C-577/15

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. ( *1 ) „Odwołanie — Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie estońskiego i fińskiego organu nadzoru — Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) — Decyzja komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru — Rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 — Artykuły 17 i 60 — Komisja odwoławcza — Termin do wniesienia skargi — Usprawiedliwiony błąd” W sprawie C‑577/15 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 listopada 2015 r., SV Capital OÜ, z siedzibą w Tallinnie (Estonia), reprezentowana przez M. Greinomana, vandeadvokaat, wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), reprezentowany przez J. Overetta Somniera i Z. Giotaki, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez F. Tuytschaevera, advocaat, strona pozwana w pierwszej instancji, popierana przez: Komisję Europejską, reprezentowaną przez W. Möllsa oraz K.P. Wojcik, działających w charakterze pełnomocników, interwenienta w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), prezes izby, J.C. Bonichot, A. Arabadjiev, C.G. Fernlund i S. Rodin, sędziowie, rzecznik generalny P. Mengozzi, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu SV Capital OÜ żąda stwierdzenia nieważności wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 września 2015 r., SV Capital/EUNB (T‑660/14, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2015:608), w zakresie, w jakim w wyroku tym: — Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) C 2013 002 z dnia 21 lutego 2014 r. dotyczącej nieuwzględnienia wniosku SV Capital o wszczęcie postępowania wyjaśniającego przeciwko estońskiemu i przeciwko fińskiemu urzędowi nadzoru sektora finansowego na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. 2010, L 331, s. 12) (zwanej dalej „decyzją EUNB z dnia 21 lutego 2014 r.”) z uwagi na naruszenie prawa Unii oraz — Sąd stwierdził nieważność decyzji komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru 2014-C1-02 z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie oddalenia skargi wniesionej na decyzję EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. (zwanej dalej „decyzją komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r.”), mimo iż uznał jej skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji za częściowo niedopuszczalną. Ramy prawne Dyrektywa 2006/48/WE Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz.U. 2006, L 177, s. 1), zmieniona dyrektywą 2010/76/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. (Dz.U. 2010, L 329, s. 3) (zwana dalej „dyrektywą 2006/48”) w art. 11 przewiduje: „1.   Właściwe organy udzielają zezwolenia instytucji kredytowej jedynie wtedy, gdy przynajmniej dwie osoby będą faktycznie kierować działalnością tej instytucji. Nie udzielą one zezwolenia, jeśli osoby te nie mają dostatecznie nieposzlakowanej opinii lub nie posiadają one należytego doświadczenia do wykonywania takich obowiązków. […] 2.   Każde państwo członkowskie wymaga, aby: a) każda instytucja kredytowa będąca osobą prawną i posiadająca na mocy prawa krajowego statutową siedzibę, miała siedzibę zarządu w tym samym państwie członkowskim, w którym posiada statutową siedzibę, b) każda inna instytucja kredytowa miała swoją siedzibę zarządu w państwie członkowskim, które wydało jej zezwolenie i w którym faktycznie prowadzi swoją działalność”. Artykuł 22 dyrektywy 2006/48 stanowi: „1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała solidne zasady zarządzania, obejmujące jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i spójnymi stosunkami odpowiedzialności, skuteczne procesy służące do rozpoznawania ryzyka, na które jest lub może być narażona instytucja kredytowa, zarządzania nim, monitorowania ryzyka i sprawozdawczości na jego temat oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmujące prawidłowe procedury administracyjne i rachunkowości oraz politykę i praktyki w zakresie wynagrodzeń, które są zgodne z prawidłowym i skutecznym zarządzaniem ryzykiem i sprzyjają takiemu zarządzaniu ryzykiem. 2.   Zasady, procesy i mechanizmy określone w ust. 1 są kompleksowe i adekwatne co do charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej. Uwzględnia się kryteria techniczne ustanowione w załączniku V”. Artykuł 40 tej dyrektywy brzmi następująco: „1.   Za ostrożnościowy nadzór nad instytucją kredytową, w tym nad działalnością prowadzoną przez tę instytucję zgodnie z art. 23 i 24, odpowiedzialne są właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy, które powierzają taki obowiązek właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego. 2.   Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla nadzoru skonsolidowanego na mocy niniejszej dyrektywy”. Zgodnie z art. 42 wspomnianej dyrektywy: „Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich współpracują ściśle ze sobą w celu nadzorowania działalności instytucji kredytowych prowadzonej w jednym lub więcej państwie członkowskim innym niż te, w którym posiadają one siedzibę zarządu, w szczególności działalności prowadzonej za pośrednictwem oddziału. Organy te wzajemnie przekazują sobie wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności takich instytucji kredytowych mogące ułatwiać nadzór nad nimi i badanie warunków udzielania im zezwolenia, jak też wszelkie informacje mogące pomóc w monitorowaniu tych instytucji, w tym w szczególności w odniesieniu do ich płynności i wypłacalności, gwarancji depozytów, ograniczania dużych zaangażowań, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej”. Rozporządzenie nr 1093/2010 Motyw 58 rozporządzenia nr 1093/2010, zmienionego dyrektywą 2014/17/UE Parlamentu i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. 2014, L 60, s. 34) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1093/2010”), stanowi: „Konieczne jest, by strony, na które mają wpływ decyzje podejmowane przez [EUNB], mogły skorzystać z niezbędnych środków odwoławczych. W przypadkach gdy [EUNB] przysługują uprawnienia decyzyjne, w celu zapewnienia skutecznej ochrony praw stron oraz ze względu na ekonomikę procesową zainteresowane strony powinny mieć prawo odwoływania się do komisji odwoławczej. Ze względu na efektywność i spójność komisja odwoławcza powinna być wspólnym organem Europejskich Urzędów Nadzoru, niezależnym od ich struktur administracyjnych i regulacyjnych. Powinna istnieć możliwość wniesienia odwołania od decyzji komisji odwoławczej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. Artykuł 1 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi: „[EUNB] działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z zakresem dyrektywy 94/19/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. 1994, L 135, s. 5)], dyrektywy 2002/87/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2003, L 35, s. 1)], rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (Dz.U. 2006, L 345, s. 1)], rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych [zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1)], dyrektywy 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi [zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338)] oraz, w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do instytucji kredytowych i finansowych oraz właściwych organów, które je nadzorują, zgodnie z zakresem stosownych części dyrektywy 2002/65/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. 2002, L 271, s. 16)], dyrektywy 2005/60/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. 2005, L 309, s. 15)], dyrektywy 2007/64/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1)] i dyrektywy 2009/110/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającej dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. 2009, L 267, s. 7)], w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania [EUNB]. [EUNB] działa również zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013 [z dnia 15 października 2013 r. powierzającym Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63)]”. Artykuł 17 rozporządzenia nr 1093/2010 stanowi: „1.   W przypadku gdy właściwy organ nie zastosował aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych ustanowionych zgodnie z art. 10–15, lub zastosował je w sposób, który wydaje się stanowić naruszenie prawa Unii, w szczególności nie zapewniając spełnienia przez instytucję finansową wymogów ustanowionych w tych aktach, [EUNB] podejmuje działania zgodnie z uprawnieniami określonymi w ust. 2, 3 i 6 niniejszego artykułu. 2.   Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Bankowej Grupy Interesariuszy lub z własnej inicjatywy i po poinformowaniu właściwego organu, którego to dotyczy, [EUNB] może przeprowadzać postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa unijnego. Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 35 właściwy organ niezwłocznie przekazuje [EUNB] wszelkie informacje uznane przez [EUNB] za niezbędne dla prowadzonego przez niego postępowania, w tym dotyczące sposobu stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 zgodnie z prawem Unii. 3.   W terminie dwóch miesięcy od rozpoczęcia postępowania wyjaśniającego, [EUNB] może skierować do właściwego organu, którego to dotyczy, zalecenie określające działania konieczne do zapewnienia przestrzegania prawa Unii. W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania zalecenia, właściwy organ informuje [EUNB] o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii. 4.   W przypadku gdy właściwy organ nie zapewnił przestrzegania prawa Unii w ciągu miesiąca od otrzymania zalecenia od [EUNB], Komisja może, po uzyskaniu informacji od [EUNB] lub z własnej inicjatywy, wydać formalną opinię nakładającą na właściwy organ obowiązek podjęcia działań niezbędnych do przestrzegania prawa Unii. Formalna opinia Komisji uwzględnia zalecenie [EUNB]. Komisja wydaje taką formalną opinię w terminie trzech miesięcy od przyjęcia zalecenia. Komisja może przedłużyć ten okres o jeden miesiąc. [EUNB] i właściwe organy przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje. 5.   W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, właściwy organ informuje Komisję i [EUNB] o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zastosować się do tej formalnej opinii. 6.   Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w okresie w niej przewidzianym, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych, [EUNB] może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej, zobowiązującą ją do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk. Decyzja [EUNB] musi być zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję na mocy ust. 4. 7.   Decyzje przyjęte na mocy ust. 6 mają pierwszeństwo wobec wszelkich decyzji przyjętych wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie. Podejmując działania w związku z kwestiami będącymi przedmiotem formalnej opinii wydanej na mocy ust. 4 lub decyzji wydanej na mocy ust. 6, właściwe organy stosują się odpowiednio do formalnej opinii lub decyzji. 8.   W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, [EUNB] wskazuje właściwe organy i instytucje finansowe, które nie zastosowały się do formalnych opinii lub decyzji, o których mowa w ust. 4 i 6 niniejszego artykułu”. Artykuł 18 tego rozporządzenia dotyczy działania podejmowanego przez EUNB w pilnej sytuacji. Artykuł 19 tego rozporządzenia zawiera przepisy dotyczące rozstrzygania sporów między właściwymi organami w sytuacjach transgranicznych. Artykuł 39 rozporządzenia nr 1093/2010 przewiduje: „1.   Przed podjęciem decyzji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, [EUNB] informuje każdego wskazanego adresata danej decyzji o zamiarze jej podjęcia, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię w tej sprawie, w pełni uwzględniając jej pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki. Ma to odpowiednio zastosowanie do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3. 2.   W decyzjach [EUNB] przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte. 3.   Adresaci decyzji [EUNB] są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia. 4.   W przypadku gdy [EUNB] podjął decyzję na mocy art. 18 ust. 3 lub 4, w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu. 5.   Decyzje podejmowane na mocy art. 17, 18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej, określając właściwy organ lub instytucję finansową, którego lub której dotyczą, oraz główną treść tych decyzji, chyba że ich opublikowanie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem instytucji finansowych w zakresie ochrony tajemnicy ich przedsiębiorstwa lub mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części”. Zgodnie z art. 58 ust. 1 tego rozporządzenia, komisja odwoławcza jest wspólnym organem europejskich organów nadzoru. Artykuł 60 owego rozporządzenia stanowi: „1.   Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji [EUNB], o której mowa w art. 17, 18 i 19, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez [EUNB] zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby. 2.   Odwołanie wraz z uzasadnieniem składa się [EUNB] w formie pisemnej w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji lub – w razie braku takiego powiadomienia – od daty opublikowania decyzji przez [EUNB]. Komisja odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia. 3.   Odwołanie wniesione zgodnie z ust. 1 nie ma skutku zawieszającego. Komisja odwoławcza może jednak zawiesić wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli uzna, że wymagają tego okoliczności. 4.   Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne, komisja odwoławcza bada, czy jest ono uzasadnione. Wzywa ona strony postępowania odwoławczego do wnoszenia w określonym terminie uwag do skierowanych przez nią pism lub do pism pochodzących od innych stron postępowania odwoławczego. Strony postępowania odwoławczego są uprawnione do ustnego przedstawienia swojego stanowiska. 5.   Komisja odwoławcza może potwierdzić decyzję podjętą przez właściwy organ [EUNB] lub przekazać sprawę do rozstrzygnięcia właściwemu organowi [EUNB]. Decyzja komisji odwoławczej jest wiążąca dla tego organu i podejmuje on zmienioną decyzję w danej sprawie. 6.   Komisja odwoławcza uchwala i udostępnia do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny. 7.   [EUNB] udostępnia do wiadomości publicznej zawierające uzasadnienie decyzje podejmowane przez komisję odwoławczą”. Artykuł 61 rozporządzenia nr 1093/2010 brzmi następująco: „1.   Od decyzji podjętej przez komisję odwoławczą lub – w przypadku gdy nie przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej – od decyzji [EUNB] może zostać wniesiona skarga do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z art. 263 TFUE. 2.   Państwa członkowskie i instytucje unijne, jak i wszelkie osoby fizyczne i prawne, mogą zaskarżyć decyzje podejmowane przez [EUNB] bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z art. 263 TFUE. 3.   W przypadku gdy [EUNB] jest zobowiązany do działania, ale zaniechał wydania decyzji, może zostać wszczęte postępowanie z tytułu zaniechania działania zgodnie z art. 265 TFUE przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 4.   Od [EUNB] wymagane jest podjęcie niezbędnych środków w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. Okoliczności powstania sporu W zaskarżonym wyroku Sąd ujął okoliczności faktyczne, które zapoczątkowały spór, w następujący sposób: „1 Pismem z dnia 24 października 2012 r. skarżąca, [SV Capital], złożyła do [EUNB] wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 17 rozporządzenia […] nr 1093/2010 […] przeciwko urzędom, fińskiemu i estońskiemu, nadzoru sektora finansowego (zwany dalej »wnioskiem«). W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na naruszenie art. 40 i 42 dyrektywy 2006/48/WE […] w zakresie, w jakim wspomniane urzędy nadzoru nie odwołały dwóch dyrektorów filii banku fińskiego, z siedzibą w Estonii, którzy nie spełnili wymogów »dostatecznie nieposzlakowanej opinii i […] należytego doświadczenia« w celu określania kierunku działalności rozpatrywanej instytucji kredytowej w rozumieniu art. 11 ust. 1 tej dyrektywy. Z tego tytułu skarżąca podniosła, że dyrektorzy, o których mowa, złożyli nieprawdziwe oświadczenia w ramach postępowania cywilnego wszczętego w Estonii przeciwko tej filii. […] Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. […] EUNB odrzucił wniosek jako niedopuszczalny ze względu na brak właściwości, jednocześnie przekazując go urzędom, fińskiemu i estońskiemu, nadzoru sektora finansowego. Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. skarżąca wniosła na mocy art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010 do komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru (zwanej dalej »komisją odwoławczą«) odwołanie od [wskazanego] pisma z dnia 25 stycznia 2013 r. Decyzją 2013-008 z dnia 24 czerwca 2013 r. komisja odwoławcza, po pierwsze, uznała odwołanie za dopuszczalne na mocy art. 22 dyrektywy 2006/48 w świetle wytycznych EUNB z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie oceny zdatności członków organu zarządzającego i zajmujących stanowiska kluczowe, a po drugie – na podstawie art. 60 ust. 5 rozporządzenia nr 1093/2010 – przekazała sprawę do rozstrzygnięcia co do istoty właściwemu organowi EUNB. Decyzją DC 2013 03 z dnia 15 października 2013 r. EUNB przyjął do wiadomości dopuszczalny charakter wniosku na podstawie pkt 2.5 i 2.6 swoich wewnętrznych zasad dochodzenia w sprawie naruszenia prawa Unii Europejskiej […], bez uszczerbku dla art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1093/2010. Decyzją […] z dnia 21 lutego 2014 r. […] EUNB oddalił wniosek jako pozbawiony wystarczającej podstawy do wszczęcia postępowania wyjaśniającego na mocy art. 17 rozporządzenia nr 1093/2010. Pismem z dnia 31 marca 2014 r. skarżąca wniosła do komisji odwoławczej odwołanie od decyzji EUNB [z dnia 21 lutego 2014 r.]. Decyzją [..] z dnia 14 lipca 2014 r. […] komisja odwoławcza oddaliła odwołanie wniesione od decyzji EUNB [z dnia 21 lutego 2014 r.]. We wspomnianej decyzji komisja odwoławcza najpierw uznała odwołanie od decyzji EUNB [z dnia 21 lutego 2014 r.] za dopuszczalne. Następnie oddaliła odwołanie w całości jako bezzasadne. W tym zakresie w odniesieniu najpierw do badania dopuszczalności odwołania komisja odwoławcza stwierdziła, że decyzja EUNB [z dnia 21 lutego 2014 r.] stanowi w konkretnych okolicznościach niniejszego przypadku akt zaskarżalny na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1093/2010, który zezwala każdej osobie fizycznej lub prawnej na odwołanie się od decyzji EUNB, której osoba ta jest adresatem. Następnie, w odniesieniu do badania skargi co do istoty, w pierwszej kolejności komisja odwoławcza stwierdziła, że ocena EUNB, zgodnie z którą dwóch dyrektorów – oskarżonych przez skarżącą we wniosku – nie zajmowało kluczowych stanowisk w ramach rozpatrywanej instytucji finansowej, nie była obarczona błędem oraz że zarzuty dotyczące trzeciego dyrektora nie zostały dowiedzione. W drugiej kolejności komisja odwoławcza podniosła, że ponieważ skarżąca nie należała do podmiotów, które mogą złożyć do EUNB wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszenia prawa Unii, to niniejszy przypadek dotyczył odmowy wszczęcia przez ten organ postępowania wyjaśniającego z własnej inicjatywy. Ponadto komisja odwoławcza stwierdziła, że w świetle dowodów przedstawionych przez skarżącą w uzasadnieniu istnienia podnoszonego przez nią naruszenia prawa Unii i wewnętrznych zasad [dochodzenia w sprawie naruszenia prawa Unii] nie wykazano, iż EUNB popełnił błąd w ramach wykonywania swych uprawnień dyskrecjonalnych. W trzeciej kolejności komisja odwoławcza podniosła, że niewysłuchanie przez EUNB skarżącej przed wydaniem decyzji na podstawie art. 39 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010 nie stanowi wady formalnej, która może powodować nieważność wspomnianej decyzji. W czwartej kolejności nie wykazano, że procedura przewidziana przed wydaniem decyzji przez EUNB [z dnia 21 lutego 2014 r.] nie została przeprowadzona. Wreszcie w piątej kolejności komisja odwoławcza stwierdziła, że nie wykazano żadnego naruszenia przez EUNB art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej”. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok W swojej skardze SV Capital wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. oraz decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. SV Capital wniosła też o przekazanie sprawy do właściwego organu EUNB w celu zbadania jej wniosku co do istoty. Na poparcie skargi wnosząca odwołanie podniosła pięć zarzutów. EUNB, popierany przez Komisję, powołał się na niedopuszczalność skargi w całości, podnosząc, że odmowa wszczęcia przez niego postępowania wyjaśniającego z jego własnej inicjatywy na podstawie art. 17 rozporządzenia nr 1093/2010 była pozbawiona skutków prawnych w odniesieniu do skarżącej. Przede wszystkim, w odniesieniu do dopuszczalności owej skargi w zakresie, w jakim zmierzała ona do stwierdzenia nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r., Sąd orzekł, że w dniu wniesienia owej skargi termin do podważenia tej decyzji EUNB przez wnoszącą odwołanie już upłynął, a zatem ten element jej skargi był niedopuszczalny. Następnie, jeśli chodzi o niedopuszczalność tej skargi w zakresie, w jakim zmierzała ona do stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r., Sąd uznał, że decyzja ta stanowiła akt zaskarżalny, a zatem ten element rzeczonej skargi był dopuszczalny. Wreszcie, w odniesieniu do dopuszczalności skargi SV Capital w zakresie, w jakim zmierzała ona do przekazania sprawy do właściwego organu EUNB w celu zbadania jej wniosku co do istoty, Sąd stwierdził, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności kompetencja sądu Unii nie zezwala mu na kierowanie nakazów do EUNB. Uznał on zatem tę część żądań za niedopuszczalną. Co do istoty Sąd z urzędu podniósł kwestię właściwości, w świetle art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1093/2010, komisji odwoławczej w zakresie rozpoznania wniesionego do niej na podstawie tego przepisu odwołania od decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. i orzekł brak takiej właściwości. W świetle tych okoliczności i bez badania zasadności zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie Sąd uwzględnił skargę w zakresie, w jakim dotyczyła ona stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. ze względu na brak jej właściwości. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. i oddalił skargę w pozostałym zakresie. Postępowanie przed Trybunałem SV Capital wnosi do Trybunału o: — uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim, po pierwsze, uznano w nim za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r., po drugie, stwierdzono w nim, że skarga o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. jest częściowo niedopuszczalna, oraz po trzecie, rozstrzygnięto w nim o kosztach; — przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania, oraz — obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, a interwenienta jego własnymi kosztami. EUNB wnosi do Trybunału o: — tytułem żądania głównego: — uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi na decyzję komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. jako niedopuszczalnej, oraz — oddalenie odwołania w zakresie, w jakim dotyczy ono pkt 2 zaskarżonego wyroku; — tytułem żądania ewentualnego – oddalenie odwołania w całości, oraz — obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem. Komisja wnosi do Trybunału o: — uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim dotyczy on pkt 1 sentencji; — odrzucenie skargi wniesionej przez SV Capital na decyzję komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. jako niedopuszczalnej; — oddalenie odwołania w zakresie, w jakim dotyczy ono pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku, jako pozbawionego podstaw, oraz — obciążenie wnoszącej odwołanie całością kosztów związanych z postępowaniami przed Sądem i Trybunałem. W przedmiocie odwołania Ponieważ zaskarżony wyrok dotyczy z jednej strony żądania stwierdzenia nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r., a z drugiej strony żądania stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r., należy zbadać różne zarzuty odwołania w zakresie, w jakim dotyczą one jednej lub drugiej decyzji. W przedmiocie zarzutów od pierwszego do trzeciego, dotyczących oddalenia przez Sąd jako bezzasadnych żądań o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. Argumentacja stron W swoim pierwszym zarzucie SV Capital podnosi, że w ramach swej skargi wniesionej do Sądu wyjaśniła, iż skarga ta dotyczyła decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 lipca 2014 r. tylko w zakresie, w jakim decyzja oddaliła jej odwołanie co do istoty. Natomiast nie zakwestionowała ona tej decyzji w odniesieniu do dopuszczalności owego odwołania i kosztów. Jednakże Sąd wypowiedział się z urzędu w przedmiocie właściwości komisji odwoławczej, a więc orzekł ultra petita. W zarzucie drugim SV Capital wskazuje też, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, naruszając art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010, interpretowanego w świetle jego motywu 58. Z łącznej lektury art. 17 ust. 2 i art. 1 tego rozporządzenia wynika bowiem, że komisji odwoławczej przyznano kompetencję rozstrzygnięcia odwołania od decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. W zarzucie trzecim SV Capital podnosi, że Sąd naruszył art. 48 § 2 regulaminu postępowania w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2014 r., orzekając, że podniesiona w postępowaniu przed Sądem argumentacja, według której komisja odwoławcza była właściwa w zakresie rozpoznania jej odwołania, była niedopuszczalna. Strony zostały bowiem wezwane przez sam Sąd do wypowiedzenia się w przedmiocie właściwości komisji odwoławczej, a wnosząca odwołanie ograniczyła się do odpowiedzi na zadane pytanie. EUNB i Komisja wnoszą o oddalenie powyższych zarzutów. Ocena Trybunału W odniesieniu do pierwszego zarzutu odwołania, w którym wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd orzekł ultra petita, wystarczy stwierdzić, iż sąd Unii jest zobowiązany podnieść z urzędu kwestię właściwości organu, którego akt został przed nim zaskarżony, nawet jeśli żadna ze stron nie złożyła takiego wniosku, ponieważ brak właściwości wydającego niekorzystny akt stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, która nie tylko może, ale powinna zostać podniesiona z urzędu. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Trybunału kwestię właściwości wydającego akt powinien zbadać sąd z urzędu, nawet jeśli żadna ze stron o to nie wniosła (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 września 1982 r., Amylum/Rada, 108/81, EU:C:1982:322, pkt 28; a także z dnia 13 lipca 2000 r., Salzgitter/Komisja, C‑210/98 P, EU:C:2000:397, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić. W odniesieniu do drugiego zarzutu odwołania należy stwierdzić, że na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1093/2010 odwołanie od decyzji EUNB mogą wnieść osoby fizyczne lub prawne, w tym właściwe organy, które są adresatami tej decyzji lub nawet jeśli nie są adresatami – których decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie. Jednakże aby decyzja EUNB mogła zostać zaskarżona do komisji odwoławczej, powinna być ona, jak stwierdził Sąd w pkt 66 zaskarżonego wyroku, albo jedną z decyzji, o których mowa w art. 17–19 rozporządzenia nr 1093/2010, albo decyzją, która została wydana zgodnie z aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Jak słusznie stwierdził Sąd w pkt 67–71 zaskarżonego wyroku, żadna z tych przesłanek nie jest spełniona w niniejszym przypadku. W pierwszej kolejności – decyzja EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. nie jest oparta na art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1093/2010. Jak bowiem słusznie zauważył Sąd w pkt 67 zaskarżonego wyroku, mimo że na naruszenie niektórych przepisów dyrektywy 2006/48 powołano się w uzasadnieniu wniosku wnoszącej odwołanie, w decyzji tej EUNB nie wypowiedział się w żaden sposób na temat naruszenia lub braku naruszenia tej dyrektywy przez właściwe organy lub przez rozpatrywaną instytucję kredytową. W drugiej kolejności bezsporne jest, że decyzja ta nie stanowi jednej z decyzji, o których mowa w art. 18 i 19 tego rozporządzenia, na mocy których EUNB może zobowiązywać krajowe urzędy nadzoru do podejmowania konkretnych działań, odpowiednio, w celu zapobiegania sytuacjom nadzwyczajnym lub w celu rozstrzygania sporów, jakie mogą powstać między tymi urzędami w sprawach transgranicznych. W trzeciej kolejności – wbrew temu, czego wymaga art. 17 ust. 1 owego rozporządzenia, w uzasadnieniu wniosku wnosząca odwołanie nie powołała się na żadne naruszenie regulacyjnych lub wykonawczych standardów technicznych ustanowionych zgodnie z art. 10–15 tego rozporządzenia. W czwartej kolejności – wnosząca odwołanie nie należy do podmiotów wyraźnie wymienionych w art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia, które mogą złożyć do EUNB wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W szczególności wnosząca odwołanie nie twierdzi, że należy do grupy zainteresowanych stron sektora bankowego, ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia nr 1093/2010. Ponadto stwierdzenia, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie należy do podmiotów wyraźnie wymienionych w art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia, nie zmienia fakt – wbrew temu, co zdaje się twierdzić wnosząca odwołanie – iż EUNB może wszcząć postępowanie z własnej inicjatywy. W konsekwencji, ponieważ argumentacja zawarta w zaskarżonym wyroku nie jest dotknięta żadnym błędem co do prawa, należy również oddalić drugi zarzut odwołania. W odniesieniu do powołanego zarzutu trzeciego należy przypomnieć, że wnosząca odwołanie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, przedstawiła przed nim argumentację wykraczającą poza przedmiot zadanego przez Sąd pytania. Wnosząca odwołanie podniosła bowiem, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu została złożona w wyznaczonym terminie, biorąc pod uwagę fakt, że procedura administracyjna trwała do dnia 14 lipca 2014 r. oraz że wniesienie tej skargi o stwierdzenie nieważności należało do nieprzewidywalnych okoliczności w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tym względzie należy stwierdzić, że twierdzenie wnoszącej odwołanie, jakoby ograniczyła się ona do przedstawienia uwag w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd, nie znajduje oparcia w faktach. Jak bowiem słusznie zauważył Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku, odpowiedź wnoszącej odwołanie w rzeczywistości zawierała dwa nowe zarzuty. Wynika z tego, że Sąd słusznie orzekł, iż argumentacja ta była niedopuszczalna. Trzeci zarzut odwołania należy zatem również oddalić. W przedmiocie zarzutów od czwartego do szóstego, dotyczących odrzucenia przez Sąd jako niedopuszczalnych żądań zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. Argumentacja stron W zarzucie czwartym SV Capital podnosi, że jej skarga, w zakresie, w jakim dotyczyła ona stwierdzenia nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r., została złożona w terminie przewidzianym w art. 263 TFUE, ponieważ procedura administracyjna przed komisją odwoławczą była w imieniu EUNB i europejskich organów nadzoru kontynuowana do dnia 14 lipca 2014 r. Brak właściwości komisji odwoławczej mógłby prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez tę ostatnią, lecz nie mógłby mieć wpływu na termin przewidziany w art. 263 TFUE. W konsekwencji zawarta w pkt 44 zaskarżonego wyroku wzmianka dotycząca możliwości wniesienia skargi przed Sąd od decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. równolegle i jednocześnie ze złożeniem odwołania do komisji odwoławczej byłaby pozbawiona wszelkich podstaw. Taka skarga do sądu byłaby bowiem niedopuszczalna na mocy art. 263 TFUE w braku ostatecznego aktu administracyjnego. W zarzucie piątym SV Capital podnosi, że Sąd naruszył art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ wniesienie skargi w terminie dwóch miesięcy od otrzymania decyzji z dnia 21 lutego 2014 r. byłoby uniemożliwione przez usprawiedliwiony błąd. Fakt, że komisja odwoławcza uznała odwołanie za dopuszczalne i zbadała je co do istoty, mógł spowodować „zrozumiałe wątpliwości”. Nawet jeśli komisja odwoławcza była niewłaściwa do rozpoznania odwołania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r., ten ostatni nigdy nie podniósł argumentu, według którego rozpoznanie sprawy należało do Sądu, a nie do komisji odwoławczej. Ta ostatnia rozpoznała wniesione do niej odwołanie, co pozwala na przypuszczenie, iż była właściwym organem odwoławczym. Zatem wniesienie skargi do Sądu po upływie terminu dwóch miesięcy od otrzymania decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. należałoby uznać za wynikające z usprawiedliwionego błędu. W zarzucie szóstym SV Capital podnosi, że orzekając w pkt 45 zaskarżonego wyroku, iż w każdym wypadku skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. była niedopuszczalna z braku zaskarżalnego aktu, Sąd błędnie zastosował art. 263 TFUE, a także art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010. Skarga wniesiona na tę decyzję była bowiem dopuszczalna, ponieważ wnosząca odwołanie była adresatem tej decyzji i owa decyzja dotyczyła wnoszącej odwołanie bezpośrednio i indywidualnie. EUNB i Komisja wnoszą o oddalenie powyższych zarzutów. Ocena Trybunału Ponieważ zarzut czwarty dotyczy argumentów zawartych w pkt 36 i nast. zaskarżonego wyroku, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy przypomnieć, iż termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący, a sąd Unii powinien z urzędu zweryfikować, czy został on dotrzymany (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 września 2013 r., ClientEarth/Rada, C‑573/11 P, niepublikowane, EU:C:2013:564, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak wynika z art. 263 akapit szósty TFUE, skargi o stwierdzenie nieważności wnosi się w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji aktu lub jego notyfikowania skarżącemu, stosownie do przypadku, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o tym akcie. W niniejszym przypadku decyzja EUNB została notyfikowana wnoszącej odwołanie w dniu 21 lutego 2014 r. W konsekwencji, stosując zasady obliczania terminów przewidziane w art. 58 i 60 regulaminu postępowania przed Sądem, które odpowiadają art. 49 i 51 regulaminu postępowania przed Trybunałem, w dniu wniesienia skargi SV Capital do Sądu, czyli 12 września 2014 r., termin do podważenia tej decyzji EUNB już upłynął, jak stwierdził Sąd w pkt 41 zaskarżonego wyroku. W pkt 43 tego wyroku Sąd stwierdził również, że wnosząca odwołanie nie miała podstaw ani do powołania się na przypadek siły wyższej na podstawie art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani na istnienie usprawiedliwionego błędu. Rozważania te nie naruszają w żaden sposób prawa. Trybunał wielokrotnie orzekał, że od stosowania uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych można odstąpić jedynie w zupełnie wyjątkowych okolicznościach, w razie wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej, zgodnie z art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ ścisłe stosowanie tych norm odpowiada wymogom pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu w ramach wymiaru sprawiedliwości (postanowienie z dnia 16 listopada 2010 r., Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert/Komisja, C‑73/10 P, EU:C:2010:684, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, nie było „kontynuacji” postępowania po wydaniu przez EUNB decyzji z dnia 21 lutego 2014 r., a wniesienie odwołania do komisji odwoławczej nie miało żadnego wpływu na obliczenie terminu do wniesienia skargi dotyczącego decyzji wydanej wcześniej przez EUNB, biorąc pod uwagę jego niewłaściwość. Czwarty zarzut odwołania należy zatem oddalić. W odniesieniu do piątego zarzutu odwołania, który jest oparty na istnieniu usprawiedliwionego błędu SV Capital, z orzecznictwa Trybunału wynika, że w ramach uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych pojęcie usprawiedliwionego błędu, pozwalającego na odstąpienie od tych terminów, dotyczy jedynie wyjątkowych okoliczności, w szczególności kiedy zachowanie danej instytucji samo doprowadziło albo w decydującym zakresie przyczyniło się do powstania zrozumiałych wątpliwości w świadomości osoby działającej w dobrej wierze, zachowującej wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej (zob. postanowienie z dnia 16 listopada 2010 r., Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert/Komisja, C‑73/10 P, EU:C:2010:684, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku, jak orzekł Sąd w pkt 44 zaskarżonego wyroku, wnoszącej odwołanie nie zostało przedstawione żadne konkretne zapewnienie co do właściwości komisji odwoławczej do rozpoznania odwołania od decyzji EUNB, która miałaby zostać później wydana. W szczególności, wbrew temu, co utrzymuje wnosząca odwołanie, nie można zakwalifikować jako zachowania powodującego zrozumiałe wątpliwości danej osoby ani zaniechania przez EUNB podniesienia zarzutu co do właściwości komisji odwoławczej do rozpoznania decyzji EUNB, ani błędnego wniosku komisji odwoławczej, zgodnie z którym miała ona taką właściwość. Wynika z tego, że Sąd słusznie stwierdził brak jakiegokolwiek usprawiedliwionego błędu pozwalającego na odstępstwo od obowiązku przestrzegania wyznaczonego terminu. Piąty zarzut odwołania należy zatem oddalić. W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżonym wyrokiem Sąd naruszył art. 263 TFUE, a także art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010. W tym zakresie wystarczy stwierdzić, że jak wynika z pkt 45 zaskarżonego wyroku, tylko tytułem uzupełnienia Sąd wypowiedział się co do niedopuszczalności skargi z braku aktu zaskarżalnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut skierowany przeciwko uzupełniającej tezie orzeczenia Sądu nie może prowadzić do uchylenia tego orzeczenia i dlatego jest nieskuteczny (zob. wyroki: 2 września 2010 r., Komisja/Deutsche Post, C‑399/08 P, EU:C:2010:481, pkt 75; a także z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar, C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 211 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji szósty zarzut odwołania należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutów od siódmego do jedenastego Argumentacja stron SV Capital podnosi ponownie następujące zarzuty, oparte na argumentach sformułowanych w ramach jej skargi przed Sądem, ponieważ ten ostatni nie rozpoznał jej skargi co do istoty: — decyzja EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. jest obarczona błędem faktycznym; — EUNB nie wykonał swoich uprawnień dyskrecjonalnych zgodnie z mającym zastosowanie prawem i w granicach tych uprawnień; — EUNB naruszył art. 39 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010 i art. 16 jego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej; — EUNB naruszył pkt 3.3–3.5 swoich wewnętrznych zasad; oraz — gdy EUNB badał wniosek wnoszącej odwołanie i wydał decyzję, nadużył uprawnień i działał nieracjonalnie. EUNB i Komisja podnoszą, że zarzuty te są niedopuszczalne. Ocena Trybunału Przypomnieć należy, że – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, iż odwołanie powinno dokładnie określać kwestionowane części zaskarżonego wyroku oraz argumenty na poparcie żądania jego uchylenia, gdyż inaczej odwołanie lub dany jego zarzut są niedopuszczalne (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 lipca 2014 r., Telefónica i Telefónica de España/Komisja, C‑295/12 P, EU:C:2014:2062, pkt 29; a także postanowienie z dnia 12 lutego 2015 r., Meister/Komisja, C‑327/14 P, niepublikowane, EU:C:2015:99, pkt 12). Zarzuty odwołania od siódmego do jedenastego w żaden sposób nie odnoszą się do zaskarżonego wyroku, lecz do decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. Z tego względu tylko na tej podstawie powinny one zostać odrzucone jako niedopuszczalne. Z ogółu powyższych rozważań wynika, że odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ SV Capital przegrała sprawę, a EUNB wniósł o obciążenie jej kosztami postępowania, należy obciążyć ją kosztami postępowania odwoławczego. W myśl art. 140 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, państwa członkowskie i instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. W konsekwencji Komisja, która interweniowała w sprawie, pokrywa własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) SV Capital OÜ pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB).   3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.