C-569/13

WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. ( *1 ) „Odesłanie prejudycjalne — Polityka handlowa — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 917/2011 — Ważność — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 3 ust. 2, 3, 5 i 6, art. 17, art. 20 ust. 1 — Ustalenie szkody i związku przyczynowego — Błędy co do okoliczności faktycznych i oczywiste błędy w ocenie — Obowiązek staranności — Badanie informacji przekazanych przez objętego próbą importera — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony” W sprawie C‑569/13 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez förvaltningsrätten i Malmö (Szwecja) postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 listopada 2013 r., w postępowaniu: Bricmate AB przeciwko Tullverket, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: M. Ilešič, prezes izby, A. Ó Caoimh (sprawozdawca), C. Toader, E. Jarašiūnas i C.G. Fernlund, sędziowie, rzecznik generalny: E. Sharpston, sekretarz: C. Strömholm, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 3 grudnia 2014 r., rozważywszy uwagi przedstawione: — w imieniu Bricmate AB przez C. Dackö, U. Källa oraz M. Johanssona, advokater, — w imieniu Rady Unii Europejskiej przez S. Boelaert oraz A. Norberga, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez B. O’Connora, solicitor, oraz adwokata S. Gubela, — w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Françę oraz J. Enegrena, działających w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 21 maja 2015 r., wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 238, s. 1). Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Bricmate AB (zwaną dalej „Bricmate”) a Tullverket (urzędem celnym) dotyczącego pobrania przez ten urząd cła antydumpingowego od dokonanego przez tę spółkę przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chin. Ramy prawne Unii Rozporządzenie podstawowe Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”) w art. 1 ust. 1 przewiduje, że „[c]ło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu [w Unii Europejskiej] powoduje szkodę”. Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Ustalenie szkody”, w ust. 1–3 oraz 5 i 6 stanowi: „1.   W rozumieniu niniejszego rozporządzenia termin »szkoda« oznacza, jeżeli nie określono inaczej, istotną szkodę dla przemysłu [Unii], zagrożenie istotną szkodą dla przemysłu [Unii] lub istotne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu. 2.   Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku [Unii]; oraz b) wpływu tego przywozu na przemysł [Unii]. 3.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji [w Unii]. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów [unijnych] uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen [unijnych] produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki. […] 5.   Ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł [unijny] obejmuje ocenę wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan tego przemysłu, w tym faktu, czy przemysł wciąż przechodzi proces przezwyciężania skutków przywozu po cenach dumpingowych lub subsydiowanego mającego miejsce w przeszłości, rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, faktycznego i potencjalnego spadku sprzedaży, zysków, produkcji, udziału w rynku, wydajności, stopy zwrotu z inwestycji, wykorzystania mocy produkcyjnych; czynników wpływających na ceny [w Unii]; faktycznych i potencjalnych skutków w zakresie przepływów pieniężnych, zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń, rozwoju, zdolności do pozyskania kapitału lub inwestycji. Wykaz ten nie jest wyczerpujący, a żaden z tych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki. 6.   Należy wykazać, na podstawie dowodów zebranych w sprawie w odniesieniu do ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości lub poziomy cen, ustalone na podstawie ust. 3, wywierają wpływ na przemysł [unijny], zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za istotny”. Artykuł 17 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Kontrola wyrywkowa”, przewiduje w ust. 1, że „[w] przypadku dużej liczby wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji postępowanie można ograniczyć do uzasadnionej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne próbki w oparciu o informacje dostępne w momencie ich doboru, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie”. Ustępy 2–4 tego artykułu określają zasady doboru próbek do kontroli oraz obliczenia marginesu dumpingu, jakiego należy dokonać w takim przypadku. Artykuł 20 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Ustalenia postępowania”, przewiduje w ust. 1, że: „Wnioskodawcy, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania szczegółów najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których wprowadzono środki tymczasowe. Wnioski o przekazanie tych ustaleń składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po wprowadzeniu środków tymczasowych, po czym niezwłocznie przekazuje się je także w formie pisemnej”. Rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych W dniu 16 marca 2011 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (UE) nr 258/2011 z dnia 16 marca 2011 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 70, s. 5, zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych”). W części B tego rozporządzenia, dotyczącej produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, motywy 27–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, znajdujące się w tytule „Produkt podobny”, miały następujące brzmienie: „(27) Jedna ze stron twierdziła, że produkt przywożony z Chin i produkt produkowany przez przemysł unijny nie są porównywalne. (28) Przypomina się, że Komisja oparła porównania cen na rodzajach produktów wyodrębnionych na podstawie numerów kontrolnych produktów (»PCN«) w oparciu o osiem cech. (29) Wspomniana strona przedstawiła swoje argumenty podczas przesłuchania przed rzecznikiem praw stron. Argumentowano, że brak porównywalności wynika z różnych technologii, materiałów, polerowania i wzorów wykorzystywanych do produkcji płytek unijnych i chińskich. Zaawansowane technologicznie linie produkcyjne produkują wysokiej jakości płytki z wykorzystaniem sitodruku i różnych kolorów. Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że istnieją różne techniki drukarskie w odniesieniu do sitodruku, wklęsłodruku i druku atramentowego. (30) Mimo że zwrócono się o dostarczenie szczegółowych informacji obejmujących wszystkie te aspekty porównywalności produktu, strona nie uzasadniła swoich oświadczeń. Argumentu dotyczącego poprawy porównywalności nie poparto zatem żadnymi dowodami. Ponadto sama strona przyznała, że rodzaje produktu, które zostałyby objęte poprzez dodanie czterech sugerowanych kryteriów, reprezentowałyby 0,5% rynku płytek. Jak stwierdzono w sprawozdaniu rzecznika praw stron, w którym podsumowano stanowisko wspomnianego przedsiębiorstwa, pozostałe 99,5% produktów objętych tymi samymi PCN jest podobne. (31) Jak wspomniano powyżej, strona nie uzasadniła potrzeby wprowadzenia dodatkowych kryteriów ani ich potencjalnego wpływu na ceny. W związku z powyższym w świetle nieistotnego udziału przedmiotowych rodzajów produktów w rynku i wyraźnego uznania przez stronę, że 99,5% płytek jest porównywalnych w ramach danych PCN, wniosek o wprowadzenie dodatkowych kryteriów do struktury PCN musiał zostać odrzucony na etapie tymczasowym. (32) Stwierdza się, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Chinach oraz na rynku krajowym w USA – państwie, które na etapie tymczasowym posłużyło jako państwo analogiczne – a także produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania. Na etapie tymczasowym produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego”. Część D rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotycząca ustalenia szkody, obejmuje motywy 68–111. W szczególności motywy 71 i 72, znajdujące się w pkt 2 tej części, zatytułowane „Konsumpcja w Unii”, stanowią: „(71) Konsumpcję w Unii ustalono poprzez dodanie przywozu w oparciu o dane Eurostatu do wielkości sprzedaży producentów unijnych na rynku unijnym. Dane dotyczące całkowitej sprzedaży unijnej produktu objętego postępowaniem oparto na zweryfikowanych danych dostarczonych przez krajowe i europejskie stowarzyszenia producentów. Aby określić łączną sprzedaż unijną, dokonano ekstrapolacji na podstawie danych stowarzyszeń i wykazu Prodcom. (72) W okresie badanym, tj. między 2007 r. i [okresem dochodzenia], konsumpcja w Unii zmniejszyła się o 29%, przy czym największy spadek, wynoszący 13%, miał miejsce między 2007 r. i 2008 r. W [okresie dochodzenia] konsumpcja zmniejszyła się o 8% w porównaniu z 2009 r. Punkt 2 tej części zawiera tabelę 1, zatytułowaną „Konsumpcja”, z której wynika: Punkt 3, zawarty w rzeczonej części D, zatytułowany „Przywóz z Chin”, obejmował pkt 3.1, zatytułowany „Wielkość, udział w rynku i ceny importowe produktu objętego postępowaniem”. Motywy 73–75 w nim zawarte stanowią, co następuje: „(73) Zmiany wielkości, udziału w rynku i średnich cen przywozu z Chin zostały przedstawione poniżej. Poniższe wielkości i trendy cenowe oparte są na danych Eurostatu. Tabela 2 Przywóz z Chin (74) W okresie badanym łączna wielkość przywozu z Chin zmniejszyła się o 3%, a w [okresie dochodzenia] wyniosła około 66 mln m2. Sama tendencja zniżkowa jest zgodna z tendencją zniżkową konsumpcji, ale jest znacznie mniej wyraźna i wystąpiła między 2007 r. i 2009 r. Między 2009 r. i [okresem dochodzenia] wielkość przywozu z Chin wzrosła o 6%. Ponadto, analizując z perspektywy całego okresu badanego, udział przywozu z Chin w rynku zwiększył się o 35%, z 4,8% w 2007 r. do 6,5% w [okresie dochodzenia]. (75) W okresie badanym ceny przywozu z Chin spadły o 4%, z 4,7 EUR/m2 do 4,5 EUR/m2”. Motywy 77 i 76, zawarte w pkt 3.2, zatytułowanym „Podcięcia cenowe”, stanowią: „(76) W celu przeanalizowania podcięcia cenowego porównano średnie ważone ceny sprzedaży producentów unijnych według typu produktu stosowane wobec klientów niepowiązanych na rynku unijnym, dostosowane do poziomu ex‑works, z odpowiadającymi średnimi ważonymi cenami przywozu z Chin stosowanymi wobec pierwszego niepowiązanego klienta na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie CIF [koszt, ubezpieczenie, fracht] z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi obowiązujące cła, koszty ponoszone po przywozie i poziom handlu. (77) Porównanie wykazało, że w [okresie dochodzenia] przywożony produkt objęty postępowaniem był sprzedawany w Unii po cenach podcinających ceny przemysłu unijnego. W ujęciu procentowym poziom podcięcia cenowego wynosił od 44% do 57% cen przemysłu unijnego. Obliczenia oparto na danych przedstawionych przez objętych próbą producentów unijnych i objętych próbą producentów eksportujących z Chin”. Część E rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotycząca związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny (zwanego dalej „związkiem przyczynowym między przywozem a szkodą”), obejmowała pkt 2, dotyczący wpływu przywozu z Chin, którego motywy 114 i 116 stanowiły, co następuje: „(114) Zbiegło się to także ze spadkiem konsumpcji w Unii. Chociaż między 2007 r. a 2009 r. wielkość chińskiego przywozu zmniejszyła się o 9 punktów procentowych, co było zgodne ze zmniejszającą się konsumpcją (choć tempo było inne – w tym samym okresie konsumpcja zmniejszyła się o 23 punkty procentowe), od 2007 r. udział Chin w rynku stale rósł. Ponadto między 2009 r. a [okresem dochodzenia] przywóz z Chin zwiększył się o 6 punktów procentowych mimo dalszego spadku konsumpcji (o 6 punktów procentowych). […] (116) Rosnący udział przywozu z Chin w rynku w połączeniu z malejącymi cenami i rosnącą różnicą między cenami stosowanymi przez Unię i Chiny zbiegł się w czasie z pogorszeniem się sytuacji przemysłu unijnego”. W części F rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zatytułowanej „Interes Unii”, motywy 144–146, dotyczące interesu importerów, stanowiły: „(144) W toku dochodzenia wykazano jednak, że importerzy i użytkownicy mogą zacząć zaopatrywać się w produkty w państwach trzecich lub w obrębie Unii. Zmiana ta może nastąpić stosunkowo łatwo, ponieważ produkt objęty dochodzeniem jest wytwarzany w kilku państwach, zarówno w Unii, jak i poza jej granicami (Turcja, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Egipt, Azja Południowo‑Wschodnia, Brazylia i inne). (145) Jeden importer oświadczył, że w związku z wszczęciem dochodzenia próbował zmienić dostawców, jednak próba ta nie zakończyła się sukcesem. Inny importer oświadczył natomiast, że w momencie dochodzenia proces ten był już w toku i zakończył się sukcesem. Trzeci importer twierdził, że rozszerzy swoją gamę produktów o producentów spoza Chin i że będzie to łatwe do przeprowadzenia. (146) Stwierdza się zatem na etapie tymczasowym, że wprowadzenie środków nie przeszkodzi producentom unijnym w kupowaniu podobnych produktów z innych źródeł. Ponadto cła antydumpingowe nie mają odcinać dostępu do konkretnych kanałów handlu, ale przywrócić równe szanse i przeciwdziałać nieuczciwym praktykom handlowym”. Rozporządzenie nr 917/2011 Po przedstawieniu w części A postępowania administracyjnego, które doprowadziło do ustanowienia ceł tymczasowych, rozporządzenie nr 917/2011 odnosi się w części B do „Produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego”. Część ta zawiera motywy 42–46, które stanowią: „(42) Po wprowadzeniu środków tymczasowych jedna zainteresowana strona wskazała, że nastąpiły zmiany w kodach CN dotyczących produktu objętego postępowaniem zawartych w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe w porównaniu z tymi zawartymi w zawiadomieniu o wszczęciu, i zapytała o powody tych różnic oraz o to, czy oznaczały one zmianę zakresu produktu. (43) W tym kontekście należy podkreślić, że różnice między kodami CN wskazanymi w rozporządzeniu [w sprawie ceł tymczasowych] i kodami wspomnianymi w zawiadomieniu o wszczęciu nie są związane ze zmianą definicji produktu lub zakresu dochodzenia. Przedmiotowe zmiany nie zmieniają rodzaju płytek objętych postępowaniem, a dotyczą po prostu konieczności uwzględnienia ogólnych zmian do Nomenklatury scalonej, jak określono w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 861/2010, które zaczęły mieć zastosowanie w dniu 1 stycznia 2011 r. […]. (44) Jedna z zainteresowanych stron wnioskowała, by z zakresu produktu wyłączyć niektóre mozaiki ceramiczne. Strona ta utrzymywała, że w przypadku wprowadzenia środków ta kategoria produktu objętego postępowaniem utraciłaby konkurencyjność w stosunku do innych produktów, które może zastępować, oraz że w każdym razie w tym konkretnym segmencie nie występuje dumping. (45) W odniesieniu do tego stwierdzenia w toku dochodzenia wykazano, że mozaiki ceramiczne i inne rodzaje płytek ceramicznych posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne i zmiana zakresu produktu nie jest uzasadniona. Jeśli chodzi o brak dumpingu w tym segmencie, którego nie potwierdzono żadnymi dowodami, analiza dumpingu i szkody musi odzwierciedlać sytuację dla całego produktu objętego postępowaniem. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony. (46) W świetle powyższego oraz ze względu na brak dalszych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 25–32 rozporządzenia [w sprawie ceł tymczasowych]”. Część D rozporządzenia nr 917/2011, dotycząca ustalenia szkody poniesionej przez przemysł unijny, obejmuje motywy 99–137. Punkt 1 tej części D, dotyczący produkcji unijnej i przemysłu unijnego, zawiera pkt 1.1, zatytułowany „Konsumpcja w Unii”, którego motyw 100 stanowi: „Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących konsumpcji w Unii niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 71 i 72 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych”. Punkt 2 rzeczonej części dotyczy przywozu z Chin i obejmuje w szczególności motywy 107 i 108. Motywy te mają następujące brzmienie: „(107) Jeśli chodzi o zmiany w cenach i wielkości przywozu z Chin, prawdą jest, że zmiany te są ograniczone, jeśli analizuje się je w wartościach bezwzględnych. W okresie badanym przywóz z Chin zmalał o 3%. Wnioski dotyczące wielkości przywozu z Chin trzeba jednakże formułować w kontekście całościowego spadku konsumpcji na rynku unijnym. Fakt, że przywóz z Chin zmalał w tym okresie tylko o 3%, podczas gdy konsumpcja ogółem zmniejszyła się o 29%, miał oczywisty wpływ na obecność tego przywozu na rynku unijnym. Utrzymanie stabilności przywozu umożliwiło zatem uzyskanie przez przywóz z Chin dodatkowego udziału w rynku w okresie, w którym inne podmioty gospodarcze ponosiły straty. (108) Jeśli chodzi o zmiany w cenach produktów chińskich, średnie ceny importowe wskazane w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oparte były na danych statystycznych Eurostatu. Zadano pytania na temat dokładności średnich cen przywozu do niektórych państw członkowskich, nie zostały jednak potwierdzone żadne zmiany w oficjalnych danych statystycznych. Przypomina się w każdym razie, że dane Eurostatu zostały wykorzystane wyłącznie do ustalenia ogólnych tendencji i że nawet jeśli ceny przywozu z Chin miały zostać skorygowane w górę, całościowy obraz szkody pozostałby taki sam i nadal obejmowałby wysokie marginesy podcięć cenowych i zaniżania cen. W tym kontekście należy zauważyć, że danych statystycznych Eurostatu nie wykorzystano ani do obliczenia marginesu szkody, ani marginesu dumpingu. Do określenia poziomów marginesów wykorzystano wyłącznie zweryfikowane dane z odwiedzonych przedsiębiorstw. Tak więc nawet w przypadku, gdyby stwierdzono rozbieżności w danych statystycznych, nie miałoby to żadnego wpływu na poziom ujawnionych marginesów”. Część E rozporządzenia nr 917/2011, dotycząca związku przyczynowego między przywozem a szkodą, obejmuje motywy 138–169. Część F rozporządzenia nr 917/2011, zatytułowana „Interes Unii”, zawiera pięć punktów. Punkt 2 tej części, zatytułowany „Interes importerów”, w motywach 174 i 175 stanowi: „(174) W odniesieniu do powyższego twierdzenia przypomina się, że cła nie mają wpływu na znaczną część przywozu, który nie pochodzi z Chin. Charakterystyka produktu wytwarzanego na całym świecie w porównywalnej jakości sugeruje, że produkty te są wymienne i że w związku z tym dostępnych jest szereg alternatywnych źródeł, wbrew formułowanym twierdzeniom. Nawet w przypadku importerów prowadzących działalność w oparciu o przywóz z Chin, który uznano w dochodzeniu za przywóz po cenach dumpingowych sprzedawany po cenach, które znacznie podcinają ceny produktów pochodzących z Unii, w dochodzeniu stwierdzono, że importerzy mogą stosować do swoich cen sprzedaży marże przekraczające 30%. To wraz ze stwierdzeniem faktu, że importerzy osiągają zyski na poziomie ok. 5% oraz że mają oni możliwość przeniesienia przynajmniej części potencjalnych podwyżek kosztów na klientów, sugeruje, iż importerzy są w stanie poradzić sobie ze skutkami środków. (175) Ponadto zgodnie z wnioskiem przedstawionym w motywie 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wprowadzenie takich środków nie uniemożliwia importerom unijnym zwiększania udziału w przywozie produktów z innych niedumpingowych źródeł, do których mają dostęp zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich”. Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 917/2011 stanowi: „Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz szkliwionych i nieszkliwionych płyt chodnikowych, kafli lub płytek ściennych; szkliwionych i nieszkliwionych ceramicznych kostek mozaikowych i podobnych, nawet na podłożu, objętych obecnie kodami CN 6907 10 00, 6907 90 20, 6907 90 80, 6908 10 00, 6908 90 11, 6908 90 20, 6908 90 31, 6908 90 51, 6908 90 91, 6908 90 93 i 6908 90 99, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej”. Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne W dniu 7 maja 2010 r. do Komisji wpłynęła skarga, w której twierdzono, że przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin był przedmiotem praktyk dumpingowych i wyrządzał przemysłowi unijnemu istotną szkodę. W rezultacie Komisja opublikowała w dniu 19 czerwca 2010 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. C 160, s. 20). Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody poniesionej przez przemysł unijny obejmowało okres od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2010 r. Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody i związku przyczynowego między przywozem a szkodą objęła okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2010 r. Dochodzenie zostało rozszerzone na wszystkie płytki ceramiczne należące do pozycji 6907 i 6908 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), ze zmianami (zwanej dalej „CN”). Bricmate jest szwedzką spółką zajmującą się przywozem płytek ceramicznych pochodzących z Chin. W ramach postępowania antydumpingowego Bricmate została wybrana wraz z sześcioma innymi spółkami w celu utworzenia kontrolnej próby niezależnych importerów. W związku z tym w dniu 10 września 2010 r. przedstawiła ona Komisji szczegółowe informacje w odpowiedzi na kwestionariusz tej instytucji. Bricmate uzupełniła następnie te informacje w dniu 10 grudnia 2010 r. Dnia 16 marca 2011 r. Komisja wydała rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych. W dniu 15 kwietnia 2011 r. Bricmate przedstawiła Komisji uwagi dotyczące tego rozporządzenia. Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. Komisja odpowiedziała na te uwagi i przekazała tej spółce dokument zawierający ogólne ustalenia, który stanowił podstawę zalecenia, aby Rada Unii Europejskiej wprowadziła ostateczne środki antydumpingowe. W dniu 11 lipca 2011 r. Bricmate przekazała uwagi dotyczące dokumentu zawierającego ogólne ustalenia, które uzupełniła następnie w dniu 15 lipca 2011 r. w wyniku interwencji rzecznika praw stron. Pismem z dnia 27 lipca 2011 r. Komisja odpowiedziała na uwagi tej spółki, która ustosunkowała się do pisma Komisji w dniu 23 sierpnia 2011 r. W dniu 12 września 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie nr 917/2011. W dniu 28 listopada 2011 r. Bricmate, na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, wniosła skargę o stwierdzenie nieważności rzeczonego rozporządzenia do Sądu Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. (Bricmate/Rada, T‑596/11, EU:T:2014:53) Sąd odrzucił tę skargę jako niedopuszczalną w zakresie, w jakim rozporządzenie, o którego stwierdzenie nieważności wniesiono, nie dotyczyło skarżącej indywidualnie i obejmowało środki wykonawcze. Na podstawie rozporządzenia nr 917/2011 Tullverket w okresie od 31 października 2011 r. do 28 maja 2012 r. wydał 32 decyzje podatkowe, nakładające cło antydumpingowe na dokonywany przez Bricmate przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin. W skardze wniesionej do sądu odsyłającego Bricmate zażądała stwierdzenia nieważności tychże decyzji, powołując się na nieważność rozporządzenia nr 917/2011. Na poparcie twierdzenia o nieważności tego rozporządzenia spółka ta podniosła dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dzieli się na dwie części, z których pierwsza odnosi się do podnoszonych nieprawidłowości w zakresie danych statystycznych Eurostatu, na których oparła się Komisja. Druga część tego zarzutu dotyczy nieprzeprowadzenia przez instytucje Unii analizy podnoszonych nieprawidłowości. Zarzut drugi dotyczy niewłaściwego zachowania Komisji w stosunku do Bricmate podczas dochodzenia. Sąd odsyłający podkreśla, że nie może wykluczyć, iż argumenty podniesione przez Bricmate mogą zostać uznane za w pełni uzasadnione. W związku z tym w lit. a) i b) pytania prejudycjalnego sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy rozporządzenie nr 917/2011 jest nieważne z uwagi na fakt, że dane statystyczne wykorzystane przez Komisję w ramach jej śledztwa są błędne, a Rada i Komisja oparły się w związku z tym na błędnych przesłankach przy określaniu szkody poniesionej przez przemysł unijny i związku przyczynowego. W lit. c) swego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy instytucje Unii, twierdzące w motywie 108 rozporządzenia nr 917/2011, że żadna zmiana oficjalnych statystyk nie została potwierdzona, naruszyły ciążący na nich obowiązek staranności, a także art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie sąd ten opiera się na twierdzeniach Bricmate, zgodnie z którymi spółka ta zwróciła się do Komisji z zarzutem dotyczącym błędnego charakteru danych statystycznych Eurostatu. W lit. d)–f) swego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zastanawia się, czy Komisja, nie uwzględniwszy argumentów podniesionych przez Bricmate, dotyczących zarówno różnic w procesie produkcji płytek ceramicznych pochodzących z Chin i tych pochodzących z Europy, jak i oferty tych produktów na rynku Unii, naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE oraz prawo do obrony Bricmate, a także art. 17 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym sąd odsyłający podnosi, że Bricmate, wybrana przez Komisję w charakterze niezależnego importera wchodzącego w skład próby w ramach postępowania antydumpingowego, podkreśliła ważność procesu cięcia płytek ceramicznych w Chinach oraz podniosła, że siedem rodzajów serii płytek nie było dostępnych w Unii. Tymczasem pozycje taryfowe CN użyte w postępowaniu antydumpingowym i obliczenie szkody poniesionej przez przemysł unijny nie uwzględniały tych szczególnych okoliczności. Sąd ten uważa, że instytucje Unii nie przedstawiły wyraźnie sposobu, w jaki informacje przekazane przez Bricmate zostały uwzględnione przy przyjmowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i rozporządzenia nr 917/2011, a argumenty Bricmate zostały w pewnym stopniu zakwestionowane przez te instytucje. W szczególności sąd odsyłający stwierdza, że nie zostały uwzględnione, po pierwsze, informacje dotyczące ograniczonej oferty płytek i podnoszonych różnic w procesie cięcia, a także, po drugie, stanowisko Bricmate. W tym zakresie z wyroku Sądu Gul Ahmed Textile Mills/Rada (T‑199/04, EU:T:2011:535, pkt 77) wynika, że instytucje Unii, korzystające z reprezentatywnej próby, muszą uwzględnić dane dotyczące przywozu wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w skład próby. Tymczasem, pomijając informacje przekazane przez Bricmate, Komisja naruszyła zasady dotyczące kontroli wyrywkowej zawarte w art. 17 rozporządzenia podstawowego. W tych okolicznościach örvaltningsrätten i Malmö (sąd administracyjny w Malmö) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy [rozporządzenie nr 917/2011] jest nieważne z powodu jednego z następujących względów: a) przeprowadzone przez instytucje [Unii] dochodzenie jest obarczone błędami dotyczącymi ustaleń faktycznych; b) przeprowadzone przez instytucje [Unii] dochodzenie jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie; c) Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi dochowania należytej staranności i nie uwzględniła art. 3 ust. 2 i 6 [rozporządzenia podstawowego]; d) Komisja uchybiła obowiązkowi ciążącemu na niej na podstawie art. 20 ust. 1 [rozporządzenia podstawowego] i nie uwzględniła przysługującego [Bricmate] prawa do obrony; e) Komisja, naruszając art. 17 [rozporządzenia podstawowego], nie uwzględniła dostarczonej przez [Bricmate] informacji lub f) Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia nałożonemu na nią w art. 296 [TFUE]?”. W przedmiocie wniosku o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania W następstwie ogłoszenia opinii rzecznika generalnego Bricmate pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 17 czerwca 2015 r. wniosła o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania. Na poparcie tego wniosku Bricmate podnosi w istocie, że na rozprawie Komisja przyznała, iż wiedziała o błędnym charakterze odnośnych danych statystycznych w czasie końcowego etapu dochodzenia antydumpingowego. Stanowiłoby to nową okoliczność, która nie była dyskutowana przez strony ani analizowana w tejże opinii. Należy przypomnieć, że statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz jego regulamin postępowania nie dają stronom możliwości przedkładania uwag w odpowiedzi na opinię przedstawioną przez rzecznika generalnego (zob. wyrok Vnuk, C‑162/13, EU:C:2014:2146, pkt 30 i przytoczone orzecznictwo). Zgodnie z art. 252 akapit drugi TFUE zadaniem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności, uzasadnionych opinii w sprawach, które zgodnie ze statutem Trybunału Sprawiedliwości wymagają jego zaangażowania. Trybunał nie jest związany ani opinią rzecznika generalnego, ani jej uzasadnieniem (zob. wyrok Komisja/Parker Hannifin Manufacturing i Parker‑Hannifin, C‑434/13 P, EU:C:2014:2456, pkt 29 i przytoczone orzecznictwo). Jednocześnie Trybunał, zgodnie z art. 83 swego regulaminu postępowania, może w każdej chwili, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, postanowić o otwarciu ustnego etapu postępowania na nowo, w szczególności jeśli uzna, że okoliczności zawisłej przed nim sprawy nie są wystarczająco wyjaśnione, lub też jeśli sprawa ma zostać rozstrzygnięta na podstawie argumentu, który nie był przedmiotem dyskusji między stronami lub podmiotami określonymi w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości (wyrok Nordzucker, C‑148/14, EU:C:2015:287, pkt 24). Taka sytuacja nie ma miejsca w omawianym przypadku. Zarówno na pisemnym, jak i na ustnym etapie postępowania Bricmate przedstawiła ogół argumentów na poparcie swych żądań. W szczególności jeśli chodzi o podnoszoną wskazaną na rozprawie nową okoliczność, należy stwierdzić, że była ona przedmiotem dyskusji na wskazanych etapach postępowania. A zatem Trybunał, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, uważa, że dysponuje wszelkimi danymi koniecznymi do wydania orzeczenia oraz że dane te były przedmiotem prowadzonych przed nim dyskusji. W świetle powyższych rozważań Trybunał uznaje, że nie należy zarządzać otwarcia ustnego etapu postępowania na nowo. W przedmiocie pytania prejudycjalnego W przedmiocie art. 3 ust. 2 i 6 regulaminu postępowania, błędów co do okoliczności faktycznych, oczywistych błędów w ocenie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia W lit. a)–c) swego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy rozporządzenie nr 917/2011 jest nieważne w zakresie, w jakim instytucje Unii, po pierwsze, popełniły błędy co do okoliczności faktycznych i oczywiste błędy w ocenie w ramach dochodzenia antydumpingowego, opierając się przy ustalaniu szkody poniesionej przez przemysł unijny i związku przyczynowego między przywozem a szkodą na błędnych danych statystycznych Eurostatu, a po drugie, naruszyły ciążący na nich obowiązek staranności, a także art. 3 ust. 2 i 6, twierdząc w motywie 108 rozporządzenia nr 917/2011, że żadne zmiany w oficjalnych danych statystycznych nie zostały potwierdzone. W szczególności jeśli chodzi o błędy co do okoliczności faktycznych, sąd odsyłający zastanawia się nad kwestią, czy instytucje Unii popełniły z jednej strony błąd dotyczący wielkości przywozu towarów objętych pozycją CN 6908 90 99, gdyż w rozporządzeniu nr 917/2011 wielkość przywozu z Chin została zawyżona do wysokości 1,3 mln m2 w roku 2009 i w okresie dochodzenia. Sąd ten pragnie również ustalić, czy z drugiej strony instytucje te popełniły błąd w zakresie przywozu towarów objętych pozycją CN 6907 90 99, obecnie pozycją CN 6907 90 80, powodując, że za rok 2009 i w okresie dochodzenia wartość tego przywozu została zawyżona o 10%. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenie wystąpienia szkody w przemyśle unijnym wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych, a kontrola sądowa takiej oceny musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Jest tak w szczególności w przypadku ustalania, w ramach dochodzenia antydumpingowego, czynników wyrządzających szkodę przemysłowi unijnemu (zob. wyroki: Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, pkt 41; Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 29; Valimar, C‑374/12, EU:C:2014:2231, pkt 51; a także TMK Europe, C‑143/14, EU:C:2015:236, pkt 34). W niniejszym przypadku, co się tyczy, po pierwsze, wielkości przywozu towarów objętych pozycją CN 6908 90 99, Komisja przyznała w swych uwagach na piśmie, że liczba 66023000 m2 odnosząca się do wielkości przywozu z Chin w okresie dochodzenia, zawarta w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, była błędna. Obecnie jej zdaniem wielkość tego przywozu wynosi 64821000 m2. Tymczasem rozporządzenie nr 917/2011 odnosi się w motywie 108 do liczb zawartych w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wynika stąd, że w okresie dochodzenia rozporządzenie nr 917/2011 zawyżyło wielkość przywozu z Chin o 1202000 m2. Po drugie, w odniesieniu do przywozu towarów objętych pozycją CN 6907 90 99, z danych statystycznych Eurostatu przekazanych przez Komisję Trybunałowi wynika, że w 2009 r. dodatkowa ilość tych towarów pochodzących z Chin i przywożonych do Hiszpanii wynosiła 881734 m2, a nie 7373291 m2, jak wskazywały dane statystyczne Eurostatu wykorzystane przez Komisję, a w listopadzie 2009 r. dodatkowy przywóz obejmował 64940 m2, a nie 6565771 m2, jak wskazywały dane statystyczne Eurostatu, którymi posłużyła się Komisja. W rezultacie należy stwierdzić, że co się tyczy określenia wielkości przywozu, Komisja przyznaje, iż zaistniały nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych. Należy zatem rozstrzygnąć, czy nieprawidłowości te mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 917/2011. W tym względzie Bricmate twierdzi, że wskazane nieprawidłowości wpłynęły na wiarygodność wielu wskaźników makroekonomicznych wykorzystanych przez instytucje Unii w odnośnym postępowaniu antydumpingowym, prowadząc do popełnienia przez nie oczywistych błędów w ocenie. Błędne byłyby zatem wskaźniki dotyczące wielkości przywozu pochodzącego z Chin, konsumpcji w Unii, udziału w rynku przywozu z Chin, udziału w rynku przemysłu unijnego, średniej ceny tego przywozu i różnicy między cenami tego przywozu a cenami stosowanymi w Unii. Należy jednak zauważyć, że obiektywna analiza w zakresie ustalenia szkody poniesionej przez przemysł unijny, przewidziana w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dotyczy, po pierwsze, wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Unii, a po drugie, wpływu tego przywozu na przemysł unijny. W związku z tym co się tyczy ustalenia rzeczonej wielkości lub omawianych cen, art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przewiduje czynniki, które należy uwzględnić w tej analizie, stanowiąc przy tym, że żaden z tych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki (zob. wyrok Neotype Techmashexport/Komisja i Rada, C‑305/86 i C‑160/87, EU:C:1990:295, pkt 50). Jest tak również, jeśli chodzi o wpływ przywozu po cenach dumpingowych na przemysł Unii. Z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wynika bowiem, że instytucje Unii dokonują oceny wszystkich istotnych czynników i wskaźników ekonomicznych mających wpływ na stan tego przemysłu, a jeden czynnik bądź więcej nie muszą koniecznie stanowić decydującej wskazówki. Przepis ów nadaje tym władzom uprawnienia dyskrecjonalne w ramach badania i oceny różnych wskaźników (zob. podobnie wyrok Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, pkt 61). Wreszcie jeśli chodzi o związek przyczynowy, zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego instytucje Unii muszą wykazać, że wielkość lub poziom cen, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, mają wpływ na przemysł unijny w rozumieniu jego ust. 5 i że można uznać, iż wpływ ten jest istotny. W rezultacie, uwzględniając wszystkie te przepisy, należy ustalić, czy z ogółu istotnych czynników wykazanych przez instytucje Unii wynika istnienie istotnej szkody dla przemysłu unijnego. W niniejszym przypadku z motywu 108 rozporządzenia nr 917/2011 wynika, że mimo iż po przesłaniu dokumentu zawierającego ogólne ustalenia zainteresowane strony zakwestionowały prawidłowość średnich cen przywozu odnośnych produktów z przeznaczeniem do niektórych państw członkowskich, to instytucje Unii stwierdziły jednak, że „całościowy obraz szkody pozostałby taki sam i nadal obejmowałby wysokie marginesy podcięć cenowych i zaniżania cen”. Należy zauważyć, że o ile stwierdzone nieprawidłowości ustaleń faktycznych wpłynęły na niektóre czynniki, to jednak istniały wysokie marginesy podcięć cenowych. Tymczasem należy uznać, że odnośne nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych nie wpłynęły na te marginesy. Ponadto należy podkreślić, że inne wskaźniki makroekonomiczne, takie jak zapasy, ceny sprzedaży, rentowność, przepływy pieniężne, zwrot z inwestycji, wynagrodzenia i koszty produkcji znajdowały również poparcie w danych pochodzących od producentów Unii wchodzących w skład próby, a stwierdzone nieprawidłowości ustaleń faktycznych nie miały na nie wpływu, co nie zostało zakwestionowane. Ponadto należy stwierdzić, że wykorzystanie przez instytucje Unii w ich uwagach na piśmie skorygowanych danych liczbowych (zwanych dalej „skorygowanymi danymi liczbowymi”) pozostało bez wyraźnego wpływu na ustalenie szkody rzeczywiście poniesionej przez przemysł unijny oraz związku przyczynowego między przywozem a szkodą. Ze skorygowanych danych liczbowych wynika bowiem, że wielkość przywozu pochodzącego z Chin w okresie między 2007 r. a okresem dochodzenia (zwanym dalej „badanym okresem”) zmniejszyła się o 15%, a nie o 3%, jak wynika to z motywu 73 i 74 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Tymczasem w motywie 107 rozporządzenia nr 917/2011 instytucje Unii słusznie uznały, że uwzględniając, iż konsumpcja w Unii zmniejszyła się o 29%, co po zastosowaniu skorygowanych danych liczbowych stanowi 30%, z połączenia spadku wielkości przywozu z Chin i konsumpcji w Unii wynika, że chińscy importerzy mogli jednak zwiększyć swój udział w rynku Unii. Jeśli chodzi o udział w rynku przywozu z Chin do Unii, instytucje Unii, po zastosowaniu skorygowanych danych liczbowych, przyznają, że zwiększyła się ona o 21%, a nie o 35%, jak wynikało to z motywu 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i co zostało powtórzone w motywie 107 rozporządzenia nr 917/2011. Mimo tego ten udział w rynku należy nadal uznać za istotny, a instytucje Unii słusznie stwierdziły w tymże motywie 107, że ów udział w rynku wzrósł. Jeśli chodzi o udział w rynku przemysłu unijnego, instytucje Unii przyznają w uwagach na piśmie, że nie obniżył się on o jeden punkt procentowy, jak stwierdzono w motywie 87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, lecz pozostał stały w badanym okresie. Jednakże należy zauważyć, że inne wskaźniki makroekonomiczne dotyczące przemysłu unijnego, takie jak produkcja tego przemysłu, zdolności produkcyjne, sprzedaż dokonana przez tenże przemysł, zatrudnienie i produktywność siły roboczej, obniżyły się, co nie zostało zakwestionowane. Co się tyczy średniej ceny przywozu z Chin, zgodnie ze skorygowanymi danymi liczbowymi w badanym okresie wzrosła ona o 10%, a nie zmalała o 3%, jak stwierdzono w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Jednakże należy zauważyć, że po pierwsze, jak wynikało z motywu 115 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, różnica między ceną przywozu z Chin a ceną przywozu przemysłu unijnego wynosiła w badanym okresie 50%. W tym względzie, mimo iż różnica ta była stała, jak ustalono w dochodzeniu, to jednak była ona nadal istotna. Ponadto, zgodnie z motywem 113 rozporządzenia nr 917/2011, dochodzenie wykazało istnienie podcięć cenowych na poziomie między 43,2% a 55,7%. Tymczasem, ponieważ liczby te wynikały z danych przedstawionych przez spółki wchodzące w skład próby, nieprawidłowości w danych Eurostatu nie mają na nie wpływu. W tej sytuacji należy uznać, że skorygowane dane liczbowe nie prowadzą do zakwestionowania ogólnego wniosku przyjętego przez instytucje Unii w wyniku analizy ogółu wskaźników ekonomicznych, co oznacza, że instytucje te prawidłowo ustaliły występowanie szkody w przemyśle unijnym oraz związek przyczynowy między przywozem a szkodą. Wreszcie Bricmate podnosi, że nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych podnoszone przez zainteresowane strony nie zostały zbadane ani skorygowane, podczas gdy strony te powołały się na nie w przedstawionych uwagach, przekazanych instytucjom Unii przed przyjęciem rozporządzenia nr 917/2011. Instytucje te naruszyły zatem ciążący na nich obowiązek staranności oraz art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego. W tym zakresie, jeśli chodzi o wielkość przywozu objętego pozycją CN 6908 90 99, z informacji przekazanych Trybunałowi wynika, że ponieważ nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych dotyczące tej wielkości zostały przekazane Komisji w toku dochodzenia antydumpingowego, instytucja ta zbadała ich wpływ na ustalenie szkody poniesionej przez przemysł unijny. I tak, z pkt 77 dokumentu zawierającego ogólne ustalenia z dnia 1 lipca 2011 r. wynika, że Komisja uznała, iż różnice stwierdzone w danych statystycznych miały niewielki wpływ na ogólne ustalenie szkody. Uznała ona zatem, że nie było konieczne ani użyteczne dokonywanie zmiany danych wykorzystanych w dochodzeniu antydumpingowym. Wynika stąd, że instytucje Unii zbadały z wymaganą starannością informacje wynikające z twierdzeń dotyczących tych nieprawidłowości w danych Eurostatu. Co się tyczy nieprawidłowości dotyczących przywozu towarów objętych pozycją CN 6907 90 99, należy dodać, że inna zainteresowana strona poinformowała Komisję w toku dochodzenia o błędach zawartych w danych statystycznych Eurostatu dotyczących średniej ceny przywozu z Chin. Instytucja ta zwróciła się zatem w dniu 9 czerwca 2011 r. do służb Eurostatu w celu sprawdzenia, czy dane, w tym dane dotyczące Królestwa Hiszpanii, były prawidłowe. Służby te odpowiedziały, że potwierdzenie lub skorygowanie danych statystycznych wymagało kilku tygodni i należało do władz hiszpańskich. Strona ta poinformowała również Komisję – w piśmie, które Komisja otrzymała w dniu 15 lipca 2011 r. – o występujących niespójnościach dotyczących danych odnoszących się do Królestwa Hiszpanii za rok 2009. Jednakże z akt przedłożonych Trybunałowi nie wynika, że Komisja sprawdziła zasadność podnoszonych nieprawidłowości przed przyjęciem rozporządzenia nr 917/2011. Tymczasem w zakresie, w jakim dane Eurostatu zostały zakwestionowane, to Komisja powinna była dokonać z urzędu oceny wpływu tychże nieprawidłowości na ustalenie szkody. W tym względzie instytucja ta nie mogła ograniczyć się do wysłania wniosku o udzielenie informacji do służb Eurostatu i oczekiwania na reakcję władz hiszpańskich. Przeciwnie, to do Komisji należało, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przedstawienie zebranych dowodów i dokonanie obiektywnej oceny w zakresie danych dotyczących cen przywozu pochodzącego z Chin. Brak odpowiedzi ze strony tych służb lub udzielenie nierozstrzygającej odpowiedzi nie zwalniały zatem w żadnym razie Komisji z obowiązku dokonania tej oceny. W rezultacie należy stwierdzić, że instytucje Unii nie zbadały z wymaganą starannością danych zawartych w danych statystycznych Eurostatu. Jednakże taki brak zbadania danych dotyczących średnich cen oraz wielkości przywozu pochodzącego z Chin nie może prowadzić do zakwestionowania ważności wniosków przyjętych przez instytucje Unii w zakresie, w jakim, jak stwierdzono już w pkt 55 i nast. niniejszego wyroku, na podstawie skorygowanych danych liczbowych tendencje skorygowanych wskaźników w celu ustalenia szkody i związku przyczynowego między przywozem a szkodą pozostają globalnie niezmienione. Instytucje Unii mogły zatem stwierdzić wystąpienie szkody dla przemysłu unijnego i związku przyczynowego między przywozem a szkodą. W tych warunkach należy uznać, że po pierwsze, instytucje Unii nie popełniły żadnego oczywistego błędu w ocenie, a po drugie, brak starannego zbadania danych dotyczących cen i wielkości przywozu pochodzącego z Chin nie mógł podważyć wniosku o wystąpieniu szkody dla przemysłu unijnego i związku przyczynowego między przywozem a szkodą. W przedmiocie naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, art. 17 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz wymogów wynikających z art. 296 TFUE Sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy rozporządzenie nr 917/2011 jest nieważne w zakresie, w jakim Komisja, nie uwzględniwszy argumentów podniesionych przez Bricmate w charakterze importera wchodzącego w skład próby, dotyczących, po pierwsze, różnic w procesie produkcji chińskich płytek ceramicznych, a po drugie, ograniczonej oferty niektórych rodzajów płytek ceramicznych na rynku Unii, naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, prawo do obrony Bricmate, art. 17 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz wymogi wynikające z art. 296 TFUE. Bricmate podnosi, że instytucje Unii naruszyły ciążący na nich obowiązek uzasadnienia w zakresie, w jakim nie wyjaśniły jasno, w jaki sposób przekazane przez nią informacje dotyczące procesu cięcia płytek zostały uwzględnione. W szczególności w odpowiedzi na kwestionariusz z dnia 10 września 2010 r. spółka ta podkreśliła wagę procesu cięcia płytek i wskazała siedem rodzajów serii płytek, których nie mogła ona nabyć na rynku Unii. Tymczasem pozycje taryfowe CN odnośnych produktów wykorzystane w ramach postępowania antydumpingowego i obliczenia szkody wyrządzonej przemysłowi Unii nie uwzględniały tych różnic. Zdaniem Bricmate w celu uwzględnienia rzeczonych różnic konieczna była korekta, co powinno było doprowadzić do obniżenia marginesu szkody. Ponadto przemysł unijny nie mógł zdaniem Bricmate dostarczyć płytek ceramicznych o niewielkich rozmiarach. Powołując się na wyrok Sądu Gul Ahmed Textile Mills/Rada (T‑199/04, EU:T:2011:535, pkt 77), Bricmate podkreśla, że instytucje Unii, poprzez odwołanie się do kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, muszą uwzględnić dane dotyczące wywozu wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w skład próby. Ta sama zasada powinna znaleźć zastosowanie również do danych lub informacji uzyskanych od innych przedsiębiorstw wchodzących w skład próby, w tym objętych próbą niezależnych importerów. Bricmate twierdzi również, że Komisja naruszyła art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie ujawniając istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których przyjęto rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto Komisja, odrzuciwszy argumenty Bricmate dotyczące braku płytek ceramicznych o niewielkich rozmiarach w oparciu o inne informacje, naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia i naruszyła w związku z tym prawo do obrony tej spółki. Komisja nie wyjaśniła charakteru tych innych informacji i odpowiedź Komisji, którą Bricmate otrzymała w dniu 27 lipca 2011 r., nie pozwoliła tej spółce na uzyskanie dalszych informacji z uwagi na spóźniony charakter tejże odpowiedzi. Wreszcie Bricmate uważa, że Komisja, zaprzeczając wystąpieniu poważnych braków płytek o niewielkich rozmiarach na rynku Unii, pominęła dowody, które spółka ta przekazała jej w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011 r. Pomijając informacje dostarczone przez Bricmate, która przedstawiła je jako importer wybrany dla potrzeb procesu dochodzenia, Komisja naruszyła ustanowione w art. 17 rozporządzenia podstawowego zasady wyłaniania grupy do kontroli wyrywkowej i popełniła zatem oczywisty błąd w ocenie. W pierwszej kolejności, co się tyczy twierdzeń Bricmate dotyczących informacji, które spółka ta przekazała w przedmiocie różnic w procesie cięcia płytek ceramicznych, należy stwierdzić, że twierdzenia te zostały zbadane przez Komisję w toku postępowania administracyjnego. Instytucja ta wskazała bowiem w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że jedna ze stron podniosła, iż produkty przywożone z Chin nie były porównywalne z produktami wytwarzanymi przez przemysł unijny. W motywach 28–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja przedstawiła dokonaną przez siebie analizę porównawczą odnośnych produktów, w oparciu o którą uznała, że produkty te należy tymczasowo uznać za porównywalne. Jak wynika zatem z motywu 43 rozporządzenia nr 917/2011, „różnice między kodami CN wskazanymi w rozporządzeniu [w sprawie ceł tymczasowych] i kodami wspomnianymi w zawiadomieniu o wszczęciu [postępowania antydumpingowego] nie są związane ze zmianą definicji produktu lub zakresu dochodzenia. Przedmiotowe zmiany nie zmieniają rodzaju płytek objętych postępowaniem, a dotyczą po prostu konieczności uwzględnienia ogólnych zmian do [CN]”. Ponadto z motywu 45 rozporządzenia nr 917/2011 wynika, że twierdzenie dotyczące różnicy między mozaiką ceramiczną a innym rodzajem płytek ceramicznych zostało zbadane w toku dochodzenia, które wykazało, że posiadają one te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne. Z motywu tego wynika również, że „[podnoszony] brak dumpingu w tym segmencie […] nie [został] potwierdzon[y] żadnymi dowodami, [a] analiza dumpingu i szkody musi odzwierciedlać sytuację dla całego produktu objętego postępowaniem”. W drugiej kolejności, co się tyczy podnoszonego braku płytek ceramicznych o niewielkich rozmiarach na rynku Unii, z którego to braku wynikałoby, że odnośne produkty nie konkurują ze sobą, gdyż nie znajdują się w tym samym segmencie rynku płytek ceramicznych, z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, że Komisja, nie dysponując żadnym dowodem potwierdzającym taki brak, słusznie udzieliła Bricmate takiej odpowiedzi w skierowanych do niej pismach z dnia 1 i 27 lipca 2011 r. Zarówno z motywów 144–146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jak i z motywów 174 i 175 rozporządzenia nr 917/2011 wynika również, że kwestia ta została poddana analizie przez instytucje Unii. W szczególności z tych ostatnich motywów wynika, że odnośne produkty są wymienne i że importerzy z Unii mają dostęp do szeregu alternatywnych źródeł w zakresie, w jakim płytki ceramiczne będące przedmiotem dumpingu są produkowane także w innych krajach. Wynika stąd, że należy uznać, iż informacje przekazane przez Bricmate zostały należycie zbadane. W tej sytuacji instytucje Unii nie uchybiły ciążącemu na nich obowiązkowi uzasadnienia, nie naruszyły art. 17 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ani nie naruszyły prawa do obrony Bricmate. Mając na uwadze powyższe rozważania, na przedłożone pytanie należy udzielić odpowiedzi, że jego analiza nie wykazała istnienia żadnej okoliczności, która mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 917/2011. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:   Analiza pytania prejudycjalnego nie ujawniła żadnej okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: szwedzki.