C-620/24

POSTANOWIENIE WICEPREZESA TRYBUNAŁU z dnia 25 lutego 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (UE) 2022/2065 – Jednolity rynek usług cyfrowych – Artykuł 33 ust. 4 – Wskazanie bardzo dużej platformy internetowej – Artykuł 39 – Dodatkowa przejrzystość reklam internetowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyważenie interesów W sprawie C‑620/24 P(R) mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 57 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2024 r., WebGroup Czech Republic a.s., z siedzibą w Pradze (Republika Czeska), którą reprezentowali A. Kontosakou, dikigoros, i M. Rato, adwokat, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Europejska, którą reprezentowali P.-J. Loewenthal i J. Szczodrowski, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, WICEPREZES TRYBUNAŁU, po wysłuchaniu M. Szpunara, rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu spółka WebGroup Czech Republic a.s. wnosi o uchylenie postanowienia prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2024 r., WebGroup Czech Republic/Komisja (T‑139/24 R, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2024:475), w którym prezes Sądu oddalił jej wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2023) 8850 final z dnia 20 grudnia 2023 r. wskazującej XVideos jako bardzo dużą platformę internetową zgodnie z art. 33 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 (zwanej dalej „sporną decyzją”). Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 2–5 zaskarżonego postanowienia. Na potrzeby niniejszego postępowania można je streścić w przedstawiony niżej sposób. Spółka WebGroup Czech Republic posiada i prowadzi platformę internetową XVideos (zwaną dalej „XVideos”), czyli usługę hostingu treści dla dorosłych. W spornej decyzji Komisja Europejska wskazała XVideos jako bardzo dużą platformę internetową zgodnie z art. 33 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (akt o usługach cyfrowych) (Dz.U. 2022, L 277, s. 1). Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 marca 2024 r. spółka WebGroup Czech Republic wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu tego samego dnia spółka WebGroup Czech Republic złożyła wniosek w przedmiocie środków tymczasowych mający na celu zawieszenie wykonania tej decyzji w zakresie, w jakim decyzja ta nakłada na nią obowiązek podania do wiadomości publicznej repozytorium, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2022/2065. Zaskarżonym postanowieniem prezes Sądu oddalił ten wniosek. Stwierdziwszy w pkt 55 i 96 tego postanowienia, że przesłanki dotyczące fumus boni iuris i pilnego charakteru zostały spełnione, prezes Sądu uznał jednak w pkt 133 wspomnianego postanowienia, że interesy bronione przez prawodawcę Unii przeważają w niniejszej sprawie nad interesami spółki WebGroup Czech Republic i osób trzecich, w związku z czym wyważenie interesów przemawia za oddaleniem wniosku w przedmiocie środków tymczasowych. Żądania stron w postępowaniu odwoławczym Spółka WebGroup Czech Republic wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia; – nakazanie zawieszenia wykonania spornej decyzji w zakresie, w jakim nakłada ona na nią obowiązek podania do wiadomości publicznej repozytorium, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2022/2065, do czasu wydania przez Sąd, a w stosownym przypadku, Trybunał, ostatecznego orzeczenia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji; – tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z postanowieniem Trybunału oraz – obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez spółkę WebGroup Czech Republic przed Sądem i Trybunałem. Komisja wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie spółki WebGroup Czech Republic kosztami niniejszego postępowania odwoławczego. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania spółka WebGroup Czech Republic podnosi cztery zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszeń prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, braku uzasadnienia oraz naruszenia zasady proporcjonalności przy wyważaniu interesów spółki WebGroup Czech Republic z interesami prawodawcy Unii. Zarzut drugi dotyczy naruszeń prawa, naruszenia zasady równego traktowania i braku uzasadnienia ze względu na to, że zaskarżone postanowienie opiera się na nieuzasadnionym rozumowaniu przez analogię do postanowienia wiceprezesa Trybunału z dnia 27 marca 2024 r., Komisja/Amazon Services Europe [C‑639/23 P(R), zwanego dalej „postanowieniem Amazon Services Europe, EU:C:2024:277]. Zarzut trzeci z kolei dotyczy braku uzasadnienia ze względu na to, że prezes Sądu nie ustosunkował się do wszystkich argumentów podniesionych przez spółkę WebGroup Czech Republic. Wreszcie zarzut czwarty dotyczy naruszeń prawa, przeinaczenia dowodów i braku uzasadnienia ze względu na to, że prezes Sądu stwierdził, iż zawieszenie wykonania spornej decyzji doprowadziłoby do dyskryminacji między spółką WebGroup Czech Republic z jednej strony a innymi bardzo dużymi platformami internetowymi, które oferują hosting treści dla dorosłych z drugiej strony. W przedmiocie zarzutów od pierwszego do trzeciego W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego – Argumentacja W części pierwszej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, że zaskarżone postanowienie jest obarczone naruszeniem prawa oraz przeinaczeniem okoliczności faktycznych i dowodów, ponieważ w pkt 119 tego postanowienia prezes Sądu nie uwzględnił ryzyka dla istnienia i stabilności finansowej XVideos. I tak, prezes Sądu nie wziął pod uwagę faktu, że model ekonomiczny XVideos opiera się wyłącznie na reklamie, mimo że w pkt 88–90 tego postanowienia przyznał, iż stosowanie art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2022/2065 może zniechęcać istniejących i potencjalnych reklamodawców do reklamowania się na tej platformie. W tym kontekście prezes Sądu niesłusznie oparł się na analizie ryzyka dla istnienia lub długoterminowego rozwoju spółki WebGroup Czech Republic jako dostawcy XVideos. W tym względzie rozumowanie przedstawione w zaskarżonym postanowieniu jest również obarczone brakiem uzasadnienia, a biorąc pod uwagę ryzyko zaprzestania działalności XVideos, wynik wyważenia interesów dokonanego przez prezesa Sądu jest nieproporcjonalny. Wreszcie, zakładając, że XVideos może kontynuować swoją działalność do czasu ewentualnego stwierdzenia nieważności spornej decyzji, poniesiona szkoda jest nieodwracalna, ponieważ wnosząca odwołanie i jej reklamodawcy musieliby w każdym razie ponownie rozważyć i dostosować swoje strategie reklamowe. Tymczasem ich aktualne strategie są owocem wielu lat doświadczenia i know-how, zdobytych zarówno przez wnoszącą odwołanie, jak i przez zainteresowanych reklamodawców. Prezes Sądu niesłusznie uznał, w szczególności w pkt 115 zaskarżonego postanowienia, że opracowanie nowych strategii reklamowych stanowi łatwe zadanie. Komisja uważa, że argumentacja ta jest w części bezzasadna, a w części bezskuteczna. – Ocena Na wstępie należy stwierdzić, że o ile art. 33 ust. 4 rozporządzenia 2022/2065 dotyczy między innymi wskazania bardzo dużych platform internetowych i o ile w konsekwencji sporna decyzja wskazuje XVideos w tym charakterze, o tyle art. 39 tego rozporządzenia ustanawia obowiązki ciążące na dostawcach bardzo dużych platform internetowych w celu zapewnienia dodatkowej przejrzystości reklam internetowych. Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeżeli podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków mógłby stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej skarżącej do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty lub zmieniłby jej udziały w rynku w znaczący sposób w szczególności w świetle wielkości jej przedsiębiorstwa i wysokości jego obrotu oraz charakteru grupy, do której przedsiębiorstwo to należy (postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2014 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P‑R, EU:C:2014:1749, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że spółka WebGroup Czech Republic jest dostawcą XVideos. Prezes Sądu słusznie zatem, do celów wyważenia interesów, którego dokonał w zaskarżonym postanowieniu, w tym w pkt 117 i 119 tego postanowienia, rozstrzygnął, biorąc pod uwagę sytuację finansową spółki WebGroup Czech Republic oraz wpływ stosowania w tym względzie art. 39 rozporządzenia 2022/2065. W tym kontekście prezes Sądu przyznał wprawdzie, że istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody, ale zbadał również, czy w braku środków tymczasowych istnienie lub długoterminowy rozwój spółki WebGroup Czech Republic mogłyby być zagrożone. Tymczasem z pkt 81 zaskarżonego postanowienia, którego treści wnosząca odwołanie nie kwestionuje, wynika, że nie przedstawia ona żadnych danych liczbowych, księgowych lub innych dotyczących sytuacji finansowej grupy, do której należy, i że przedstawia wprawdzie wyjaśnienia dotyczące kaskadowych skutków utraty dochodów z reklam, lecz nie precyzuje ich wpływu na jej stabilność finansową. Tak więc w pkt 120 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu słusznie uznał, że spółka WebGroup Czech Republic nie wykazała, iż byłaby narażona na ryzyko zaprzestania działalności w przypadku braku zastosowania środków tymczasowych, biorąc pod uwagę jej wielkość, obroty i cechy grupy, do której należy. W tym kontekście wpływ wykonania spornej decyzji na rentowność XVideos, rozpatrywany odrębnie, nie może być decydujący. W tym względzie rozumowanie prezesa Sądu nie jest obarczone jakimkolwiek naruszeniem prawa, przeinaczeniem okoliczności faktycznych i dowodów, ani naruszeniem zasady proporcjonalności czy jakimkolwiek brakiem uzasadnienia, w związku z czym argumentacja wnoszącej odwołanie jest bezzasadna. Jeśli chodzi o twierdzenie wnoszącej odwołanie streszczone w pkt 14 niniejszego postanowienia, należy zauważyć, że opiera się ono na błędnym rozumieniu zaskarżonego postanowienia. Prezes Sądu w żaden sposób nie stwierdził bowiem, że opracowanie nowych strategii reklamowych w następstwie ewentualnego stwierdzenia nieważności spornej decyzji stanowi łatwe zadanie. W pkt 115 zdanie trzecie zaskarżonego postanowienia Sąd ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że ewentualne stwierdzenie nieważności spornej decyzji mogłoby zapewnić reklamodawcom powrót do bardziej atrakcyjnego otoczenia handlowego, a także umożliwić spółce WebGroup Czech Republic „opracowanie nowych strategii prowadzenia działalności reklamowej” w sytuacji, w której jej konkurenci nie mogliby się z nimi zapoznać za pośrednictwem repozytorium, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia 2022/2065. W każdym razie, nawet gdyby wnosząca odwołanie musiała ponownie rozważyć i dostosować swoje strategie reklamowe w przypadku stwierdzenia nieważności spornej decyzji, okoliczność ta nie miałaby wpływu na ustalenie poczynione w pkt 119 zaskarżonego postanowienia, a mianowicie, że z dowodów przedstawionych przez spółkę WebGroup Czech Republic nie wynika, by zastosowanie do XVideos art. 39 rozporządzenia 2022/2065 w oczekiwaniu na orzeczenie sądu rozpoznającego sprawę co do istoty zagrażało istnieniu lub długoterminowemu rozwojowi spółki WebGroup Czech Republic. W tym względzie argumentacja tej spółki jest bezskuteczna. W konsekwencji część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić jako w części bezzasadną, a w części bezskuteczną. W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego oraz w przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego – Argumentacja W części drugiej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi zasadniczo, że zaskarżone postanowienie jest obarczone brakiem uzasadnienia ze względu na to, iż w pkt 112 tego postanowienia prezes Sądu stwierdził, że ewentualna decyzja stwierdzająca nieważność spornej decyzji nie zostałaby pozbawiona skuteczności, gdyby wniosek w przedmiocie środków tymczasowych został oddalony, nie uwzględniając wyraźnie jej argumentu, zgodnie z którym stosowanie art. 39 rozporządzenia 2022/2065 mogłoby narazić XVideos na ryzyko, że informacje zawarte w repozytorium ustanowionym w tym artykule zostaną wykorzystane w sposób stanowiący nadużycie do celów innych niż cele przewidziane przez prawodawcę Unii, w szczególności przez grupy zwalczające pornografię. Grupy te często złośliwie zwalczają przedsiębiorstwa działające w sektorze treści dla dorosłych ze względów moralnych lub religijnych i mogą wykorzystywać wspomniane informacje do wywierania presji na partnerów handlowych wnoszącej odwołanie, w tym na instytucje finansowe. Ryzyko wykorzystania tego repozytorium do takich celów mogłoby ponadto skłonić reklamodawców do zaprzestania reklamowania się na XVideos, co mogłoby również przełożyć się na szkody finansowe dla tej platformy. Ponadto w zarzutach drugim i trzecim wnosząca odwołanie podnosi w istocie, że zaskarżone postanowienie jest obarczone naruszeniami prawa, w tym naruszeniem zasady równego traktowania, a także brakiem uzasadnienia ze względu na to, że w pkt 112–116, 118, 126, 128 i 130–133 tego postanowienia prezes Sądu przytoczył postanowienie Amazon Services Europe i potraktował sytuację XVideos jak identyczną z sytuacją Amazon Services Europe Sàrl. Tymczasem sytuacje, w których się one znajdują, nie są w żaden sposób porównywalne, w szczególności ze względu na to, że w przeciwieństwie do Amazon Services Europe przychody z reklam XVideos stanowią jej jedyne źródło dochodów. Ponadto w swojej argumentacji Amazon Services Europe nie powołała się na ryzyko zaprzestania działalności w przypadku braku zastosowania środków tymczasowych. Co więcej, przychody brutto XVideos są nieporównywalne z przychodami Amazon Services Europe. Wreszcie, w przeciwieństwie do Amazon Services Europe, działalności XVideos zagraża wykorzystywanie przez grupy zwalczające pornografię informacji zawartych w repozytorium ustanowionym w art. 39 rozporządzenia 2022/2065. W każdym wypadku prezes Sądu nie wziął pod uwagę ryzyka zaprzestania działalności przez XVideos i nie ustosunkował się do wszystkich argumentów podniesionych przez spółkę WebGroup Czech Republic. Komisja uważa, że argumentacja spółki WebGroup Czech Republic jest w części bezzasadna, a w części bezskuteczna. – Ocena Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie postanowienia prezesa Sądu powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie prezesa Sądu, pozwalając zainteresowanym na poznanie powodów wydania orzeczenia, a Trybunałowi – na dokonanie jego kontroli sądowej (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Niche Generics/Komisja, C‑164/19 P, EU:C:2024:547, pkt 133 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto z orzecznictwa tego wynika, że spoczywający na prezesie Sądu obowiązek uzasadnienia nie wymaga od niego ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do każdego punktu rozumowania przedstawionego przez strony sporu, a zatem uzasadnienie prezesa Sądu może być dorozumiane, pod warunkiem że pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których prezes Sądu nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunał dysponuje wystarczającymi elementami dla sprawowania kontroli (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Niche Generics/Komisja, C‑164/19 P, EU:C:2024:547, pkt 134 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy zauważyć, że okoliczność, iż prezes Sądu oparł swoje rozumowanie na wcześniejszym orzecznictwie, takim jak postanowienie Amazon Services Europe, nie oznacza, że sytuację rozpatrywaną w niniejszym sporze uznaje się za identyczną pod względem faktycznym z sytuacją, która doprowadziła do wydania tego postanowienia. Przytoczenie w drodze analogii tego wcześniejszego orzecznictwa oznacza jedynie, że ma ono znaczenie dla rozumowania prawnego uzasadniającego decyzję wydaną w niniejszej sprawie przez prezesa Sądu. W tym względzie argumentacja wnoszącej odwołanie dotycząca zasady równego traktowania opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonego postanowienia i jest bezzasadna. Niemniej jednak wydaje się, że prezes Sądu nie przedstawił wyraźnie, w ramach wyważenia interesów przedstawionego w pkt 97–133 zaskarżonego postanowienia, pewnych okoliczności faktycznych przywołanych przez spółkę WebGroup Czech Republic, w szczególności w odniesieniu do ryzyka wynikającego z działalności grup zwalczających pornografię i wpływu tego ryzyka na potencjalną szkodę finansową. W tym względzie prawdą jest, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia mogło być bardziej precyzyjne. Jednakże, jak wskazano w pkt 19 niniejszego postanowienia, wnosząca odwołanie nie przedstawiła danych liczbowych dotyczących sytuacji finansowej grupy, do której należy, w kontekście stosowania art. 39 rozporządzenia 2022/2065. W tym względzie nie wykazała ona istnienia ryzyka zaprzestania działalności w braku zastosowania środków tymczasowych. Tak więc, zakładając, że działalność grup zwalczających pornografię mogłaby mieć wpływ na tę sytuację finansową, brak wyraźnego uwzględnienia ryzyka związanego z tymi grupami pozostaje zatem bez wpływu na wynik wyważenia interesów. W tym kontekście należy stwierdzić, że rozumowanie prezesa Sądu zawarte w szczególności w pkt 119–121 zaskarżonego postanowienia pozwala spółce WebGroup Czech Republic poznać powody, dla których nie uwzględniono jej argumentów w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 29 i 30 niniejszego postanowienia. Z tego względu argumentację wnoszącej odwołanie należy zatem oddalić jako bezskuteczną. W konsekwencji część drugą zarzutu pierwszego oraz zarzuty drugi i trzeci należy oddalić jako w części bezzasadne, a w części bezskuteczne. W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego – Argumentacja W części trzeciej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, że zaskarżone postanowienie jest obarczone błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych i naruszeniem prawa ze względu na to, że w pkt 128 tego postanowienia prezes Sądu błędnie uznał, iż niestosowanie pewnych obowiązków przewidzianych w rozporządzeniu 2022/2065 prowadziłoby do odroczenia pełnej realizacji celów tego rozporządzenia, stwarzając w ten sposób ryzyko, że potencjalnie utrzyma się lub rozwinie środowisko internetowe zagrażające prawom ustanowionym w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Zniechęceni do korzystania z XVideos obowiązkami w zakresie przejrzystości przewidzianymi w tym rozporządzeniu reklamodawcy mogliby bowiem wybrać mniejsze platformy, które nie są objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia. Otóż taka sytuacja zagrażałaby właśnie realizacji tych celów. Komisja utrzymuje, że argumentacja ta jest bezzasadna. – Ocena W art. 39 rozporządzenia 2022/2065 nałożono na dostawców bardzo dużych platform internetowych i bardzo dużych wyszukiwarek internetowych obowiązki w zakresie dodatkowej przejrzystości reklam internetowych. W świetle motywu 95 tego rozporządzenia uzasadnieniem tych obowiązków jest to, że systemy reklamowe wykorzystywane przez bardzo duże platformy internetowe i bardzo duże wyszukiwarki internetowe stwarzają szczególne ryzyko i wymagają dalszego nadzoru publicznego i regulacyjnego ze względu na ich skalę, jak również zdolność ukierunkowania usługi na odbiorców i docierania do nich na podstawie ich zachowania w ramach interfejsu internetowego tych platform lub wyszukiwarek i poza nim. Artykuł 39 wspomnianego rozporządzenia ma zatem na celu zapewnienie przejrzystości nie reklam internetowych w ogóle, lecz wyłącznie reklam prezentowanych przez bardzo duże platformy internetowe lub bardzo duże wyszukiwarki internetowe. W tych okolicznościach, nawet gdyby niektórzy reklamodawcy odeszli od platform internetowych takich jak XVideos na rzecz mniejszych platform internetowych, które nie są objęte zakresem stosowania tego art. 39, taka sytuacja sama w sobie nie mogłaby zagrozić realizacji celów, do których zmierza ten artykuł. W każdym wypadku wnosząca odwołanie nie wykazała, w jaki sposób, jeśli chodzi o platformę taką jak XVideos, prezes Sądu popełnił błąd, uznając, że niezastosowanie wspomnianego art. 39 pociągałoby za sobą ryzyko, że potencjalnie utrzyma się lub rozwinie środowisko internetowe zagrażające prawom przewidzianym w Karcie. Dlatego też trzecią część zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną. W przedmiocie części czwartej zarzutu pierwszego – Argumentacja W części czwartej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, że zaskarżone postanowienie jest obarczone naruszeniem prawa oraz przeinaczeniem okoliczności faktycznych i dowodów ze względu na to, że w pkt 123 i 124 tego postanowienia, przyznając, iż podanie do wiadomości publicznej repozytorium, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia 2022/2065, może mieć bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw, którzy liczyli na to, że ich informacje będą chronione przed jakimkolwiek ujawnieniem, prezes Sądu uznał jednak, że spółka WebGroup Czech Republic nie wyjaśniła, czy opublikowane dane są wystarczające do zidentyfikowania tych osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw z wystarczającą dokładnością. Otóż dane te wystarczają do zidentyfikowania bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanych osób fizycznych lub prawnych, w tym za pomocą nowych technologii, takich jak wyszukiwarki internetowe, i mogą obejmować dane osobowe chronione między innymi na mocy art. 7 i 8 Karty. Komisja utrzymuje, że argumentacja ta jest bezzasadna. – Ocena Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem celem postępowania w przedmiocie środków tymczasowych jest uniknięcie poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony skarżącej, oraz że gdy tą stroną skarżącą jest osoba prywatna, sędzia rozstrzygający w przedmiocie środków tymczasowych powinien wziąć pod uwagę jedynie jej interesy [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 30 marca 2022 r., Girardi/EUIPO, C‑703/21 P(R), EU:C:2022:250, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w pkt 122 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu odniósł się do argumentu przedstawionego przez spółkę WebGroup Czech Republic, zgodnie z którym należy wziąć pod uwagę pozostałe interesy osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw, którzy liczyli na to, że ich tajemnice handlowe będą chronione przed jakimkolwiek ujawnieniem, i zgodnie z którym te inne interesy powinny przechylić szalę na korzyść spółki WebGroup Czech Republic, a nie na korzyść prawodawcy Unii. Ponadto w pkt 123 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu przyznał, że podanie do wiadomości publicznej spornego repozytorium może mieć bezpośredni wpływ na interes tych osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw, a tym samym wpłynąć na interesy spółki WebGroup Czech Republic. W tym względzie wyjaśnił on, że o ile prawdą jest, iż w grę wchodzi interes osób trzecich, o tyle nie zmienia to faktu, że spółka WebGroup Czech Republic ponosi wobec nich odpowiedzialność. To w tym kontekście w pkt 124 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu zauważył jednak, że spółka WebGroup Czech Republic nie sprecyzowała, czy dane, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia 2022/2065, są wystarczające do zidentyfikowania wspomnianych osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw z wystarczającą dokładnością. W tym względzie, o ile nie można wykluczyć, że informacje opublikowane na podstawie tego przepisu mogą zawierać dane osobowe chronione na podstawie art. 7 i 8 Karty oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1), o tyle należy przypomnieć, że interes osób innych niż spółka WebGroup Czech Republic, takich jak osoby trzecie, przedsiębiorcy oraz przedsiębiorstwa wymienione w pkt 123 zaskarżonego postanowienia, nie ma co do zasady znaczenia do celów wyważenia interesów dokonywanego przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 43 niniejszego postanowienia. Prezes Sądu uwzględnił zatem interes tych osób trzecich, przedsiębiorców i przedsiębiorstw jedynie w zakresie, w jakim mógł on mieć bezpośredni wpływ na interesy spółki WebGroup Czech Republic jako wnoszącej odwołanie. Jednakże w świetle ustalenia poczynionego w szczególności w pkt 120 i 121 zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym spółka WebGroup Czech Republic nie wykazała istnienia ryzyka zaprzestania działalności ani znaczącego i trwałego ryzyka utraty udziałów w rynku w braku zastosowania środków tymczasowych, rozważania zawarte w pkt 123 i 124 zaskarżonego postanowienia mają w każdym wypadku charakter uzupełniający. W tym względzie argumentacja przedstawiona przez wnoszącą odwołanie nie może podważyć wyniku wyważenia dokonanego przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych. Ponadto należy stwierdzić, że wnosząca odwołanie ogranicza się do stwierdzenia, iż jest oczywiste, że informacje, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. b) i c), mogą wystarczyć do bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania zainteresowanych osób trzecich, w szczególności za pomocą narzędzi takich jak wyszukiwarki internetowe, oraz że mogą one zawierać dane osobowe. Jak zauważyła Komisja, takie twierdzenie ma charakter spekulatywny i ogólny i nie pozwala wykazać, że prezes Sądu naruszył prawo lub przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody, uznając w pkt 124 zaskarżonego postanowienia, że spółka WebGroup Czech Republic nie sprecyzowała, czy informacje te wystarczają do zidentyfikowania z wystarczającą dokładnością osób trzecich, przedsiębiorców i zainteresowanych przedsiębiorstw. Tym samym argumentacja wnoszącej odwołanie jest w każdym wypadku bezzasadna. W konsekwencji część czwartą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną. W przedmiocie zarzutu czwartego Argumentacja W zarzucie czwartym spółka WebGroup Czech Republic podnosi zasadniczo, że prezes Sądu naruszył prawo, uznając w pkt 132 zaskarżonego postanowienia, iż zawieszenie wykonania spornej decyzji doprowadziłoby do dyskryminacji między spółką WebGroup Czech Republic a innymi bardzo dużymi platformami internetowymi oferującymi hosting treści dla dorosłych, mimo że te ostatnie mogły również zakwestionować zgodność z prawem obowiązków przewidzianych w art. 39 rozporządzenia 2022/2065. Komisja twierdzi, że zarzut ten jest bezzasadny. Ocena Na wstępie należy zauważyć, że argumentacja wnoszącej odwołanie opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonego postanowienia. W pkt 132 tego postanowienia prezes Sądu ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że zawieszenie wykonania spornej decyzji mogłoby zmienić sytuację konkurencyjną w sektorze cyfrowym w sposób, który nie został przewidziany przez prawodawcę Unii, poddając spółkę WebGroup Czech Republic reżimowi odmiennemu od reżimu mającego zastosowanie do innych podmiotów tego sektora, które posiadają, w świetle kryteriów określonych przez tego prawodawcę, cechy porównywalne z cechami tej spółki. Chociaż prezes Sądu uznał, że zawieszenie to mogłoby poddać wnoszącą odwołanie reżimowi odmiennemu od reżimu mającego zastosowanie do tych innych podmiotów, nie stwierdził on jednak, że taka różnica odnosząca się do reżimu stanowiłaby dyskryminację. Ponadto, i w każdym wypadku, wnosząca odwołanie nie wykazała, w jaki sposób ocena dotycząca możliwości takiej zmiany sytuacji konkurencyjnej w sektorze cyfrowym miałaby być błędna pod względem faktycznym lub prawnym i w jaki sposób zarzucany błąd mógłby mieć wpływ na wynik wyważenia dokonanego przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych. Wreszcie wnosząca odwołanie nie wyjaśniła, w jaki sposób okoliczność, że wspomniane inne podmioty miały możliwość zakwestionowania zgodności z prawem obowiązków ustanowionych na podstawie art. 39 rozporządzenia 2022/2065, mogłaby podważyć tę ocenę. Należy zatem oddalić zarzut czwarty jako bezzasadny, a w konsekwencji – oddalić odwołanie w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 wspomnianego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie spółki WebGroup Czech Republic kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów wiceprezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) WebGroup Czech Republic a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.