C-564/16

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MELCHIORA WATHELETA przedstawiona w dniu 25 stycznia 2018 r. ( ) Sprawa C‑564/16 P Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) przeciwko Puma SE Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 5 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Względne podstawy odmowy rejestracji – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Zasada 19 i zasada 50 ust. 1 – Pojęcie „renomy” – Moc dowodowa wcześniejszych decyzji EUIPO uznających renomę wcześniejszego znaku towarowego – Pojęcie „wcześniejszej praktyki decyzyjnej” – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązki proceduralne izb odwoławczych EUIPO I. Wprowadzenie 1. W odwołaniu Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 września 2016 r., Puma/EUIPO – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych) (T‑159/15, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2016:457), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2014 r. (sprawa R 1207/2014‑5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Puma SE ( ) a Gemma Group Srl ( ) (zwanej dalej „sporną decyzją”). 2. Zagadnienie, które jest sednem odwołania, może mieć praktyczne znaczenie w ramach prowadzenia postępowań w sprawie sprzeciwu wszczętych w oparciu o podstawę określoną w art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] ( ). Chodzi bowiem o ustalenie, czy właściciel znaku towarowego, który wnosi sprzeciw z tego tytułu wobec rejestracji nowego znaku towarowego, może uzasadnić swój wniosek poprzez odniesienie się jedynie do okoliczności, że renoma jego znaku towarowego została już ustalona w decyzjach EUIPO, które nie zostały wydane w postępowaniach między tymi samymi stronami. II. Ramy prawne A.   Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 3. Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że „[p]onadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany [zgłoszony] dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego [unijnego] znaku towarowego, cieszy się on renomą [w Unii] i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego znaku [jeżeli używanie bez uzasadnionej przyczyny tego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]”. 4. Należący do przepisów tytułu VII rozporządzenia nr 207/2009, zatytułowanego „Odwołania”, art. 63 ust. 2 brzmi następująco: „W trakcie rozpatrywania odwołania izba odwoławcza wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawiania w terminie wyznaczonym przez izbę odwoławczą uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub izbę”. 5. Zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 „[d]ecyzje [EUIPO] zawierają określenie przyczyn, na których są oparte. Decyzje opierają się wyłącznie na przyczynach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawiania swoich uwag”. 6. Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 uściśla: „1.   W trakcie postępowania [EUIPO] bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji [EUIPO] ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia. 2.   [EUIPO] może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie”. 7. Wreszcie, zgodnie z art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009: „1.   W każdym postępowaniu przed [EUIPO] środki udostępniania i pozyskiwania dowodów obejmują: […] c) przedstawienie dokumentów i materiału dowodowego; […]”. B.   Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 8. Zgodnie z zasadą 19 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ( ): „W okresie, o którym mowa w ust. 1, strona wnosząca sprzeciw przedkłada ponadto dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa oraz dowód jej uprawnienia do wniesienia tego sprzeciwu. W szczególności strona wnosząca sprzeciw przedstawia następujące dowody: a) jeśli sprzeciw opiera się na znaku towarowym niebędącym wspólnotowym znakiem towarowym, dowód jego zgłoszenia lub rejestracji, poprzez przedłożenie następujących dokumentów: i) jeśli znak towarowy nie jest jeszcze zarejestrowany, kopia odpowiedniego świadectwa zgłoszeniowego lub równoważnego dokumentu wystawionego przez urząd, do którego wniesiono zgłoszenie tego znaku towarowego; lub ii) jeśli znak towarowy jest zarejestrowany, kopia odpowiedniego świadectwa rejestracyjnego oraz, w odpowiednim przypadku, najnowsze świadectwo przedłużenia rejestracji wskazujące, iż okres ochrony znaku towarowego jest dłuższy niż okres, o którym mowa w ust. 1, wraz z wszelkim przedłużeniem tego okresu lub równoważne dokumenty wydane przez urząd, który zarejestrował dany znak towarowy; b) jeżeli sprzeciw jest oparty na znaku powszechnie znanym, w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia, dowód potwierdzający, że jest on powszechnie znany na danym terytorium; c) jeżeli sprzeciw opiera się na znaku cieszącym się renomą, w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia, oprócz dowodu wskazanego w lit. a) niniejszego ustępu, dowód potwierdzający, że cieszy się on renomą, oraz dowód lub argumenty potwierdzające, że wykorzystanie bez uzasadnionego powodu zgłoszonego znaku towarowego spowodowałoby nieuczciwe wykorzystanie lub działanie na szkodę odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego [czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę]; […]”. 9. Zgodnie z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95: „Jeżeli nie postanowiono inaczej, przepisy odnoszące się do postępowania przed organem, który wydał decyzję, od której wnosi się odwołanie, stosuje się mutatis mutandis do postępowania odwoławczego. W szczególności, jeżeli odwołanie dotyczy decyzji podjętej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, art. 78a rozporządzenia nie ma zastosowania do terminów ustalonych zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia. W przypadku gdy odwołanie dotyczy decyzji Wydziału Sprzeciwów, izba ogranicza rozpatrywanie odwołania do faktów i dowodów przedstawionych w terminie ustalonym lub określonym przez Wydział Sprzeciwów zgodnie z postanowieniami rozporządzenia i niniejszych zasad, chyba że izba uzna, iż należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody zgodnie z art. [76] ust. 2 rozporządzenia [nr 207/2009]”. III. Okoliczności powstania sporu 10. W dniu 14 lutego 2013 r. Gemma Group dokonała w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia nr 207/2009. 11. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, było następujące oznaczenie graficzne w kolorze niebieskim: 12. Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należały do klasy 7 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadały następującemu opisowi: „maszyny do obróbki drewna; maszyny do obróbki aluminium; maszyny do obróbki PCV”. 13. Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 66/2013 z dnia 8 kwietnia 2013 r. 14. W dniu 8 lipca 2013 r. skarżąca, Puma, wniosła sprzeciw na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów, o których mowa w pkt 12 niniejszej opinii. Sprzeciw został oparty na podstawie określonej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. 15. Sprzeciw został uzasadniony w szczególności istnieniem następujących wcześniejszych znaków towarowych: – przedstawionego poniżej graficznego międzynarodowego znaku towarowego, zarejestrowanego w dniu 30 września 1983 r. pod numerem 480105 i przedłużonego do 2023 r., wywołującego skutki w Beneluksie, Republice Czeskiej, Francji, Chorwacji, we Włoszech, na Węgrzech, w Austrii, Portugalii, Rumunii, Słowenii i na Słowacji oraz wskazującego towary należące do klas 18, 25 i 28, odpowiadające, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 18: „torby do noszenia na ramieniu i torby podróżne, kufry i walizki, w szczególności na przyrządy i odzież sportową”; – klasa 25: „odzież, botki, buty i pantofle domowe”; – klasa 28: „gry, zabawki; przyrządy do ćwiczeń fizycznych, przyrządy gimnastyczne i sportowe (nieujęte w innych klasach), w tym piłki sportowe”: – przedstawionego poniżej graficznego międzynarodowego znaku towarowego, zarejestrowanego w dniu 17 czerwca 1992 r. pod numerem 593987 i przedłużonego do 2022 r., wywołującego skutki w Beneluksie, Bułgarii, Republice Czeskiej, Estonii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Chorwacji, we Włoszech, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, w Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowenii, na Słowacji, w Finlandii i Zjednoczonym Królestwie oraz wskazującego w szczególności towary należące do klas 18, 25 i 28, odpowiadające, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 18: „wyroby ze skóry lub imitacji skóry (ujęte w tej klasie); torebki i inne futerały niedopasowane do umieszczanych w nich wyrobów, oraz małe wyroby ze skóry, w szczególności portmonetki, portfele, etui na klucze; torebki, aktówki na dokumenty, torby do przechowywania i na zakupy, torby szkolne i tornistry, torby biwakowe, plecaki, torebki, torby na mecze, torby do transportu i przechowywania oraz torby podróżne ze skóry i z imitacji skóry, z materiałów syntetycznych, z tkanin i materiałów tekstylnych lub substytutów skóry; zestawy podróżne (wyroby skórzane); pasy na ramię; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe, parasole przeciwsłoneczne i laski; bicze i wyroby rymarskie”; – klasa 25: „odzież, obuwie i nakrycia głowy; części i elementy obuwia, podeszwy, wkładki i podpiętki, obcasy, cholewki; nakładki antypoślizgowe na buty, raki i kolce; flizelina, gotowe kieszenie do odzieży; artykuły gorseciarskie; boty, pantofle domowe, chodaki i pantofle domowe; gotowe artykuły obuwnicze, obuwie miejskie, sportowe, rekreacyjne, treningowe, do joggingu, gimnastyczne, kąpielowe i fizjologiczne (ujęte w tej klasie), obuwie do tenisa; rajtuzy i getry, sztylpy i getry ze skóry, legginsy, opaski na kostkę, getry na buty; stroje do ćwiczeń, spodenki i koszulki gimnastyczne, spodenki i koszulki piłkarskie, koszulki i spodenki tenisowe, odzież i stroje kąpielowe i plażowe, bokserki i kąpielówki oraz stroje kąpielowe, w tym stroje dwuczęściowe, odzież i stroje sportowe i rekreacyjne (w tym odzież i stroje z dzianiny i dżerseju), jak również do wysiłku fizycznego, joggingu lub biegania wytrzymałościowego i gimnastyki, spodenki i spodnie sportowe, koszulki, swetry, t-shirty, bluzy sportowe, odzież i stroje tenisowe i narciarskie; dresy i ubrania sportowe, dresy i odzież wierzchnia, pończochy (wyroby pończosznicze), skarpety piłkarskie, rękawiczki, w tym rękawiczki ze skóry oraz z imitacji skóry lub ze skóry syntetycznej, czapki, kaszkiety, opaski do włosów i na czoło, opaski do wchłaniania potu, szarfy [do ubrania], chustki na głowę, chusty, fulary, szaliki; paski, anoraki i kurtki z kapturem, krótkie płaszcze i płaszcze przeciwdeszczowe, prochowce, fartuchy, marynarki i żakiety, spódnice, spodenki i spodnie, pulowery i zestawy złożone z kilku ubrań oraz bielizny; bielizna osobista”; – klasa 28: „gry, zabawki, w tym buciki i piłeczki (jako zabawki); przyrządy i przybory do ćwiczeń fizycznych, gimnastycznych i sportowych (ujęte w tej klasie); sprzęt narciarski, tenisowy i wędkarski; narty, wiązania do nart, kijki narciarskie; krawędzie nart, pokrycie ślizgów nart; piłki do gry, w tym piłki sportowe i do gry; hantle, kule, dyski, oszczepy; rakiety tenisowe, rakietki do ping-ponga lub tenisa stołowego, badmintona i squasha, kije do krykieta, kije golfowe i hokejowe; piłki tenisowe i lotki; wrotki i łyżwy, obuwie do wrotek lub łyżworolek, także ze wzmocnionymi podeszwami; stoły do tenisa stołowego; pałki gimnastyczne, obręcze sportowe, siatki do celów sportowych, siatki do bramek i siatki do gry w piłkę; rękawice sportowe (akcesoria do gier); lalki, ubrania dla lalek, obuwie dla lalek, czapki i czepki dla lalek, paski dla lalek, fartuszki dla lalek; nakolanniki, nałokietniki, ochraniacze na kostki i legginsy sportowe; ozdoby choinkowe”: 16. Na poparcie sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 Puma powołała się na renomę wcześniejszych znaków towarowych we wszystkich państwach członkowskich i dla wszystkich towarów wymienionych w pkt 15 niniejszej opinii. 17. W dniu 10 marca 2014 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw w całości. Uznawszy pewien stopień podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń, stwierdził on w odniesieniu do renomy wcześniejszego znaku towarowego nr 593987, że ze względów ekonomii postępowania nie należy badać dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu wykazania używania tego znaku na szeroką skalę oraz jego renomy i że badanie zostanie przeprowadzone na podstawie założenia, zgodnie z którym wspomniany wcześniejszy znak towarowy ma „wzmocniony charakter odróżniający”. Na podstawie tego założenia Wydział Sprzeciwów doszedł do wniosku, że w niniejszym przypadku nie został wykazany związek wymagany przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. 18. W dniu 7 maja 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji do EUIPO na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009. 19. Sporną decyzją Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie. 20. Po pierwsze, uznała ona, że wcześniejsze znaki towarowe i zgłoszony znak towarowy wykazują pewien stopień podobieństwa wizualnego i komunikują to samo pojęcie „skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych przywodzącego na myśl pumę”. 21. Po drugie, Izba Odwoławcza oddaliła argument skarżącej, zgodnie z którym Wydział Sprzeciwów potwierdził, że wcześniejsze znaki towarowe cieszą się renomą, na tej podstawie, iż Wydział Sprzeciwów ograniczył się w rzeczywistości do stwierdzenia ze względów ekonomii postępowania, że w niniejszym przypadku nie jest konieczne dokonanie oceny dowodów renomy przedstawionych przez skarżącą i że badanie zostanie przeprowadzone na podstawie założenia, iż wcześniejszy znak towarowy nr 593987 cieszy się „wzmocnionym charakterem odróżniającym”. Następnie Izba Odwoławcza zbadała i oddaliła dowody renomy wcześniejszych znaków towarowych w odniesieniu do towarów wymienionych w pkt 15 niniejszej opinii. 22. Po trzecie, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nawet przy założeniu, że renomę wcześniejszych znaków towarowych należało uznać za ustaloną, sprzeciw oparty na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 powinien zostać oddalony, gdyż pozostałe przesłanki, mianowicie czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych lub działanie na ich szkodę, także nie zostały spełnione. IV. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 23. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 kwietnia 2015 r. Puma wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. 24. Na poparcie skargi Puma podniosła w istocie trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia zasad pewności prawa i dobrej administracji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła dowody dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych i stwierdziła, że nie wykazano tej renomy, drugi – naruszenia art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza zbadała dowody dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych, choć Wydział Sprzeciwów nie przeprowadził takiego badania, a trzeci – naruszenia art. 8 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia. 25. W zarzucie pierwszym Puma podniosła w istocie, że Izba Odwoławcza, oddalając dowody skarżącej dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych i odstępując od swojej praktyki decyzyjnej dotyczącej renomy wcześniejszych znaków towarowych, naruszyła zasady pewności prawa i dobrej administracji. Na poparcie tego zarzutu Puma podniosła przed Sądem dwa argumenty, z których pierwszy dotyczył odmowy wzięcia pod uwagę przez Izbę Odwoławczą dowodów, które nie zostały przetłumaczone na język postępowania, a drugi – okoliczności, że Izba Odwoławcza odstąpiła od swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej. 26. Uznawszy niektóre przedstawione przez Pumę ilustracje za niedopuszczalne z uwagi na to, że zostały przedłożone po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem, Sąd zbadał dwa argumenty wysunięte przez Pumę w ramach zarzutu pierwszego. Przypomniał on treść prawa do dobrej administracji, które obejmuje w jego opinii w szczególności obowiązek uzasadnienia przez organy administracji swoich decyzji, jako że obowiązek ten ma na celu, po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym poznania przyczyn, dla których wydano dany akt, w celu przygotowania obrony ich praw, i po drugie, umożliwienie sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności decyzji z prawem. 27. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie dotyczącym zasad równego traktowania i dobrej administracji, w szczególności w wyroku z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139), Trybunał uściślił, iż przy rozpatrywaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego EUIPO musi brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, przy czym zasady równego traktowania i dobrej administracji muszą jednak pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem legalności. W dalszym ciągu Sąd przypomniał, że w konsekwencji osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia w charakterze znaku towarowego, nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na ewentualne niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby w celu uzyskania identycznej decyzji. W pozostałym zakresie, ze względów pewności prawa i właśnie dobrej administracji, każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych. Owo badanie musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku, jako że rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego zależy od specyficznych kryteriów, które znajdują zastosowanie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy i służą weryfikacji, czy dane oznaczenie nie jest objęte podstawą odmowy rejestracji. 28. Co się tyczy pierwszego argumentu wysuniętego przez Pumę na poparcie jej zarzutu pierwszego, Sąd oddalił go, wyjaśniając, że zgodnie z zasadą 19 rozporządzenia nr 2868/95 Izba Odwoławcza słusznie uznała, że dowody, które nie zostały przedstawione w języku postępowania, nie mogą zostać wzięte pod uwagę. 29. Co się tyczy drugiego argumentu Pumy, zgodnie z którym podnosi ona, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, odstępując od praktyki decyzyjnej EUIPO i od orzecznictwa Sądu, Sąd najpierw przypomniał treść trzech niedawno wydanych przez EUIPO decyzji, w których EUIPO stwierdziło istnienie wspomnianej renomy, przy czym Sąd odniósł się w tym kontekście także do dowodów przedstawionych przez Pumę w tych postępowaniach na poparcie renomy jej wcześniejszych znaków towarowych. Następnie Sąd uznał w pkt 31 zaskarżonego wyroku, że Puma należycie się powołała na owe decyzje w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą, jednak Izba ani ich nie zbadała, ani nawet o nich nie wspomniała w spornej decyzji, jako że ograniczyła się do przypomnienia, iż EUIPO nie jest związane swą wcześniejszą praktyką decyzyjną. Ponadto Sąd podkreślił, że wnioski poczynione przez EUIPO w tych trzech decyzjach zostały potwierdzone w kilku przedstawionych przez Pumę decyzjach urzędów krajowych. 30. I tak, Sąd uznał, po pierwsze, że renoma wcześniejszych znaków towarowych została stwierdzona przez EUIPO w trzech niedawno wydanych decyzjach, a po drugie, że stwierdzenie renomy znaku towarowego jest stwierdzeniem okoliczności faktycznych, które nie zależy od zgłoszonego znaku towarowego. 31. Sąd stwierdził w pkt 34 zaskarżonego wyroku, że „przy uwzględnieniu […] orzecznictwa, zgodnie z którym EUIPO musi brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, oraz przy uwzględnieniu obowiązku uzasadnienia, Izba Odwoławcza nie mogła odstąpić od praktyki decyzyjnej EUIPO bez podania jakiegokolwiek wyjaśnienia co do względów, które skłoniły ją do uznania, że poczynione w tych decyzjach ustalenia faktyczne dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych nie mają lub nie mają już znaczenia. Izba Odwoławcza nie wskazuje bowiem w żaden sposób na umniejszenie tej renomy od czasu wydania wyżej wymienionych niedawnych decyzji ani na ewentualną niezgodność z prawem tej praktyki decyzyjnej”. 32. W tym względzie Sąd oddalił argument EUIPO, zgodnie z którym decyzje te nie powinny zostać wzięte pod uwagę na tej podstawie, że żadnej z nich nie towarzyszyły dowody renomy wcześniejszych znaków towarowych przedstawione w ramach tych postępowań, uściślając, iż zgodnie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 izbie odwoławczej przysługują podczas rozpatrywania odwołania skierowanego przeciwko decyzji uprawnienia dyskrecjonalne w przedmiocie tego, czy należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody, które nie zostały przedstawione w terminach ustalonych lub określonych przez Wydział Sprzeciwów. 33. W świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd w pkt 37 i 38 zaskarżonego wyroku uściślił, że „przy uwzględnieniu swojej niedawnej wcześniejszej praktyki decyzyjnej, potwierdzonej stosunkowo wysoką liczbą decyzji krajowych i wyrokiem Sądu, Izba Odwoławcza zgodnie z zasadą dobrej administracji […] powinna była albo wezwać skarżącą do przedstawienia uzupełniających dowodów renomy wcześniejszych znaków towarowych – nawet tylko po to, by je obalić – jak na to zezwala zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95, albo przedstawić powody, dla których uznała, że należy odejść od poczynionych we wcześniejszych decyzjach ustaleń co do renomy wcześniejszych znaków towarowych. Było to tym bardziej konieczne, że niektóre z tych decyzji wymieniały w sposób bardzo dokładny dowody leżące u podstaw oceny renomy wcześniejszych znaków towarowych, co powinno było zwrócić jej uwagę na ich istnienie”. Sąd uwzględnił zatem zarzut pierwszy Pumy, orzekając, że EUIPO naruszyło zasadę dobrej administracji, w szczególności obowiązek uzasadnienia swoich decyzji. 34. Sąd orzekł ponadto, że z uwagi na to, iż intensywność renomy wcześniejszych znaków towarowych jest brana pod uwagę w ramach całościowej oceny istnienia szkody w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, co do czego Izba Odwoławcza wypowiedziała się tytułem uzupełnienia w spornej decyzji, popełnione przez tę Izbę Odwoławczą naruszenie prawa może mieć decydujący wpływ na wynik sprzeciwu. Sąd uznał zaś, że nie jest w stanie orzec w przedmiocie zarzucanego naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła całościowego badania renomy wcześniejszych znaków towarowych. 35. W konsekwencji w pkt 44 zaskarżonego wyroku Sąd uwzględnił zarzut pierwszy Pumy i stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw skarżącej, bez rozpoznania pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą. V. Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem 36. W odwołaniu EUIPO zwraca się do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku i obciążenie Pumy poniesionymi przez EUIPO kosztami. Puma wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie EUIPO poniesionymi kosztami. 37. Strony przedstawiły swoje argumenty na piśmie oraz ustnie na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. VI. W przedmiocie odwołania 38. Na poparcie odwołania EUIPO podnosi dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady dobrej administracji w związku z zasadą 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. 39. EUIPO przedstawia te dwa zarzuty przy użyciu czterech argumentów, które uszczegóławia w trzech punktach. Choć nie jest to najbardziej czytelny sposób postępowania, zakwestionowane punkty są jednak wskazane precyzyjnie. Te zarzuty szczegółowe pozwalają określić, że zarzut pierwszy dzieli się na trzy części. 40. Po pierwsze, w pkt 31 zaskarżonego wyroku Sąd zdaniem EUIPO nie wziął pod uwagę pozycji i obowiązków proceduralnych EUIPO w ramach postępowań inter partes, stwierdzając, że Puma „należycie się powołała” na trzy wcześniejsze decyzje EUIPO dla celów wykazania renomy znaków towarowych Pumy, jak tego wymaga zasada 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95. 41. Po drugie, w pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie zrozumiał kontradyktoryjny charakter postępowań inter partes oraz pojęcie „renomy” w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, uznając wcześniejsze decyzje EUIPO za „praktykę decyzyjną”. Zdaniem EUIPO Sąd naruszył prawo poprzez nałożenie na Izbę Odwoławczą EUIPO obowiązku wyjaśnienia, dlaczego ta nie wzięła pod uwagę ustaleń, które poczyniła we wcześniejszych decyzjach dotyczących renomy znaków towarowych Pumy. 42. Po trzecie, w pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd nie mógł stwierdzić, że na Izbie Odwoławczej EUIPO spoczywał dodatkowy obowiązek do wezwania Pumy z urzędu do przedłożenia uzupełniających dowodów renomy, na którą spółka ta się powoływała. Czyniąc tak, Sąd zdaniem EUIPO naruszył zasadę kontradyktoryjności obowiązującą w postępowaniach inter partes zgodnie z art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadę dobrej administracji. Ta część trzecia łączy się z zarzutem szczegółowym sformułowanym w ramach zarzutu drugiego na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, mającego zastosowanie na mocy zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95. Te aspekty odwołania zostaną zatem zbadane łącznie w ramach rozpatrywania zarzutu drugiego. A.   W przedmiocie dwóch pierwszych części zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady dobrej administracji w związku z zasadą 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 43. Rozpatrzę łącznie dwie pierwsze części zarzutu pierwszego, gdyż dotyczą one obie w istocie wpływu praktyki decyzyjnej EUIPO na dowód renomy znaku towarowego. 44. Na wstępie trzeba zauważyć, że EUIPO nie kwestionuje możliwości uczynienia przez wnoszącego sprzeciw odesłania do wcześniejszej praktyki decyzyjnej EUIPO, lecz kwestionuje okoliczność, że można by wziąć pod uwagę wcześniejszą decyzję, pomimo braku zawarcia w tym odesłaniu przez wnoszącego odwołanie ścisłych i poprawnych odniesień do dokumentów złożonych w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem tej decyzji, i to w języku nowego postępowania ( ). 45. Gdyby należało przyjąć ten pogląd, prowadziłoby to do zanegowania wartości dowodowej ustaleń poczynionych we wcześniejszej decyzji i w rezultacie do pozbawienia orzecznictwa dotyczącego wcześniejszej praktyki decyzyjnej w znacznej mierze jego znaczenia, gdyż wnoszący sprzeciw nie mógłby zaoszczędzić sobie trudu identyfikacji uprzednio złożonych dowodów i wykazania ich istotności dla nowego postępowania w sprawie sprzeciwu. 46. Przymiot „renomy” wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 można zaś zupełnie pogodzić z obowiązkiem wzięcia pod uwagę przez EUIPO jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej, jaki został uznany przez Trybunał w odniesieniu do innych podstaw odmowy rejestracji, czy to bezwzględnych ( ), czy względnych ( ). 47. Nie widzę bowiem żadnych powodów, dla których zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji – leżące u podstaw orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego, że EUIPO ma obowiązek „brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie” ( ) – nie miałyby się stosować w odniesieniu do art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. 1. W przedmiocie przymiotu „renomy” 48. Przede wszystkim znak towarowy cieszy się renomą w rozumieniu prawa Unii, gdy jest on znany znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych objętymi tym znakiem towarami lub usługami w istotnej części terytorium Unii Europejskiej ( ). 49. Chodzi zatem o ustalenie faktyczne: „renoma” jest pewnym faktem ( ). Trybunał zresztą już w sposób dorozumiany, lecz pewny uznał to, orzekając w postępowaniu odwoławczym, że ustalenie uzyskania renomy przez wcześniejszy znak towarowy jest objęte oceną okoliczności faktycznych dokonywaną przez Sąd ( ). 50. Zgadzam się zatem z dokonaną przez Sąd w pkt 33 zaskarżonego wyroku oceną, zgodnie z którą stwierdzenie renomy wcześniejszych znaków towarowych, na które powołuje się Puma, jest stwierdzeniem okoliczności faktycznych, które nie zależy od znaku towarowego zgłoszonego w spornym postępowaniu w sprawie rejestracji. 51. Jeśli okazuje się, że EUIPO miało już we wcześniejszych postępowaniach sposobność stwierdzić, iż określony znak cieszy się renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, trzeba to uznać za ustalenie okoliczności faktycznej. Środki dowodowe, które EUIPO przyjęło za podstawę wspomnianego ustalenia, powinny zaś w zasadzie widnieć w uzasadnieniu wcześniejszej decyzji. Otóż „obowiązek uzasadnienia decyzji przez EUIPO na mocy art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 ma ten sam zakres co obowiązek wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE, który wymaga, by uzasadnienie przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu w sposób pozwalający zainteresowanym na zapoznanie się z podstawami uzasadniającymi przyjęty środek, a właściwemu sądowi na wykonanie uprawnień kontrolnych […]” ( ). Aby spełnić ten wymóg, środki dowodowe uzasadniające posiadanie „renomy” w stosunku do właściciela wcześniejszego znaku towarowego powinny koniecznie, w sposób mniej lub bardziej wyraźny, widnieć w decyzji EUIPO, w której uznano ten fakt. Środki te nie są zatem niezbędne w ramach późniejszego postępowania w sprawie sprzeciwu, gdyż wcześniejsza decyzja EUIPO wskazuje na nie na poparcie dokonanego w niej ustalenia. Decyzja ta jest wystarczająca sama w sobie. 52. Zatem Sąd, nie naruszając prawa, mógł w pkt 30 i 31 zaskarżonego wyroku uznać dokonane przez Pumę w sprzeciwie odniesienie do wcześniejszych trzech decyzji EUIPO za skuteczne odniesienie nie tylko do ustalenia renomy wcześniejszych znaków towarowych dokonanego w rezultacie tych postępowań, ale także do dowodów przedstawionych przez Pumę w ramach tych postępowań. 2. W przedmiocie wpływu postępowania inter partes na wzięcie pod uwagę wcześniejszej praktyki decyzyjnej 53. Następnie, wbrew temu, co twierdzi EUIPO na poparcie zarzutu pierwszego, wzięcie pod uwagę wcześniejszej praktyki decyzyjnej dotyczącej renomy znaku towarowego nie jest sprzeczne z charakterem kontradyktoryjnym postępowania w sprawie sprzeciwu; nie sprzeciwia się ono także swoistości ustalenia dokonanego w każdym z postępowań w sprawie sprzeciwu ( ). 54. Trybunał nie omieszkał bowiem obwarować dwoma uściśleniami obowiązku wzięcia pod uwagę przez EUIPO jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej. Po pierwsze, „zasady równości traktowania i dobrej administracji muszą pozostawać w zgodzie z poszanowaniem legalności” ( ). Po drugie, „ze względów pewności prawa, a dokładniej dobrej administracji, każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych […]. Owo badanie musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku” ( ). 55. Zgodnie z tymi zasadami, tak samo jak osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia w charakterze znaku towarowego, nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na ewentualne niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby w celu uzyskania identycznej decyzji ( ), osoba, która sprzeciwia się rejestracji znaku towarowego, nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie ewentualnie dokonane uprzednio w celu uzyskania identycznej decyzji. 56. W rezultacie, o ile na praktykę decyzyjną EUIPO dotyczącą renomy pewnego znaku towarowego może się powołać właściciel tego znaku na poparcie wniesionego przez siebie sprzeciwu, o tyle zgłaszający może ją podważyć lub zakwestionować jej znaczenie dla danego przypadku. Możliwość powołania się na wcześniejszą praktykę decyzyjną nie pozbawia bowiem zgłaszającego prawa do podważenia dowodów przedstawionych na poparcie sprzeciwu. 57. W każdym razie bez względu na to, czy jest to przedmiotem debaty między stronami, będzie chodziło o to, by – ni mniej, ni więcej – EUIPO wzięło pod uwagę powołaną decyzję lub powołane decyzje i ze szczególną uwagą rozważyło, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, i uzasadniło w konsekwencji swoją decyzję. 58. W rzeczywistości chodzi tutaj bowiem tylko o stosowanie obowiązku uzasadnienia, który spoczywa na EUIPO na mocy art. 75 rozporządzenia nr 207/2009. O ile zaś EUIPO nie musi wyszczególniać wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych i prawnych, o tyle uzasadnienie powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny jego rozumowanie w sposób pozwalający zainteresowanym na zapoznanie się z podstawami uzasadniającymi przyjęty środek, a właściwemu sądowi na wykonanie uprawnień kontrolnych ( ). Zatem jeśli fakty i względy prawne, które mają istotne znaczenie w ogólnej systematyce spornej decyzji, zostały przedstawione w wystarczający sposób, EUIPO nie jest zobowiązane podawać szczegółowego uzasadnienia, aby wyjaśnić stosunek wydanej przez siebie decyzji do wcześniejszych decyzji, na które powołała się jedna ze stron postępowania ( ). 59. Zatem Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 34 zaskarżonego wyroku, że Izba Odwoławcza nie może odstąpić od praktyki decyzyjnej EUIPO bez podania jakiegokolwiek wyjaśnienia co do względów, które skłoniły ją do uznania, że poczynione w tych decyzjach ustalenia faktyczne dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych nie mają lub nie mają już znaczenia. 60. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że argumenty wysunięte w ramach dwóch pierwszych części zarzutu pierwszego są bezzasadne. B.   W przedmiocie trzeciej części zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady dobrej administracji, oraz w przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 w związku z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 61. Podniesione przez EUIPO na poparcie odwołania trzecia część zarzutu pierwszego i zarzut drugi dotyczą pkt 37 zaskarżonego wyroku, w którym to punkcie Sąd orzekł w istocie, że jeśli Izba Odwoławcza EUIPO nie przedstawiła powodów, dla których uznała, iż należy odejść od poczynionych we wcześniejszych decyzjach ustaleń, „zgodnie z zasadą dobrej administracji […] powinna była […] wezwać [Pumę] do przedstawienia uzupełniających dowodów renomy wcześniejszych znaków towarowych”. 62. Zdaniem EUIPO, ustalając ten „dodatkowy” obowiązek, Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności obowiązującą w postępowaniach inter partes zgodnie z art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadę dobrej administracji. Zdaniem EUIPO Sąd naruszył „przy okazji art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, mający zastosowanie w niniejszym przypadku na mocy zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95” ( ). 63. Jest prawdą, że rozróżnienie przeprowadzone w art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 nie może zostać pominięte. O ile przepis ten wskazuje, że EUIPO bada stan faktyczny z urzędu, o tyle uściśla on jednak, że w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji – takim jak postępowanie, o którym mowa w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – EUIPO ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia. Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 dodaje, że EUIPO „może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie” ( ). 64. Na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 stanowi, że w odniesieniu do odwołania dotyczącego decyzji Wydziału Sprzeciwów izba odwoławcza „ogranicza rozpatrywanie odwołania do faktów i dowodów przedstawionych w terminie ustalonym lub określonym przez Wydział Sprzeciwów […], chyba że izba uzna, iż należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody zgodnie z art. [76] ust. 2 rozporządzenia nr [207/2009]”. 65. Zdaniem Trybunału „możliwe jest [zatem] przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony po upływie terminów, którym podlega ich przedstawienie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr [207/2009], i […] w żaden sposób nie zabrania się [EUIPO] uwzględnienia przywołanych czy przedstawionych w ten sposób z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów” ( ). Innymi słowy, te różne przepisy pozastawiają izbom odwoławczym EUIPO uprawnienie do decydowania w przedmiocie tego, czy należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody, które nie zostały przedstawione w terminach ustalonych lub określonych przez Wydział Sprzeciwów ( ), pod warunkiem że w terminie wyznaczonym przez EUIPO pewne dowody zostały już jednak przedstawione ( ). 66. Chodzi zatem o przysługujące EUIPO uprawnienie, a nie o obowiązek: strony „nie korzysta[ją] z bezwarunkowego prawa do tego, by [okoliczności faktyczne i dowody przywołane i przedstawione po upływie wyznaczonych terminów] zostały uwzględnione przez [EUIPO], zaś [EUIPO] dysponuje zakresem swobodnego uznania co do tego, czy uwzględnić takie okoliczności i dowody przy podejmowaniu wymaganej od nie[go] decyzji” ( ). 67. W przeciwieństwie do sugerowanego przez EUIPO sposobu odczytania zaskarżonego wyroku nie uważam, by Sąd przekształcił przyznane EUIPO w art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadzie 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 uprawnienie do wzięcia pod uwagę dowodów, których strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie, w obowiązek wezwania do przedstawienia takich dowodów. Sformułowany przez Sąd w pkt 37 zaskarżonego wyroku obowiązek opiera się bowiem nie na wyżej wymienionych przepisach, lecz na zasadzie dobrej administracji, a ściślej rzecz biorąc, na objętym nią obowiązku uzasadnienia ( ). 68. Jeśli Sąd odnosi się do zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95, czyni to tylko w zakresie, w jakim przepis ten „zezwala” na żądanie przedstawienia uzupełniającego dowodu. Nie sądzę zaś, by twierdzenie Sądu w tym względzie naruszało prawo. 69. Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 wyraźnie upoważnia bowiem izbę odwoławczą EUIPO do uwzględnienia dodatkowych lub uzupełniających faktów lub dowodów, które nie zostały przedstawione w odpowiednim terminie. Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 zezwala zaś izbie odwoławczej EUIPO na wzywanie stron „tak często jak to jest konieczne, do przedstawiania w terminie wyznaczonym przez izbę odwoławczą uwag dotyczących materiałów przekazanych przez […] izbę” ( ). Ponadto art. 78 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 przewiduje także możliwość wezwania do przedstawienia dokumentów i materiału dowodowego „w każdym postępowaniu przed [EUIPO]”. 70. W tych okolicznościach w świetle wymogu uzasadnienia, który spoczywa na EUIPO na mocy zasady dobrej administracji i który jest wyraźnie wskazany w art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, Sąd, nie naruszając prawa, mógł orzec, że Izba Odwoławcza EUIPO „zgodnie z zasadą dobrej administracji […] powinna była” wezwać właściciela wcześniejszych znaków towarowych do przedstawienia uzupełniających dowodów ich renomy, jeśli było to konieczne do tego, aby odejść od poczynionych we wcześniejszych decyzjach ustaleń, i odpowiednio uzasadnić swoją decyzję. Chodzi tu tylko o skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. 71. Ponadto wyrażona przez Sąd zasada zapewnia także poszanowanie zasady kontradyktoryjności, gdyż art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 zakazuje EUIPO opierania decyzji na przyczynach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane nie miały możliwości przedstawiania swoich uwag. Wzywając wnoszącego sprzeciw do przedstawienia dowodów uzupełniających, EUIPO musi dać zgłaszającemu możliwość ustosunkowania się w ich przedmiocie. 72. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że argumenty wysunięte w ramach trzeciej części zarzutu pierwszego i w ramach zarzutu drugiego są bezzasadne. Dlatego też należy oddalić oba zarzuty w całości. 73. Tytułem ewentualnym, w razie gdyby Trybunał dostrzegł w twierdzeniu sformułowanym w pkt 37 zaskarżonego wyroku naruszenie prawa w zakresie, w jakim Sąd odniósł się do zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95, wydaje mi się w każdym razie, że zasada dobrej administracji w związku z art. 63 ust. 2 i art. 78 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 uzasadnia w sposób wystarczający sentencję zaskarżonego wyroku. W tych okolicznościach błąd Sądu nie może wystarczać do uchylenia zaskarżonego wyroku ( ). 74. W tych okolicznościach, skoro podniesione przez EUIPO na poparcie odwołania dwie pierwsze części zarzutu pierwszego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, należałoby także oddalić odwołanie w całości. VII. W przedmiocie kosztów 75. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Puma wniosła o obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w razie gdyby EUIPO przegrało sprawę, należy obciążyć je kosztami postępowania. VIII. Wnioski 76. Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób: – odwołanie zostaje oddalone oraz – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Zwaną dalej „Pumą”. ( ) Zwaną dalej „Gemma Group”. ( ) Dz.U. 2009, L 78, s. 1. ( ) Dz.U. 1995, L 303, s. 1, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1041/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. (Dz.U. 2005, L 172, s. 4). ( ) Zobacz pkt 29 odwołania. ( ) Zobacz w odniesieniu do art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 73–77). ( ) Zobacz na przykład w odniesieniu do oceny rzeczywistego charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., Reber Holding/OHIM (C‑141/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:2089, pkt 45, 46). ( ) Wyrok z 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 73, 74). Zobacz także wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., Reber Holding/OHIM (C‑141/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:2089, pkt 45); a także postanowienia: z dnia 12 grudnia 2013 r., Getty Images (US)/OHIM (C‑70/13 P, niepublikowane, EU:C:2013:875, pkt 41, 42); z dnia 11 września 2014 r., Think Schuhwerk/OHIM (C‑521/13 P, EU:C:2014:2222, pkt 57). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 3 września 2015 r., Iron & Smith (C‑125/14, EU:C:2015:539, pkt 17). Zobacz także wyroki: z dnia 14 września 1999 r., General Motors (C‑375/97, EU:C:1999:408); a także z dnia 6 października 2009 r., PAGO International (C‑301/07, EU:C:2009:611, pkt 30). Trybunał wyraźnie uznał w pkt 16 wyroku z dnia 3 września 2015 r., Iron & Smith (C‑125/14, EU:C:2015:539), że wyrażenie „cieszy się renomą [w Unii]” ma takie samo znaczenie w rozporządzeniu w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (czy to w rozporządzeniu nr 207/2009, czy w rozporządzeniu nr 40/94) i w dyrektywie mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [w niniejszym przypadku dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25)]. W piśmiennictwie: J. Azéma, Marques renommées et marques notoires en droit européen et en droit français, w: Marques notoires et de haute renommée – Well-know and Famous Trademarks, L.G.D.J.‑Schulthess 2011, s. 23–36, zwł. s. 27. ( ) Zobacz I. Sancho Gargallo, Alcance de la protección de la marca notoria en la jurisprudencia comunitaria, w: R. Morral Soldevila (dir.), Problemas actuales de derecho de la propriedad industrial, Thomson Reuters‑Civitas 2011, s. 141–155, zwł. s. 141. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2016 r., Hesse/OHIM (C‑50/15 P, EU:C:2016:34, pkt 29). ( ) Postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r., KS Sports/EUIPO (C‑480/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:266, pkt 32). W postanowieniu tym Trybunał dokonuje w jednym punkcie syntezy tego, co już orzekł w odniesieniu do podobnych przepisów rozporządzenia nr 40/94 i postanowień traktatu WE w wyroku z dnia 21 października 2004 r., KWS Saat/OHIM (C‑447/02 P, EU:C:2004:649, pkt 63–65). ( ) Zobacz pkt 22 i 51–53 odwołania. ( ) Wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 75). Zobacz także wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., Reber Holding/OHIM (C‑141/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:2089, pkt 45); a także postanowienia: z dnia 12 grudnia 2013 r., Getty Images (US)/OHIM (C‑70/13 P, niepublikowane, EU:C:2013:875, pkt 43); z dnia 11 września 2014 r., Think Schuhwerk/OHIM (C‑521/13 P, EU:C:2014:2222, pkt 57). ( ) Wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 77); wyróżnienie moje. Zobacz także postanowienia: z dnia 12 grudnia 2013 r., Getty Images (US)/OHIM (C‑70/13 P, niepublikowane, EU:C:2013:875, pkt 44); z dnia 11 września 2014 r., Think Schuhwerk/OHIM (C‑521/13 P, EU:C:2014:2222, pkt 57); z dnia 14 kwietnia 2016 r., KS Sports/EUIPO (C‑480/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:266, pkt 37). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 76); postanowienie z dnia 12 grudnia 2013 r., Getty Images (US)/OHIM (C‑70/13 P, niepublikowane, EU:C:2013:875, pkt 43). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 17 marca 2016 r., Naazneen Investments/OHIM (C‑252/15 P, niepublikowany, EU:C:2016:178, pkt 28, 29); postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r., KS Sports/EUIPO (C‑480/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:266, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz podobnie postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r., KS Sports/EUIPO (C‑480/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:266, pkt 38). ( ) Punkt 65 odwołania. ( ) Wyróżnienie moje. ( ) Wyrok z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul (C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 42); wyróżnienie moje. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C‑120/12 P, EU:C:2013:638, pkt 32). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer (C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 25–27). ( ) Wyrok z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul (C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 63). Zobacz także wyrok z dnia 18 grudnia 2008 r., Les éditions Albert René/OHIM (C‑16/06 P, EU:C:2008:739, pkt 142). ( ) Sąd odsyła do pkt 18–20 zaskarżonego wyroku, które wyraźnie odnoszą się do art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i określonego w nim obowiązku uzasadnienia. ( ) Wyróżnienie moje. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer (C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 29).