C-613/21

WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2023 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura powołania na stanowisko dyrektora – Ogłoszenie o wolnym stanowisku i ogłoszenie o naborze – Odrzucenie kandydatury na stanowisko i powołanie innego kandydata – Nieprawidłowości w postępowaniu rekrutacyjnym – Oczywisty błąd w ocenie – Przejrzystość – Równość traktowania W sprawie C‑613/21 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 1 października 2021 r., Parlament Europejski, który reprezentowali C. González Argüelles, R. Schiano i I. Terwinghe, w charakterze pełnomocników, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Fernando Carbajo Ferrero, zamieszkały w Brukseli (Belgia), którego reprezentowała L. Levi, avocate, strona skarżąca w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: M. Safjan, prezes izby, N. Jääskinen i M. Gavalec (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. Medina, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 września 2022 r., wydaje następujący Wyrok W swym odwołaniu Parlament Europejski wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2021 r., Carbajo Ferrero/Parlament (T‑670/19, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2021:435), w którym Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność decyzji Parlamentu z dnia 10 grudnia 2018 r. o odrzuceniu kandydatury Fernanda Carbaja Ferrera i powołaniu A, innego kandydata na stanowisko dyrektora ds. środków przekazu w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji Parlamentu (zwanej dalej „sporną decyzją”), a po drugie zasądził na jego rzecz od Parlamentu kwotę 40000 EUR, tytułem odszkodowania. Okoliczności leżące u podstaw sporu Okoliczności leżące u podstaw sporu przedstawiono w pkt 1–18 zaskarżonego wyroku, a na potrzeby niniejszego postępowania można je streścić następująco: F. Carbajo Ferrero rozpoczął służbę w Parlamencie w dniu 21 kwietnia 1986 r. w charakterze urzędnika. Pełnił on w Parlamencie różne funkcje związane z kontaktami z prasą, informacjami, kulturą i środkami przekazu. Parlament opublikował w dniu 27 lutego 2018 r. ogłoszenie o wolnym stanowisku na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwane dalej „ogłoszeniem o wolnym stanowisku”), w celu obsadzenia stanowiska dyrektora ds. środków przekazu w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji (zwanego dalej „dyrektorem ds. środków przekazu”). Termin zgłoszeń upływał w dniu 23 marca 2018 r. F. Carbajo Ferrero odpowiedział na to ogłoszenie w dniu 22 marca 2018 r. W odpowiedzi na opublikowane ogłoszenie o wolnym stanowisku do Parlamentu wpłynęły trzy kandydatury. W celu zapewnienia sobie możliwości większego wyboru przy obsadzeniu stanowiska dyrektora ds. środków przekazu w dniu 27 marca 2018 r. Parlament opublikował ogłoszenie o przeniesieniu na podstawie art. 29 ust. 1 lit. b) Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwane dalej „ogłoszeniem o przeniesieniu”). Ponadto w dniu 13 kwietnia 2018 r. Parlament opublikował w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o naborze na podstawie art. 29 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (Dz.U. 2018, C 132 A, s. 1) (zwane dalej „ogłoszeniem o naborze”). Termin zgłaszania kandydatur wskazany w ogłoszeniu o naborze upływał w dniu 27 kwietnia 2018 r. Łącznie zgłosiło się 16 kandydatów, przy czym trzech odpowiedziało na ogłoszenie o wolnym stanowisku, jeden – na ogłoszenie o przeniesieniu, natomiast 12 pozostałych – na ogłoszenie o naborze. Wśród tych kandydatów znajdował się A, który w dniu 26 kwietnia 2018 r. zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze. Ponieważ dyrektor ds. środków przekazu nie został jeszcze powołany, w dniu 1 czerwca 2018 r. F. Carbajo Ferrero przejął tymczasowo obowiązki związane z tym stanowiskiem w celu zapewnienia ciągłości działań Dyrekcji ds. Środków Przekazu. W ramach procedury powołania dyrektora ds. środków przekazu ustanowiono komitet doradczy ds. powoływania urzędników wyższego szczebla (zwany dalej „komitetem doradczym”), co odbyło się zgodnie z decyzją Prezydium Parlamentu (zwanego dalej „Prezydium”) z dnia 16 maja 2000 r., określającą poszczególne etapy w procedurze naboru urzędników wyższego szczebla, zmienioną decyzją Prezydium z dnia 18 lutego 2008 r. (zwaną dalej „decyzją określającą etapy w procedurze”). Podczas posiedzenia w dniu 4 października 2018 r. komitet doradczy przyjął kryteria służące dokonywaniu oceny porównawczej kandydatur (zwane dalej „kryteriami oceny porównawczej”). Na podstawie tych kryteriów komitet doradczy sporządził listę kandydatów i zarekomendował Prezydium zaproszenie konkretnych osób na rozmowę kwalifikacyjną. Prezydium jednomyślnie przyjęło tę propozycję. Wśród kandydatów zaproszonych na rozmowę kwalifikacyjną znaleźli się: F. Carbajo Ferrero, który zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o wolnym stanowisku, kandydat A, który zgłosił swoją kandydaturę w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze, oraz kandydat B, który był jedynym kandydatem zgłaszającym się w odpowiedzi na ogłoszenie o przeniesieniu. Przed rozmową z kandydatami komitet doradczy przygotował siedem tematów lub zagadnień stanowiących podstawę rozmów kwalifikacyjnych, aby przeanalizować kandydatury i stworzyć ranking kandydatów po przeprowadzeniu rozmów. Rozmowy kwalifikacyjne przeprowadzono w dniu 19 listopada 2018 r. Na podstawie tych rozmów komitet doradczy przedstawił Prezydium sprawozdanie z uzasadnieniem na potrzeby podjęcia przez nie decyzji w kwestii kandydatur. W sprawozdaniu tym przedstawiono ranking kandydatów sporządzony według ich osiągnięć, w celu ustalenia, który z nich posiadał najlepsze kwalifikacje do objęcia stanowiska dyrektora ds. środków przekazu, a ponadto sprawozdanie to zawierało w załączeniu rekomendację. Na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2018 r., komitet doradczy zaproponował trzech kandydatów do objęcia wolnego stanowiska w kolejności pierwszeństwa. Na pierwszym miejscu znalazł się kandydat A, na drugim – F. Carbajo Ferrero, a na trzecim – kandydat B. Prezydium, działając w charakterze organu powołującego, postanowiło zastosować się do rekomendacji komitetu doradczego i na omawiane stanowisko powołało kandydata A. W dniu 11 grudnia 2018 r. dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji Parlamentu poinformował jej pracowników o zakończeniu procedury rekrutacyjnej i podziękował F. Carbajowi Ferrerowi za tymczasowe pełnienie obowiązków w Dyrekcji ds. Środków Przekazu we wspomnianej dyrekcji generalnej w okresie od dnia 1 czerwca 2018 r. Wiadomością elektroniczną z dnia 12 grudnia 2018 r. sekretarz generalny Parlamentu doręczył F. Carbajowi Ferrerowi sporną decyzję. W dniu 8 marca 2019 r. F. Carbajo Ferrero wniósł, na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zażalenie na sporną decyzję, które zostało oddalone w dniu 21 czerwca 2019 r. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok W dniu 1 października 2019 r. F. Carbajo Ferrero wniósł do Sądu skargę na podstawie art. 270 TFUE, w której domagał się po pierwsze – stwierdzenia nieważności spornej decyzji, a po drugie – zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miał ponieść wskutek wydania tej decyzji. Fernando Carbajo Ferrero podniósł pięć zarzutów na poparcie swojej skargi. W zaskarżonym wyroku Sąd przeanalizował drugą część zarzutu drugiego, który dotyczył naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego w trakcie przeprowadzania procedury naboru, a także naruszenia zasad pewności prawa, przejrzystości, dobrej administracji i równego traktowania. W tym względzie Sąd uznał w istocie w pkt 111–123 zaskarżonego wyroku, że szeroki zakres uznania przysługujący administracji w odniesieniu do zasad organizacji procedury naboru jest ograniczony poszanowaniem zasad równego traktowania kandydatów i dokonywania ich wyboru w sposób obiektywny, które wymagają, po pierwsze, aby kryteria oceny porównawczej zostały ustalone przed danym naborem, a po drugie, aby kryteria oceny porównawczej nie były zmieniane w trakcie procedury naboru, w celu uniknięcia ryzyka dostosowania wspomnianych kryteriów do zgłoszonych kandydatur. Sąd wskazał w pkt 119 zaskarżonego wyroku, że decyzja określająca etapy w procedurze przewiduje przyjęcie kryteriów oceny porównawczej osiągnięć na początku postępowania, czyli przed otrzymaniem kandydatur, i nie przewiduje możliwości zmiany tych kryteriów na etapie rozmów kwalifikacyjnych. Sąd stwierdził jednak, że w niniejszym przypadku, o ile takie kryteria pozwoliły na sporządzenie rankingu kandydatur w celu uwzględnienia tylko niektórych z nich, o tyle nie zostały one zastosowane podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami ani przy ocenie odpowiedzi na pytania zadawane podczas rozmów kwalifikacyjnych, na podstawie których sporządzono ranking kandydatów według ich osiągnięć. Na drugim etapie procedury naboru komitet doradczy przygotował bowiem siedem tematów lub zagadnień do dyskusji mających służyć ocenie kandydatów, którzy zostali umieszczeni w rankingu według ich osiągnięć wyłącznie na podstawie udzielonych odpowiedzi na pytania dotyczące tych tematów lub zagadnień, poruszonych podczas tych rozmów. Sąd uznał w pkt 124 i 125 zaskarżonego wyroku, że Parlament nie wykazał, iż te same kryteria oceny porównawczej osiągnięć były stosowane na różnych etapach procedury naboru ani iż Prezydium, jako organ powołujący, zostało poinformowane o tym, że kryteria ustalone przez komitet doradczy przed otrzymaniem kandydatur nie zostały wykorzystane w celu porównywania osiągnięć kandydatów podczas rozmów kwalifikacyjnych. W związku z tym Sąd uznał –uwzględniwszy drugą część zarzutu drugiego skargi F. Carbaja Ferrera w zakresie, w jakim krytykował on brak przejrzystości poszczególnych etapów postępowania rekrutacyjnego i wynikające z tego naruszenie zasady dobrej administracji i zasady równego traktowania – że sporna decyzja została wydana w wyniku postępowania dotkniętego wadami. Sąd uwzględnił również drugą część zarzutu trzeciego, a tym samym zarzut ten w całości, w zakresie, w jakim skarżący podniósł w tej części, że sporna decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie, wynikającym z tego, iż kandydatura A została wybrana bez należytego poinformowania organu powołującego o doświadczeniu zawodowym F. Carbaja Ferrera. Sąd doszedł do tej oceny, stwierdziwszy w pkt 139 zaskarżonego wyroku, że z fragmentu sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami, który posłużył organowi powołującemu za podstawę do wydania spornej decyzji, nie wynikało, iż komitet doradczy należycie uwzględnił doświadczenie zawodowe F. Carbaja Ferrera w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji Parlamentu, ponieważ wspomniany fragment wskazywał jedynie, że był on kierownikiem wydziału w tej dyrekcji generalnej od 2009 r., podczas gdy w rzeczywistości kierownikiem wydziału w tej dyrekcji generalnej był on od 1999 r., czego Parlament nie kwestionuje. Ponadto fragment ten nie zawierał wzmianki o tym, że od dnia 1 czerwca 2018 r. F. Carbajo Ferrero pełnił tymczasowo obowiązki związane ze stanowiskiem do obsadzenia. W związku z tym, uznawszy, że sporna decyzja została wydana w następstwie procedury dotkniętej wadami i że była ona dotknięta oczywistym błędem w ocenie wynikającym z nieścisłości informacji przekazanych organowi powołującemu, Sąd stwierdził nieważność tej decyzji bez badania pozostałych argumentów podniesionych przez F. Carbaja Ferrera na poparcie zarzutu trzeciego, ani bez badania zarzutów czwartego i piątego. Ponadto Sąd uwzględnił częściowo podniesione przez F. Carbaja Ferrera żądanie odszkodowawcze w zakresie, w jakim dotyczyło ono naprawienia szkody majątkowej, i zasądził od Parlamentu na jego rzecz, tytułem naprawienia tej szkody, kwotę w wysokości 40000 EUR. Żądania stron w postępowaniu przed Trybunałem W odwołaniu Parlament wnosi do Trybunału o: – tytułem żądania głównego – uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie oraz – tytułem żądania ewentualnego – uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi i obciążenie F. Carbaja Ferrera całością kosztów postępowania. Fernando Carbajo Ferrero wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie swoich żądań Parlament podnosi w odwołaniu dwa zarzuty. W zarzucie pierwszym podnosi on, że Sąd naruszył prawo i przeinaczył okoliczności faktyczne, orzekłszy, że procedura naboru była dotknięta wadami. W zarzucie drugim podnosi on, że Sąd naruszył prawo oraz przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody poprzez uznanie, że sporna decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie. Ponadto Parlament podnosi tytułem ewentualnym, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zasadę proporcjonalności w zakresie zaniechania zbadania konsekwencji stwierdzenia nieważności spornej decyzji. W przedmiocie zarzutu pierwszego Zarzut pierwszy składa się z czterech części, które należy rozpatrzyć łącznie. Argumentacja stron W pierwszej części zarzutu pierwszego Parlament podnosi, że Sąd, dokonując wykładni decyzji określającej etapy w procedurze, dopuścił się naruszenia prawa i orzekł w oparciu o wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. Po pierwsze, z pkt 4 decyzji określającej etapy w procedurze naboru urzędników wyższego szczebla wynika, że procedura ta obejmuje dwa etapy, z których pierwszy, fakultatywny, składa się z oceny porównawczej osiągnięć kandydatów na podstawie dokumentów zgłoszeniowych i na sporządzeniu listy kandydatów, a drugi polega na przeprowadzeniu rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami znajdującymi się na tej liście. Parlament wyjaśnia, że kryteria oceny porównawczej są stosowane wyłącznie na jej pierwszym etapie, ponieważ decyzja ta nie nakłada w żadnym wypadku obowiązku stosowania tych samych kryteriów oceny porównawczej w ramach drugiego etapu, ani nie zakazuje ewentualnego przyjmowania nowych kryteriów. W kontekście spornej procedury naboru komitet doradczy przyjął trzy kryteria oceny porównawczej, a następnie przygotował siedem tematów poruszanych w dyskusji podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami. Parlament utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 117–119 zaskarżonego wyroku, że nie mógł on na drugim etapie procedury naboru i sporządzania rankingu kandydatów według ich osiągnięć zmieniać kryteriów oceny porównawczej kandydatur, które zostały zastosowane na pierwszym etapie selekcji. Postępując w ten sposób, Sąd pozbawił administrację bardzo szerokiego zakresu uznania przy określaniu zasad procedury naboru. Po drugie, Parlament podkreśla, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, stwierdzając w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, że komitet doradczy nieprawidłowo nie powiadomił Prezydium o niezastosowaniu kryteriów oceny porównawczej na etapie rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami. Po trzecie, Parlament powołuje się na sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przypomina on, że w pkt 65 tego wyroku Sąd wskazał na zarzut szczegółowy sformułowany przez F. Carbaja Ferrera na poparcie jego zarzutu niezgodności z prawem decyzji określającej etapy w procedurze, zgodnie z którym „wspomniana decyzja nie przewiduje przyjęcia przez komitet doradczy kryteriów, według których dokonuje się porównania osiągnięć kandydatów podczas rozmów kwalifikacyjnych w celu sporządzenia rankingu według ich osiągnięć, ani przekazania tych kryteriów organowi powołującemu”. Tymczasem o sprzeczności świadczy z jednej strony oddalenie przez Sąd w całości tego zarzutu niezgodności z prawem, bez odniesienia się wyraźnie do tego zarzutu szczegółowego, a z drugiej strony uznanie w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, że niepoinformowanie Prezydium o kryteriach oceny porównawczej osiągnięć stanowi naruszenie prawa. W drugiej części zarzutu pierwszego Parlament podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez dokonanie w pkt 111 i 112 zaskarżonego wyroku wykładni zasady równego traktowania w ten sposób, iż z owej zasady wynika ogólny obowiązek przyjęcia wspomnianych kryteriów przed otrzymaniem kandydatur, połączony z zakazem ich zmiany w trakcie procedury naboru. W tym względzie Parlament kwestionuje znaczenie wyroku z dnia 3 marca 1993 r., Booss i Fischer/Komisja (T‑58/91, EU:T:1993:15), na którym oparł się Sąd, orzekając w pkt 111 i 112 zaskarżonego wyroku, że kryteria oceny porównawczej nie powinny ulegać zmianie w trakcie procedury naboru. Parlament podkreśla, że sprawa, w której zapadł tamten wyrok, dotyczyła ogłoszenia o wolnym stanowisku opublikowanego na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego, natomiast w niniejszej sprawie Prezydium postanowiło rozszerzyć swoje możliwości wyboru, publikując ogłoszenie o naborze na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Ten ostatni przepis przewiduje zaś procedurę specjalną, w trakcie której organ powołujący może stosować kryteria, które nie zostały wskazane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Parlament jest zdania, że jego argumentacja znajduje poparcie w wyrokach z dnia 19 maja 1983 r., Mavridis/Parlament (289/81, EU:C:1983:142, pkt 16) i z dnia 19 maja 1983 r., Verros/Parlament (306/81, EU:C:1983:143, pkt 16). Parlament dodaje, że ogólny zakaz zmiany kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru nie jest zgodny z art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Parlament zarzuca również Sądowi błędne zastosowanie w niniejszej sprawie zasady równego traktowania. W tym względzie podnosi on, po pierwsze, że Sąd nigdy nie stwierdził, iż Parlament naruszył ramy prawne określone w ogłoszeniach o wolnym stanowisku, przeniesieniu i naborze. Po drugie, twierdzi on, że Sąd nie zbadał, czy tematy poruszane podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami miały związek z warunkami określonymi w ogłoszeniu o naborze i czy niektórzy kandydaci znaleźli się w korzystniejszej sytuacji niż inni. W trzeciej części zarzutu pierwszego Parlament podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, orzekając w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, iż Parlament naruszył zasadę przejrzystości, ponieważ Prezydium, działając jako organ powołujący, nie zostało poinformowane o rzekomym zastąpieniu kryteriów oceny porównawczej osiągnięć siedmioma tematami lub zagadnieniami przygotowanymi na potrzeby rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami. Ponadto Parlament twierdzi, że Sąd orzekł ultra petita, ponieważ F. Carbajo Ferrero podnosił naruszenie zasady przejrzystości w stosunku do kandydatów, a nie w stosunku do Prezydium. W czwartej części zarzutu pierwszego Parlament podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając w pkt 119 zaskarżonego wyroku, iż ranking sporządzony według osiągnięć nie może opierać się „wyłącznie” na odpowiedziach udzielonych przez kandydatów na siedem tematów lub zagadnień w ramach dyskusji podczas rozmów kwalifikacyjnych. W tym względzie Parlament podkreśla, że żaden element akt sprawy nie wskazuje na to, by do celów sporządzenia rankingu Prezydium nie wzięło pod uwagę doświadczenia zawodowego i kompetencji kandydatów. Okoliczność ta została nawet ustalona przez Sąd w pkt 12 zaskarżonego wyroku. Fernando Carbajo Ferrero podnosi, że zarzut ten należy oddalić. Ocena Trybunału Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, choć organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania przy porównywaniu osiągnięć kandydatów i może z niego korzystać w szczególności przy badaniu kandydatury na stanowisko, które ma być obsadzone, to jednak jest on zobowiązany to czynić w granicach, które wyznaczył sobie w ogłoszeniu o wolnym stanowisku (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja, C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Na tej podstawie Sąd słusznie zauważył w pkt 139 wyroku z dnia 28 września 2017 r., Hristov/Komisja i EMA (T‑495/16 RENV I i T‑495/16 RENV II, niepublikowany, EU:T:2017:676), że organowi powołującemu przysługuje – w szczególności, gdy stanowisko, które ma być obsadzone, jest bardzo wysokie – szeroki zakres uznania przy porównywaniu osiągnięć kandydatów na takie stanowisko. Z uznania tego należy korzystać przy jak najszerszym poszanowaniu wszystkich właściwych unormowań, to jest nie tylko ogłoszenia o wolnym stanowisku, lecz również ewentualnych uregulowań proceduralnych, które organ przyjął w celu wykonywania przysługującego mu zakresu uznania. Tym samym przepisy mające zastosowanie do procedury powołania stanowią również część ram prawnych, których organ powołujący musi rygorystycznie przestrzegać przy korzystaniu z przysługującego mu szerokiego zakresu uznania. Jak podkreśla w istocie rzecznik generalna w pkt 48–52 opinii, decyzja określająca etapy w procedurze stanowi część tych właściwych uregulowań, a wspomniane etapy, powiązane ze sobą, stanowią jednolitą procedurę naboru. Zgodnie z jednolitym charakterem tej procedury przyjęcie kryteriów oceny porównawczej przez komitet doradczy, o którym mowa w pkt 4 lit. a) tej decyzji, stanowi podstawę całego postępowania, a każdy temat lub zagadnienie poruszane podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami, o których mowa w pkt 4 lit. e) tej decyzji, musi wynikać z tych kryteriów, aby komitet doradczy mógł ocenić przydatność kandydatów zaproszonych na rozmowy kwalifikacyjne w świetle każdego kryterium. Należy zatem stwierdzić, że Sąd nie dokonał błędnej wykładni pkt 4 decyzji określającej etapy w procedurze, uznając w pkt 111, 112, 114 i 119 zaskarżonego wyroku, że szeroki zakres uznania administracji, jakim dysponuje w odniesieniu do zasad organizacji procedury naboru, jest ograniczony w ten sposób, że, po pierwsze, kryteria oceny porównawczej należy ustalać na podstawie ogłoszeń o wolnych stanowiskach, przeniesieniu i naborze podczas pierwszego etapu procedury naboru przed rozpoczęciem danego naboru, czyli przed otrzymaniem kandydatur; a po drugie, że kryteria te nie mogą być zmieniane w trakcie procedury naboru. Z tego względu Sąd słusznie wskazał w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że pytania zadawane podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami nie powinny stać się nowymi kryteriami oceny porównawczej osiągnięć kandydatów, przyjętymi po wstępnej selekcji kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną. Sąd zresztą słusznie oparł się w pkt 111 i 112 zaskarżonego wyroku na pkt 67 wyroku z dnia 3 marca 1993 r., Booss i Fischer/Komisja (T‑58/91, EU:T:1993:15), który odsyła do pkt 38–40 wyroku z dnia 30 października 1974 r., Grassi/Rada (188/73, EU:C:1974:112), oraz do pkt 20–22 wyroku z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja (C‑343/87, EU:C:1990:49), zgodnie z którymi w trakcie trwania procedury naboru urzędników zasada równego traktowania wymaga, aby kryteria oceny porównawczej zostały ustalone przed rozpoczęciem danego naboru i nie były zmieniane w trakcie postępowania. Parlament powołuje się na wyroki z dnia 19 maja 1983 r., Mavridis/Parlament (289/81, EU:C:1983:142, pkt 16) i z dnia 19 maja 1983 r., Verros/Parlament (306/81, EU:C:1983:143, pkt 16), zgodnie z którymi w ramach szczególnej procedury przewidzianej w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego lub w przypadku gdy została wyznaczona komisja do spraw naboru, której organ powołujący delegował swoje uprawnienie w zakresie naboru, organ ten nie jest zobowiązany do stosowania przepisów załącznika III do regulaminu pracowniczego dotyczących ogłoszeń o konkursie i może również stosować w trakcie procedury kryteria, które nie zostały określone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Jednakże wyroki te nie zostały wydane w kontekście procedury naboru, w odniesieniu do której decyzja, wydana specjalnie w celu określenia etapów tego postępowania, przewidywała, że kryteria oceny porównawczej powinny zostać ustalone przez komitet doradczy na podstawie tekstu ogłoszenia o naborze. W związku z tym wspomniane wyroki nie mogą stanowić poparcia dla argumentacji Parlamentu, zgodnie z którą możliwa była zmiana kryteriów analizy porównawczej w trakcie rozpatrywanej procedury naboru. W konsekwencji Parlament nie może utrzymywać, że w pkt 117–119 zaskarżonego wyroku Sąd, uznając, iż komitet doradczy nie poinformował Prezydium jako organu powołującego o tym, że kryteria oceny porównawczej osiągnięć ustalone dla pierwszego etapu procedury naboru nie zostały wykorzystane w celu porównania osiągnięć kandydatów podczas rozmów kwalifikacyjnych, odmówił Prezydium uprawnienia do własnego sposobu organizacji procedury naboru, wchodzącego w zakres jego bardzo szerokiego zakresu uznania. W tych punktach Sąd ograniczył się bowiem do wyjaśnienia, że rozpatrywany sposób nie spełnia wymogu, zgodnie z którym ocena porównawcza kwalifikacji i kompetencji kandydatów powinna zostać dokonana w oparciu o kryteria oceny porównawczej osiągnięć ustalone przed otrzymaniem kandydatur, na podstawie ogłoszeń o wolnym stanowisku, przeniesienia i naborze, które nie mogą zostać zmienione w toku procedury naboru. Tym samym należy zatem oddalić argumenty Parlamentu, zgodnie z którymi w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia prawa. Po pierwsze, Parlament nie ma podstaw, by twierdzić, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, iż komitet doradczy niesłusznie nie powiadomił Prezydium, jako organu powołującego, o okoliczności, że podczas rozmów kwalifikacyjnych nie wykorzystano uprzednio określonych kryteriów oceny porównawczej osiągnięć. W tym względzie z pkt 123 zaskarżonego wyroku, którego treść nie jest kwestionowana w ramach postępowania odwoławczego, wynika, że o ile Parlament twierdził w pierwszej instancji, że lista tematów lub zagadnień poruszonych podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami została przekazana Prezydium, działającemu jako organ powołujący, o tyle uprzednio określone kryteria oceny porównawczej osiągnięć kandydatów nie zostały zastosowane w odniesieniu do rozmów kwalifikacyjnych lub w odniesieniu do oceny odpowiedzi udzielonych na pytania zadane podczas rozmów kwalifikacyjnych, na podstawie których sporządzono ranking kandydatów według ich osiągnięć, a komitet doradczy nie poinformował Prezydium o niezastosowaniu tych kryteriów. Tymczasem Sąd w pkt 113 zaskarżonego wyroku orzekł, że kryteria oceny porównawczej należy zgłosić organowi powołującemu, tak aby umożliwić mu poznanie i zrozumienie sposobu dokonywania oceny osiągnięć zarówno na etapie selekcji kandydatów, którzy mają zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną, jak i na etapie przeprowadzania rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami w celu sporządzenia rankingu kandydatów w preferowanej kolejności. W konsekwencji, ponieważ Parlament nie wykazał przed Sądem, że tematy lub zagadnienia przygotowane na potrzeby rozmów kwalifikacyjnych odpowiadały uprzednio określonym kryteriom oceny porównawczej osiągnięć kandydatów i stanowiły ich przedłużenie, nie może on zarzucać Sądowi badania w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku, czy Prezydium, jako organ powołujący, zostało poinformowane o tym, że kryteria oceny porównawczej osiągnięć nie zostały zastosowane podczas rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami. Po drugie, Parlament niesłusznie utrzymuje, że w pkt 120–124 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł ultra petita w odniesieniu do uchybienia zasadzie przejrzystości. Sąd stwierdził takie uchybienie w kontekście naruszenia zasady dobrej administracji w związku z niedopełnieniem obowiązku poinformowania Prezydium z jednej strony o związku pomiędzy zagadnieniami lub tematami, jakie należy poruszyć w trakcie rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami, a kryteriami oceny porównawczej określonymi przed otrzymaniem kandydatur, a z drugiej strony o niezastosowaniu tych kryteriów w trakcie rozmów kwalifikacyjnych. Po trzecie, wbrew temu, co twierdzi Parlament, uzasadnienie nie zawiera wewnętrznej sprzeczności między pkt 66–73 a pkt 120–124 zaskarżonego wyroku. W pkt 66–73 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że decyzja określająca etapy w procedurze ustanawia ogólne ramy procedury naboru i że okoliczność, iż decyzja ta nie określa szczegółowo sposobu, w jaki rekomendacja została zredagowana ani też nie precyzuje, że akta kandydatów są udostępniane Prezydium wraz ze sprawozdaniem z rozmów kwalifikacyjnych i rekomendacją, nie wystarcza, by uznać, że decyzja ta narusza zasady dobrej administracji, równego traktowania i niedyskryminacji. Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 61 opinii, na tym etapie swojego rozumowania Sąd nie zbadał jeszcze kwestii spójności kryteriów zastosowanych w toku procedury naboru ani obowiązku informowania Prezydium, tak więc stwierdzenie zawarte w pkt 74 zaskarżonego wyroku nie podważa stwierdzenia poczynionego w pkt 120–124 tego wyroku. Co się tyczy argumentu podniesionego przez Parlament w celu wykazania błędności wykładni zasady równego traktowania, zgodnie z którą zakaz zmiany kryteriów oceny porównawczej w trakcie postępowania w sprawie jest niezgodny z art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego, należy zauważyć, podobnie jak uczynił to F. Carbajo Ferrero, że załącznik III nie ma zastosowania do procedur opartych na art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Jeśli chodzi o zarzut szczegółowy dotyczący zastosowania w niniejszej sprawie zasady równego traktowania, należy stwierdzić przede wszystkim, że jest on bezskuteczny w zakresie, w jakim uznano w nim, iż Sąd nie zbadał, czy też nie orzekł, czy Parlament naruszył ramy prawne określone w ogłoszeniach o wolnym stanowisku, przeniesieniu i naborze. Jak bowiem wynika z pkt 112 zaskarżonego wyroku, zmiana kryteriów oceny porównawczej w trakcie procedury naboru wiąże się z ryzykiem dostosowania tych kryteriów do kandydatów na stanowisko, które ma być obsadzone. Tymczasem w tym względzie bez znaczenia pozostaje badanie kwestii, czy taka zmiana nie uwzględnia rzeczonych ram. Następnie ta sama ocena nasuwa się w odniesieniu do badania odnoszącego się do tego, czy siedem tematów lub zagadnień przygotowanych na potrzeby rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami i wyłącznie stosowanych w trakcie tych rozmów, zostało przygotowane na podstawie ogłoszenia o naborze. Ponadto, biorąc pod uwagę, że Parlament nie powołał się wyraźnie ani tym bardziej nie wykazał w pierwszej instancji takiej zależności, nie można twierdzić, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez nieprzeprowadzenie takiego badania. Wreszcie, co się tyczy ryzyka, że kryteria oceny porównawczej osiągnięć mogą być dostosowane do kandydatów, którzy ubiegali się o stanowisko do obsadzenia, Parlament podnosi zasadniczo, że takie hipotetyczne ryzyko nie wystarcza samo w sobie i że w związku z tym Sąd powinien był sprawdzić, czy tematy lub zagadnienia poruszane podczas rozmów kwalifikacyjnych rzeczywiście mogły uprzywilejować niektórych kandydatów. Na poparcie swojego argumentu Parlament opiera się na wyrokach z dnia 6 lutego 1986 r., Vlachou/Trybunał Obrachunkowy (143/84, EU:C:1986:55), a także z dnia 13 lipca 1989 r., Caturla-Poch i de la Fuente Pascual/Parlament (361/87 i 362/87, EU:C:1989:317), z których wynika, że gdy komisja konkursowa ustala kryteria oceny po otrzymaniu listy kandydatów dopuszczonych do egzaminów, naruszenie zasady równego traktowania można stwierdzić dopiero po zbadaniu, czy kryteria te obiektywnie mogą spowodować korzystniejsze traktowanie niektórych kandydatów w stosunku do innych. Tymczasem, jak podkreśla rzecznik generalna w pkt 63 opinii, po pierwsze z tego orzecznictwa nie wynika, że dla stwierdzenia naruszenia zasady równego traktowania w procedurze naboru w każdej konkretnej sprawie należy zbadać, czy niektórzy kandydaci byli traktowani korzystniej niż inni. Natomiast sprawy, które stały się podstawą tych dwóch wyroków, dotyczyły innego zagadnienia niż to, które stanowi sedno niniejszej sprawy, a mianowicie związku między kryteriami oceny porównawczej a tematami lub zagadnieniami do omówienia podczas rozmowy kwalifikacyjnej ustalonymi w celu wyboru najodpowiedniejszego kandydata. W odniesieniu do zarzutu szczegółowego podniesionego przez Parlament przeciwko uzasadnieniu zawartemu w pkt 119 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym żaden dokument z akt sprawy nie wskazuje, że ranking sporządzony według osiągnięć kandydatów opierał się „wyłącznie” na odpowiedziach udzielonych podczas rozmów kwalifikacyjnych, wystarczy zauważyć, że użycie tego terminu wpisuje się w ocenę dokonaną przez Sąd. Sąd posłużył się bowiem zwrotem „wyłącznie” ze względu, po pierwsze, na fakt, że w pkt 118 tego wyroku uznał, iż pytania zadane kandydatom podczas rozmowy kwalifikacyjnej nie powinny stać się nowymi kryteriami oceny porównawczej osiągnięć, przyjętymi w trakcie procedury naboru, już po wpłynięciu i „posortowaniu” kandydatur, a po drugie, ze względu na fakt, że w pkt 123 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż kryteria oceny porównawczej osiągnięć kandydatów nie zostały zastosowane w trakcie rozmów kwalifikacyjnych i w trakcie oceny odpowiedzi na pytania zadane w ich trakcie, w wyniku których powstał ranking kandydatów sporządzony według ich osiągnięć. W świetle powyższych rozważań zarzut pierwszy należy oddalić. W przedmiocie zarzutu drugiego Zarzut drugi można podzielić na dwie części. W pierwszej części tego zarzutu Parlament podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznawszy, iż sporna decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie wynikającym z nieścisłości informacji przekazanych Prezydium na temat przebiegu kariery zawodowej F. Carbaja Ferrera. W drugiej części rzeczonego zarzutu Parlament podnosi, że wskazany oczywisty błąd w ocenie wynika z przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów. W pierwszej kolejności należy zbadać drugą część zarzutu drugiego. W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego – Argumentacja stron W drugiej części zarzutu drugiego Parlament twierdzi, że w pkt 132, 139 i 176 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody. Po pierwsze, Parlament podnosi z jednej strony, że uzasadnienie zawarte w pkt 139 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym doświadczenie zawodowe F. Carbaja Ferrera w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji nie zostało właściwie wzięte pod uwagę, nie uwzględnia należycie zdania wprowadzającego część sprawozdania komitetu doradczego co do rozmowy kwalifikacyjnej dotyczącej F. Carbaja Ferrera, a z drugiej strony, że sformułowanie „od 2009 r. do chwili obecnej jest kierownikiem wydziału w [Dyrekcji Gneralnej ds. Komunikacji]” stanowi jedynie powtórzenie stanowiska F. Carbaja Ferrera w chwili składania przez niego kandydatury. Po drugie, zdaniem Parlamentu Sąd dopuścił się oczywistego przeinaczenia dowodów, stwierdzając w pkt 132 zaskarżonego wyroku, że „podczas rozprawy Parlament przyznał, iż fragment sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych zawierał nieścisłości w odniesieniu do daty, w której F. Carbajo Ferrero został powołany na kierownika wydziału w [Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji]”. Twierdzi on, w oparciu o nagranie z rozprawy, że nie potwierdził istnienia takich nieprawidłowości. Po trzecie, Parlament kwestionuje uzasadnienie zawarte w pkt 176 zaskarżonego wyroku – zgodnie z którym instytucja ta sprzeciwiła się środkowi organizacji postępowania dotyczącemu przedstawienia pełnej wersji sporządzonego przez komitet doradczy sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych i rekomendacji tego komitetu – oraz podnosi, że podczas rozprawy wyraźnie wskazał, iż jest gotowy przekazać zanonimizowaną wersję sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, na co Sąd odpowiedział, że takie przekazanie byłoby spóźnione. Parlament podkreśla, że zgodnie z art. 88 § 1 regulaminu Sądu użyteczność środków organizacji postępowania i decyzja co do nich należą do uprawnień dyskrecjonalnych Sądu. Fernando Carbajo Ferrero podnosi, że należy oddalić drugą część zarzutu drugiego. – Ocena Trybunału Należy przede wszystkim zauważyć, że Sąd w pkt 139 zaskarżonego wyroku wskazał, iż F. Carbajo Ferrero „był kierownikiem wydziału Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji od 2009 r.”, podczas gdy z fragmentu sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych załączonego do decyzji oddalającej zażalenie wynika, że od 2009 r. „do chwili obecnej” jest on kierownikiem wydziału w tejże dyrekcji generalnej. Błąd ten nie ma jednak wpływu na stwierdzenie poczynione w tym samym pkt 139, zgodnie z którym „skarżący [sprecyzował], co nie zostało zakwestionowane przez Parlament, że kierownikiem wydziału we wspomnianej [dyrekcji generalnej] był od 1999 r.”. Następnie Parlament na próżno powołuje się na nagranie dźwiękowe z rozprawy, która odbyła się przed Sądem, aby wykazać, że nie potwierdził on na tej rozprawie, iż fragment sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych zawierał nieścisłość dotyczącą daty, w której F. Carbajo Ferrero został powołany na kierownika wydziału w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji. Nawet bowiem założenie, że Parlament nie przyznał na rozprawie, iż wyciąg ze sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych zawierał taką nieprawidłowość, nie podważa dokonanego przez Sąd w pkt 139 zaskarżonego wyroku ustalenia dotyczącego daty, w której F. Carbajo Ferrero został powołany na kierownika wydziału w tej dyrekcji generalnej. Biorąc pod uwagę okoliczność, że dowód ten został przedstawiony przez F. Carbaja Ferrera już w skardze wszczynającej postępowanie, w szczególności w pkt 7, 94, 99, w przypisie 21 i w załączniku A.5 do tej skargi oraz że Parlamentowi nie udało się w pierwszej instancji wyraźnie go odeprzeć, instytucja ta nie może utrzymywać, że Sąd niesłusznie oparł się na istnieniu tej nieprawidłowości, przeinaczywszy dowód. Wreszcie ostatni zarzut szczegółowy drugiej części zarzutu drugiego również nie może zostać uwzględniony. Z pkt 177 zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd uzasadnił odmowę zarządzenia środka organizacji postępowania, o który wniósł F. Carbajo Ferrero, tym, że udostępnione mu informacje były wystarczające do dokonania oceny zgodności z prawem spornej decyzji, i jakikolwiek sprzeciw Parlamentu nie miał wpływu na tę odmowę. W tych okolicznościach należy oddalić tę część zarzutu drugiego. W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego – Argumentacja stron W pierwszej części zarzutu drugiego Parlament podnosi, że w pkt 139, 143 i 146 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, gdy uznał, iż sporna decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie wynikającym z nieścisłości informacji przekazanych członkom Prezydium na temat przebiegu kariery zawodowej F. Carbaja Ferrera. Przede wszystkim zdaniem Parlamentu Sąd błędnie ocenił rolę sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, jaką jest informowanie Prezydium o wynikach uzyskanych przez kandydatów po przeprowadzeniu rozmów kwalifikacyjnych, a nie dostarczenie mu informacji dotyczących doświadczenia zawodowego kandydatów. Przypomina on, że informacje dotyczące kompetencji i doświadczenia zawodowego kandydatów zostały już przekazane Prezydium w ramach pierwszego etapu procedury naboru i że informacje te pozostawały do jego dyspozycji przez cały czas trwania tego postępowania. Z tego powodu sprawozdanie z rozmów kwalifikacyjnych jedynie na wstępie odwołuje się do funkcji pełnionej i wskazanej przez kandydatów przy składaniu kandydatur. Następnie Parlament uważa, że Sąd naruszył swoje własne orzecznictwo, zgodnie z którym posiadanie przez organ powołujący wszystkich akt kandydatów na stanowisko do obsadzenia wystarczy, aby oddalić zarzut oparty na istnieniu ewentualnych błędów w kwalifikacji kandydata zawartych w rekomendacji przekazanej organowi powołującemu przez komisję do spraw naboru. Wreszcie zdaniem Parlamentu Sąd błędnie orzekł w pkt 139 zaskarżonego wyroku, że komitet doradczy nie uwzględnił należycie doświadczenia F. Carbaja Ferrera przy ocenie jego kandydatury na stanowisko do obsadzenia, nie biorąc pod uwagę jego doświadczenia jako pełniącego obowiązki dyrektora Dyrekcji ds. Środków Przekazu w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji od dnia 1 czerwca 2018 r. Tymczasem ten ostatni nie wskazał w swoim formularzu zgłoszeniowym doświadczenia, które rozpoczęło się po upływie terminu przewidzianego na złożenie kandydatur. Fernando Carbajo Ferrero podnosi, że należy oddalić tę część zarzutu drugiego. – Ocena Trybunału W odniesieniu do pierwszego zarzutu szczegółowego Parlamentu należy zauważyć z jednej strony, że jak wynika z pkt 137 zaskarżonego wyroku, do Sądu należało zbadanie, czy administracja nie skorzystała w sposób oczywiście błędny z przysługującego jej zakresu uznania w odniesieniu do osiągnięć F. Carbaja Ferrera. Z drugiej strony, jak wynika z pkt 90 zaskarżonego wyroku, opisując treść decyzji oddalającej złożone przez niego zażalenie, Prezydium wydało swoją decyzję, po zapoznaniu się ze wszystkimi istotnymi dokumentami dostępnymi na sali, a mianowicie aktami osobowymi wszystkich kandydatów (curriculum vitæ i listy motywacyjne), tabelą, która streszcza ich kandydatury i sprawozdanie z rozmów kwalifikacyjnych prowadzonych przez komitet doradczy, tak aby członkowie Prezydium, którzy tego zażądali, mogli zapoznać się z tymi dokumentami przed posiedzeniem Prezydium. Jednakże, ponieważ członkowie Prezydium mieli jedynie możliwość zapoznania się z tymi dokumentami, gdyby tego chcieli, ale – jak wynika z pkt 143 zaskarżonego wyroku – Parlament nie wykazał, że skorzystali z tej możliwości w odniesieniu do akt F. Carbaja Ferrera, Sąd słusznie uznał, że należało ustalić w świetle sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, czy organ powołujący został prawidłowo poinformowany przez komitet doradczy o doświadczeniu zawodowym F. Carbaja Ferrera. Powyższy zarzut szczegółowy jest zatem bezzasadny. Jeśli chodzi o drugi zarzut szczegółowy, Parlament nie może powoływać się na wyrok z dnia 13 grudnia 1990 r., Kalavros/Trybunał Sprawiedliwości (T‑160/89 i T‑161/89, EU:T:1990:86). W sprawie, w której zapadł ten wyrok, w przeciwieństwie do niniejszej sprawy, z jednej strony dokument zawierający domniemane błędy został przekazany organowi powołującemu w ramach pierwszej oceny kandydatur, a skarżący w tamtej sprawie znajdował się wśród kandydatów wybranych w wyniku tej pierwszej selekcji, w związku z czym błędy te, przy założeniu, że zostały wykazane, nie mogły być dla niego niekorzystne. Z drugiej strony we wspomnianej sprawie, jak wynika z pkt 53 owego wyroku, podczas ostatecznej selekcji członkowie komitetu administracyjnego, a następnie Trybunał dysponowali kompletnymi aktami każdego z kandydatów, co nie jest tożsame z sytuacją, w której istnieje jedynie zwykła możliwość konsultacji przed posiedzeniem organu powołującego, wbrew temu, co zostało stwierdzone w niniejszym przypadku w pkt 90 zaskarżonego wyroku. W związku z tym ten zarzut szczegółowy jest bezzasadny. W odniesieniu do trzeciego zarzutu szczegółowego, Trybunał orzekł już, że co do zasady to do kandydatów należy dostarczenie komisji konkursowej wszelkich informacji, które uważają za użyteczne do celów rozpatrzenia ich kandydatury (wyrok z dnia 12 lipca 1989 r., Belardinelli i in./Trybunał Sprawiedliwości, 225/87, EU:C:1989:309, pkt 24). Tak więc to do F. Carbaja Ferrera należało wyraźne wskazanie swojego doświadczenia jako pełniącego funkcję tymczasowego dyrektora Dyrekcji ds. Środków Przekazu w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji, tym bardziej że pełnienie tej funkcji rozpoczął po upływie terminu przewidzianego na składanie kandydatur. Ponadto należy zauważyć, że F. Carbajo Ferrero mógł powołać się na wspomniane doświadczenie w takcie rozmowy kwalifikacyjnej z komitetem doradczym. Co więcej, nawet jeśli Parlament ma podstawy, aby twierdzić, że Sąd niesłusznie uznał, iż komitet doradczy nie uwzględnił należycie na stanowisku do obsadzenia doświadczenia F. Carbaja Ferrera jako pełniącego funkcję tymczasowego dyrektora od dnia 1 czerwca 2018 r., to nieuwzględnienie to nie może podważyć uzasadnienia zawartego w pkt 145 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym sporna decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie wynikającym z faktu, że kandydatura A została wybrana bez poinformowania w sposób właściwy organu powołującego o doświadczeniu zawodowym F. Carbaja Ferrera. W konsekwencji ten zarzut szczegółowy jest bezskuteczny. Jak bowiem wynika z pkt 132 i 139 zaskarżonego wyroku, wyciąg ze sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych wskazywał, że F. Carbajo Ferrero był kierownikiem wydziału w Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji od 2009 r., podczas gdy został on powołany na kierownika wydziału w tej dyrekcji generalnej w 1999 r. W tych okolicznościach należy oddalić tę część zarzutu drugiego, a co za tym idzie – zarzut ten w całości. W przedmiocie zarzutu podniesionego tytułem ewentualnym Argumentacja stron W ramach tego zarzutu Parlament podnosi, że w zakresie, w jakim sporna decyzja przysparza korzyści osobie trzeciej, sąd Unii ma obowiązek sprawdzenia w pierwszej kolejności na podstawie indywidualnego zbadania każdego przypadku, czy sankcja nieważności nie jest zbyt surowa. Badanie to powinno uwzględniać charakter popełnionego naruszenia prawa, interesy skarżącego, interesy osób trzecich oraz służby, a sąd powinien ponadto wyważyć poszczególne interesy. Parlament opiera się w tym względzie w szczególności na wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., Spadafora/Komisja, (T‑250/16 P, niepublikowanym, EU:T:2017:866, pkt 110), i podkreśla, że brak takiego badania w zaskarżonym wyroku stanowi brak uzasadnienia i naruszenie zasady proporcjonalności. Fernando Carbajo Ferrero podnosi, że zarzut ten należy oddalić. Ocena Trybunału Należy zauważyć, że przywołany przez Parlament pkt 110 wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., Spadafora/Komisja (T‑250/16 P, niepublikowanego, EU:T:2017:866), po pierwsze, ustanawia zasadę przywrócenia sytuacji prawnej, w której znajdował się skarżący przed dopuszczeniem się nieprawidłowości przez komisję do spraw naboru, oraz wyjątek od tej zasady, w sytuacji gdy stwierdzenie nieważności aktów skierowanych do osób trzecich, które są dla nich korzystne, będące wynikiem takiego przywrócenia sytuacji, stanowiłoby nadmierną sankcję za powstałe nieprawidłowości. Po drugie, punkt ten odnosi się do wyroku z dnia 31 marca 2004 r., Girardot/Komisja (T‑10/02, EU:T:2004:94), a pośrednio do wyroku z dnia 5 czerwca 1980 r., Oberthür/Komisja (24/79, EU:C:1980:145). Co się tyczy tego wyjątku, należy przypomnieć, że w tym ostatnim wyroku Trybunał stwierdził, iż w procedurze awansowania czterdziestu urzędników pojawiły się nieprawidłowości w odniesieniu do skarżącej w sprawie, w której wydano ten wyrok, ze względu na to, że jej sprawozdanie z oceny nie zostało jeszcze sporządzone w chwili, gdy do komitetu ds. awansu skierowano propozycje awansu, podczas gdy sprawozdania z oceny za ten sam okres dotyczące innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans zostały przedłożone temu komitetowi oraz organowi powołującemu, co stawiało skarżącą w sytuacji mniej korzystnej niż innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. Jednakże Trybunał orzekł, że stwierdzenie nieważności awansów czterdziestu urzędników faktycznie awansowanych stanowiłoby zbyt surową sankcję za nieprawidłowości, które wystąpiły, i że przyznanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą w tej sprawie stanowi formę naprawienia szkody, która najlepiej odpowiada zarówno interesom skarżącej, jak i wymogom służby (wyrok z dnia 5 czerwca 1980 r., Oberthür/Komisja, 24/79, EU:C:1980:145, pkt 13, 14). Zgodnie z tym orzecznictwem w wyroku z dnia 31 marca 2004 r., Girardot/Komisja (T‑10/02, EU:T:2004:94, pkt 87), Sąd, przyjmując uzasadnienie, zgodnie z którym Komisja nie wykazała, że należycie zbadała osiągnięcia skarżącej przed odrzuceniem jej kandydatury na osiem stanowisk stałych i wybraniu ośmiu innych kandydatów, uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu na przedmiotowe stanowiska stanowiłoby zbyt surową sankcję za niezgodne z prawem działanie Komisji, ponieważ pozbawienie powołanych kandydatów, którzy zostali urzędnikami, korzyści wynikających z ich powołania wyłącznie z tego powodu byłoby sprzeczne z zasadami proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również z interesem służby. Należy stwierdzić, bez konieczności sprecyzowania zakresu tego wyjątku, który może zmieniać się w zależności od szczególnych okoliczności każdej sprawy, że wspomniany wyjątek nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i że Sąd, ze względu na specyfikę zawisłego przed nim sporu, nie był zobowiązany badać ewentualnego zbyt surowego charakteru stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu A na stanowisko dyrektora ds. środków przekazu. Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z pkt 123, 124, 144 i 145 zaskarżonego wyroku, wadliwość procedury naboru wynikająca z niezastosowania kryteriów oceny porównawczej osiągnięć kandydatów w odniesieniu do przeprowadzonych z nimi rozmów kwalifikacyjnych, z jednej strony, oraz oczywisty błąd w ocenie i błędne porównanie osiągnięć kandydatów wynikające z nieścisłości informacji przekazanych organowi powołującemu, z drugiej strony, miały wpływ nie tylko na ocenę kandydatury F. Carbaja Ferrera, lecz również na ocenę kandydatury A. Ponadto należy stwierdzić, że interes F. Carbaja Ferrera w uzyskaniu stwierdzenia nieważności spornej decyzji jest oczywisty i że w wyniku wspomnianego stwierdzenia nieważności naruszony zostaje wyłącznie interes A, jakkolwiek ten ostatni nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do utrzymania jego powołania, ponieważ decyzja ta została zaskarżona przez F. Carbaja Ferrera w terminie do wniesienia skargi. Co się tyczy interesu służby, należy zauważyć, że Parlament nie twierdzi, iż przedstawił argumenty mające na celu wykazanie, że stwierdzenie nieważności spornej decyzji napotykałoby na szczególne trudności. Bezsporne jest bowiem, że ponieważ dyrektor ds. środków przekazu nie został jeszcze powołany, począwszy od dnia 1 czerwca 2018 r. obowiązki związane z tym stanowiskiem przydzielono tymczasowo F. Carbajowi Ferrerowi w celu zapewnienia ciągłości działań Dyrekcji ds. Środków Przekazu. Żadna informacja zawarta w aktach sprawy nie pozwala uznać, że tymczasowe pełnienie funkcji dyrektora ds. środków przekazu wiąże się z istnieniem jakichkolwiek trudności w tej dyrekcji. Zważywszy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było konieczne, by Sąd badał, czy stwierdzenie nieważności spornej decyzji nie byłoby nieproporcjonalne w świetle charakteru stwierdzonych nieprawidłowości, interesu A i interesu służby, i że w związku z tym zaskarżony wyrok nie jest obarczony brakiem uzasadnienia w tym względzie, należy oddalić zarzut podniesiony tytułem ewentualnym. Ponieważ żaden z zarzutów niniejszego odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy w całości oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 rzeczonego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ F. Carbajo Ferrero wniósł o obciążenie Parlamentu kosztami postępowania, a Parlament przegrał sprawę, należy nakazać Parlamentowi pokrycie, poza jego własnymi kosztami, także kosztów poniesionych przez F. Carbaja Ferrera.   Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fernanda Carbaja Ferrera.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.