C-615/19

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MACIEJA SZPUNARA przedstawiona w dniu 22 września 2020 r. ( ) Sprawa C‑615/19 P John Dalli przeciwko Komisji Europejskiej Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Odpowiedzialność pozaumowna – Naprawienie szkody, jaką skarżący miał ponieść ze względu na zarzucane bezprawne działania Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), związane z zakończeniem w dniu 16 października 2012 r. pełnienia przez niego obowiązków w charakterze członka Komisji I. Wprowadzenie 1. John Dalli wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 czerwca 2019 r., Dalli/Komisja (T‑399/17, niepublikowanego, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2019:384), w którym Sąd oddalił jego skargę zmierzającą do naprawienia szkody, jaką miał ponieść ze względu na zarzucane bezprawne działania Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), związane z zakończeniem pełnienia przez niego obowiązków w charakterze członka Komisji. 2. Rozpatrywane odwołanie daje Trybunałowi sposobność wypowiedzenia się w przedmiocie kilku nowych kwestii dotyczących zadań dochodzeniowych OLAF‑u i przebiegu tych dochodzeń. Trybunał będzie musiał ponadto doprecyzować pewne aspekty orzecznictwa dotyczącego powagi rzeczy osądzonej oraz wykazania istnienia krzywdy. 3. Zgodnie z wnioskiem Trybunału niniejsza opinia ograniczy się do analizy argumentu Komisji dotyczącego niedopuszczalności skargi do Sądu, a także zarzutu pierwszego, części pierwszej zarzutu trzeciego, zarzutów piątego i siódmego odwołania. II. Ramy prawne A.   Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 4. Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 ( ), mającego zastosowanie do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy ( ), stanowi: „W ramach tych instytucji, organów, urzędów i agencji ustanowionych przez lub na podstawie [t]raktatów (zwany[ch] dalej »instytucjami, organami, urzędami i agencjami«) Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne do celów: – zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Wspólnoty Europejskiej, – badania istotnych faktów związanych z działalnością zawodową, mogących stanowić zaniedbanie obowiązków urzędników i innych pracowników Wspólnot, w wyniku czego może zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne i, w zależności od przypadku, karne bądź mo[gących] stanowić równoważne uchybienie w stosunku [do] obowiązków członków personelu instytucji, organów, urzędów i agencji niepodlegających regulaminowi pracowniczemu urzędników i warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich […]”. 5. Artykuły 3 i 4 tego rozporządzenia ustanawiają zasady mające zastosowanie, odpowiednio, do dochodzeń zewnętrznych i wewnętrznych OLAF‑u. 6. Artykuł 5 wspomnianego rozporządzenia przewiduje: „Dochodzenia zewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego. Dochodzenia wewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora [Urzędu], który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu, urzędu lub agencji, w której ma zostać przeprowadzone dochodzenie”. 7. Artykuł 6 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że dyrektor Urzędu kieruje prowadzeniem dochodzeń. 8. Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999 ma następujące brzmienie: „Dyrektor zapewnia, aby pracownicy Urzędu i inne osoby działające pod jego zwierzchnictwem stosowali się do wspólnotowych i krajowych przepisów w sprawie ochrony danych osobowych, w szczególności postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych[ ( )]”. 9. Artykuł 11 ust. 1 i 7 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie: „1.   Komitet Nadzoru umacnia niezależność Urzędu poprzez regularne monitorowanie prowadzonych działań dochodzeniowych. Na wniosek dyrektora lub z własnej inicjatywy komitet przedstawia dyrektorowi opinię dotyczącą działalności Urzędu, jednakże bez ingerencji w przebieg prowadzonych dochodzeń. […] 7.   Dyrektor corocznie przesyła Komitetowi Nadzoru program działalności Urzędu […]. Dyrektor dba o to, aby komitet był regularnie informowany o działalności Urzędu, prowadzonych przez niego dochodzeniach, ich wynikach i działaniach podejmowanych w ich następstwie. Jeżeli dochodzenie trwa dłużej niż 9 miesięcy, dyrektor informuje Komitet Nadzoru o powodach, ze względu na które nie można jeszcze zakończyć dochodzenia i przewidywanym terminie jego zakończenia. Dyrektor informuje komitet o przypadkach, w których dana instytucja, organ, urząd lub agencja nie podjęła działań wynikających z jego zaleceń. Dyrektor informuje komitet o przypadkach wymagających przekazania informacji organom sądowym państwa członkowskiego”. 10. Artykuł 14 wspomnianego rozporządzenia stanowi: „W oczekiwaniu na zmianę regulaminu pracowniczego każdy urzędnik i inny pracownik Wspólnot Europejskich może złożyć u dyrektora Urzędu zażalenie na mocy niniejszego artykułu na kierowane przeciw niemu zarzuty, sformułowane przez Urząd w ramach dochodzenia wewnętrznego […]. Powyższe postanowienia stosuje się analogicznie do personelu instytucji, organu, urzędu i agencji, których nie obejmuje regulamin pracowniczy”. B.   Regulamin Komitetu Nadzoru OLAF‑u 11. Artykuł 13 ust. 5 regulaminu Komitetu Nadzoru OLAF‑u ( ) (zwanego dalej „regulaminem”) stanowi: „Sprawy wymagające przekazania informacji do organów sądowych państw członkowskich są badane na podstawie informacji przekazanych przez dyrektora generalnego OLAF‑u oraz zgodnie z [rozporządzeniem nr 1073/1999]. Również działania podejmowane w ich następstwie przeprowadzane są na tej podstawie. W szczególności przed przekazaniem informacji Komitet Nadzoru występuje o dostęp do danych dochodzeń w celu sprawdzenia, czy respektowane są prawa podstawowe i gwarancje proceduralne. Po otrzymaniu przez sekretariat dostępu do dokumentów w okresie gwarantującym zgodność z tymi funkcjami, sprawozdawcy wyznaczeni do zbadania spraw przygotowują ich prezentację na sesji plenarnej Komitetu. Odpowiedzialni pracownicy OLAF‑u mogą zostać zaproszeni na tę sesję, tak aby Komitet otrzymał pełne informacje. Komitet wyznacza sprawozdawców do zbadania tych dochodzeń oraz, w stosownym przypadku, do wydania opinii”. III. Okoliczności powstania sporu 12. Okoliczności powstania sporu, tak jak zostały one przedstawione w pkt 1–16 zaskarżonego wyroku, można streścić w następujący sposób: 13. Decyzją 2010/80/UE ( ) J. Dalli został mianowany członkiem Komisji na okres od 10 lutego 2010 r. do 31 października 2014 r. Przewodniczący Komisji przydzielił mu tekę zdrowia i ochrony konsumentów. 14. W dniu 25 maja 2012 r. OLAF wszczął dochodzenie w następstwie otrzymania przez Komisję w dniu 21 maja 2012 r. skargi spółki Swedish Match, zawierającej zarzuty dotyczące zachowania J. Dallego. 15. J. Dalli został przesłuchany przez OLAF w dniach 16 lipca i 15 października 2012 r. 16. Raport OLAF‑u został przekazany w dniu 15 października 2012 r. na ręce sekretarz generalnej Komisji, do wiadomości przewodniczącego tej instytucji. Do raportu zostało załączone pismo przewodnie podpisane przez dyrektora OLAF‑u, zawierające podsumowanie głównych wniosków dochodzenia i informujące przewodniczącego Komisji, że wnioski te zostały podane do jego wiadomości w celu podjęcia ewentualnych kroków przewidzianych w Kodeksie postępowania komisarzy [C(2011) 2904]. 17. W dniu 16 października 2012 r. J. Dalli spotkał się z przewodniczącym Komisji. Później tego samego dnia przewodniczący Komisji poinformował premiera Republiki Malty oraz przewodniczących Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej o rezygnacji J. Dallego. Komisja opublikowała również komunikat prasowy informujący o tej rezygnacji. 18. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 24 grudnia 2012 r. J. Dalli wniósł skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności „ustnej decyzji przewodniczącego Komisji z dnia 16 października 2012 r. dotyczącej odwołania [go] ze stanowiska ze skutkiem natychmiastowym” oraz do naprawienia poniesionej szkody poprzez zapłatę symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz, tymczasowo, kwoty 1913396 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową. 19. Skarga ta została oddalona wyrokiem Sądu z dnia 12 maja 2015 r., Dalli/Komisja (T‑562/12, zwanym dalej wyrokiem Dalli/Komisja, EU:T:2015:270). 20. Co się tyczy, po pierwsze, żądania stwierdzenia nieważności, Sąd stwierdził, że wnoszący odwołanie złożył rezygnację w sposób dobrowolny i nie była ona przedmiotem żądania przewodniczącego Komisji w rozumieniu art. 17 ust. 6 TUE. Skoro istnienie takiego żądania, które stanowiło akt zaskarżony przez wnoszącego odwołanie, nie zostało dowiedzione, Sąd uznał, że żądanie stwierdzenia nieważności należy odrzucić jako niedopuszczalne. Sąd orzekł także, że w każdym razie, gdyby nawet założyć, iż dopuszczalne jest kwestionowanie przez wnoszącego odwołanie w ramach skargi zgodności z prawem jego rezygnacji na tej podstawie, że była ona obarczona wadą oświadczenia woli, to istnienie takiej wady nie zostało udowodnione. 21. Jeśli chodzi, po drugie, o żądanie odszkodowawcze, Sąd uznał, że skoro stwierdził, iż istnienie aktów Komisji kwestionowanych w ramach żądania stwierdzenia nieważności nie zostało udowodnione, nie można stwierdzić w tym względzie popełnienia przez tę instytucję jakiegokolwiek naruszenia prawa, a tym bardziej istotnego naruszenia normy prawnej. Co się tyczy zarzucanej tytułem pomocniczym w ramach żądania stwierdzenia nieważności wady oświadczenia woli, Sąd zauważył, że wada taka nie została udowodniona. Uznał on, że zarzuty zawinionego działania Komisji lub jej przewodniczącego nie zostały udowodnione w sposób wymagany przez prawo. Oddalił zatem żądanie odszkodowawcze jako bezzasadne. 22. W dniu 21 czerwca 2015 r. J. Dalli wniósł odwołanie od tego wyroku Sądu, które zostało oddalone postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., Dalli/Komisja ( ). IV. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 23. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 czerwca 2017 r. J. Dalli wniósł skargę o zobowiązanie Komisji do zapłaty na jego rzecz rekompensaty w kwocie szacowanej tymczasowo na 1000000 EUR tytułem naprawienia szkody, a przede wszystkim zadośćuczynienia za krzywdę, której miał doznać ze względu na zarzucane bezprawne działania Komisji i OLAF‑u związane z zakończeniem w dniu 16 października 2012 r. pełnienia przez niego obowiązków w charakterze członka Komisji. 24. Na poparcie tej skargi J. Dalli podniósł siedem zarzutów szczegółowych opartych na niezgodności z prawem zachowania OLAF‑u, dotyczących, po pierwsze, niezgodności z prawem decyzji o wszczęciu dochodzenia, po drugie, uchybień w charakterystyce dochodzenia i w zakresie rozszerzenia dochodzenia, po trzecie, naruszenia zasad regulujących gromadzenie dowodów oraz przeinaczenia i sfałszowania dowodów, po czwarte, naruszenia prawa do obrony, art. 4 decyzji Komisji 1999/396/WE ( ) oraz art. 18 wytycznych dla pracowników OLAF‑u dotyczących postępowań dochodzeniowych (zwanych dalej „wytycznymi OLAF‑u”), po piąte, naruszenia art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999 i art. 13 ust. 5 regulaminu, po szóste, naruszenia zasady domniemania niewinności, art. 8 rozporządzenia nr 1073/1999 i art. 339 TFUE oraz prawa do ochrony danych osobowych, i po siódme, naruszenia art. 4 rozporządzenia nr 1073/1999, art. 4 decyzji 1999/396 i protokołu ustaleń dotyczących kodeksu postępowania w celu zapewnienia wymiany we właściwym czasie informacji między OLAF‑em a Komisją na temat dochodzeń wewnętrznych OLAF‑u prowadzonych w ramach Komisji. Ponadto J. Dalli podniósł dwa zarzuty szczegółowe dotyczące niezgodności z prawem zachowania Komisji. 25. W odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 13 września 2017 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności skargi. 26. Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił ten zarzut niedopuszczalności, a następnie oddalił skargę wniesioną przez J. Dallego jako bezzasadną. 27. Sąd uznał przede wszystkim, że kwestie prawne i faktyczne dotyczące zarzucanych zawinionych działań OLAF‑u i Komisji nie zostały zbadane w wyroku Dalli/Komisja i że w związku z tym wyrokowi temu nie przysługuje w tym względzie powaga rzeczy osądzonej. 28. Następnie Sąd oddalił wszystkie zarzuty szczegółowe podniesione przez J. Dallego wobec OLAF‑u i Komisji. 29. Sąd stwierdził wreszcie tytułem uzupełnienia, że J. Dalli nie wykazał ani istnienia wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowego między zarzucanymi zachowaniami a podnoszoną szkodą, ani istnienia tej szkody. V. Żądania sformułowane przez strony i postępowanie przed Trybunałem 30. W swoim odwołaniu J. Dalli wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – nakazanie naprawienia szkody, a przede wszystkim zadośćuczynienia za krzywdę, której miał doznać, a którą można oszacować tymczasowo na kwotę 1000000 EUR, oraz – obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach. 31. Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie J. Dallego kosztami postępowania przed Trybunałem i Sądem. 32. Nie przeprowadzono rozprawy. VI. Analiza A.   W przedmiocie niedopuszczalności skargi do Sądu 33. W odpowiedzi na odwołanie Komisja podnosi, że ma wątpliwości co do prawidłowości rozumowania Sądu, które doprowadziło do oddalenia podniesionego przed nim przez Komisję zarzutu niedopuszczalności dotyczącego powagi rzeczy osądzonej przysługującej wyrokowi Dalli/Komisja. 34. Na wstępie pragnę uściślić, że jakkolwiek Komisja nie wniosła odwołania wzajemnego w celu zakwestionowania dopuszczalności skargi do Sądu, to jednak przeszkoda procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej stanowi zarzut oparty na normie porządku publicznego, który sądy Unii powinny uwzględnić z urzędu ( ). W tych okolicznościach należy zbadać, czy Sąd słusznie orzekł, że wniesiona do niego skarga jest dopuszczalna, opierając się na braku powagi rzeczy osądzonej wyroku Dalli/Komisja. 35. Po wskazaniu na wagę, jaką zasada powagi rzeczy osądzonej ma zarówno w porządku prawnym Unii, jak i w krajowych porządkach prawnych ( ), Sąd podkreślił, że powaga rzeczy osądzonej może stanowić przeszkodę w dopuszczalności skargi, jeśli skarga, która doprowadziła do wydania rozpatrywanego wyroku, dotyczyła tych samych stron, miała taki sam przedmiot i była oparta na tej samej podstawie ( ). Przypomniał on, że przedmiot skargi odpowiada żądaniom zainteresowanego, podczas gdy podstawę skarg stanowi prawna i faktyczna podstawa podnoszonych żądań ( ). Sąd orzekł, że zostały spełnione przesłanki dotyczące tożsamości stron i przedmiotu w odniesieniu do skargi, w wyniku której wydano wyrok Dalli/Komisja, oraz wniesionej do niego skargi ( ). 36. Jednakże w odniesieniu do przesłanki dotyczącej tożsamości podstawy obu skarg Sąd przypomniał, że w pierwszej skardze wnoszący odwołanie podniósł, iż naruszenia zarzucane w ramach żądania stwierdzenia nieważności stanowiły istotne naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom. Jednocześnie Sąd przypomniał również, że w wyroku Dalli/Komisja orzeczono, iż istnienie aktów zakwestionowanych w ramach żądania stwierdzenia nieważności nie zostało wykazane, wobec czego żadnego rodzaju bezprawność nie mogła spowodować powstania odpowiedzialności Unii ( ). W tych okolicznościach Sąd wskazał, że w wyroku Dalli/Komisja nie wypowiedział się on w przedmiocie podnoszonych zawinionych zachowań Komisji i OLAF‑u i stwierdził jedynie nieistnienie zaskarżonej decyzji ( ). 37. Sąd uściślił zaś, że powaga rzeczy osądzonej dotyczy tylko tych kwestii faktycznych i prawnych, które rzeczywiście lub siłą rzeczy zostały rozstrzygnięte w orzeczeniu sądowym ( ). Skoro zarzutów dotyczących zawinionych działań Komisji i OLAF‑u nie zbadano w ramach pierwszej skargi, Sąd uznał, że te kwestie faktyczne i prawne nie zostały rzeczywiście lub siłą rzeczy rozstrzygnięte w wyroku Dalli/Komisja, wobec czego wyrokowi temu nie przysługiwała w tym względzie powaga rzeczy osądzonej. 38. Sąd wyciągnął z tego wniosek, że nie ma potrzeby badania, czy podstawy obu skarg są identyczne. 39. W odpowiedzi na odwołanie Komisja podniosła, że okoliczność, iż Sąd nie zbadał żądań odszkodowawczych dotyczących zachowania Komisji i OLAF‑u, jest bez znaczenia. Jej zdaniem żądania te rzeczywiście lub siłą rzeczy zostały rozstrzygnięte w wyroku Dalli/Komisja, ponieważ oddalono je w tym wyroku jako „bezzasadne” ze względu na to, że „nie zostały udowodnione w sposób wymagany przez prawo” ( ). Druga skarga wniesiona do Sądu miała na celu jedynie wznowienie kontrowersji rozstrzygniętej przez sądy Unii, na co zasada powagi rzeczy osądzonej nie zezwala. 40. Jestem jednak zdania, że rozumowaniu przeprowadzonemu przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie można niczego zarzucić. Sąd słusznie zauważył, że oddalenie żądania odszkodowawczego podniesionego w ramach pierwszej skargi było oparte wyłącznie na nieistnieniu kwestionowanych aktów. Oznacza to siłą rzeczy, że żadne badanie zarzutów wnoszącego odwołanie dotyczących zawinionego działania Komisji nie było konieczne, a więc nie zostało przeprowadzone. Nie można zatem uznać, że kwestie faktyczne i prawne leżące u podstaw tych zarzutów zostały rzeczywiście lub siłą rzeczy rozstrzygnięte we wspomnianym wyroku, a w tych okolicznościach nie mogą one być objęte powagą rzeczy osądzonej. 41. Wniosku tego nie podważa argument Komisji, zgodnie z którym okoliczność, że Sąd w wyroku Dalli/Komisja uznał, iż zarzuty wnoszącego odwołanie „nie zostały udowodnione w sposób wymagany przez prawo”, oznacza, że zarzuty te zostały siłą rzeczy rozstrzygnięte w tym wyroku. Innymi słowy, Sąd orzekł jakoby w sposób dorozumiany w przedmiocie kwestii faktycznych i prawnych dotyczących wspomnianych zarzutów. 42. Takie rozwiązanie stwarzałoby w prawie Unii drogę do nieracjonalnego rozszerzenia powagi rzeczy osądzonej na kwestie osądzone w sposób dorozumiany, które nie wydaje mi się pożądane ( ). Co więcej, nie sądzę, aby takie rozszerzenie mogło mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ nie można twierdzić, że kwestia faktyczna lub prawna została w wyroku rozstrzygnięta w sposób dorozumiany, jeśli z wyroku tego jasno wynika, iż kwestia ta nie została nawet zbadana. 43. W tych okolicznościach wyrokowi Dalli/Komisja nie może przysługiwać powaga rzeczy osądzonej w odniesieniu do zarzutów, których Sąd w tym wyroku nie zbadał. 44. W związku z tym jestem zdania, że Sąd nie popełnił żadnego błędu, uznając skargę za dopuszczalną. B.   W przedmiocie zarzutu pierwszego 1. W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego 45. W części pierwszej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym ani art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999, ani art. 5 wytycznych OLAF‑u nie stanowią norm przyznających uprawnienia jednostce ( ). 46. W tym względzie pragnę przypomnieć, że powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii z tytułu bezprawnego zachowania jej organów jest uzależnione od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, w tym przesłanki dotyczącej bezprawności zachowania zarzucanego instytucji ( ). Przesłanka ta wymaga wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostce ( ). Należy zatem zbadać, czy Sąd prawidłowo orzekł, że przywołane przepisy nie przyznają uprawnień jednostkom, wobec czego skarga o odszkodowanie oparta na tych przepisach nie była zasadna. 47. W odniesieniu do art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999 Sąd orzekł, że przepis ten ogranicza się do określenia celów i zadań OLAF‑u w ramach dochodzeń administracyjnych, a zatem nie przyznaje uprawnień jednostkom. Wnoszący odwołanie twierdzi, że wspomniany przepis ogranicza uprawnienia OLAF‑u i pozwala mu na wszczęcie dochodzenia jedynie w przypadku spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie w razie wystąpienia „istotnych faktów” i „wystarczająco poważnych podejrzeń”. Skoro te dwie przesłanki gwarantują zainteresowanej osobie, że przeprowadzono pierwszą ocenę sprawy, rozważany przepis przyznaje zdaniem wnoszącego odwołanie uprawnienia jednostce. 48. Nie wydaje mi się, aby taką argumentację można było uwzględnić. Po pierwsze, zarówno z treści, jak i z tytułu art. 1 rozporządzenia nr 1073/1999 wynika, że przepis ten ma na celu jedynie określenie w sposób ogólny celów, do których dąży OLAF w ramach prowadzenia dochodzeń, i przydzielonych mu w tym celu zadań. Struktura rozporządzenia nr 1073/1999 wskazuje również, że jego art. 1 ust. 3 nie ma na celu uregulowania zasad prowadzenia dochodzeń przez OLAF ani sytuacji prawnej osób, których dotyczą te dochodzenia, ponieważ tego rodzaju wymogi są zasadniczo zawarte w kolejnych przepisach tego rozporządzenia, które w praktyce określają sposób, w jaki powinny być prowadzone dochodzenia OLAF‑u. Zasadniczym celem art. 1 ust. 3 omawianego rozporządzenia nie jest samo w sobie ustanowienie jednej z form ochrony interesów jednostek, lecz zdefiniowanie roli OLAF‑u w ramach prowadzonych przez niego dochodzeń. 49. Po drugie, wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, nic w treści art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999 nie wymaga dla wszczęcia dochodzenia przez OLAF łącznego spełnienia dwóch kumulatywnych przesłanek, jakimi są wystąpienie „istotnych faktów” i istnienie „wystarczająco poważnych podejrzeń”, przy czym te ostatnie nawet nie zostały wymienione w tym przepisie. 50. Ponadto, chociaż ów wymóg istnienia wystarczająco poważnych podejrzeń jako wstępny warunek wszczęcia dochodzenia administracyjnego przez OLAF wynika wprawdzie z orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym „decyzja dyrektora OLAF‑u dotycząca wszczęcia dochodzenia […] [nie mogłaby zostać wydana] w braku wystarczająco poważnych podejrzeń” ( ), to jednak taka przesłanka nie ma związku z przepisem o charakterze ogólnym zawartym w art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącym celów i zadań OLAF‑u. Wymóg istnienia wystarczająco poważnych podejrzeń należy powiązać z przepisem szczególnym dotyczącym wszczynania przez OLAF dochodzeń, czyli z art. 5 rozporządzenia nr 1073/1999 ( ). 51. Jestem zatem zdania, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając, iż art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1073/1999 nie jest normą prawną przyznającą uprawnienia jednostkom. 52. Co się tyczy art. 5 wytycznych OLAF‑u, Sąd orzekł, że chodzi tu o wewnętrzne przepisy OLAF‑u, które mają na celu zapewnienie, by dochodzenia OLAF‑u były prowadzone w sposób logiczny i spójny. Zdaniem Sądu przepis ten opisuje procedurę selekcji spraw i sam w sobie nie przyznaje jednostkom żadnego uprawnienia. Wnoszący odwołanie twierdzi, że wewnętrzny charakter normy nie oznacza, iż nie może chodzić o normę przyznającą uprawnienia jednostce. Jego zdaniem art. 5 wytycznych OLAF‑u przewiduje szereg warunków, jakie OLAF winien spełnić przy dokonywaniu oceny informacji w celu ewentualnego wszczęcia dochodzenia. Warunki te, które stanowią obowiązki OLAF‑u, przyznają według niego uprawnienia osobie objętej dochodzeniem. 53. Argumentacja wnoszącego odwołanie dotycząca art. 5 wytycznych OLAF‑u mnie nie przekonuje. Wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, Sąd nie oparł się wyłącznie na wewnętrznym dla danej instytucji charakterze wytycznych OLAF‑u, aby wykluczyć, że mogą one przyznawać uprawnienia jednostkom, lecz zbadał również treść przepisu, na który powołuje się wnoszący odwołanie. Takie rozumowanie wydaje mi się zasadne pod względem prawnym. 54. Wewnętrzny dla danej instytucji charakter normy stanowi moim zdaniem wskazówkę co do tego, że przepis ten nie przyznaje uprawnień jednostkom. Wewnętrzny przepis instytucji jest bowiem skierowany przede wszystkim do personelu tej instytucji, tak aby zapewnić jej optymalne funkcjonowanie, a zatem nie wywołuje co do zasady żadnego skutku poza tą instytucją. 55. Jestem jednak zdania, że taka wskazówka powinna znaleźć potwierdzenie w bardziej wnikliwym badaniu treści rozpatrywanego przepisu, które Sąd właśnie przeprowadził w zaskarżonym wyroku ( ). Sąd zauważył zatem, że art. 5 wytycznych OLAF‑u dotyczy procedury selekcji dochodzeń, a dokładniej sporządzenia opinii o wszczęciu lub niewszczynaniu dochodzenia. Przepis ten określa zatem kryteria, które ów podmiot bierze w tym celu pod uwagę, jak również termin, w jakim ma zostać wydana opinia. Innymi słowy, omawiany przepis ma przede wszystkim na celu ukierunkowanie personelu OLAF‑u w taki sposób, aby nadać niektórym sprawom priorytet i umożliwić, jak podnosi Komisja, skuteczne wykorzystanie środków OLAF‑u. Tenże przepis nie ma zatem na celu zapewnienia zainteresowanym osobom gwarancji proceduralnych, a w konsekwencji nie przyznaje im, moim zdaniem, praw podmiotowych mogących uzasadniać skargę o odszkodowanie. 56. W tych okolicznościach jestem zdania, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając, iż ani art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1073/1999, ani art. 5 wytycznych OLAF‑u nie są normami przyznającymi uprawnienia jednostkom. 57. Dlatego też należy oddalić część pierwszą zarzutu pierwszego odwołania. 2. W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego 58. W części drugiej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi za pomocą różnych argumentów, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, naruszył obowiązek uzasadnienia i naruszył prawo, oddalając zarzut dotyczący naruszenia przez OLAF obowiązku staranności. a) W przedmiocie przeinaczenia okoliczności faktycznych 59. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając okres, który upłynął między przekazaniem skargi dyrektorowi OLAF‑u a wydaniem decyzji o wszczęciu dochodzenia, za „bardzo krótki”, podczas gdy upłynęło jedynie kilka godzin. 60. Taka argumentacja nie wydaje mi się zasadna, ponieważ kilkugodzinny okres może słusznie zostać uznany za „bardzo krótki”. Sądowi nie można zatem zarzucić w tym względzie żadnego przeinaczenia okoliczności faktycznych. b) W przedmiocie naruszenia obowiązku uzasadnienia 61. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że wbrew temu, co stwierdził Sąd, dział selekcji i kontroli dochodzeń nie przeprowadził badania skargi i nie zebrał dodatkowych informacji w tym względzie. 62. Należy jednak stwierdzić, że zarzut ten dotyczy dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zaś, z wyłączeniem przypadków ich przeinaczenia, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego ( ). Skoro wnoszący odwołanie nie zarzuca w tym względzie Sądowi przeinaczenia okoliczności faktycznych, jestem zdania, że argument ten należy odrzucić jako niedopuszczalny. 63. Na poparcie tego drugiego argumentu wnoszący odwołanie podkreśla również, że odrzucając argument, zgodnie z którym OLAF nie dokonał koniecznej oceny otrzymanych informacji, i nie wyjaśniając przy tym, dlaczego ocena Komitetu Nadzoru nie została uwzględniona, Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia. 64. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sąd nie jest obowiązany odpowiedzieć w sposób wyczerpujący na każdy z argumentów wysuniętych przez strony w postępowaniu przed nim ( ). Dokładniej rzecz ujmując, Sąd nie jest zobowiązany do przedstawienia wyjaśnień odpowiadających w sposób wyczerpujący na każdy punkt rozumowania przedstawionego przez strony sporu, jeśli uzasadnienie pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli ( ). 65. Właśnie z takim przypadkiem mamy tutaj do czynienia. Sąd oddalił bowiem podniesiony przed nim argument, zgodnie z którym OLAF nie dokonał koniecznej oceny otrzymanych informacji, podnosząc, po pierwsze, że taka ocena nie powinna być mylona z badaniem, jakie należy przeprowadzić w ramach dochodzenia po jego wszczęciu, i po drugie, że zgodnie z przedstawionymi mu okolicznościami faktycznymi OLAF prawidłowo przeprowadził tę ocenę. 66. W tych okolicznościach nie można zarzucać Sądowi, że nie uzasadnił swojego orzeczenia, a zatem argument ten należy oddalić. c) W przedmiocie naruszenia prawa 67. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż OLAF nie naruszył ciążącego na nim obowiązku staranności, ponieważ przed wszczęciem dochodzenia dotyczącego wnoszącego odwołanie przeprowadził prawidłowe i wystarczające badanie okoliczności zawartych w skardze. Podnosi on w tym względzie różne argumenty. 68. W pierwszej kolejności Sąd orzekł, że w ramach procedury selekcji dochodzeń OLAF powinien sprawdzić, czy posiadane przez niego informacje są wystarczające, co nie oznacza jednak wymogu dogłębnej oceny tych informacji, ponieważ te okoliczności faktyczne należy przeanalizować lub ustalić w wyniku dochodzenia ( ). Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd naruszył prawo, nie wskazując dokładnie odnośnych okoliczności i nie wyjaśniając powodu, dla którego nie mogły one zostać ocenione na etapie procedury selekcji. 69. Ten argument moim zdaniem jest chybiony. Wnoszący odwołanie mógł w pełni zidentyfikować rozpatrywane okoliczności faktyczne, ponieważ opiera on częściowo ten argument odwołania na dokonanej przez Sąd błędnej ocenie wspomnianych okoliczności. Ponadto jestem zdania, że jak podkreśla Komisja, argument, zgodnie z którym Sąd nie wyjaśnił, dlaczego okoliczności te należy dogłębnie przeanalizować nie na etapie procedury selekcji, lecz w ramach dochodzenia, ma w rzeczywistości na celu podważenie dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Ponieważ taki zarzut nie stanowi, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału w ramach odwołania, argument ten należy odrzucić jako niedopuszczalny. 70. W drugiej kolejności Sąd naruszył jego zdaniem prawo, orzekając, że OLAF może wszcząć dochodzenie na podstawie informacji zawartych w skardze bez przeprowadzania kontroli zmierzającej do ustalenia wiarygodności tych informacji, jeżeli są one precyzyjne i szczegółowe. Wnoszący odwołanie twierdzi, że zgodnie z zasadą staranności OLAF powinien zbadać uważnie i bezstronnie rzetelność i wiarygodność zarzutów, a okoliczność, że informacje te były precyzyjne i szczegółowe, nie wystarcza do wykazania, że są one rzetelne i wiarygodne. 71. W tym względzie, choć prawdą jest, że rozporządzenie nr 1073/1999 nie przewiduje szczególnych warunków dla wszczęcia dochodzenia, pragnę przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału OLAF nie może wszcząć dochodzenia, jeśli nie ma wystarczająco poważnych podejrzeń ( ). OLAF nie dysponuje zatem uprawnieniami dyskrecjonalnymi w zakresie podjęcia decyzji o wszczęciu dochodzenia, lecz dysponuje zakresem uznania ograniczonym przez przesłankę dotyczącą istnienia wystarczająco poważnych podejrzeń. Innymi słowy, skarga przekazana OLAF‑owi nie może automatycznie prowadzić do wszczęcia dochodzenia, ponieważ OLAF powinien jeszcze upewnić się co do wystarczająco poważnego charakteru podniesionych przed nim zarzutów. 72. Pozostaje zatem ustalić, czy taki wymóg oznacza, że OLAF powinien systematycznie dokonywać weryfikacji informacji zawartych w skardze, czy też – jak wskazał Sąd – w pewnych okolicznościach informacje zawarte w skardze mogą wystarczyć do wykazania wystarczająco poważnego charakteru podejrzeń i tym samym uzasadniać wszczęcie dochodzenia. 73. Moim zdaniem należy przyjąć tę drugą hipotezę. Jestem zdania, że skarga oparta na precyzyjnych i szczegółowych informacjach, takich jak wskazane przez Sąd, wystarczy do wykazania wystarczająco poważnych podejrzeń, a zatem umożliwia wszczęcie dochodzenia. Innymi słowy, w przypadku takich informacji i o ile ich wiarygodność nie jest w oczywisty sposób wątpliwa, OLAF powinien mieć możliwość wszczęcia dochodzenia. 74. Procedury selekcji poprzedzającej dochodzenie nie należy bowiem mylić z samym dochodzeniem. O ile celem dochodzenia jest ustalenie prawdziwości twierdzeń zawartych w skardze, o tyle procedura selekcji powinna polegać jedynie na bardziej skrótowym badaniu tych informacji. W ramach weryfikacji prowadzonych na tym etapie OLAF nie może zatem mieć obowiązku przedstawienia pełnego badania informacji zawartych w skardze. W tych okolicznościach, oprócz przypadków, w których informacje wydają się w oczywisty sposób niewiarygodne lub niewystarczające, jestem zdania, że wystarczająco poważny charakter podejrzeń, na które wskazują te informacje, można ustalić na podstawie precyzyjnych i szczegółowych informacji ( ). Argument ten należy zatem odrzucić. 75. Wreszcie w trzeciej kolejności Sąd naruszył według wnoszącego odwołanie prawo, orzekając, że OLAF powinien zbadać możliwość konfliktu interesów między podmiotem wnoszącym skargę do OLAF‑u a wnoszącym odwołanie tylko wtedy, gdy zostanie on wykazany w sposób oczywisty na podstawie samego badania informacji przekazanych OLAF‑owi. Tymczasem, o ile sprawdzenie istnienia wystarczająco poważnych podejrzeń przed wszczęciem dochodzenia OLAF‑u wymaga również upewnienia się, że osoba, która złożyła skargę, nie znajduje się w sytuacji konfliktu interesów, o tyle nie zobowiązuje to OLAF‑u do przeprowadzenia pogłębionej analizy tej hipotezy, gdy nie jest ona oczywista. Takie badanie należy przeprowadzić na etapie dochodzenia, podczas gdy na etapie procedury selekcji OLAF powinien przeprowadzić jedynie skrótowe sprawdzenie, inaczej dojdzie do pomieszania etapów dochodzenia i selekcji. Nie można zatem zarzucać OLAF‑owi, że nie przewidział możliwości konfliktu interesów, jeżeli istnienie takiego konfliktu nie wydawało się oczywiste, tak więc Sąd nie naruszył prawa w tym względzie. 76. Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy należy oddalić. C.   W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego 77. W części pierwszej zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie podnosi różne argumenty zmierzające do wykazania naruszenia prawa w rozumowaniu Sądu dotyczącym przeprowadzenia dowodu przez OLAF. 78. W dwóch pierwszych argumentach wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż obiektywna bezstronność OLAF‑u nie została zagrożona przez udział w dochodzeniu jego dyrektora oraz członkini organu krajowego i Komitetu Nadzoru OLAF‑u. 79. Co się tyczy pierwszego argumentu dotyczącego udziału dyrektora OLAF‑u w dochodzeniu, Komisja podkreśla, że jest on bezskuteczny, ponieważ nie podważa wszystkich powodów przedstawionych przez Sąd w celu wykluczenia naruszenia obowiązku bezstronności ze względu na udział dyrektora OLAF‑u. 80. Nie wydaje mi się, aby argument ten można było uwzględnić. Pozostałe elementy rozumowania Sądu, do których nie odnosi się odwołanie, zawarte w pkt 103 zaskarżonego wyroku, nie są bowiem elementami, które same w sobie pozwalają na oddalenie argumentu wnoszącego odwołanie, lecz są raczej ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd. Oddalenie argumentu przez Sąd opiera się wyłącznie na okoliczności, że rola kierowania dochodzeniem nie wyklucza udziału dyrektora OLAF‑u w tym dochodzeniu. 81. Poza tym należy stwierdzić, że z rozumowaniem Sądu w tym względzie trzeba się zgodzić. Wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, fakt, że art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1073/1999 przewiduje, iż dyrektor OLAF‑u kieruje prowadzeniem dochodzeń, nie może być interpretowany, w braku odpowiedniego wyraźnego przepisu, jako uniemożliwiający jego bezpośredni udział w dochodzeniu. Pragnę zauważyć w tym względzie, że inne zadania powierzone dyrektorowi OLAF‑u na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1073/1999 również nie stoją na przeszkodzie jego udziałowi w dochodzeniu. Przeciwnie, okoliczność, że raport z dochodzenia sporządza się z jego upoważnienia, wskazuje już na pewną formę udziału w dochodzeniu. To samo dotyczy obowiązku skontrolowania przez niego, czy osoby działające pod jego zwierzchnictwem stosują się do przepisów w sprawie ochrony danych osobowych, który sugeruje zaangażowanie w realizację dochodzeń prowadzonych przez OLAF. Ponadto trudno mi zrozumieć, w jaki sposób dyrektor OLAF‑ mógłby skutecznie kierować dochodzeniem, gdyby jednocześnie nie mógł uczestniczyć we wszystkich etapach tego dochodzenia. 82. W tych okolicznościach jestem zdania, że nie można podważyć obiektywnej bezstronności OLAF‑u poprzez udział jego dyrektora w dochodzeniu, w związku z czym Sąd w żaden sposób nie naruszył prawa w tym względzie. 83. Co się tyczy drugiego argumentu dotyczącego udziału w dochodzeniu członkini maltańskiej Anti-Fraud Coordinating Structures (AFCOS, jednostki koordynującej zwalczanie nadużyć finansowych), również taki udział nie wydaje mi się podważać bezstronności OLAF‑u. Rozporządzenie nr 1073/1999 nie narzuca bowiem ścisłego rozdziału pomiędzy OLAF‑em a organami krajowymi w ramach prowadzenia dochodzeń. Przeciwnie, organy te i OLAF są powołane do prowadzenia wspólnych dochodzeń ( ), wobec czego udział w dochodzeniu członkini organu krajowego nie może podważyć bezstronności OLAF‑u, i to tym bardziej gdy – jak podnosi Sąd – członkini ta nie brała czynnego udziału w przeprowadzeniu przesłuchania, w którym uczestniczyła. Sąd nie naruszył prawa w tym względzie. 84. Okoliczność, że ta członkini AFCOS jest jednocześnie członkinią Komitetu Nadzoru OLAF‑u, wydaje się na pierwszy rzut oka bardziej problematyczna. Sąd zauważył w tym względzie, że obecność członkini Komitetu Nadzoru OLAF‑u podczas przesłuchania świadka jest „godna ubolewania ze względu na rolę powierzoną temu komitetowi przez art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1073/1999” ( ), który przewiduje, iż Komitet Nadzoru nie ingeruje w przebieg prowadzonych dochodzeń. Zdaniem wnoszącego odwołanie taki udział świadczy o braku obiektywnej bezstronności OLAF‑u. 85. Jestem jednak zdania, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając, iż OLAF nie naruszył obowiązku bezstronności pomimo obecności członka Komitetu Nadzoru podczas przesłuchania świadka. W art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1073/1999 przewidziano bowiem, że Komitet Nadzoru nie ingeruje w toczące się dochodzenia. Taki wymóg pozwala zapewnić wykonywanie przez OLAF funkcji w sposób niezależny. Niemniej jednak samej obecności członka Komitetu Nadzoru podczas przesłuchania świadka nie można uznać za ingerencję tego członka w przebieg dochodzenia, jeżeli nie uczestniczył on faktycznie w dochodzeniu. Sąd stwierdził zaś, że wskazana członkini Komitetu Nadzoru była obecna podczas przesłuchania dla celów tłumaczenia ustnego i pisemnego. W tych okolicznościach nie można uznać, że owa członkini rzeczywiście brała udział w czynnościach dochodzeniowych, wobec czego rozumowanie Sądu należy zaakceptować. 86. W ramach trzeciego argumentu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, odrzucając argument, zgodnie z którym wykorzystywanie, gromadzenie i przechowywanie informacji uzyskanych w następstwie wniosków o wyciągi telefoniczne skierowanych przez OLAF do władz maltańskich stanowiło niezgodną z prawem ingerencję organu publicznego w wykonywanie prawa do życia prywatnego. W szczególności podnosi on, że podstawa prawna powołana przez OLAF dla celów zwrócenia się do władz maltańskich o ujawnienie tych wyciągów była błędna i w związku z tym nie mogła uzasadniać takiej ingerencji. 87. Jednakże, po pierwsze, o ile wnioski o wyciągi telefoniczne zawierają błędne wskazanie przepisu rozporządzenia nr 1073/1999, na którym się opierają, o tyle jednak z art. 6 ust. 6 rozporządzenia nr 1073/1999 jasno wynika, że na władzach krajowych ciąży ogólniejszy obowiązek lojalnej współpracy wobec pracowników OLAF‑u w odniesieniu do wypełniania przez nich zadań. Tak więc Sąd prawidłowo wywiódł z tego, że OLAF miał podstawę prawną, aby zwrócić się o te wyciągi do władz maltańskich. 88. Po drugie, nawet jeśli prawo maltańskie nie pozwalało na sporządzanie takich wyciągów, to jednak nie można z tego wywnioskować, że OLAF należy uznać za odpowiedzialny za gromadzenie tych informacji i za niezgodność tego gromadzenia z prawem danego państwa członkowskiego, ponieważ rzeczonego gromadzenia dokonały władze maltańskie. 89. W tych okolicznościach Sąd prawidłowo orzekł, że ten wniosek OLAF‑u nie stanowi niezgodnej z prawem ingerencji w życie prywatne, ponieważ OLAF mógł zasadnie zwrócić się do władz maltańskich o przedstawienie wyciągów telefonicznych, a niezgodności tych wniosków z prawem maltańskim nie można przypisać OLAF‑owi. 90. Wreszcie w czwartym argumencie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż skoro wnoszący odwołanie nie był jedną z osób, których rozmowy podsłuchiwano i rejestrowano, jego prawo do poszanowania życia prywatnego i poufności komunikacji nie zostało naruszone. 91. W tym względzie pragnę przypomnieć, że powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii z tytułu bezprawnego zachowania jej organów jest uzależnione od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, w tym przesłanki dotyczącej bezprawności zachowania zarzucanego instytucji. Przesłanka ta wymaga wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostce ( ). 92. Przesłanka ta wymaga, aby ochrona udzielona przez powoływany przepis była skuteczna wobec osoby, która się na niego powołuje, i aby osoba ta była jedną z osób, której dany przepis przyznaje owe uprawnienia. Nie można dopuścić jako podstawy odszkodowania przepisu chroniącego przed bezprawnością nie daną osobę, która się na nią powołuje, ale inną osobę ( ). Wynika z tego, że wnoszący odwołanie nie może skutecznie powoływać się na bezprawność opartą na zarzucanym naruszeniu prawa do życia prywatnego osoby trzeciej, a co za tym idzie Sąd nie naruszył w żaden sposób prawa w tym względzie. 93. W związku z tym jestem zdania, że część pierwszą zarzutu trzeciego należy oddalić. D.   W przedmiocie zarzutu piątego 94. W ramach zarzutu piątego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo i przeinaczył okoliczności faktyczne, orzekając, iż OLAF, informując Komitet Nadzoru w przeddzień przekazania swojego raportu władzom maltańskim, nie naruszył obowiązków wynikających z art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999, nakładającego na dyrektora OLAF‑u obowiązek poinformowania Komitetu Nadzoru o przekazaniu informacji organom sądowym danego państwa członkowskiego, oraz z art. 13 ust. 5 regulaminu, na mocy którego Komitet Nadzoru występuje o dostęp do danych dochodzeń w celu sprawdzenia, czy są respektowane prawa podstawowe i gwarancje proceduralne. 95. Przede wszystkim wnoszący odwołanie podnosi, że po poinformowaniu Komitetu Nadzoru o przekazaniu informacji organom sądowym państwa członkowskiego OLAF powinien dochować terminu pięciu dni roboczych przed przekazaniem tych informacji. Chociaż w drodze wyjątku możliwe jest przyjęcie krótszego terminu, to jednak konieczne jest, aby Komitet Nadzoru wyraził na to zgodę. Sąd naruszył zatem prawo, orzekając, że OLAF korzystał z zakresu uznania w odniesieniu do terminu na przekazanie sprawy krajowym organom sądowym po powiadomieniu Komitetu Nadzoru. 96. Pragnę zauważyć, że o ile art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999 przewiduje, iż dyrektor OLAF‑u informuje Komitet Nadzoru o przypadkach wymagających przekazania informacji organom sądowym, o tyle przepis ten nie przewiduje jednak żadnego minimalnego terminu, którego należy dochować przed faktycznym przekazaniem odnośnych informacji. Termin pięciu dni, na który powołuje się wnoszący odwołanie, został przewidziany w tymczasowym porozumieniu roboczym zawartym między OLAF‑em a Komitetem Nadzoru we wrześniu 2012 r. W tym porozumieniu roboczym przewidziano, że o dokumentach, które zostaną przekazane krajowym organom sądowym, należy go poinformować „co do zasady” na pięć dni przed ich przekazaniem. 97. Zarówno z brzmienia art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999, jak i z brzmienia tymczasowego porozumienia roboczego zawartego między OLAF‑em a Komitetem Nadzoru we wrześniu 2012 r. wynika zatem jasno, że na OLAF nie został nałożony żaden wiążący termin na przekazanie informacji organom sądowym państwa członkowskiego. Nie można zatem zarzucić Sądowi żadnego naruszenia prawa w związku z wyciągniętym przez niego wnioskiem, że OLAF dysponował zakresem uznania w odniesieniu do terminu. 98. Wynika z tego również, że wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, zgoda Komitetu Nadzoru na skrócenie tego terminu nie była konieczna, ponieważ taki termin był – jak orzekł Sąd – instrukcyjny. 99. Następnie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych, uwzględniając powołaną przez Komisję okoliczność, iż przewodniczący Komitetu Nadzoru został poinformowany o konieczności szybkiego przekazania informacji krajowym organom sądowym i wyraził zgodę na takie przekazanie, mimo że nie istnieje żaden dowód na poparcie twierdzenia Komisji. 100. Jestem zdania, że taki argument należy oddalić jako bezskuteczny. Skoro bowiem OLAF dysponuje zakresem uznania co do terminu przekazania informacji organom sądowym, okoliczność, że przewodniczący Komitetu Nadzoru wyraził zgodę na szybkie przekazanie tych informacji lub jej nie wyraził, jest bez znaczenia. 101. Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż przekazanie informacji organom sądowym mogło nastąpić, zanim Komitet Nadzoru wypełnił swoje zadania określone w jego regulaminie. 102. W art. 13 ust. 5 regulaminu przewidziano wprawdzie, że „przed przekazaniem informacji Komitet Nadzoru występuje o dostęp do danych dochodzeń w celu sprawdzenia, czy respektowane są prawa podstawowe i gwarancje proceduralne”. Niemniej jednak, jak słusznie podnosi Sąd, regulamin nie może nakładać na OLAF obowiązków nieprzewidzianych przez prawodawcę, w szczególności w rozporządzeniu nr 1073/1999. 103. Z art. 11 rozporządzenia nr 1073/1999 wynika zaś, że Komitet Nadzoru regularnie monitoruje działalność OLAF‑u, co ma na celu wzmocnienie niezależności OLAF‑u ( ), nie ingerując jednak w toczące się dochodzenia. Kontrolę Komitetu Nadzoru należy zatem rozumieć jako systemową kontrolę działalności OLAF‑u. 104. W tych okolicznościach, o ile art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999 przewiduje poinformowanie Komitetu Nadzoru o przypadkach wymagających przekazania informacji organom sądowym, o tyle nic nie wskazuje na to, by przekazanie to było uzależnione od zbadania wspomnianych informacji przez Komitet Nadzoru, przy czym taki charakter zawieszający byłby ponadto sprzeczny z rolą Komitetu Nadzoru, który sprawuje systemową kontrolę działalności OLAF‑u. 105. Ponadto pragnę podkreślić, że żaden przepis rozporządzenia nr 1073/1999 nie pozwala Komitetowi Nadzoru na sprzeciwienie się przekazaniu informacji organom sądowym państwa członkowskiego. W tych okolicznościach obowiązek ustanowiony w art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999 należy rozumieć w ten sposób, że nakłada on na dyrektora zwykły obowiązek informacyjny, który został spełniony w niniejszej sprawie. 106. Taką wykładnię potwierdza analiza przepisów rozporządzenia nr 883/2013, które obecnie reguluje kwestie dotyczące dochodzeń prowadzonych przez OLAF. W art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. b) tego rozporządzenia przewidziano, że dyrektor okresowo informuje Komitet Nadzoru w szczególności o przypadkach przekazania informacji organom sądowym państw członkowskich. Z przepisu tego wynika zatem jasno, że kontrola przeprowadzana przez Komitet Nadzoru nie jest systematyczna, lecz systemowa, a ponadto że komitet ten należy informować o przekazanych informacjach jedynie a posteriori. 107. Trudno mi zatem wyobrazić sobie, w jaki sposób można byłoby przyjąć, że pod rządami rozporządzenia nr 1073/1999 i z uwagi na przepisy regulaminu obowiązek informowania Komitetu Nadzoru mógł być rozszerzony na tyle, by przekazanie informacji było uzależnione od pełnego zbadania tych informacji przez Komitet Nadzoru. 108. W tych okolicznościach jestem zdania, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając, iż art. 11 ust. 7 rozporządzenia nr 1073/1999 i przepisy regulaminu nie zostały naruszone. 109. W związku z tym należy oddalić zarzut piąty. E.   W przedmiocie zarzutu siódmego 110. Na wstępie pragnę zauważyć, że zarzut ten, dotyczący istnienia szkody po stronie wnoszącego odwołanie, należałoby oddalić jako bezskuteczny, gdyby Trybunał uznał, że wszystkie twierdzenia wnoszącego odwołanie dotyczące błędów w rozumowaniu Sądu odnoszącym się do bezprawności w zachowaniu OLAF‑u powinny zostać oddalone. 111. Zarzut siódmy dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia argumentów stron w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że wnoszący odwołanie nie wykazał, iż zarzucane zachowanie mogło, ze względu na swą wagę, spowodować poniesioną przez niego szkodę. 112. W pierwszej kolejności nie wydaje mi się, aby można było uwzględnić argument dotyczący przeinaczenia skargi. Wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, Sąd nie pominął dowodów przedstawionych przed nim przez wnoszącego odwołanie, lecz uznał, że dowody te nie były wystarczające do wykazania, iż zarzucane zachowanie mogło wyrządzić mu szkodę. 113. W drugiej kolejności wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa wynikające jego zdaniem z błędnej definicji krzywdy. 114. Sąd orzekł w zaskarżonym wyroku, że aby spełnić przesłankę dotyczącą istnienia krzywdy, wnoszący odwołanie powinien „przynajmniej […] wykazać, że zarzucane zachowanie mogło, ze względu na swą wagę, wyrządzić mu taką krzywdę” ( ), czego wnoszący odwołanie nie wykazał. 115. Jestem zdania, że takie rozumowanie wynika z błędu co do prawa, będącego skutkiem błędnego rozumienia orzecznictwa przywołanego przez Sąd. 116. W tym względzie pragnę przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż „o ile złożenie wniosku dowodowego niekoniecznie jest uważane za przesłankę uznania takiej szkody, o tyle na stronie skarżącej spoczywa przynajmniej obowiązek wykazania, że zachowanie zarzucane danej instytucji mogło wyrządzić jej taką szkodę” ( ). 117. Jeśli chodzi o krzywdę, przesłanka dotycząca istnienia szkody może zatem zostać spełniona na dwa sposoby. Po pierwsze, skarżący może przedstawić dowody na wykazanie istnienia i zakresu krzywdy. 118. Po drugie, nawet w braku takich dowodów przesłanka dotycząca istnienia szkody może zostać spełniona, jeżeli skarżący wykaże, że krzywda w sposób nieunikniony wynikała z zarzucanego zachowania. Innymi słowy, orzecznictwo pozwala na ułatwione uznanie krzywdy z powodu pewnych zachowań. 119. Tak jest w szczególności w przypadku pozbawionych podstaw negatywnych ocen dotyczących zachowania i kwalifikacji zawodowych urzędnika zawartych w sprawozdaniu z oceny ( ). Podobnie w orzecznictwie uznaje się, że w razie gdy dana osoba jest publicznie kojarzona z zachowaniem uważanym za naganne ze względu na niezgodne z prawem umieszczenie w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi, co w konsekwencji wzbudza potępienie i podejrzliwość, takie skojarzenie może wyrządzić jej krzywdę ( ). 120. Opierając się z pozoru na tym orzecznictwie, Sąd jednak odszedł od niego. Zamiast bowiem orzec, że pewne zachowania skutkują ze swej natury krzywdą po stronie danej osoby, Sąd uznał, że zarzucane zachowanie powinno, ze względu na swą wagę, móc wyrządzić taką krzywdę. 121. Tymczasem z orzecznictwa, na którym Sąd się opiera, nie wynika w żaden sposób, że jego zastosowanie jest uzależnione od wykazania przez wnoszącego odwołanie wagi rozpatrywanego zachowania. Dodając taką przesłankę, Sąd ograniczył możliwość uzyskania zadośćuczynienia przez osobę, której krzywda wynika w sposób nieunikniony z zarzucanego zachowania. Gdyby należało przyjąć rozumowanie Sądu, pozbawiłoby to skuteczności owo orzecznictwo, które ma właśnie na celu ułatwienie uznania krzywdy spowodowanej pewnymi zachowaniami. 122. Ponadto takie rozumowanie nie daje się łatwo pogodzić z bardziej ogólnym orzecznictwem dotyczącym przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii, w szczególności jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą istnienia naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostce, które zgodnie z orzecznictwem powinno być „wystarczająco istotne”. Kryterium decydującym o stwierdzeniu, że naruszenie prawa Unii jest wystarczająco istotne, jest zaś oczywiste i poważne naruszenie przez daną instytucję granic przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych ( ). 123. W tych okolicznościach jest jasne, że waga zachowania instytucji jest już oceniana na etapie badania wystarczająco istotnego naruszenia normy przyznającej uprawnienia jednostce. Ponowne wprowadzenie kryterium wagi zachowania na etapie badania krzywdy nie wydaje mi się właściwe, chyba że uzna się, iż pewne istotne naruszenia normy prawnej cechują się w rzeczywistości względną wagą. 124. Tak więc jestem zdania, że Sąd naruszył prawo w swoim rozumowaniu dotyczącym definicji krzywdy, wobec czego zarzut siódmy należy, z zastrzeżeniem jego skuteczności, uwzględnić. 125. Z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał może, gdy stan postępowania na to pozwala, wydać orzeczenie ostateczne w sprawie bądź skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. 126. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził brak krzywdy po stronie wnoszącego odwołanie, ponieważ wnoszący odwołanie nie wykazał, że zarzucane zachowanie mogło, ze względu na swą wagę, wyrządzić mu szkodę. 127. Jak zaś stwierdziłem w pkt 124 niniejszej opinii, wniosek taki opiera się na błędnym kryterium w definicji krzywdy. 128. Aby ocenić zarzut dotyczący istnienia krzywdy, konieczne jest zatem dokonanie nowej oceny okoliczności faktycznych w świetle orzecznictwa wskazanego w niniejszej opinii w celu ustalenia, czy zachowania zarzucane w niniejszej sprawie mogą wyrządzić wnoszącemu odwołanie krzywdę, bez możliwości wymagania od wnoszącego odwołanie wykazania ich wagi. 129. Wynika z tego, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia przez Trybunał, wobec czego należy skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia w przedmiocie zarzutu dotyczącego istnienia krzywdy. VII. Wnioski 130. W świetle powyższych rozważań uważam, że należy oddalić zarzut pierwszy, część pierwszą zarzutu trzeciego oraz zarzut piąty. Z zastrzeżeniem oddalenia przez Trybunał zarzutów dotyczących bezprawności działania Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) uważam, że zarzut siódmy należy oddalić jako bezskuteczny. Na wypadek gdyby Trybunał uwzględnił jeden z zarzutów dotyczących bezprawności działania OLAF‑u, jestem zdania, że zarzut siódmy również należy uwzględnić i że w związku z tym skargę należałoby skierować do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. 1999, L 136, s. 1). ( ) Rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1), które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. ( ) Dz.U. 1995, L 281, s. 31. ( ) Dz.U. 2011, L 308, s. 114. ( ) Decyzja Rady Europejskiej z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie mianowania Komisji Europejskiej (Dz.U. 2010, L 38, s. 7). ( ) C‑394/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:262. ( ) Decyzja Komisji EWWiS, Euratom z dnia 2 czerwca 1999 r. dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty (Dz.U. 1999, L 149, s. 57). ( ) Zobacz postanowienie z dnia 1 kwietnia 1987 r., Ainsworth i in./Komisja (159/84, 12/85 i 264/85, niepublikowane, EU:C:1987:172); wyrok z dnia 1 czerwca 2006 r., P & O European Ferries (Vizcaya) i Diputación Foral de Vizcaya/Komisja (C‑442/03 P i C‑471/03 P, EU:C:2006:356, pkt 45); a także opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Komisja/Irlandia i in. (C‑89/08 P, EU:C:2009:298, pkt 63). W tej kwestii zob. M. Wathelet, J. Wilrestersch, Contentieux européen, 2e éd., Bruxelles, Larcier 2014, s. 484. ( ) Punkt 27 zaskarżonego wyroku. Zobacz także wyrok z dnia 6 października 2009 r., Asturcom Telecomunicaciones (C‑40/08, EU:C:2009:615, pkt 35, 36). ( ) Punkt 28 zaskarżonego wyroku. Zobacz także wyrok z dnia 25 czerwca 2010 r., Imperial Chemical Industries/Komisja (T‑66/01, EU:T:2010:255, pkt 197). ( ) Punkty 33 i 34 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 32 i 33 zaskarżonego wyroku. Pragnę podkreślić w tym względzie, że mam pewne wątpliwości co do tożsamości przedmiotu skarg. Podczas gdy pierwsza skarga dotyczyła bowiem w szczególności naprawienia szkody poniesionej jakoby w wyniku dymisji narzuconej wnoszącemu odwołanie przez Komisję, druga skarga dotyczy naprawienia szkody poniesionej w wyniku bezprawnych czynności dochodzeniowych prowadzonych przez OLAF. W tych okolicznościach powody, dla których Sąd orzekł, że obie skargi mają identyczny przedmiot, nie wydają mi się jasne, ponieważ cele tych dwóch skarg są odmienne. ( ) Punkt 36 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 37 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 30 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok Dalli/Komisja, pkt 163, 164. ( ) Zobacz w przedmiocie zagrożeń wynikających z powagi rzeczy osądzonej w sposób dorozumiany w odniesieniu do poszanowania zasady kontradyktoryjności A. Turmo, L’autorité de la chose jugée en droit de l’Union européenne, Bruxelles, Bruylant 2017, s. 177, lub w przedmiocie instrumentalizacji powagi rzeczy osądzonej jako narzędzia koncentracji sporów O. Deshayes, L’autorité de la chose jugée, Procédures, 2012, no 3, s. 33–36. ( ) Artykuł 5 wytycznych OLAF‑u, zatytułowany „Proces selekcji”, przewiduje w szczególności w ust. 3–5: „3. […] Opinia w sprawie wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji opiera się na tym, czy informacje podlegają uprawnieniom OLAF‑u do działania, czy są wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji oraz czy podlegają priorytetom polityki dochodzeniowej określonym przez dyrektora generalnego. 4. Oceniając to, czy OLAF jest uprawniony do działania, uwzględnia się odpowiednie regulacje, decyzje i porozumienia międzyinstytucjonalne UE oraz inne instrumenty prawne dotyczące ochrony interesów finansowych UE i wszelkich innych interesów UE, których ochrona należy do kompetencji OLAF‑u. Oceniając to, czy informacje są wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji, uwzględnia się wiarygodność źródła i zarzutów. Wszystkie informacje zebrane w ramach procesu selekcji bierze się pod uwagę przy uzasadnieniu wszczęcia dochodzenia lub otwarcia sprawy dotyczącej koordynacji. Priorytety polityki w dziedzinie dochodzeń wyznaczają kryteria, jakie należy stosować w celu ustalenia, czy informacje mają związek z określonym priorytetem dochodzenia. 5. Dział selekcji i kontroli dochodzeń wydaje opinię o wszczęciu lub umorzeniu postępowania w sprawie, skierowaną do dyrektora generalnego w terminie dwóch miesięcy od zarejestrowania otrzymanych informacji”. ( ) Wyroki: z dnia 29 września 1982 r., Oleifici Mediterranei/EWG (26/81, EU:C:1982:318); z dnia 10 lipca 2014 r., Nikolaou/Trybunał Obrachunkowy (C‑220/13 P, EU:C:2014:2057, pkt 53). ( ) Orzecznictwo jest w tym względzie utrwalone od wyroku z dnia 4 lipca 2000 r., Bergaderm i Goupil/Komisja (C‑352/98 P, EU:C:2000:361, pkt 42 i nast.), który zrównał przesłanki powstania odpowiedzialności Unii z przesłankami regulującymi odpowiedzialność państwa za szkody wyrządzone jednostkom z powodu naruszenia prawa Unii. Zobacz ostatnio wyrok z dnia 30 maja 2017 r., Safa Nicu Sepahan/Rada (C‑45/15 P, EU:C:2017:402, pkt 30). Jeśli chodzi o tę problematykę, zob. również M. Kawczyńska, Pozaumowna odpowiedzialność odszkodowawcza Unii Europejskiej, Warszawa, Wolters Kluwer, 2015, s. 313–316. ( ) Wyroki: z dnia 10 lipca 2003 r., Komisja (C‑11/00, EU:C:2003:395, pkt 141); z dnia 10 lipca 2003 r., Komisja/EBI (C‑15/00, EU:C:2003:396, pkt 164). ( ) Rozporządzenie nr 883/2013, które uchyla i zastępuje rozporządzenie nr 1073/1999, potwierdza zresztą taką wykładnię, ponieważ jego art. 5 dotyczący wszczęcia dochodzenia uściśla tym razem, że są one wszczynane, jeśli istnieją wystarczające podejrzenia. ( ) Sam wewnętrzny charakter przepisu nie gwarantuje bowiem, że nie ma on na celu przyznania uprawnień jednostce. Myślę w szczególności o sytuacji, w której przepis wewnętrzny ma w rzeczywistości na celu skonkretyzowanie w ramach danej instytucji bardziej ogólnego przepisu przyznającego uprawnienia jednostkom. ( ) Wyroki: z dnia 28 listopada 2019 r., LS Cable & System/Komisja (C‑596/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:1025, pkt 24); z dnia 13 lutego 2020 r., Grecja/Komisja (trwałe użytki zielone) (C‑252/18 P, EU:C:2020:95, pkt 59). ( ) Postanowienie z dnia 19 czerwca 2014 r., Donaldson Filtration Deutschland/ultra air (C‑450/13 P, EU:C:2014:2016, pkt 49); wyrok z dnia 14 kwietnia 2016 r., Netherlands Maritime Technology Association/Komisja (C‑100/15 P, niepublikowany, EU:C:2016:254, pkt 50). ( ) Wyroki: z dnia 2 kwietnia 2009 r., Bouygues i Bouygues Télécom/Komisja (C‑431/07 P, EU:C:2009:223, pkt 42); z dnia 22 maja 2014 r., Armando Álvarez/Komisja (C‑36/12 P, EU:C:2014:349, pkt 31); a także z dnia 26 stycznia 2017 r., Villeroy & Boch/Komisja (C‑625/13 P, EU:C:2017:52, pkt 72). ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 70. ( ) Wyroki: z dnia 10 lipca 2003 r., Komisja/EBC (C‑11/00, EU:C:2003:395, pkt 141); z dnia 10 lipca 2003 r., Komisja/EBI (C‑15/00, EU:C:2003:396, pkt 164). ( ) Taka wykładnia wydaje mi się znajdować potwierdzenie w art. 5 rozporządzenia nr 883/2013, który obecnie precyzuje przesłanki wszczęcia dochodzenia przez OLAF. Tak więc w przepisie tym skodyfikowano orzecznictwo dotyczące istnienia wystarczających podejrzeń oraz podkreślono, że mogą one również opierać się na informacjach przekazanych przez stronę trzecią, które wskazują na to, że miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii. Innymi słowy, w celu wszczęcia dochodzenia OLAF nie jest zobowiązany do wykazania, że otrzymane informacje świadczą o udowodnionym istnieniu nadużyć finansowych, korupcji lub innej nielegalnej działalności, ponieważ wymagane jest jedynie przypuszczenie istnienia tych nadużyć itd. ( ) Artykuł 6 ust. 6, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1073/1999. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 105. ( ) Zobacz pkt 46 niniejszej opinii. ( ) Wyrok z dnia 3 grudnia 2015 r., CN/Parlament (T‑343/13, EU:T:2015:926, pkt 86). ( ) Motyw 17 rozporządzenia nr 1073/1999. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 225. ( ) Wyroki: z dnia 16 lipca 2009 r., SELEX Sistemi Integrati/Komisja (C‑481/07 P, niepublikowany, EU:C:2009:461, pkt 38); z dnia 16 października 2014 r., Evropaïki Dynamiki/Komisja (T‑297/12, niepublikowany, EU:T:2014:888, pkt 31); a także z dnia 29 kwietnia 2020 r., Tilly-Sabco/Rada i Komisja (T‑707/18, niepublikowany, EU:T:2020:160, pkt 125). ( ) Wyrok z dnia 13 grudnia 2005 r., Cwik/Komisja (T‑155/03, T‑157/03 i T‑331/03, EU:T:2005:447, pkt 206). ( ) Wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., Safa Nicu Sepahan/Rada (T‑384/11, EU:T:2014:986, pkt 82–85). ( ) Wyroki: z dnia 30 maja 2017 r., Safa Nicu Sepahan/Rada (C‑45/15 P, EU:C:2017:402, pkt 30); z dnia 10 września 2019 r., HTTS/Rada (C‑123/18 P, EU:C:2019:694, pkt 33).