C-563/24

WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 13 listopada 2025 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Definicja, opis, prezentacja, etykietowanie i ochrona napojów spirytusowych – Rozporządzenie (UE) 2019/787 – Artykuł 10 ust. 7 – Zakaz stosowania nazw prawnych w odniesieniu do jakiegokolwiek napoju niespełniającego wymogów odnośnej kategorii – Gin – Nazwa napoju „gin bezalkoholowy” – Artykuł 12 ust. 1 – Odniesienia – Ważność art. 10 ust. 7 – Artykuł 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Zasada proporcjonalności W sprawie C‑563/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Potsdam (sąd krajowy w Poczdamie, Niemcy) postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 sierpnia 2024 r., w postępowaniu: Verband Sozialer Wettbewerb eV przeciwko PB Vi Goods GmbH, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: F. Schalin (sprawozdawca), prezes izby, M. Gavalec i Z. Csehi, sędziowie, rzecznik generalny: M. Szpunar, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Verband Sozialer Wettbewerb eV – D. Marquardt, Rechtsanwalt, – w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller oraz P.-L. Krüger, w charakterze pełnomocników, których wspierał C. Eggers, Rechtsanwalt, – w imieniu rządu greckiego – Z. Chatzipavlou oraz M. Tassopoulou, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu francuskiego – P. Chansou oraz B. Travard, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu włoskiego – S. Fiorentino, M. Maugeri oraz P. Passolunghi, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Parlamentu Europejskiego – G.C. Bartram oraz W.D. Kuzmienko, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Rady Unii Europejskiej – M. Alver, N. Brzezinski oraz L. Hamtcheva, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – B. Rechena oraz M. Zerwes, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 10 ust. 7 i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylającego rozporządzenie (WE) nr 110/2008 (Dz.U. 2019, L 130, s. 1), zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/1096 z dnia 21 kwietnia 2021 r. (Dz.U. 2021, L 238, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/787”), a także ważności art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 w świetle art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Verband Sozialer Wettbewerb eV (zwanym dalej „VSW”) a PB Vi Goods GmbH (zwaną dalej „PB”) w przedmiocie sprzedaży i promocji przez PB napoju o nazwie Virgin Gin Alkoholfrei. Ramy prawne Zgodnie z motywami 2, 3 i 10 rozporządzenia 2019/787: „(2) Przepisy mające zastosowanie do napojów spirytusowych powinny przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, usunięcia asymetrii informacji, zapobiegania nieuczciwym praktykom oraz osiągnięcia przejrzystości rynku i uczciwej konkurencji. Przepisy te powinny chronić renomę, jaką unijne napoje spirytusowe zyskały na rynku unijnym i światowym, nadal uwzględniając tradycyjne praktyki stosowane przy produkcji napojów spirytusowych, a także zwiększenie potrzeb w zakresie ochrony i informowania konsumenta. […] (3) Napoje spirytusowe stanowią ważny rynek zbytu dla unijnego sektora rolnictwa, a produkcja napojów spirytusowych jest silnie związana z tym sektorem. Powiązania te determinują jakość, bezpieczeństwo i renomę napojów spirytusowych wytwarzanych w Unii. […] […] (10) Należy ustanowić przepisy dotyczące nazw prawnych napojów spirytusowych wprowadzanych do obrotu w Unii w celu zapewnienia zharmonizowanego stosowania takich nazw prawnych w całej Unii oraz zagwarantowania przejrzystości informacji dla konsumentów”. Artykuł 10 ust. 7 akapit pierwszy tego rozporządzenia stanowi: „Bez uszczerbku dla art. 11 i 12, art. 13 ust. 2–4 zakazuje się stosowania nazw prawnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub oznaczeń geograficznych w opisie, prezentacji lub etykietowaniu jakiegokolwiek napoju niespełniającego wymogów odnośnej kategorii określonych w załączniku I lub odnośnego oznaczenia geograficznego. Zakaz ten ma również zastosowanie, w przypadku gdy takie nazwy prawne lub oznaczenia geograficzne są stosowane w połączeniu z wyrazami lub sformułowaniami takimi jak: »rodzaju«, »typu«, »w stylu«, »produkcji«, »o smaku« lub jakimikolwiek innymi podobnymi określeniami”. Artykuł 12 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia przewiduje: „W prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych innych niż napoje alkoholowe odniesienie do nazw prawnych przewidzianych w jednej lub większej liczbie kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I lub jednego lub większej liczby oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych [jest] dozwolone, pod warunkiem że alkohol wykorzystany do produkcji środka spożywczego pochodzi wyłącznie z napoju spirytusowego lub napojów spirytusowych, o których mowa w odniesieniu […], z wyjątkiem alkoholu, który może być obecny w środkach aromatyzujących, barwnikach lub innych dozwolonych składnikach wykorzystywanych do produkcji tego środka spożywczego”. Załącznik I do tego samego rozporządzenia jest zatytułowany „Kategorie napojów spirytusowych”. Punkt 20 tego załącznika, zatytułowany „Gin”, ma następujące brzmienie: „a) Gin jest napojem spirytusowym aromatyzowanym jałowcem, wytwarzanym poprzez aromatyzowanie jagodami jałowca (Juniperus communis L.) alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. b) Minimalna objętościowa moc alkoholu w ginie wynosi 37,5 %. c) Przy produkcji ginu można używać wyłącznie substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych w sposób zapewniający dominację smaku jałowca. d) Określenie »gin« można uzupełnić określeniem »dry«, jeżeli nie zawiera on dodatku przekraczającego 0,1 grama produktów słodzących na litr gotowego wyrobu, wyrażonych jako cukier inwertowany”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne VSW jest niemieckim stowarzyszeniem, którego celem jest między innymi zwalczanie nieuczciwej konkurencji. PB jest spółką, która oferuje do sprzedaży i promuje między innymi napój bezalkoholowy o nazwie Virgin Gin Alkoholfrei (Virgin Gin bezalkoholowy). VSW, uznawszy, że reklama tego napoju przez PB narusza przepisy rozporządzenia 2019/787, w dniu 31 października 2023 r. wytoczył przeciwko tej spółce powództwo o zaniechanie sprzedaży wspomnianego napoju do Landgericht Potsdam (sądu krajowego w Poczdamie, Niemcy), który jest sądem odsyłającym. W tym względzie utrzymuje on, że zgodnie z pkt 20 załącznika I do rozporządzenia 2019/787 gin musi być wytwarzany poprzez aromatyzowanie jagodami jałowca alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, a minimalna objętościowa zawartość alkoholu w nim musi wynosić 37,5 %. Ponieważ wymogi te nie są spełnione, VSW uważa, że PB musi zaniechać oferowania do sprzedaży przedmiotowego napoju pod nazwą „gin”. PB twierdzi natomiast, że reklama tego napoju nie narusza rozporządzenia 2019/787, ponieważ dla wszystkich konsumentów jest oczywiste, że nie zawiera on alkoholu. W tym kontekście sąd odsyłający wskazuje, że ma wątpliwości co do ważności art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 ze względu na ewentualne naruszenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej ustanowionej w art. 16 Karty. Zakaz prezentacji i etykietowania jako „ginu bezalkoholowego” napoju bezalkoholowego jest bowiem nieproporcjonalny, ponieważ nie wydaje się, aby zmierzał do zgodnego z prawem celu. Sąd ten uważa, że określenie „bezalkoholowy” wyklucza ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd. Zakaz ten jest również nieproporcjonalny ze względu na to, że zgodnie z rozporządzeniem 2019/787 nie jest możliwe oznaczenie napoju na przykład jako „o smaku ginu”, co oznacza, że produktu nie można opisać w sposób zrozumiały dla konsumenta. Sytuacja ta przyznaje ponadto przewagę konkurencyjną producentom, którzy dystrybuują jednocześnie napoje bezalkoholowe i gin, w stosunku do producentów sprzedających wyłącznie napoje bezalkoholowe, którzy z tego względu nie będą kojarzeni z ginem. Gdyby Trybunał nie stwierdził nieważności art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy przepisy tego rozporządzenia można interpretować w ten sposób, że nie zakazują one prezentacji lub etykietowania napojów bezalkoholowych jako „ginu bezalkoholowego”. Uważa on jednak, że przepisy te jednoznacznie wyrażają wolę prawodawcy Unii, by tego zakazać. W tych okolicznościach Landgericht Potsdam (sąd krajowy w Poczdamie) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 10 ust. 7 [rozporządzenia 2019/787] jest nieważny z powodu naruszenia art. 16 [Karty] w zakresie, w jakim zabrania on prezentacji lub etykietowania napojów bezalkoholowych jako »ginu bezalkoholowego«? 2) Posiłkowo: czy art. 10 ust. 7 lub art. 12 ust. 1 [rozporządzenia 2019/787] należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z tymi przepisami prezentacja lub etykietowanie napoju bezalkoholowego jako »ginu bezalkoholowego« nie jest zakazana wyłącznie z tego względu, że napój nie osiągnął minimalnej objętościowej zawartości alkoholu wymaganej do oznaczenia jako »gin« i nie został wytworzony poprzez aromatyzowanie jagodami jałowca alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego (lecz poprzez aromatyzowanie wody)?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie dopuszczalności Rząd włoski podnosi niedopuszczalność zadanych pytań. W odniesieniu do pytania pierwszego jego zdaniem sąd odsyłający nie przedstawił wystarczających informacji, aby umożliwić Trybunałowi dokonanie oceny ważności art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787. W ramach pytania drugiego sąd odsyłający nie przedstawił powodów, dla których powziął wątpliwości w przedmiocie wykładni rozpatrywanych przepisów prawa Unii. Przeciwnie, uznał on, że przepisy te zawierają wyraźny zakaz prezentacji i etykietowania napojów bezalkoholowych jako „ginu bezalkoholowego”. W tym względzie należy stwierdzić, że sąd odsyłający przedstawił w sposób wystarczająco jasny kontekst sporu w postępowaniu głównym oraz powody, dla których uważa za niezbędne do wydania wyroku dokonanie wykładni odnośnych przepisów prawa Unii. Należy ponadto przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż argumentacja, że odpowiedź na zadane pytania jest oczywista, w żaden sposób nie zakazuje sądowi krajowemu zwrócenia się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi i nie skutkuje tym, że Trybunał nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie takich pytań (wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., Evroetil,C‑503/10, EU:C:2011:872, pkt 36). Z powyższego wynika, że oba przedstawione pytania są dopuszczalne. Co do istoty Ze względu na to, że pytanie pierwsze, dotyczące ważności art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787, pojawia się jedynie w wypadku, gdyby przepis ten należało interpretować w ten sposób, że zakazuje on prezentacji i etykietowania napojów bezalkoholowych jako „ginu bezalkoholowego”, w pierwszej kolejności należy zbadać drugie pytanie prejudycjalne. W przedmiocie pytania drugiego Poprzez to pytanie sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 10 ust. 7 i art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2019/787 należy interpretować w ten sposób, że zakazują one używania nazwy „gin bezalkoholowy” w prezentacji i etykietowaniu napoju bezalkoholowego ze względu na to, że napój ten nie spełnia wymogów przewidzianych w pkt 20 lit. a) i b) załącznika I do tego rozporządzenia w odniesieniu do kategorii napojów spirytusowych odpowiadających nazwie „gin”. Z art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 wynika, że zakazane jest stosowanie nazw prawnych, w szczególności nazwy „gin”, w prezentacji i etykietowaniu jakiegokolwiek napoju niespełniającego wymogów odnośnej kategorii napojów określonych w załączniku I do tego rozporządzenia. Ponadto zakaz ten ma zastosowanie, w przypadku gdy nazwy prawne są stosowane w połączeniu z wyrazami lub sformułowaniami takimi jak „rodzaju”, „typu”, „w stylu”, „produkcji”, „o smaku” lub jakimikolwiek innymi podobnymi określeniami. Zgodnie z pkt 20 lit. a) i b) załącznika I do rozporządzenia 2019/787 gin jest wytwarzany poprzez aromatyzowanie jagodami jałowca alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, a minimalna objętościowa zawartość alkoholu w nim wynosi 37,5 %. Artykuł 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 ma zastosowanie, zgodnie z jego brzmieniem, bez uszczerbku dla niektórych przepisów rozporządzenia 2019/787, które regulują używanie nazwy prawnej w wyrażeniu złożonym, odniesienia do takiej nazwy, jej włączenie do wykazu składników oraz napoje spirytusowe uznawane za mieszaniny lub poddane kupażowaniu. Przepisy te nie mają znaczenia dla sprawy w postępowaniu głównym, ponieważ mają zastosowanie wyłącznie do produktów zawierających alkohol. Co się tyczy art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2019/787, przywołanego przez sąd odsyłający w pytaniu drugim, należy stwierdzić, że przepis ten nie ma znaczenia dla odpowiedzi na to pytanie. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie do środków spożywczych, które są produkowane przy użyciu alkoholu. Nie może on zatem zostać zastosowany w ramach sporu w postępowaniu głównym. Należy stwierdzić, że z samego brzmienia art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 jasno wynika, iż zakazuje się prezentacji i etykietowania napoju takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym jako „ginu bezalkoholowego” ze względu na sam fakt, że napój ten nie zawiera alkoholu. Nie jest on zatem wytwarzany poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, co jest sprzeczne z jednym z wymogów przewidzianych w pkt 20 załącznika I do tego rozporządzenia dla używania nazwy prawnej „gin”, do których to wymogów odsyła ten art. 10 ust. 7. Ponadto ze wspomnianego art. 10 ust. 7 wynika, że fakt, iż nazwie prawnej „gin” towarzyszy oznaczenie „bezalkoholowy”, jest bez znaczenia, ponieważ zakaz obowiązuje również w odniesieniu do określeń użytych w celu wskazania, że danego napoju nie należy mylić z napojem spirytusowym noszącym tę nazwę. W tych okolicznościach na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 należy interpretować w ten sposób, iż zakazuje on używania nazwy „gin bezalkoholowy” w prezentacji i etykietowaniu napoju bezalkoholowego ze względu na to, że napój ten nie spełnia przewidzianych w pkt 20 lit. a) i b) załącznika I do tego rozporządzenia wymogów dla kategorii napojów spirytusowych odpowiadających nazwie prawnej „gin”. W przedmiocie pytania pierwszego Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 jest ważny w świetle wolności prowadzenia działalności gospodarczej ustanowionej w art. 16 Karty w zakresie, w jakim zakazuje on prezentacji i oznakowania napoju bezalkoholowego jako „ginu bezalkoholowego”. Prawo do wolności prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje w szczególności prawo każdego przedsiębiorstwa, by dysponować swobodnie, w granicach odpowiedzialności za własne działania, należącymi do niego zasobami gospodarczymi, technicznymi i finansowymi. Ponadto prawo to obejmuje swobodę wykonywania działalności gospodarczej lub handlowej, swobodę zawierania umów i wolność konkurencji (zob. podobnie wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Lidl,C‑134/15, EU:C:2016:498, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z zapisanych w niej praw i wolności muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału swoboda wykonywania działalności zawodowej nie jest uprawnieniem bezwzględnym, lecz powinna być rozpatrywana w świetle jej funkcji społecznej. W konsekwencji mogą zostać nałożone ograniczenia na wykonywanie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, pod warunkiem że ograniczenia te faktycznie odpowiadają celom interesu ogólnego, do których dąży Unia, i nie stanowią względem realizowanego celu interwencji nadmiernej i niedopuszczalnej, która naruszałaby samą istotę tego prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2012 r., Deutsches Weintor,C‑544/10, EU:C:2012:526, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto, zważywszy na szeroki zakres uznania przysługujący prawodawcy Unii w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, który wymaga dokonywania złożonych ocen, jedynie oczywiście niewłaściwy charakter środka przyjętego w tej dziedzinie w stosunku do celu, jaki właściwa instytucja zamierza osiągnąć, może mieć wpływ na jego zgodność z prawem (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2017 r., TofuTown.com,C‑422/16, EU:C:2017:458, pkt 46; z dnia 2 września 2021 r., Irish Ferries,C‑570/19, EU:C:2021:664, pkt 151). Przede wszystkim należy stwierdzić, że zakaz używania nazw prawnych w odniesieniu do każdego napoju niespełniającego wymogów danych kategorii jest przewidziany ustawą w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, ponieważ został on ustanowiony w art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787. Następnie należy zauważyć, że zakaz ten dotyczy wyłącznie używania nazw prawnych napojów spirytusowych, nie utrudniając przy tym produkcji lub, ogólnie rzecz biorąc, dystrybucji napojów niespełniających wymogów przewidzianych w tym rozporządzeniu. Tym samym nie narusza on samej istoty wolności prowadzenia działalności gospodarczej (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 grudnia 1994 r., SMW Winzersekt,C‑306/93, EU:C:1994:407, pkt 24; z dnia 6 września 2012 r., Deutsches Weintor,C‑544/10, EU:C:2012:526, pkt 56–58). Należy zatem stwierdzić, że rozpatrywany zakaz szanuje istotę wolności prowadzenia działalności gospodarczej. Wreszcie, co się tyczy poszanowania zasady proporcjonalności, o ile sąd odsyłający powołuje się na art. 16 Karty, o tyle należy również uwzględnić jej art. 38, który zmierza do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Ochrona ta jest ponadto wymieniona w motywie 2 rozporządzenia 2019/787 jako cel realizowany przez to rozporządzenie. Podobnie, zgodnie z tym samym motywem oraz motywem 10 tego rozporządzenia, ma ono na celu zapobieganie nieuczciwym praktykom i zagwarantowanie przejrzystości informacji dla konsumentów. Ponadto z motywów 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia wynika, że napoje spirytusowe stanowią ważny rynek zbytu dla unijnego sektora rolnictwa i że rozporządzenie to zmierza do osiągnięcia uczciwej konkurencji i do ochrony renomy tych napojów. Cele te są celami interesu ogólnego (zob. analogicznie wyroki: z dnia 13 grudnia 1994 r., SMW Winzersekt,C‑306/93, EU:C:1994:407, pkt 25; z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 37; a także z dnia 30 czerwca 2016 r., Lidl,C‑134/15, EU:C:2016:498, pkt 37). Co się tyczy zdolności spornego zakazu do zagwarantowania realizacji zamierzonych w ten sposób celów, należy stwierdzić, że przestrzeganie definicji napojów oznaczonych nazwami prawnymi, wprowadzonych do obrotu w Unii, gwarantuje konsumentom, że wszystkie te produkty spełniają te same normy jakości, i chroni ich przed wszelkim prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd co do składu produktów, które zamierzają nabyć. Ponadto zakaz ten gwarantuje, że jedynie napoje wyprodukowane w określony sposób i posiadające takie same właściwości mogą być wprowadzane do obrotu pod daną nazwą prawną. Środek taki pozwala uniknąć sytuacji, w której producent napoju niespełniającego wymogów przewidzianych rozporządzeniem 2019/787 mógłby czerpać korzyści na rzecz swojego produktu z reputacji uzyskanej przez producentów napojów spirytusowych korzystających z nazwy prawnej. W związku z tym rozpatrywany zakaz jest odpowiedni do osiągnięcia celów rozporządzenia 2019/787. Co się tyczy niezbędnego charakteru rozpatrywanego zakazu w świetle celów rozporządzenia 2019/787, należy zauważyć, że gdyby nazwom prawnym towarzyszyły określenia opisowe, takie jak „bezalkoholowe”, w celu oznaczenia produktów niespełniających wymogów uzyskania takich nazw, to konsumenci mogliby zostać wprowadzeni w błąd co do składu wyrobów, które zamierzają nabyć (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 1999 r., UDL,C‑101/98, EU:C:1999:615, pkt 33, 34; a także z dnia 14 czerwca 2017 r., TofuTown.com,C‑422/16, EU:C:2017:458, pkt 47, 48). O ile bowiem dla konsumenta jest jasne, że wyrób o nazwie „gin bezalkoholowy” nie zawiera alkoholu, o tyle może on pomylić się co do innych właściwości tego produktu, ponieważ wymogi dotyczące nazwy prawnej „gin” zawierają inne elementy niż sama obecność alkoholu, to znaczy w szczególności konieczność produkcji poprzez aromatyzację alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Ponadto reputacja uzyskana przez producentów spełniających wymogi przewidziane w rozporządzeniu 2019/787 w odniesieniu do danego napoju nie byłaby chroniona, co prowadziłoby do ryzyka nieuczciwej konkurencji (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 grudnia 1994 r., SMW Winzersekt,C‑306/93, EU:C:1994:407, pkt 25; z dnia 14 czerwca 2017 r., TofuTown.com,C‑422/16, EU:C:2017:458, pkt 43–48). W konsekwencji zakaz ustanowiony w art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 należy uznać za konieczny. Należy również wziąć pod uwagę przypomnianą w pkt 32 niniejszego wyroku okoliczność, że producenci inni niż ci, którzy mają prawo do używania nazw prawnych napojów spirytusowych, nie mogą używać tych nazw, ale nie są pozbawieni prawa do wprowadzania do obrotu swoich produktów, o ile przestrzegają odpowiednich przepisów. W tych okolicznościach zakaz używania nazw prawnych w odniesieniu do jakiegokolwiek napoju niespełniającego wymogów danych kategorii napojów przewidzianych w rozporządzeniu 2019/787 nie narusza zasady proporcjonalności. Z powyższych rozważań wynika, że badanie pytania pierwszego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787 w świetle wolności prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w art. 16 Karty. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:   1) Artykuł 10 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylającego rozporządzenie (WE) nr 110/2008, zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/1096 z dnia 21 kwietnia 2021 r., należy interpretować w ten sposób, że: zakazuje on używania nazwy „gin bezalkoholowy” w prezentacji i etykietowaniu napoju bezalkoholowego ze względu na to, że napój ten nie spełnia przewidzianych w pkt 20 lit. a) i b) załącznika I do tego rozporządzenia wymogów dla kategorii napojów spirytusowych odpowiadających nazwie prawnej „gin”.   2) Analiza pytania pierwszego nie ujawniła żadnej okoliczności, która mogłaby podważać ważność art. 10 ust. 7 rozporządzenia 2019/787, zmienionego rozporządzeniem delegowanym 2021/1096, w świetle wolności prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.