności znanych EBC, z których wynikałoby, że obaj tymczasowi administratorzy Banca Carige znajdowali się w sytuacji konfliktu interesów. 240    Wbrew temu, co zdają się twierdzić wnoszący odwołanie, konflikt interesów nie może zostać wywiedziony z samego faktu, że ci administratorzy tymczasowi byli wcześniej członkami organów zarządzających Banca Carige. Taki konflikt można stwierdzić jedynie na podstawie konkretnych dowodów mogących wykazać, że wytoczenie w imieniu Banca Carige powództwa przeciwko jego własnym tymczasowym administratorom w związku z ich działaniami w czasie, w którym byli oni członkami tych organów, można było racjonalnie brać pod uwagę. 241    Przyjęcie, że każda osoba, która w przeszłości była członkiem organów zarządu instytucji kredytowej objętej tymczasowym zarządem, znajduje się z samego tego powodu w sytuacji konfliktu interesów z taką instytucją, oznaczałoby niemożność powołania takich osób na tymczasowych administratorów tej instytucji, podczas gdy dzięki swojej wiedzy na jej temat mogą one być najlepszymi kandydatami do pełnienia tych funkcji. 242    Wynika z tego, że nie można zarzucać Sądowi naruszenia art. 71 ust. 6 dekretu w sprawie bankowości interpretowanego w sposób zgodny z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/59 w zakresie, w jakim orzekł on w istocie w pkt 107–109 zaskarżonego wyroku, że sam fakt, iż tymczasowi administratorzy Banca Carige pełnili w przeszłości funkcje zarządzające w Banca Carige, nie wystarcza, aby uznać, że znajdowali się oni w sytuacji konfliktu interesów uniemożliwiającej ich powołanie na tymczasowych administratorów tej instytucji kredytowej. 243    W drugiej kolejności argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Sąd podał własne uzasadnienie w celu uzupełnienia braku uzasadnienia decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy, również nie może zostać uwzględniony. 244    Jak wskazano w pkt 240 niniejszego wyroku, sama okoliczność, że tymczasowi administratorzy Banca Carige byli w przeszłości członkami zarządu tego banku, nie wystarcza do wykazania istnienia w stosunku do nich konfliktu interesów. W tych okolicznościach EBC nie był zobowiązany do przedstawienia w decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy szczegółowego uzasadnienia braku takiego konfliktu interesów. 245    Jeśli chodzi o uzasadnienie zawarte w pkt 107–109 zaskarżonego wyroku, nie ma ono na celu uzupełnienia uzasadnienia tej decyzji, lecz wyjaśnia powód, dla którego Sąd uznał, że argumenty wnoszących odwołanie przedstawione w ramach czwartego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC nie mogą zostać uwzględnione. 246    W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu wnoszących odwołanie skierowanego przeciwko pkt 115 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że punkt ten należy do części zaskarżonego wyroku, która rozpoczyna się od pkt 110. Tymczasem w zakresie, w jakim – jak wynika z pkt 238–245 niniejszego wyroku – uzasadnienie przedstawione w pkt 101–109 zaskarżonego wyroku jest wystarczające, aby uzasadnić oddalenie czwartego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC, należy uznać, że pkt 110–116 tego wyroku przedstawiają uzupełniające uzasadnienie, tym bardziej że ów pkt 110 rozpoczyna się od wyrażenia „Ponadto”. W związku z tym argument wnoszących odwołanie skierowany przeciwko pkt 115 tego wyroku, będącemu uzupełniającym motywem uzasadnienia wyroku, którego sentencja jest uzasadniona w sposób wymagany prawem innymi względami, należy oddalić jako bezskuteczny (zob. podobnie wyrok z dnia 15 lipca 2025 r., EBC i Komisja/Corneli, C‑777/22 P i C‑789/22 P, EU:C:2025:580, pkt 85 i przytoczone tam orzecznictwo). 247    W czwartej kolejności nieistotny dla sprawy jest również argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym w istocie Sąd powinien był stwierdzić, że decyzja o oddaniu w zarząd tymczasowy była niezgodna z prawem, po pierwsze, z powodu uznanego przez Sąd w celu stwierdzenia nieważności tej decyzji w wyroku z dnia 12 października 2022 r., Corneli/EBC (T‑502/19, EU:T:2022:627), a po drugie, ze względu na to, że osoby powołane na tymczasowych administratorów Banca Carige w tej decyzji postanowiły zrezygnować ze swoich wcześniejszych funkcji w zarządzie tej instytucji kredytowej w porozumieniu z EBC. 248    Niezależnie bowiem od kwestii, czy wnoszący odwołanie rzeczywiście powołali się przed Sądem na te podstawy niezgodności z prawem decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy, co EBC kwestionuje, wspomniane powody nie mogły w żadnym razie służyć wykazaniu jakiejkolwiek niezgodności z prawem tej decyzji. 249    Po pierwsze, wyrok z dnia 12 października 2022 r., Corneli/EBC (T‑502/19, EU:T:2022:627), został uchylony wyrokiem z dnia 15 lipca 2025 r., EBC i Komisja/Corneli (C‑777/22 P i C‑789/22 P, EU:C:2025:580), a w wyroku tym Trybunał oddalił jako bezzasadny zarzut, który Sąd uwzględnił w celu stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy. 250    Po drugie, z powodów przedstawionych w pkt 226 niniejszego wyroku nie można również uznać, że rzekome porozumienie między przyszłymi tymczasowymi administratorami Banca Carige a EBC stanowi o niezgodności z prawem decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy. 251    Z całości powyższych względów zarzut piąty należy oddalić jako w części bezzasadny, a w części bezskuteczny. 6.      W przedmiocie zarzutu szóstego 252    Zarzut szósty dzieli się na dwie części, z których pierwsza dotyczy pkt 89–94 zaskarżonego wyroku, a druga pkt 208–215 tego wyroku. a)      W przedmiocie części pierwszej 1)      Argumentacja stron 253    Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że zbadał ich argumentację dotyczącą zatwierdzenia przez EBC podwyższenia kapitału Banca Carige z naruszeniem prawa pierwokupu przewidzianego w statucie tego banku wyłącznie pod kątem art. 56 dekretu w sprawie bankowości, bez uwzględnienia prawa własności wyrażonego w art. 17 Karty ani innych mających zastosowanie przepisów prawa włoskiego. 254    Ponadto Sąd przeinaczył art. 56 dekretu w sprawie bankowości, uznając w pkt 94 zaskarżonego wyroku, że artykuł ten sam w sobie nie przyznaje uprawnień jednostkom. Zdaniem wnoszących odwołanie w zakresie, w jakim zmiana statutu instytucji kredytowej może również dotyczyć stosunków między tą instytucją a jej akcjonariuszami, wspomniany artykuł 56 ma również na celu ochronę ich prawa własności. 255    EBC i Komisja uważają, że część pierwszą zarzutu należy oddalić. 2)      Ocena Trybunału 256    Jak wskazał Sąd w pkt 91 zaskarżonego wyroku, z art. 56 dekretu w sprawie bankowości, mającego zastosowanie do EBC na mocy przepisów wymienionych w pkt 141 i 142 niniejszego wyroku w odniesieniu do instytucji kredytowych takich jak Banca Carige, wynika, że wykonując powierzone mu zadania, organ nadzoru powinien sprawdzić zgodność z ograniczeniami wynikającymi z prawidłowego i ostrożnego zarządzania zmianami wprowadzonymi do statutu takich instytucji, zanim będzie można te zmiany wpisać do rejestru spółek. 257    Wynika z tego, że Sąd nie dokonał błędnej wykładni art. 56 dekretu w sprawie bankowości, uznając w istocie w pkt 92 zaskarżonego wyroku, że weryfikacja przewidziana w tym przepisie powinna dotyczyć wyłącznie zgodności planowanej zmiany statutu z wymogiem należytego i ostrożnego zarządzania daną instytucją. 258    Tymczasem z zaskarżonego wyroku nie wynika, a wnoszący odwołanie nie twierdzą, że przedstawili przed Sądem argumenty wystarczająco rozwinięte, aby wykazać, że zatwierdzone przez EBC podwyższenie kapitału Banca Carige było sprzeczne z należytym i ostrożnym zarządzaniem tą instytucją kredytową. 259    Podnoszona przez wnoszących odwołanie okoliczność, że podwyższenie kapitału instytucji kredytowej, które nie uwzględnia prawa pierwokupu przewidzianego w art. 72 ust. 1 i 4 dyrektywy 2017/1132, może być sprzeczne z prawem własności akcjonariuszy tej instytucji lub z przepisami, które transponowały tę dyrektywę do prawa państwa członkowskiego siedziby tej instytucji, nie może prowadzić do odmiennego wniosku. Zapewnienie przestrzegania mających zastosowanie przepisów prawa krajowego, w tym przepisów mających na celu ochronę prawa własności akcjonariuszy instytucji kredytowej, należy bowiem nie do EBC, lecz do krajowych organów i sądów. 260    Należy ponadto przypomnieć, że art. 72 ust. 4 zdanie drugie dyrektywy 2017/1132 stanowi, iż prawo pierwokupu, określone w tym przepisie jako „prawo pierwszeństwa”, może zostać ograniczone lub uchylone uchwałą walnego zgromadzenia danej spółki, co miało miejsce w niniejszej sprawie. 261    W tych okolicznościach nie ma znaczenia, że art. 56 dekretu w sprawie bankowości przyznaje uprawnienia jednostkom, ponieważ w każdym razie uzasadnienie przedstawione w pkt 91 i 92 zaskarżonego wyroku wystarcza już do uzasadnienia oddalenia przez Sąd argumentacji dotyczącej czwartego zarzutu niezgodności z prawem. 262    W związku z tym argumenty wnoszących odwołanie skierowane przeciwko pkt 94 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd orzekł, że ów art. 56 nie przyznaje „sam w sobie” uprawnień jednostkom, należy oddalić jako bezskuteczne. 263    Wynika z tego, że część pierwszą zarzutu należy oddalić w części jako bezzasadną, a w części nieistotną dla sprawy. b)      W przedmiocie części drugiej 1)      Argumentacja stron 264    Wnoszący odwołanie podnoszą, że w pkt 208–215 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył ich argumentację dotyczącą ósmego zarzutu niezgodności z prawem stawianego EBC i oddalił ją na podstawie niepełnego uzasadnienia. Wyjaśniają oni, że twierdzili, iż dokonali znacznych inwestycji w kapitał Banca Carige ze względu na zaufanie, jakie ich zdaniem wzbudziło zachowanie EBC, i że stracili największą część tych inwestycji w następstwie podwyższenia kapitału Banca Carige z wyłączeniem prawa pierwokupu. 265    Wnoszący odwołanie kwestionują w szczególności pkt 214 zaskarżonego wyroku, podkreślając, że powstanie odpowiedzialności pozaumownej instytucji Unii wymaga dowodu na to, że zachowanie tej instytucji nie było wyłączną, lecz decydującą przyczyną poniesionej szkody. Zarzucają oni Sądowi naruszenie zasad dotyczących ciężaru dowodu oraz obowiązku uzasadnienia. 266    Wnoszący odwołanie dodają, że powołali się przed Sądem na okoliczność, iż ich zdaniem niezgodne z prawem oddanie Banca Carige w zarząd tymczasowy miało decydujące znaczenie dla zatwierdzenia podwyższenia kapitału tego banku przez jego akcjonariuszy. 267    EBC i Komisja wnoszą o oddalenie drugiej części zarzutu. 2)      Ocena Trybunału 268    Z pkt 214 i 215 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd odrzucił jako niedopuszczalną argumentację wnoszących odwołanie, którą potraktował jako „ósmy zarzut niezgodności z prawem” stawiany EBC, ze względu na to, że o ile wskazali oni, iż wartość ich udziałów w Banca Carige spadła i przypisali tę zmianę decyzjom podjętym przez ten bank w następstwie środków przyjętych przez EBC, o tyle nie wykazali oni, że środki te doprowadziły do tego rezultatu i nie przedstawili analizy pozwalającej uznać, że ten rezultat nie został spowodowany, bezpośrednio lub pośrednio, częściowo lub w całości, przez inne zdarzenia lub okoliczności. 269    Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że przeprowadził niepełne badanie i przeinaczył ich argumentację, ponieważ nie uwzględnił podniesionych przed nim argumentów, zgodnie z którymi zasadniczo, po pierwsze, podjęli oni decyzję o zainwestowaniu w kapitał Banca Carige ze względu na zaufanie, jakie wzbudziło w nich wcześniejsze zachowanie EBC wobec tego banku, oraz po drugie, w braku objęcia Banca Carige zarządem tymczasowym walne zgromadzenie akcjonariuszy tego banku nie zatwierdziłoby podwyższenia, które pozbawiło ich prawa pierwokupu akcji przy przyszłym podwyższeniu kapitału. 270    Tymczasem, po pierwsze, argumenty wnoszących odwołanie dotyczące w istocie naruszenia oczekiwań, jakie wzbudziło w nich zachowanie EBC, obejmuje ich argumentacja dotycząca naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, którą Sąd zakwalifikował jako „siódmy zarzut niezgodności z prawem” stawiany EBC i oddalił z powodów zakwestionowanych w zarzucie pierwszym odwołania, który – jak wynika z pkt 130 niniejszego wyroku – został oddalony. 271    Po drugie, w zakresie, w jakim o podwyższeniu kapitału Banca Carige bez prawa pierwokupu dla jego byłych akcjonariuszy zdecydowali, jak wynika z pkt 24 zaskarżonego wyroku i pkt 39 niniejszego wyroku, nie tymczasowi administratorzy Banca Carige, lecz walne zgromadzenie tego banku, Sąd nie naruszył prawa, uznając w istocie w pkt 214 zaskarżonego wyroku, że do wnoszących odwołanie należało wyjaśnienie, w jaki sposób zachowanie EBC, w tym podjęcie decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy, mogło spowodować zatwierdzenie przez akcjonariuszy Banca Carige zebranych na walnym zgromadzeniu propozycji dokonania podwyższenia kapitału Banca Carige bez prawa pierwokupu, którą to propozycję owi akcjonariusze mieli prawo odrzucić. 272    Tymczasem z argumentacji przedstawionej przez wnoszących odwołanie w ramach części drugiej zarzutu szóstego nie wynika, że rzeczywiście przedstawili oni takie wyjaśnienie przed Sądem. Sąd nie naruszył zatem prawa, odrzucając jako niedopuszczalną argumentację wnoszących odwołanie, którą zakwalifikował jako „siódmy zarzut niezgodności z prawem” stawiany EBC. 273    Z powyższych rozważań wynika, że należy oddalić część drugą zarzutu szóstego, podobnie jak zarzut szósty odwołania w całości. 7.      W przedmiocie zarzutu siódmego 274    Zarzut siódmy dzieli się na dwie części. a)      W przedmiocie części pierwszej 1)      Argumentacja stron 275    Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie zbadał on ich argumentacji dotyczącej naruszenia przez EBC jego obowiązków w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego w odniesieniu do rzekomych anomalii, które miały miejsce w trakcie realizacji podwyższenia kapitału Banca Carige dokonanego pod koniec 2017 r. 276    EBC i Komisja wnoszą o oddalenie części pierwszej zarzutu. 2)      Ocena Trybunału 277    Z lektury skargi wnoszących odwołanie zawartej w aktach sprawy przed Sądem i przekazanych Trybunałowi wynika, że wnoszący odwołanie odnieśli się w pkt 100–107 tej skargi do tego, co uważali za nieprawidłowości, które wystąpiły przy podwyższeniu kapitału Banca Carige pod koniec 2017 r. Zarzucane nieprawidłowości dotyczyły działań lub zaniechań dyrektora zarządzającego Banca Carige, pełniącego tę funkcję w dniu podwyższenia kapitału. Co się tyczy EBC, wnoszący odwołanie zarzucili mu w istocie, że pozostał bierny wobec tych nieprawidłowości. 278    Prawdą jest, że w ramach ośmiu zarzutów naruszenia prawa, w które Sąd pogrupował poszczególne twierdzenia wnoszących odwołanie dotyczące zarzucanego EBC bezprawnego zachowania, podnoszone przez nich na poparcie swojej skargi, Sąd nie wspomniał konkretnie o zaniechaniu przez EBC interwencji przy podwyższeniu kapitału Banca Carige dokonanego pod koniec 2017 r. 279    Jednakże gdyby nawet zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 174 niniejszego wyroku zaniechanie to można by uznać za naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia, nie może to uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku. 280    Jak bowiem wskazano w pkt 277 niniejszego wyroku, wnoszący odwołanie podnieśli przed Sądem, że zarzucane nieprawidłowości zostały popełnione przez dyrektora zarządzającego Banca Carige pełniącego tę funkcję pod koniec 2017 r. Wprawdzie zarzucili oni w istocie EBC, że nie interweniował, ale w żaden sposób nie wyjaśnili, jakie konkretne środki EBC powinien był podjąć, i na podstawie jakich przepisów, przy założeniu, że wiedział on o tych nieprawidłowościach. 281    W tych okolicznościach argumentację wnoszących odwołanie dotyczącą podnoszonych niezgodności z prawem, które miały miejsce przy podwyższeniu kapitału Banca Carige pod koniec 2017 r., można było jedynie odrzucić jako niedopuszczalną, ponieważ wnoszący odwołanie nie wskazali dokładnie niezgodnych z prawem działań lub zaniechań, które zarzucają EBC. 282    W świetle powyższych rozważań część pierwszą zarzutu siódmego należy oddalić jako bezskuteczną. b)      W przedmiocie części drugiej 1)      Argumentacja stron 283    Wnoszący odwołanie podnoszą, że powołali się przed Sądem na istnienie porozumienia między EBC a dwoma członkami zarządu Banca Carige dotyczącego ich rezygnacji, która doprowadziła do zakończenia pełnienia funkcji przez cały ten zarząd i uzasadniła wydanie decyzji o oddaniu w zarząd tymczasowy. Tymczasem Sąd nie zbadał tej argumentacji w zaskarżonym wyroku. 284    EBC i Komisja wnoszą o oddalenie drugiej części zarzutu. 2)      Ocena Trybunału 285    Jak wynika z pkt 76 zaskarżonego wyroku, przywołanego w pkt 218 niniejszego wyroku, Sąd przeanalizował w zaskarżonym wyroku argument wnoszących odwołanie dotyczący istnienia uzgodnień między EBC a dwoma członkami zarządu Banca Carige. 286    Wynika z tego, że część drugą, w której wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że nie zbadał tej argumentacji, należy oddalić jako bezzasadną. 287    W związku z tym zarzut siódmy należy oddalić jako w części bezskuteczny, a w części bezzasadny. 288    Z analizy zarzutów odwołania podniesionych przez wnoszących odwołanie wynika, że należy uchylić zaskarżony wyrok ze względu na to, że Sąd oddalił skargę wnoszących odwołanie w zakresie, w jakim dotyczyła ona, po pierwsze, naruszenia przez EBC art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji, a po drugie, okoliczności, że EBC był odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, a także błędów w uzasadnieniu decyzji dotyczącej funduszy własnych. 289    W pozostałym zakresie odwołanie należy oddalić. VII. W przedmiocie skargi wniesionej do Sądu 290    Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeżeli stan postępowania na to pozwala. 291    Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. A.      W przedmiocie naruszenia art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji 1.      Argumentacja stron 292    Wnoszący odwołanie podnoszą, że EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, przyjmując środek wczesnej interwencji w obliczu zwykłego ryzyka naruszenia mających zastosowanie ram prawnych, podczas gdy ich zdaniem zastosowanie tego przepisu wymagało dowodu przewidywalnego naruszenia tych ram. 293    EBC, wspierany przez Komisję, kwestionuje tę argumentację. 2.      Ocena Trybunału 294    Należy przypomnieć, że, jak wynika z pkt 141 i 142 niniejszego wyroku, EBC jest uprawniony do wykonywania w odniesieniu do instytucji kredytowych podlegających jego nadzorowi w szczególności uprawnień przyznanych Bankowi Włoch w art. 69 octiesdecies i 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości, które transponują do prawa włoskiego art. 27 dyrektywy 2014/59. 295    Artykuł 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości upoważnia właściwy organ nadzoru do podjęcia wymienionych w nim środków wczesnej interwencji, jeżeli w wyniku gwałtownego pogorszenia się sytuacji danego banku lub jego grupy stwierdzi lub przewiduje, w szczególności, naruszenie rozporządzenia nr 575/2013 i tytułu II dyrektywy 2014/65. 296    Ponadto zgodnie z art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości organ ten może zwrócić się do instytucji kredytowej lub spółki dominującej grupy bankowej, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości, o wykonanie choćby częściowo przyjętego planu naprawczego, przygotowanie planu negocjacji w sprawie restrukturyzacji długu ze wszystkimi lub niektórymi wierzycielami lub w stosownych przypadkach zmianę formy spółki. 297    W niniejszej sprawie w pkt 1.1.1 środka wczesnej interwencji, należącego do sekcji 1.1, zatytułowanej „Adekwatność kapitałowa” w części 1, zatytułowanej „Okoliczności faktyczne, na których opiera się decyzja”, EBC wskazał, że podczas gdy w czerwcu 2016 r. współczynnik kapitału podstawowego Tier I (CET 1) i współczynnik kapitału Tier II (TCR) Banca Carige wynosiły odpowiednio 12,29 % i 14,37 %, spodziewane zmiany tych dwóch współczynników w 2017 r. obniżyłyby je do 10,35 % dla CET 1 i 12,19 % dla TCR, co naruszałoby ogólny wymóg w zakresie funduszy własnych określony na 12,50 %. 298    W pkt 1.1.2 i 1.1.3 środka wczesnej interwencji EBC wskazał, że współczynniki kapitałowe Banca Carige mogą spaść nawet poniżej wartości, o których mowa w pkt 1.1.1 tego środka, powodując jeszcze większe straty majątkowe, biorąc pod uwagę stałe i niewystarczające wyniki w zakresie rentowności Banca Carige w ostatnich latach, wysokie ryzyko kredytowe wynikające z poziomu kredytów zagrożonych, co zagrażało jego zdolności do generowania zysków, a także biorąc pod uwagę niepewność co do środków oszczędności kosztów przewidzianych w planie strategicznym przyjętym przez Banca Carige. 299    W pkt 2.1 tego środka EBC wskazał, że na podstawie okoliczności faktycznych opisanych w części 1 wspomnianego środka wykazał, iż przesłanki zastosowania art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) i art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości zostały spełnione i że może on wykonywać uprawnienia przewidziane w tych przepisach. 300    W pkt 2.2 tego samego środka EBC dodał, że w szczególności fakty opisane w jego sekcji 1.1 „wskazują na prawdopodobieństwo naruszenia wymogów majątkowych w najbliższej przyszłości”. 301    Wynika z tego, że EBC przyjął środek wczesnej interwencji po upewnieniu się, że przesłanki zastosowania art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) i art. 69 noviesdecies dekretu w sprawie bankowości zostały spełnione w przypadku Banca Carige, w szczególności uznawszy, że w najbliższej przyszłości prawdopodobne jest naruszenie przez Banca Carige obowiązujących go wymogów ostrożnościowych. Tak więc wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, EBC nie ograniczył się do stwierdzenia istnienia zwykłego ryzyka takiego naruszenia. 302    W związku z tym argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym EBC naruszył w sposób wystarczająco istotny art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji, należy oddalić jako bezzasadny. B.      W przedmiocie okoliczności, że EBC był odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znajdował się Banca Carige, oraz w przedmiocie błędów innych niż ten zbadany w pkt 184 zaskarżonego wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych 1.      Argumentacja stron 303    Wnoszący odwołanie podnoszą w pierwszej kolejności, że decyzja dotycząca funduszy własnych wydaje się „całkowicie nieracjonalna”, ponieważ nie uwzględniono sytuacji wynikającej z przeprowadzenia przez EBC kontroli nad wierzytelnościami Banca Carige. Wyniki tej kontroli znacznie zwiększyły „konsolidacje majątkowe”, których miał dokonać Banca Carige, i sprawiły, że konieczne stało się ponowne podwyższenie jego kapitału. 304    W drugiej kolejności wnoszący odwołanie podnoszą, że decyzja w sprawie funduszy własnych była niezgodna z prawem z szeregu powodów. Po pierwsze, EBC nie wszczął dochodzenia w sprawie komunikatu prasowego opublikowanego w dniu 16 listopada 2017 r., za co odpowiadał ówczesny dyrektor zarządzający Banca Carige, który spowodował utratę zaufania do Banca Carige i doprowadził do znacznych wypłat depozytów. W każdym razie wskaźnik płynności Banca Carige był bardzo daleko od progu ryzyka. 305    Po drugie, niepowodzenie emisji przez Banca Carige instrumentów kapitałowych Tier II w wysokości 350 mln EUR, o której mowa w decyzji w sprawie funduszy własnych, jest związane z „niewytłumaczalną i zdumiewającą indywidualną inicjatywą” ówczesnego dyrektora zarządzającego Banca Carige, podczas gdy EBC prowadził rozmowy wyłącznie z „kierownictwem” tego banku, bez udziału zarządu. 306    Po trzecie, decyzja w sprawie funduszy własnych odnosi się do problemów z zarządzaniem Banca Carige, pomijając odpowiedzialność samego EBC za wystąpienie tych problemów. Ponadto wspomniano w niej o niepewności co do wyniku walnego zgromadzenia, które miało się odbyć w dniu 20 września 2018 r., zaś taka aluzja była „niestosowna i mało znacząca”, tym bardziej że decyzje podjęte na tym walnym zgromadzeniu w znacznym stopniu przeczyły obawom EBC. 307    EBC, wspierany przez Komisję, kwestionuje tę argumentację. 2.      Ocena Trybunału 308    Argumenty wnoszących odwołanie streszczone w pkt 303 niniejszego wyroku nie są w stanie wykazać, że decyzja dotycząca funduszy własnych była niezgodna z prawem. 309    W pierwszej kolejności, przy założeniu, że – jak podnoszą wnoszący odwolanie – EBC nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji dotyczącej funduszy własnych wyników kontroli, jaką przeprowadził w odniesieniu do wierzytelności Banca Carige, to zaniechanie to nie może służyć wykazaniu, że wydanie tej decyzji było niezgodne z prawem. Wnoszący odwołanie sami bowiem utrzymują, że gdyby wyniki te zostały uwzględnione, konieczne byłoby jeszcze większe podwyższenie kapitału, a tym samym funduszy własnych Banca Carige. 310    W związku z tym nie można zarzucać EBC, że dopuścił się niezgodności z prawem w zakresie, w jakim przyjął decyzję w sprawie funduszy własnych, przy czym w decyzji tej nie wskazano określonej kwoty funduszy własnych, którą Banca Carige powinien osiągnąć, lecz ograniczono się do zażądania od jego zarządu przedstawienia EBC do dnia 30 listopada 2018 r. planu „mającego na celu przywrócenie i zapewnienie trwałego przestrzegania wymogów w zakresie funduszy własnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r.”. Zatem to nie do EBC, lecz do zarządu Banca Carige, odpowiedzialnego za zarządzanie tym bankiem, należała ocena dokładnych potrzeb w zakresie funduszy własnych Banca Carige oraz środków, jakie należało przyjąć w celu przywrócenia i zapewnienia przestrzegania wymogów dotyczących tych funduszy. 311    W drugiej kolejności argumenty wnoszących odwołanie streszczone w pkt 304–306 niniejszego wyroku służą w istocie twierdzeniu, że sam EBC jest częściowo odpowiedzialny za trudności w zakresie funduszy własnych, z jakimi borykał się Banca Carige w dniu wydania decyzji dotyczącej funduszy własnych. 312    Tymczasem, niezależnie od zasadności takich twierdzeń, wystarczy zauważyć, że nie można nimi w żadnym razie wykazać, iż wydanie decyzji w sprawie funduszy własnych było niezgodne z prawem. Banca Carige mógł bowiem żądać naprawienia szkody, jaką poniósł w wyniku zachowania EBC naruszającego jego kapitał własny. Natomiast takie zachowanie, nawet gdyby zostało wykazane, nie może uzasadniać powstrzymania się przez EBC od wydania w ramach wykonywania swoich kompetencji w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego decyzji wymagającej od Banca Carige zaradzenia niedoborowi funduszy własnych, na który był narażony, niezależnie od przyczyny tego braku. 313    Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym przy wydawaniu decyzji w sprawie funduszy własnych współczynnik płynności Banca Carige nie był poniżej progu ryzyka, należy zauważyć, że EBC nie powołał się na niewystarczający wskaźnik płynności Banca Carige w celu uzasadnienia wydania tej decyzji, w związku z czym argument ten jest bezskuteczny. 314    Należy bowiem wyjaśnić, że we wspomnianej decyzji EBC odniósł się w pkt 2.1.1, zatytułowanym „Sytuacja w zakresie płynności i finansowania”, do okoliczności, że Banca Carige musiał uporać się z dwoma poważnymi kryzysami płynności, w listopadzie 2015 r. i w listopadzie 2017 r., a także do faktu, że na krótko przed przyjęciem tej decyzji jego pozycja została jeszcze osłabiona przez ujemne przepływy netto środków pieniężnych. Biorąc pod uwagę te ustalenia, których wnoszący odwołanie nie kwestionują, nie można zarzucać EBC, że uwzględnił pogorszenie się sytuacji Banca Carige w zakresie płynności jako jeden z wielu powodów uzasadniających wydanie decyzji w sprawie funduszy własnych, nawet jeśli jego wskaźnik płynności pozostawał powyżej progu ryzyka. 315    Z całości powyższych rozważań wynika, że argumentację wnoszących odwołanie opartą na okoliczności, iż EBC jest odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, oraz na błędach innych niż ten zbadany w pkt 184 zaskarżonego wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych, należy oddalić jako częściowo bezskuteczną, a w części bezzasadną. 316    Z powodów przedstawionych w pkt 294-302 i 308–315 niniejszego wyroku wynika z tego, że jedna z przewidzianych w orzecznictwie przytoczonym w pkt 136 niniejszego wyroku przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii lub jednej z jej instytucji, a mianowicie przesłanka istnienia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom, nie jest spełniona w odniesieniu do niniejszej skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona, po pierwsze, naruszenia przez EBC art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a), dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji, a po drugie, okoliczności, że EBC jest odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, oraz błędów innych niż ten zbadany w pkt 184 zaskarżonego wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych. 317    W zakresie zaś w jakim trzy przesłanki odpowiedzialności przewidziane w art. 340 akapit drugi WE muszą zostać spełnione łącznie, okoliczność braku spełnienia jednej z nich wystarcza do oddalenia skargi o odszkodowanie (wyrok z dnia 18 marca 2010 r., Trubowest Handel i Makarov/Rada i Komisja, C‑419/08 P, EU:C:2010:147, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). 318    W związku z tym skargę należy oddalić jako bezzasadną w zakresie, w jakim dotyczy ona, po pierwsze, naruszenia przez EBC art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) dekretu w sprawie bankowości przy przyjmowaniu środka wczesnej interwencji, a po drugie, okoliczności, że EBC jest odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige, oraz błędów innych niż ten zbadany w pkt 184 zaskarżonego wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji dotyczącej funduszy własnych. VIII. W przedmiocie kosztów 319    Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania jeżeli odwołanie jest bezzasadne lub jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. 320    Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 321    Ponieważ wnoszący odwołanie przegrali sprawę, a EBC i Komisja wniosły o obciążenie ich kosztami postępowania, należy obciążyć ich, poza ich własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez EBC i Komisję. Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje: 1)      Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2024 r. Malacalza Investimenti i Malacalza/EBC (T‑134/21, EU:T:2024:362) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę Malacalza Investimenti Srl i Vittoria Malacalzy w części dotyczącej, po pierwsze, naruszenia przez Europejski Bank Centralny (EBC) przy przyjmowaniu decyzji ECB/SSM/2016-F1T87K3OQ2OV1UORLH26/26 z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie środka wczesnej interwencji art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) decreto legislativo n. 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (dekretu ustawodawczego nr 385 - jednolity tekst ustaw w dziedzinie bankowości i kredytów) z dnia 1 września 1993 r., mającego zastosowanie na mocy art. 9 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, a po drugie okoliczności, że EBC jest odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige SpA, oraz błędów innych niż ten zbadany przez Sąd w pkt 184 wskazanego wyżej wyroku, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji ECB-SSM-2018-ITCAR-6 z dnia 14 września 2018 r. dotyczącej funduszy własnych. 2)      W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. 3)      Skarga zostaje oddalona w zakresie, w jakim dotyczy, po pierwsze, naruszenia przez Europejski Bank Centralny (EBC) przy przyjmowaniu decyzji ECB/SSM/2016-F1T87K3OQ2OV1UORLH26/26 z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie środka wczesnej interwencji art. 69 octiesdecies ust. 1 lit. a) decreto legislativo n. 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (dekretu ustawodawczego nr 385 - jednolity tekst ustaw w dziedzinie bankowości i kredytów) z dnia 1 września 1993 r., mającego zastosowanie na mocy art. 9 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady nr 1024/2013, a po drugie okoliczności, że EBC jest odpowiedzialny za sytuację, w jakiej znalazł się Banca Carige SpA, oraz innych błędów, którymi obarczone było uzasadnienie decyzji ECB-SSM-2018-ITCAR-6 z dnia 14 września 2018 r. dotyczącej funduszy własnych. 4)      Malacalza Investimenti Srl i Vittorio Malacalza zostają obciążeni, oprócz własnych kosztów, kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny (EBC) i Komisję Europejską. Podpisy *      Język postępowania: włoski.