C-613/21

OPINIA RZECZNIK GENERALNEJ LAILI MEDINY przedstawiona w dniu 22 września 2022 r. ( ) Sprawa C‑613/21 P Parlament Europejski przeciwko Fernandowi Carbajowi Ferrerowi Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura powołania na stanowisko dyrektora – Ogłoszenie o wolnym stanowisku – Odrzucenie kandydatury i powołanie innego kandydata – Nieprawidłowości w postępowaniu rekrutacyjnym – Oczywisty błąd w ocenie – Przejrzystość – Równość traktowania – Odrzucenie kandydatury – Żądanie stwierdzenia nieważności i odszkodowania I. Wprowadzenie 1. Nabór urzędników wyższego szczebla reguluje Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej (zwany dalej „regulaminem pracowniczym”) ( ), a w stosownych przypadkach – konkretne akty wewnętrzne danej instytucji. Ogólnie rzecz biorąc, celem postępowań w sprawie naboru jest umożliwienie administracji podjęcia świadomej decyzji w kwestii tego, który z kandydatów jest najodpowiedniejszą osobą na określone stanowisko, a także zapewnienie przejrzystości procesu naboru i równego traktowania wszystkich kandydatów. Przedmiotowe odwołanie, w ramach którego Parlament Europejski kwestionuje wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r., Carbajo Ferrero/Parlament (T‑670/19, niepublikowany, EU:T:2021:435; zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”), dotyczy konkretnych aspektów postępowania w sprawie naboru urzędników wyższego szczebla w instytucjach Unii, a w szczególności wzajemnych powiązań między kryteriami stosowanymi w toku takiego postępowania podczas analizy porównawczej osiągnięć kandydatów. Stanowi to istotne zagadnienie, ponieważ określa zakres uznania przysługujący administracji w trakcie procedury naboru. II. Okoliczności leżące u podstaw sporu 2. Okoliczności leżące u podstaw sporu przedstawiono w pkt 1–18 zaskarżonego wyroku, a na potrzeby niniejszego postępowania można je streścić następująco. 3. Fernando Carbajo Ferrero jest urzędnikiem, który rozpoczął służbę w Parlamencie Europejskim w dniu 21 kwietnia 1986 r. Pełnił on w Parlamencie różne funkcje związane z prasą, informacjami, kulturą i mediami. 4. W celu obsadzenia stanowiska dyrektora w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji – Dyrekcji ds. Środków Przekazu (zwanego dalej stanowiskiem „dyrektora ds. środków przekazu”) Parlament opublikował w dniu 27 lutego 2018 r. ogłoszenie o wolnym stanowisku na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego (zwane dalej „ogłoszeniem o wolnym stanowisku”). Termin zgłoszeń upływał w dniu 23 marca 2018 r. Fernando Carbajo Ferrero odpowiedział na ogłoszenie o wolnym stanowisku w dniu 22 marca 2018 r. 5. W odpowiedzi na opublikowane ogłoszenie o wolnym stanowisku do Parlamentu wpłynęły trzy kandydatury. Aby móc wybrać dyrektora ds. środków przekazu z szerszego grona kandydatów, Parlament opublikował jednak w dniu 27 marca 2018 r. ogłoszenie o przeniesieniu na podstawie art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego (zwane dalej „ogłoszeniem o przeniesieniu”). Ponadto w dniu 13 kwietnia 2018 r. Parlament opublikował w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o naborze na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego (Dz.U. 2018, C 132 A, s. 1) (zwane dalej „ogłoszeniem o naborze”). 6. Termin zgłaszania kandydatur wskazany w ogłoszeniu o naborze upływał w dniu 27 kwietnia 2018 r. Łącznie zgłosiło się 16 kandydatów, przy czym trzech odpowiedziało na ogłoszenie o wolnym stanowisku, jeden – na ogłoszenie o przeniesieniu, natomiast 12 – na ogłoszenie o naborze. Kandydat A zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze w dniu 26 kwietnia 2018 r. 7. Ponieważ dyrektor ds. środków przekazu nie został jeszcze powołany, począwszy od czerwca 2018 r. F. Carbajowi Ferrerowi przydzielono tymczasowo obowiązki związane z tym stanowiskiem w celu zapewnienia ciągłości działań Dyrekcji ds. Środków Przekazu. 8. W kontekście powoływania dyrektora ds. środków przekazu w ustanowiono komitet doradczy ds. powoływania urzędników wyższego szczebla (zwany dalej „komitetem doradczym”), co odbyło się zgodnie z decyzją Prezydium Parlamentu (zwanego dalej „prezydium”) z dnia 16 maja 2000 r. określającą poszczególne etapy w procedurze mianowania urzędników wyższego szczebla, zmienioną decyzją prezydium z dnia 18 lutego 2008 r. (zwaną dalej „decyzją określającą poszczególne etapy w procedurze”). 9. Podczas posiedzenia w dniu 4 października 2018 r. komitet doradczy przyjął kryteria służące przeprowadzeniu analizy porównawczej osiągnięć kandydatów (zwane dalej „kryteriami oceny porównawczej”). Na podstawie tych kryteriów komitet doradczy sporządził listę kandydatów i zaproponował prezydium zaproszenie konkretnych osób na rozmowę kwalifikacyjną. Prezydium jednomyślnie przyjęło tę propozycję. Wśród kandydatów zaproszonych na rozmowę kwalifikacyjną znaleźli się: F. Carbajo Ferrero, który zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o wolnym stanowisku, kandydat A, który zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze, oraz kandydat B, który był jedynym kandydatem zgłaszającym się w odpowiedzi na ogłoszenie o przeniesieniu. 10. Przed spotkaniem z kandydatami komitet doradczy wybrał siedem tematów lub zagadnień stanowiących podstawę rozmów kwalifikacyjnych, aby przeanalizować kandydatury i stworzyć listę rankingową kandydatów po przeprowadzeniu rozmów. 11. Rozmowy kwalifikacyjne przeprowadzono w dniu 19 listopada 2018 r. 12. Na podstawie rozmów kwalifikacyjnych przeprowadzonych z kandydatami zakwalifikowanymi do tego etapu komitet doradczy przedstawił prezydium sprawozdanie z uzasadnieniem na potrzeby podjęcia decyzji. W sprawozdaniu przedstawiono ranking kandydatów stworzony na podstawie ich osiągnięć i załączono propozycję wskazującą kandydatów o najwyższych kwalifikacjach do objęcia stanowiska dyrektora ds. środków przekazu. Prezydium omówiło to sprawozdanie na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2018 r. Z protokołu posiedzenia wynika, że komitet doradczy zaproponował trzech kandydatów do objęcia stanowiska w określonej kolejności: na pierwszym miejscu znalazł się kandydat A, na drugim – F. Carbajo Ferrero, a na trzecim – kandydat B. Prezydium, działając w charakterze organu powołującego, postanowiło zastosować się do propozycji komitetu doradczego i na stanowisko dyrektora ds. środków przekazu powołało kandydata A. 13. W dniu 11 grudnia 2018 r. dyrektor generalny DG ds. Komunikacji poinformował jej pracowników o zakończeniu postępowania w sprawie naboru i podziękował F. Carbajowi Ferrerowi za tymczasowe pełnienie obowiązków w dyrekcji w okresie od czerwca 2018 r. 14. Wiadomością elektroniczną z dnia 12 grudnia 2018 r. Sekretarz Generalny przekazał do wiadomości F. Carbaja Ferrera decyzję o odrzuceniu jego kandydatury i powołaniu na stanowisko dyrektora ds. środków przekazu kandydata A (zwaną dalej „sporną decyzją”). 15. W dniu 8 marca 2019 r. skarżący, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, wniósł zażalenie na sporną decyzję. Zażalenie oddalono. III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 16. W dniu 1 października 2019 r. F. Carbajo Ferrero wniósł do Sądu skargę na podstawie art. 270 TFUE, w której domagał się – po pierwsze – stwierdzenia nieważności spornej decyzji, a po drugie – zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miał ponieść. 17. Sąd w zaskarżonym wyroku stwierdził nieważność spornej decyzji i zasądził zapłatę przez Parlament kwoty 40000 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę. 18. Fernando Carbajo Ferrero podniósł pięć zarzutów na poparcie swojej skargi. Parlament w odpowiedzi na skargę zwrócił się do Sądu o jej odrzucenie jako częściowo niedopuszczalnej, a w pozostałym zakresie oddalenie jako bezzasadnej lub – tytułem żądania ewentualnego – o oddalenie skargi jako bezzasadnej. 19. W pkt 43 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił na wstępie zarzut niedopuszczalności sformułowany przez Parlamentu w odniesieniu do zarzutu drugiego podniesionego przez F. Carbaja Ferrera. Następnie w pkt 74 zaskarżonego wyroku oddalił pierwszą część zarzutu drugiego podniesionego przez F. Carbaja Ferrera, która dotyczyła niezgodności z prawem decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze i art. 6 ogłoszenia o naborze. W pkt 106 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił również zarzut pierwszy podniesiony przez F. Carbaja Ferrera, odnoszący się do naruszenia obowiązku uzasadnienia. 20. Sąd przeanalizował następnie drugą część zarzutu drugiego podniesionego przez F. Carbaja Ferrera, zgodnie z którą procedurę naboru przeprowadzono z naruszeniem art. 27 regulaminu pracowniczego oraz zasad pewności prawa, przejrzystości, dobrej administracji i równego traktowania. 21. Sąd rozpoczął od przypomnienia – po pierwsze – w pkt 111 zaskarżonego wyroku, że poszanowanie zasady równego traktowania w trakcie procedury naboru urzędników wymaga ustalenia kryteriów oceny porównawczej przed rozpoczęciem postępowania w sprawie naboru ( ). 22. Po drugie, w pkt 112 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że kryteria oceny porównawczej osiągnięć kandydatów nie powinny ulegać zmianie w trakcie procedury naboru, co ma zapobiec ryzyku dostosowywania tych kryteriów do uzyskanych zgłoszeń. 23. Po trzecie, w pkt 113 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że kryteria oceny porównawczej należy zgłosić organowi powołującemu, tak aby miał on świadomość, w jaki sposób oceniano osiągnięcia na etapie tworzenia listy kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną, jak również na etapie samej rozmowy kwalifikacyjnej. 24. Po czwarte, w pkt 114 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że mimo iż administracji przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do organizacji procedury naboru, to zadaniem sądów Unii Europejskiej jest zapewnienie równego traktowania kandydatów przez administrację ( ). 25. Ponadto w pkt 117 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że ocena odpowiedzi kandydatów na pytania zadane przez komitet doradczy dokonana na podstawie wykazu siedmiu tematów lub zagadnień podczas rozmów kwalifikacyjnych nie uwzględniała trzech kryteriów oceny porównawczej określonych na podstawie ogłoszenia o wolnym stanowisku, ogłoszenia o przeniesieniu i ogłoszenia o naborze na pierwszym etapie procedury naboru. 26. Sąd orzekł następnie w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że chociaż kandydatom można zadawać pytania, to nie powinny one stać się nowymi kryteriami oceny porównawczej. 27. Ponadto w pkt 123 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że prezydium, występujące w charakterze organu powołującego, nie zostało poinformowane o zastąpieniu kryteriów oceny porównawczej siedmioma tematami lub zagadnieniami poruszonymi podczas rozmów kwalifikacyjnych. 28. W świetle powyższych rozważań w pkt 125 zaskarżonego wyroku Sąd uwzględnił drugą część zarzutu drugiego podniesionego na poparcie skargi przez F. Carbaja Ferrera i orzekł, że sporna decyzja została wydana w wyniku nieprawidłowego postępowania w sprawie naboru. 29. Sąd uwzględnił następnie w pkt 145 zaskarżonego wyroku drugą część zarzutu trzeciego podniesionego przez F. Carbaja Ferrera, a w rezultacie i zarzut w całości, w zakresie, w jakim twierdzono w nim, że sporna decyzja była obarczona oczywistym błędem w ocenie. Zdaniem Sądu organ powołujący powołał kandydata A na stanowisko bez uprzedniego uzyskania właściwych informacji o doświadczeniu zawodowym F. Carbaja Ferrera. 30. W świetle tych rozważań w pkt 146 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji bez badania pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego. 31. Wreszcie Sąd częściowo uwzględnił w pkt 173 i 174 zaskarżonego wyroku roszczenie odszkodowawcze F. Carbaja Ferrera w zakresie, w jakim dotyczyło ono szkody, jaką miał on ponieść w wyniku spornej decyzji, i zasądził od Parlamentu zapłatę na rzecz skarżącego kwoty 40000 EUR. IV. Żądania stron w postępowaniu przed Trybunałem 32. W odwołaniu Parlament wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, skierowanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania oraz orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 33. Tytułem żądania ewentualnego Parlament wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi F. Carbaja Ferrera i obciążenie go całością kosztów postępowania. 34. Druga strona postępowania wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania. V. Ukierunkowane badanie odwołania 35. Na poparcie swoich żądań Parlament podnosi w odwołaniu dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszeń prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych w odniesieniu do stwierdzenia nieprawidłowości procedury naboru. Zarzut drugi zmierza do wykazania, że Sąd naruszył prawo oraz przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody poprzez stwierdzenie, że sporna decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie. Posiłkowo Parlament podnosi, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ nie zbadał konsekwencji stwierdzenia nieważności spornej decyzji. 36. Zgodnie z wnioskiem Trybunału w niniejszej opinii ograniczę się do analizy zarzutu pierwszego i zarzutu ewentualnego podniesionych w odwołaniu. A.   Pierwszy zarzut odwołania: naruszenie prawa i przeinaczenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do stwierdzenia nieprawidłowości procedury naboru 37. Zarzut pierwszy można podzielić na cztery części. Z uwagi na ich wzajemne powiązanie przeanalizuję je łącznie. 38. W pierwszej części pierwszego zarzutu odwołania Parlament podnosi, że Sąd naruszył prawo w odniesieniu do interpretacji decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze, a przedstawione uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Po pierwsze, Parlament twierdzi, że kryteria oceny porównawczej są stosowane jedynie na pierwszym etapie procedury naboru. W kontekście spornej procedury naboru komitet doradczy przyjął trzy kryteria oceny porównawczej ( ), a następnie siedem tematów do omówienia podczas rozmów kwalifikacyjnych ( ). Zdaniem Parlamentu w pkt 118 i 119 zaskarżonego wyroku Sąd niesłusznie zarzucił komitetowi doradczemu zmianę kryteriów oceny porównawczej na etapie rozmowy kwalifikacyjnej. Po drugie, Parlament utrzymuje, że decyzja określająca poszczególne etapy w procedurze nie wymaga skierowania przez komitet doradczy żadnych informacji do prezydium na drugim etapie procedury. Sąd naruszył zatem prawo, krytykując komitet doradczy w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku w związku z niepoinformowaniem prezydium o zmianie kryteriów oceny porównawczej na etapie rozmowy kwalifikacyjnej. Po trzecie, w odniesieniu do tego naruszenia prawa Parlament podnosi, że uzasadnienie przedstawione w zaskarżonym wyroku jest wewnętrznie sprzeczne. 39. W drugiej części pierwszego zarzutu odwołania Parlament podnosi, że Sąd naruszył prawo przy interpretacji i stosowaniu zasady równego traktowania. Po pierwsze, Parlament kwestionuje znaczenie wyroku wydanego w sprawie Booss i Fischer/Komisja ( ), na który powołał się Sąd, stwierdzając w pkt 111 i 112 zaskarżonego wyroku, że kryteria oceny porównawczej nie powinny ulegać zmianie w trakcie procedury naboru. Parlament podnosi ponadto, że ogólny zakaz zmiany kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru nie jest zgodny z art. 5 zdanie pierwsze i trzecie decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze w świetle załącznika III do regulaminu pracowniczego. Po drugie, Parlament twierdzi, że Sąd nie zbadał, czy tematy poruszane podczas rozmowy kwalifikacyjnej miały związek z warunkami określonymi w ogłoszeniu o naborze i czy niektórzy kandydaci znaleźli się w korzystniejszej sytuacji niż inni. 40. W trzeciej części pierwszego zarzutu odwołania Parlament kwestionuje interpretację i stosowanie przez Sąd zasady przejrzystości. Kwestionuje on ustalenie Sądu zawarte w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, z którego wynika, że komitet doradczy nie poinformował prezydium o zmianie kryteriów oceny porównawczej na etapie rozmowy kwalifikacyjnej. Ponadto Parlament twierdzi, że Sąd orzekł ultra petita, ponieważ skarżący podnosił naruszenie zasady przejrzystości w stosunku do kandydatów, a nie w stosunku do prezydium. 41. W części czwartej pierwszego zarzutu odwołania Parlament podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne. Kwestionuje on zawarte w pkt 119 zaskarżonego wyroku stwierdzenie Sądu, że klasyfikacja oparta na osiągnięciach nie może opierać się „wyłącznie” na odpowiedziach udzielonych przez kandydatów w ramach dyskusji na siedem tematów lub zagadnień podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Twierdzi, że nawet jeżeli kryteria oceny porównawczej nie zostały zastosowane na drugim etapie procedury, z informacji przedstawionych Trybunałowi nie wynika w żaden sposób, aby kryteria te nie zostały uwzględnione przy tworzeniu klasyfikacji kandydatów pod względem osiągnięć. 42. W odpowiedzi na odwołanie F. Carbajo Ferrero – w odniesieniu do dokonanej przez Sąd interpretacji decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze – utrzymuje, że chociaż administracja dysponuje szerokim zakresem uznania w kwestii organizacji procedury naboru, musi ona przestrzegać zasady równego traktowania wszystkich kandydatów. Argumentuje on, że decyzja określająca poszczególne etapy w procedurze uniemożliwia stosowanie różnych kryteriów oceny porównawczej w zależności od etapu procedury. W odniesieniu do zasady przejrzystości F. Carbajo Ferrero zauważa, że art. 4 lit. c) tej decyzji wymaga, aby komitet doradczy przedstawił prezydium kryteria oceny porównawczej. Z tego względu Parlament niesłusznie twierdzi, że decyzja ta nie przewiduje obowiązku informowania organu powołującego w przypadku jakiejkolwiek zmiany tych kryteriów w trakcie trwania procedury. 43. Co się tyczy interpretacji zasady równego traktowania, F. Carbajo Ferrero jest zdania, że Sąd słusznie oparł się w pkt 111 zaskarżonego wyroku na wyroku Booss i Fischer/Komisja ( ). Uważa on natomiast, że przytaczane przez Parlament w odwołaniu wyroki Mavridis/Parlament ( ) i Verros/Parlament ( ) są bez znaczenia dla sprawy. Podnosi on również, że dokonana przez Sąd wykładnia nie narusza załącznika III do regulaminu pracowniczego. Wreszcie F. Carbajo Ferrero utrzymuje, że Parlament nie podniósł przed Sądem kwestii tego, czy nowe kryteria oceny porównawczej przyjęte na etapie rozmowy kwalifikacyjnej mogły stawiać niektórych kandydatów w korzystniejszej sytuacji. 44. Co się tyczy wykładni zasady przejrzystości, F. Carbajo Ferrero przypomina, że w swojej skardze do Sądu podniósł zarzut naruszenia zasady dobrej administracji. Z tego względu Sąd nie orzekł ultra petita. 45. Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych, F. Carbajo Ferrero twierdzi, że zarzut ten jest bezzasadny. Podnosi on w tym względzie, że z protokołu posiedzenia z dnia 10 grudnia 2018 r. wynika, iż komitet doradczy zaproponował na stanowisko, którego dotyczy sprawa, trzech kandydatów „w kolejności preferowanej”, a nie „w związku z ich odpowiednimi kwalifikacjami i kompetencjami właściwymi dla stanowiska, które miało być obsadzone”. 46. Istota sporu między stronami polega na rozstrzygnięciu, czy Sąd dokonał prawidłowej interpretacji decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze, uznając w pkt 112 zaskarżonego wyroku, że kryteriów oceny porównawczej nie należy zmieniać w trakcie procedury naboru. Punktem wyjścia dla analizy tego pytania jest brzmienie art. 4 i 5 decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze w odniesieniu do stanowisk wysokiego szczebla ( ). Pierwszy etap polega na ustaleniu przez komitet doradczy kryteriów oceny porównawczej na podstawie ogłoszenia o wolnym stanowisku ( ). Drugi etap składa się z analizy porównawczej osiągnięć kandydatów przeprowadzanej przez komitet doradczy oraz ze sporządzenia przez ów komitet listy kandydatów, z którymi proponuje on przeprowadzić rozmowy kwalifikacyjne. Trzeci etap polega na powiadomieniu prezydium, występującego w charakterze organu powołującego, o liście sporządzonej przez komitet doradczy i kryteriach oceny porównawczej przyjętych przez komitet doradczy. Czwarty etap to przyjęcie przez prezydium listy kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną. Piąty etap obejmuje prowadzenie przez komitet doradczy rozmów kwalifikacyjnych i sporządzenie sprawozdania na ich temat. Szósty etap polega na przekazaniu sprawozdania sporządzonego przez Sekretarza Generalnego wraz z propozycją przewodniczącemu Parlamentu i prezydium. Siódmy i ostatni etap procedury polega na podjęciu przez prezydium decyzji co do tego, który z kandydatów ma zostać powołany na stanowisko w następstwie wniosku przewodniczącego. 47. Parlament twierdzi, że z brzmienia tej decyzji wynika, iż procedura naboru urzędników wyższego szczebla składa się zasadniczo z dwóch etapów. Pierwszy z nich to analiza porównawcza osiągnięć kandydatów i zatwierdzenie listy kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni przez prezydium na rozmowę kwalifikacyjną. Drugi polega na prowadzeniu rozmów z kandydatami umieszczonymi na tej liście. Parlament podnosi, że kryteria oceny porównawczej stosuje się jedynie na pierwszym etapie procedury, podczas gdy nic nie narzuca stosowania tych samych kryteriów na drugim etapie, lub też – innymi słowy – nie istnieje zakaz stosowania nowych kryteriów na potrzeby rozmowy kwalifikacyjnej. Z tego względu w swoim stanowisku Sąd niesłusznie uznał, że procedura naboru obarczona była nieprawidłowością. 48. Pragnę zauważyć, że decyzja określająca poszczególne etapy w procedurze składa się z ciągu etapów opisanych w pkt 46 powyżej. Decyzja ta nie dzieli bowiem poszczególnych etapów na konkretne lub odrębne fazy. Wręcz przeciwnie – wszystkie etapy są ze sobą powiązane i razem tworzą jeden proces naboru, którego ramy wyznacza ogłoszenie o wolnym stanowisku (lub, odpowiednio, ogłoszenie o naborze). Ostateczny cel tych etapów w każdym postępowaniu w sprawie naboru pozostaje taki sam. W szczególności art. 27 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi, że przy naborze dąży się do pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Unii z uwzględnieniem jak najszerszego zasięgu geograficznego ( ). 49. Uważna analiza etapów procedury pokazuje, że pierwszy etap stanowi filar całości, której punktem kulminacyjnym jest powołanie najodpowiedniejszego kandydata na dane stanowisko. Na pierwszym etapie komitet doradczy określa bowiem kryteria oceny porównawczej na podstawie ogłoszenia o wolnym stanowisku (lub, odpowiednio, ogłoszenia o naborze). Ogłoszenie o wolnym stanowisku i kryteria oceny porównawczej są elementami koniecznymi do przyjęcia przez prezydium listy kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną. Rozmowa odbywa się dopiero po przyjęciu przez prezydium listy kandydatów na podstawie wspomnianych wcześniej kryteriów. Istnieje wyraźny związek między wstępną selekcją kandydatów a ich rozmowami kwalifikacyjnymi. Skoro etapy te są ze sobą powiązane, również kryteria oceny stosowane na każdym etapie muszą być powiązane. W mojej ocenie zatem Parlament dokonuje sztucznego podziału między różnymi etapami procedury naboru. 50. Wbrew twierdzeniom Parlamentu postrzeganie procedury naboru jako ciągłości nie czyni prowadzenia rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami bezużytecznym ani nie pozbawia administracji metody organizacji procedury naboru. Administracja cieszy się szerokim zakresem uznania w odniesieniu do metod stosowanych na różnych etapach procedury naboru w celu oceny osiągnięć kandydatów. Szczególnie dotyczy to stanowisk wysokiego szczebla. Nie ulega wątpliwości, że gdy komitet doradczy przeprowadza rozmowę kwalifikacyjną z kandydatami, może zadać wszystkie pytania, jakie uzna za konieczne. Możliwe jest również ustrukturyzowanie tych pytań wokół różnych tematów lub zagadnień. Nie można krytykować organu powołującego, że zwraca się do kandydatów na tak wysokie stanowiska o przedstawienie – przykładowo – jak postrzegają takie stanowisko ( ) lub o zarysowanie swojej wizji dyrekcji. 51. Należy jednak przypomnieć z jednej strony, że Trybunał konsekwentnie orzekał, iż choć organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania przy porównywaniu osiągnięć kandydatów, szczególnie z myślą o stanowisku, które ma być obsadzone, musi on korzystać z tego uznania w granicach narzuconych sobie w ogłoszeniu o wolnym stanowisku ( ). Ponadto administracja musi korzystać ze swojego szerokiego zakresu uznania, uwzględniając w pełni wszystkie istotne obowiązujące zasady, w tym wszelkie wewnętrzne przepisy proceduralne ( ). W niniejszej sprawie istotnym aktem jest decyzja określająca poszczególne etapy w procedurze. 52. Z drugiej strony wszelkie tematy lub zagadnienia poruszone podczas rozmowy kwalifikacyjnej muszą wynikać z kryteriów oceny porównawczej. Innymi słowy – takie tematy lub zagadnienia nie zmieniają pierwotnych kryteriów, ale ukierunkowują podczas rozmowy kwalifikacyjnej komitet doradczy oceniający adekwatność kandydatów w odniesieniu do każdego kryterium. Z tego względu Sąd słusznie wskazał w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że pytania zadawane podczas rozmowy kwalifikacyjnej nie powinny stać się „nowymi kryteriami” na potrzeby oceny porównawczej osiągnięć kandydatów, przyjętymi w trakcie procedury naboru po sporządzeniu listy kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną. 53. Sąd słusznie poszukiwał w tym względzie wskazówek w wyroku Booss i Fischer/Komisja ( ), w którym z kolei powoływano się na wyroki Culin/Komisja ( ) oraz Grassi/Rada ( ). Na podstawie tego orzecznictwa Sąd orzekł w pkt 111 i 112 zaskarżonego wyroku, że zasada równego traktowania kandydatów wymaga, aby kryteria oceny porównawczej zostały ustalone przed rozpoczęciem postępowania w sprawie naboru i aby nie były one dostosowywane ani zmieniane w trakcie procedury naboru. 54. Parlament kwestionuje znaczenie tego orzecznictwa, podnosząc, że dotyczyło ono ogłoszenia o wolnym stanowisku opublikowanego na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego, natomiast w niniejszej sprawie prezydium postanowiło zarzucić sieć szerzej i opublikowało ogłoszenie o naborze na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Parlament podnosi, że przepis ten przewiduje specjalną procedurę, w kontekście której organ powołujący może stosować w toku procedury kryteria, które nie zostały określone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Powołuje się on w tym względzie na wyroki Mavridis/Parlament ( ) i Verros/Parlament ( ). 55. W mojej ocenie stanowisko Parlamentu, w myśl którego można zmienić kryteria oceny porównawczej w toku procedury, nie znajduje potwierdzenia w dwóch przytoczonych wyrokach. Z orzecznictwa tego wynika, że w kontekście specjalnej procedury przewidzianej art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego organ powołujący nie ma obowiązku stosować przepisów załącznika III do regulaminu pracowniczego dotyczących ogłoszeń o konkursach. Może zatem w toku procedury stosować kryteria, które nie zostały wyraźnie określone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Dotyczy to również doradczej komisji selekcyjnej, której organ powołujący powierza wybór. 56. Niemniej jednak w niniejszej sprawie Sąd nie skrytykował komitetu doradczego za korzystanie z uprawnienia do ustalania kryteriów oceny porównawczej ( ). Sąd nie skrytykował również wyznaczenia tematów lub zagadnień, które miały ukierunkować prace komitetu doradczego podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Ponieważ Parlament podjął decyzję o zastosowaniu decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze, komitet doradczy musiał jedynie określić kryteria na podstawie treści ogłoszenia o naborze. Ponadto wszelkie tematy lub zagadnienia na potrzeby rozmów kwalifikacyjnych musiałyby być uzasadnione tymi kryteriami, a więc treścią ogłoszenia o naborze. W kontekście procedury naboru, której dotyczy niniejsza sprawa, regulowanej przez art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego i wewnętrzne zasady postępowania, ogłoszenie o naborze stanowi zewnętrzne granice całej procedury naboru, a kryteria stanowią konkretny wyraz tych granic. Z tego względu tematy lub zagadnienia do omówienia podczas rozmowy kwalifikacyjnej nie mogą być całkowicie oderwane od kryteriów oceny porównawczej określonych na początku postępowania w sprawie naboru. Stanowią one wzmocnienie czy też konkretyzację tych kryteriów. To do komitetu doradczego należy ustalenie niezbędnego związku między kryteriami a tematami poruszanymi podczas rozmowy kwalifikacyjnej. 57. Uważam zatem, że Sąd słusznie orzekł w pkt 119 zaskarżonego wyroku, że ranking kandydatów nie mógł opierać się wyłącznie na odpowiedziach udzielonych w ramach siedmiu tematów lub zagadnień omawianych podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ takie podejście nie spełniałoby wymogu, w myśl którego kryteria oceny porównawczej nie mogą ulec zmianie w trakcie procedury naboru. 58. Co się tyczy argumentu Parlamentu, iż Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, że procedura naboru była nieprawidłowa, ponieważ komitet doradczy nie poinformował prezydium o zmianie kryteriów wyboru, pragnę zauważyć, iż argument ten opiera się na błędnym założeniu. Jak wykazano powyżej, błędnym założeniem jest, że kryteria oceny porównawczej mogą ulec zmianie w trakcie procedury naboru. Komitet doradczy może ustalić pytania wynikające z kryteriów określonych na pierwszym etapie. W swoim sprawozdaniu dla prezydium komitet doradczy musi następnie wykazać, w jaki sposób odpowiedzi na pytania świadczą o tym, że dany kandydat jest odpowiedni na dane stanowisko, uwzględniając należycie te kryteria. 59. Ponadto Parlament niesłusznie utrzymuje, że Sąd w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku orzekł ultra petita w odniesieniu do naruszenia zasady przejrzystości. Sąd stwierdził w tych punktach, iż doszło do naruszenia tej zasady w kontekście naruszenia obowiązku informacyjnego względem prezydium w zakresie przekazania tematów lub zagadnień do dyskusji podczas rozmowy kwalifikacyjnej oraz w zakresie związku między tymi tematami a kryteriami oceny porównawczej. 60. Należy zatem odrzucić twierdzenie Parlamentu, że Sąd naruszył prawo w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku. 61. Nie przekonuje mnie również zarzut Parlamentu, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tych punktach jest wewnętrznie sprzeczne. Odnoszę wrażenie, że zarzut ten oparty jest na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. W pkt 66–73 tego wyroku Sąd orzekł, że instytucje dysponują szerokim zakresem uznania, gdy przyjmują przepisy wewnętrzne określające procedurę naboru kandydatów na stanowiska wysokiego szczebla, a decyzja określająca poszczególne etapy w procedurze stanowi szerokie ramy procedury naboru. Sąd uznał w konsekwencji, że nie jest rzeczą właściwą ustalenie kryteriów oceny porównawczej w treści tej decyzji. Na tym etapie wywodu Sąd nie odnosił się do kwestii spójności kryteriów stosowanych w toku procedury naboru czy też wymogu przekazywania informacji prezydium. Odrzucenie w pkt 74 zaskarżonego wyroku zarzutu niezgodności z prawem decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze nie stanowi zatem zakwestionowania ustalenia dokonanego w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku co do nieprawidłowości procedury w przypadku konkretnej procedury naboru. 62. Wreszcie Parlament krytykuje Sąd za stwierdzenie, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania bez zbadania, czy tematy lub zagadnienia omawiane podczas rozmów kwalifikacyjnych były związane z warunkami określonymi w ogłoszeniu o naborze ( ). W tym względzie pragnę zauważyć, że Parlament nie dąży do ustalenia związku między tematami lub zagadnieniami poruszanymi podczas rozmowy kwalifikacyjnej, kryteriami określonymi na początku procedury i ogłoszeniem o naborze. Parlament nie podnosił na przykład, że tematy lub zagadnienia poruszone na etapie rozmowy kwalifikacyjnej stanowiły konkretyzację kryteriów określonych na pierwszym etapie i w ogłoszeniu o naborze. Zamiast tego Parlament podnosi w swoim odwołaniu, że na etapie rozmów kwalifikacyjnych pierwotnie przyjęte kryteria nie były już wiążące dla komitetu doradczego. Parlament niesłusznie zarzuca zatem Sądowi, że ten powinien był zbadać istnienie związku, który sam Parlament uznaje za zbędny. 63. Uważam, że Sąd słusznie orzekł w pkt 112 zaskarżonego wyroku, że zmiana kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru wiąże się z ryzykiem dostosowania tych kryteriów do kandydatów na stanowisko, które ma być obsadzone. Parlament twierdzi zasadniczo, że ryzyko jest niewystarczające i że Sąd powinien był przeanalizować, czy tematy lub zagadnienia przewidziane na rozmowę kwalifikacyjną sprawiały, iż niektórzy kandydaci znaleźli się w korzystniejszej sytuacji. Na poparcie swojego stanowiska Parlament odnosi się do wyroków Vlachou/Trybunał Obrachunkowy ( ) i Caturla‑Poch i de la Fuente Pascual/Parlament ( ). Z tych dwóch wyroków wynika, że system lub metoda oceny kwalifikacji kandydatów nie powinny obiektywnie powodować, iż jedni kandydaci znajdą się w korzystniejszej sytuacji niż inni ( ). W mojej ocenie orzecznictwo to nie potwierdza wniosku, że dla stwierdzenia naruszenia zasady równego traktowania w procedurze naboru w każdej konkretnej sprawie należy zbadać, czy niektórzy kandydaci byli traktowani korzystniej niż inni. Co więcej, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie dotyczy innego problemu, a mianowicie związku między kryteriami a tematami lub zagadnieniami do omówienia podczas rozmowy kwalifikacyjnej ustalonymi w celu wyboru najodpowiedniejszego kandydata. 64. Wreszcie wydaje mi się, że twierdzenie Parlamentu, iż Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne w pkt 119 zaskarżonego wyroku, orzekając, że klasyfikacja kandydatów pod względem osiągnięć nie powinna opierać się wyłącznie na odpowiedziach udzielonych przez nich w ramach dyskusji na siedem tematów lub zagadnień podczas rozmowy kwalifikacyjnej, wynika z błędnego odczytania zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, zastosowanie przez Sąd sformułowania „wyłącznie” (w języku francuskim „uniquement”) można wyjaśnić zawartym w pkt 118 zaskarżonego wyroku stwierdzeniem, że pytania zadane podczas rozmowy kwalifikacyjnej nie powinny stać się nowymi kryteriami oceny porównawczej. Można to również wyjaśnić zawartym w pkt 123 zaskarżonego wyroku stwierdzeniem Sądu, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej nie stosowano kryteriów oceny porównawczej. Po drugie, to do Parlamentu należy wykazanie, że kryteria i tematy lub zagadnienia poruszone podczas procedury były powiązane i zostały uwzględnione jako całość przez organ powołujący. 65. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił pierwszy zarzut odwołania. B.   Zarzut ewentualny odwołania: naruszenie prawa przy interpretacji zasady proporcjonalności w odniesieniu do konsekwencji stwierdzenia nieważności spornej decyzji 66. Tytułem zarzutu ewentualnego Parlament podnosi, że stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu kandydata A na stanowisko dyrektora ds. środków przekazu jest wadliwe ze względu na naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia i naruszeniu zasady proporcjonalności. Zauważa on, że Sąd stwierdził nieważność decyzji wydanej na korzyść osoby trzeciej, a mianowicie kandydata A. Powołując się na wyrok Sądu w sprawie Spadafora/Komisja ( ), Parlament utrzymuje, że Sąd powinien był zbadać, ważąc wszystkie przeciwstawne interesy, czy sankcja w postaci stwierdzenia nieważności nie była zbyt surowa w stosunku do popełnionego uchybienia. 67. Fernando Carbajo Ferrero zauważa, że kandydat A nie mógł powołać się na zasadę uzasadnionych oczekiwań, zważywszy że decyzję o powołaniu go na stanowisko zaskarżono, a w każdym razie twierdzi, że stwierdzenie nieważności decyzji było proporcjonalne. 68. Uważam, że Parlament słusznie twierdzi, iż w pkt 146 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji bez zbadania, czy takie stwierdzenie nieważności jest proporcjonalne. W wyroku Sądu wydanym w sprawie Spadafora/Komisja ( ) przedstawiono wywód, który jest nad wyraz istotny dla niniejszego sporu. W powyższym wyroku stwierdzono zasadniczo, że strona skarżąca musi znaleźć się na powrót w sytuacji, w jakiej znajdowała się przed powstaniem nieprawidłowości w procedurze naboru. Niemniej jednak gdy przywrócenie poprzedniej sytuacji wiąże się ze stwierdzeniem nieważności aktów dotyczących osób trzecich i korzystnych dla tych osób, należy zbadać, czy stwierdzenie nieważności nie stanowi nadmiernej sankcji w stosunku do danej nieprawidłowości. W tym kontekście należy wziąć pod uwagę charakter tych niezgodnych z prawem aktów, interes strony skarżącej, interes osób trzecich oraz interes służby. 69. W tym przypadku stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty dotyka kandydata A, który został powołany na przedmiotowe stanowisko. W tych okolicznościach stwierdzenie nieważności jego powołania wymaga uprzedniego zbadania proporcjonalności takiego stwierdzenia nieważności, co wiąże się z rozważeniem wszystkich spornych interesów. W związku z tym Sąd naruszył prawo, gdy orzekł w pkt 146 zaskarżonego wyroku o stwierdzeniu nieważności spornej decyzji bez przeprowadzenia takiej oceny. 70. Trzeba jednak przypomnieć, że jeśli uzasadnienie orzeczenia Sądu jest wadliwe ze względu na naruszenie prawa Unii, ale jego sentencję należy uznać za zasadną w świetle innych względów prawnych, to naruszenie takie nie może skutkować uchyleniem tego orzeczenia, przy czym w takiej sytuacji uzasadnienie to należy zastąpić innym ( ). 71. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozważenie wszystkich spornych interesów powinno bowiem prowadzić do stwierdzenia nieważności spornej decyzji, bez uszczerbku dla obowiązku znalezienia przez administrację sprawiedliwego rozwiązania dla kandydata A. Mówiąc ściślej, w postępowaniu w sprawie naboru doszło do znaczącej nieprawidłowości. Jak wyjaśniłam powyżej w ramach analizy pierwszego zarzutu odwołania, komitet doradczy nie powinien był zmieniać kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru. Jeżeli chodzi o F. Carbaja Ferrera – stwierdzenie nieważności spornej decyzji leży w jego interesie, ponieważ odniesie on korzyść z wniesionej skargi. Co się tyczy administracji – nie dostrzegam szkody dla interesów służby. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie zastępuje dokonywanej przez administrację oceny tego, który z kandydatów powinien zostać powołany na przedmiotowe stanowisko. Parlament będzie musiał wznowić procedurę, wystrzegając się nieprawidłowości stwierdzonych w zaskarżonym wyroku. Po zakończeniu nowej procedury naboru Parlament może swobodnie wybrać najodpowiedniejszego kandydata na przedmiotowe stanowisko. Jeżeli chodzi o kandydata A, sytuacja jest odmienna. Stwierdzenie nieważności spornej decyzji stwarza dla kandydata A ryzyko utraty stanowiska, na które został on powołany. Co więcej, kandydat A nie ponosi odpowiedzialności za tę nieprawidłowość. Nawet jeżeli, jak utrzymuje F. Carbajo Ferrero, kandydat A nie mógł zignorować faktu, że jego powołanie nie było ostateczne, dopóki przed Sądem toczyło się postępowanie, w ramach którego zaskarżono decyzję o jego powołaniu, to nie zmienia to faktu, iż kandydat A nie zrobił nic niewłaściwego. 72. Jednocześnie okoliczność, że sytuacja wpływa na interesy kandydata A, nie oznacza, że Trybunał powinien powstrzymać się od stwierdzenia nieważności spornej decyzji w świetle zaistniałej nieprawidłowości. Administracja ma jednak obowiązek znaleźć sprawiedliwe rozwiązanie sytuacji w stosunku do osoby trzeciej, na którą ta sytuacja ma wpływ. Ściślej mówiąc, jeżeli po zakończeniu nowej procedury naboru na przedmiotowe stanowisko zostanie powołana inna osoba, Parlament jest zobowiązany do zabezpieczenia interesów kandydata A. 73. W świetle wszystkich powyższych rozważań uważam, że zarzut ewentualny odwołania należy oddalić jako bezskuteczny. VI. Wnioski 74. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił pierwszy zarzut odwołania i zarzut ewentualny. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA), ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, 45, s. 1385). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 3 marca 1993 r., Booss i Fischer/Komisja (T‑58/91, EU:T:1993:15, pkt 67). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 12 marca 2008 r., Giannini/Komisja (T‑100/04, EU:T:2008:68, pkt 132, 133 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Kryteria były następujące: „1) konkretne doświadczenie w dziedzinach wspomnianych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku lub ogłoszeniu o naborze: kierowanie główną jednostką organizacyjną w dziedzinie mediów, prasy i telekomunikacji; 2) administracja lub zarządzanie: doświadczenie w zarządzaniu (w dziedzinach takich jak zasoby ludzkie, zarządzanie, budżet, finanse itp.); 3) doświadczenie międzynarodowe: doświadczenie zawodowe w Unii Europejskiej lub środowisku międzynarodowym” (wolne tłumaczenie stanowiska skarżącego z francuskiego oryginału). ( ) Były to następujące tematy: „1) przyczyny ubiegania się o stanowisko oraz strategiczna wizja i biznesplan dla Dyrekcji; 2) sposób zapewnienia wykorzystania wszystkich kanałów komunikacyjnych w celu formułowania spójnego przekazu zgodnie ze strategicznymi ramami działania; 3) priorytety komunikacyjne na następny rok wyborczy; 4) sposób na zwiększenie oddziaływania wizyt wysokiego szczebla, ważnych dokumentów legislacyjnych i sesji plenarnych z perspektywy mediów; 5) promowanie polityki równości płci; 6) wyzwania dotyczące wstrzymywania działań i ustalania priorytetów negatywnych; 7) sposób na jak najlepsze wykorzystanie możliwości zamiany stanowisk AST na AD w kontekście zadań wyższego szczebla i niedostatku zasobów” (wolne tłumaczenie stanowiska skarżącego z francuskiego oryginału). ( ) Wyrok z dnia 3 marca 1993 r. (T‑58/91, EU:T:1993:15). ( ) Wyrok z dnia 3 marca 1993 r. (T‑58/91, EU:T:1993:15). ( ) Wyrok z dnia 19 maja 1983 r. (289/81, EU:C:1983:142). ( ) Wyrok z dnia 19 maja 1983 r. (306/81, EU:C:1983:143). ( ) Treść decyzji przytoczono w pkt 47 zaskarżonego wyroku. ( ) Treść decyzji określającej poszczególne etapy w procedurze dotyczy wyłącznie ogłoszenia o wolnym stanowisku. Niemniej jednak w niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 50 zaskarżonego wyroku, decyzja ta miała również zastosowanie do postępowania w sprawie naboru prowadzonego na podstawie ogłoszenia o naborze. ( ) Zobacz pkt 67 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 1990 r., Kalavros/Trybunał Sprawiedliwości (T‑160/89 i T‑161/89, EU:T:1990:86, pkt 37). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja (C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 19). ( ) Zobacz wyrok z dnia 28 września 2017 r., Hristov/Komisja i EMA (T‑495/16 RENV I i T‑495/16 RENV II, niepublikowany, EU:T:2017:676, pkt 139 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Wyrok z dnia 3 marca 1993 r. (T‑58/91, EU:T:1993:15, pkt 67). ( ) Wyrok z dnia 7 lutego 1990 r. (C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 19). ( ) Wyrok z dnia 30 października 1974 r. (188/73, EU:C:1974:112). ( ) Wyrok z dnia 19 maja 1983 r. (289/81, EU:C:1983:142, pkt 16). ( ) Wyrok z dnia 19 maja 1983 r. (306/81, EU:C:1983:143, pkt 16). ( ) Przeciwnie, zgodnie z pkt 69 zaskarżonego wyroku Sąd potwierdził szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom w kontekście postępowania w sprawie naboru na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. ( ) Parlament przytacza kilka punktów własnej odpowiedzi na skargę i dupliki z postępowania w pierwszej instancji. Punkty te nie służą jednak ustaleniu związku między poszczególnymi kryteriami a tematami w obrębie procedury naboru. Duplika zawiera jeden potencjalnie istotny argument, w którym Parlament stwierdza, że „doświadczenie zawodowe” może być powiązane z różnymi elementami określonymi w pkt 4 i 5 ogłoszenia o naborze. Nie rozwija jednak tego argumentu w swoim stanowisku i nie twierdzi, że tematy poruszane podczas rozmowy kwalifikacyjnej są związane z kryteriami określonymi na początku postępowania w sprawie naboru. ( ) Wyrok z dnia 6 lutego 1986 r. (143/84, EU:C:1986:55). ( ) Wyrok z dnia 13 lipca 1989 r. (361/87 i 362/87, EU:C:1989:317). ( ) Wyrok z dnia 6 lutego 1986 r., Vlachou/Trybunał Obrachunkowy (143/84, EU:C:1986:55, pkt 17, 19). ( ) Wyrok z dnia 5 grudnia 2017 r. (T‑250/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:866, pkt 110). ( ) Ibidem. ( ) Wyrok z dnia 10 lutego 2021 r., RFA International/Komisja (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, pkt 61).