C-622/24

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2026 r.(*) Odwołanie – Służba publiczna – Konkurs otwarty EPSO/AD/380/19 – Konkursy mające na celu nabór administratorów w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich – Powtórzenie egzaminów pisemnych – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej – Zasada równego traktowania W sprawie C‑622/24 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 września 2024 r., VT, którego reprezentowała M. Velardo, avocate, strona skarżąca, w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Europejska, którą reprezentowali L. Hohenecker i S. Romoli, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: S. Rodin, pełniący obowiązki prezesa ósmej izby, N. Piçarra i N. Fenger (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: N. Emiliou, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        W odwołaniu VT wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 lipca 2024 r., VT/Komisja (T‑216/23, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:465), w którym Sąd oddalił skargę VT o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na mocy której komisja konkursowa konkursu otwartego EPSO/AD/380/19 postanowiła nie umieszczać jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej administratorów w grupie zaszeregowania AD 7 w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich. Okoliczności leżące u podstaw sporu 2        W dniu 5 grudnia 2019 r. Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) opublikował w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/380/19, na podstawie kwalifikacji i testów, w celu stworzenia dwóch list rezerwy kadrowej: jednej dla administratorów w grupie zaszeregowania AD 7 i drugiej dla administratorów w grupie zaszeregowania AD 9, z których będzie można rekrutować administratorów (AD 7/AD 9) w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich (Dz.U. 2019, C 409 A, s. 1). 3        Wnoszący odwołanie uczestniczył we wspomnianym konkursie i po pomyślnym przejściu testów typu „testy wielokrotnego wyboru” i selekcji na podstawie kwalifikacji (Talent Screener) wziął udział w testach oceny zintegrowanej. 4        Egzaminy pisemne w ramach oceny zintegrowanej, mianowicie studium przypadku i test pisemny dotyczący dziedziny konkursu, odbyły się po raz pierwszy w dniu 9 września 2021 r. 5        Pismem z dnia 4 października 2021 r. EPSO poinformowało kandydatów, że ze względu na problemy techniczne, które wystąpiły podczas pierwszej sesji egzaminów pisemnych, podjęto decyzję o zaoferowaniu wszystkim kandydatom uczestniczącym w egzaminach pisemnych w dniu 9 września 2021 r. opcji albo zachowania wyników egzaminów pisemnych z pierwszej sesji, albo udziału w drugiej sesji, z rezygnacją z wyników egzaminów z pierwszej sesji. 6        Druga sesja egzaminów pisemnych odbyła się w dniu 10 listopada 2021 r. Wnoszący odwołanie zdecydował się nie wziąć w niej udział udziału. 7        W dniu 5 maja 2022 r. EPSO poinformowało wnoszącego odwołanie o decyzji komisji konkursowej o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej AD 7, ponieważ nie znalazł się on wśród kandydatów, którzy otrzymali najwyższe liczby punktów na etapie oceny zintegrowanej. 8        Skierowaną do wnoszącego odwołanie decyzją z dnia 15 lipca 2022 r. komisja konkursowa oddaliła jego wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej. 9        W dniu 10 października 2022 r. wnoszący odwołanie złożył, na podstawie Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zażalenie na decyzję o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej oraz na decyzję oddalającą jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja Europejska nie ustosunkowała się w sposób wyraźny do tego zażalenia. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 10      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 kwietnia 2023 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., o której mowa w pkt 8 niniejszego wyroku. 11      W drodze zaskarżonego wyroku Sąd oddalił tę skargę w całości. Żądania stron 12      W odwołaniu wnoszący je wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego wyroku; –        uwzględnienie skargi wniesionej w pierwszej instancji i odwołania w niniejszej instancji; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 13      Komisja wnosi do Trybunału o: –        oddalenie odwołania; –        obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania 14      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, a drugi – naruszenia ogłoszenia o konkursie w odniesieniu do oceny kompetencji kandydatów. W przedmiocie zarzutu pierwszego Argumentacja stron 15      Zarzut ten dzieli się na dwie części. 16      W części pierwszej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymuje, że w pkt 107–112 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył zasadę równego traktowania, gdy walidował możliwość ponownego wzięcia udziału w egzaminach pisemnych, którą zaoferowano wszystkim kandydatom, niezależnie od tego, czy faktycznie napotkali oni trudności techniczne. 17      W części drugiej tego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa w pkt 113–117 zaskarżonego wyroku, gdy nie stwierdził naruszenia zasady równego traktowania z uwagi na to, po pierwsze, że kandydaci, którzy uczestniczyli w drugiej i trzeciej sesji egzaminów pisemnych mieli znacznie dłuższy czas na przygotowanie się niż kandydaci, którzy brali udział w pierwszej sesji, a po drugie, że przedmiot opracowania, które kandydaci byli zobowiązani zredagować podczas każdej z trzech sesji egzaminów pisemnych, był różny, niezależnie od stopnia trudności tych testów. 18      W szczególności, w ramach tej drugiej części zarzutu, co się tyczy testu pisemnego w dziedzinie konkursu, wnoszący odwołanie utrzymuje, w pierwszej kolejności, że scenariusz, na którym opierał się ten test, który odbył się początkowo w dniu 9 września 2021 r., został opublikowany już w sierpniu 2021 r. Wywodzi on z tego, że kandydaci, którzy uczestniczyli w omawianym egzaminie podczas drugiej sesji, która odbyła się w dniu 10 listopada 2021 r. i była oparta na tym samym scenariuszu, dysponowali znacznie dłuższym okresem na przygotowanie się do niego. 19      Jednakże Sąd przyjął w pkt 117 zaskarżonego wyroku, że taki sposób organizacji nie może naruszać zasady równego traktowania, ponieważ nic nie pozwala przypuszczać, że komisja konkursowa zamierzała ograniczyć czas, jakim dysponowali kandydaci na zapoznanie się z tym scenariuszem. 20      Wnoszący odwołanie uważa, że wniosek ten narusza prawo, ponieważ czas potrzebny na zapoznanie się ze scenariuszem stanowi ze swej natury obiektywne przesłanki, które mogą mieć wpływ na przestrzeganie zasady równego traktowania. 21      Podnosi on również, że w celu dokonania oceny istnienia ewentualnej niezgodności z prawem Sąd niesłusznie oparł się na decyzjach komisji konkursowej, podczas gdy powinien był odnieść się wyłącznie do ogłoszenia o konkursie, które stanowi ramy zgodności z prawem postępowania. W tym względzie wnoszący odwołanie utrzymuje, że ogłoszenie to wyraźnie przewidywało poszanowanie zasady równego traktowania, co oznacza, że egzaminy odbywają się na tych samych warunkach w odniesieniu do wszystkich kandydatów. Tymczasem nie zapewniono tego w niniejszej sprawie, ponieważ niektórzy kandydaci mieli więcej czasu na zapoznanie się ze scenariuszem, na którym opierał się test pisemny w dziedzinie konkursu. 22      W drugiej kolejności, zdaniem wnoszącego odwołanie, Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził w pkt 116 zaskarżonego wyroku, że różnica co do przedmiotu opracowania, które kandydaci byli zobowiązani sporządzić podczas każdej z trzech sesji egzaminów pisemnych, stanowiła element wystarczający do zagwarantowania poszanowania zasady równego traktowania. Jedynie jednolity poziom trudności egzaminów, do których przystępowali kandydaci podczas różnych sesji, mógłby bowiem ograniczyć ryzyko naruszenia tej zasady. 23      Zdaniem Komisji wnoszący odwołanie nie wyjaśnia, w jaki sposób w świetle ustaleń faktycznych zawartych w pkt 116 i 117 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni zasady równego traktowania, lecz w rzeczywistości zmierza do podważenia oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez ten sąd. Wynika to w szczególności z fragmentów odwołania, w których wnoszący odwołanie ponownie twierdzi, że kandydatom, którzy uczestniczyli w kilku sesjach egzaminów pisemnych, zapewniono jakoby „znaczącą przewagę sytuacyjną”, mimo że Sąd stwierdził brak takiej przewagi. W konsekwencji tę część odwołania należałoby odrzucić jako niedopuszczalną. 24      Ponadto Komisja utrzymuje, że argumentację wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą Sąd w pkt 117 zaskarżonego wyroku naruszył prawo, opierając się na decyzjach komisji konkursowej w celu dokonania oceny istnienia niezgodności z prawem, podczas gdy powinien był odnieść się wyłącznie do ogłoszenia o konkursie, należy odrzucić jako niedopuszczalną, ponieważ stanowi ona nowy zarzut szczegółowy. 25      Tytułem ewentualnym Komisja zauważa, że co się tyczy podnoszonego „mniej złożonego” charakteru drugiej i trzeciej sesji egzaminów pisemnych, wnoszący odwołanie ogranicza się do podniesienia, że scenariusz egzaminów był w każdym razie znany, i do twierdzenia, że Sąd niesłusznie uznał w pkt 117 zaskarżonego wyroku, iż czas, jakim dysponowali kandydaci na przygotowanie się do tego scenariusza, był pozbawiony znaczenia. 26      Jednak Komisja podnosi, że wnoszący odwołanie nie wyjaśnił, dlaczego w pkt 116 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd wypowiedział się na temat dwóch egzaminów pisemnych, które stanowiły studium przypadku i test pisemny dotyczący dziedziny konkursu, miało dojść do naruszenia prawa. Ocena Trybunału –       W przedmiocie dopuszczalności 27      Co się tyczy pierwszego zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję, streszczonego w pkt 23 niniejszego wyroku, należy stwierdzić, że wnoszący odwołanie nie podważa dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, która nie stanowi, z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału (zob. podobnie wyrok z dnia 3 lipca 2025 r., Glonatech/REA, C‑114/24 P, EU:C:2025:520, pkt 107 i przytoczone tam orzecznictwo). Podnosząc bowiem, że Sąd błędnie uznał, iż dodatkowy czas przygotowania, jakim dysponowali kandydaci, którzy uczestniczyli w teście, który odbył się podczas drugiej sesji egzaminów pisemnych w dniu 10 listopada 2021 r., nie mógł prowadzić do naruszenia zasady równego traktowania z tego tylko powodu, że komisja konkursowa nie zamierzała ograniczyć tego czasu przygotowania, wnoszący odwołanie powołuje się w rzeczywistości na naruszenie prawa podważające rozumowanie Sądu. Z powyższego wynika, że omawiany zarzut niedopuszczalności należy oddalić. 28      Co się tyczy drugiego zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję, o którym mowa w pkt 24 niniejszego wyroku, należy zauważyć, że argumentacja wnoszącego odwołanie w zakresie odnoszącym się do ogłoszenia o konkursie jedynie potwierdza zarzut szczegółowy dotyczący tego, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, gdy nie sprawdził, czy egzaminy odbywają się na tych samych warunkach w odniesieniu do wszystkich kandydatów. W konsekwencji ten zarzut niedopuszczalności nie może zostać uwzględniony. –       Co do istoty 29      W odniesieniu do drugiej części zarzutu pierwszego, którą należy zbadać na wstępie, trzeba, po pierwsze, przypomnieć, że zasada równego traktowania, ustanowiona w art. 20 Karty, stanowi ogólną zasadę prawa Unii, która wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób jednakowy, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. Różnica w sposobie traktowania jest uzasadniona, o ile jest oparta na kryterium racjonalnym i obiektywnym, czyli w sytuacji gdy pozostaje ona w związku z dopuszczalnym prawnie celem realizowanym przez rozpatrywane przepisy oraz gdy różnica ta jest proporcjonalna do celu realizowanego za pomocą danego traktowania (wyrok z dnia 30 listopada 2023 r., MG/EBI, C‑173/22 P, EU:C:2023:932, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 30      Po drugie, prawdą jest, że komisji konkursowej przysługuje szeroki zakres uznania co do sposobu przeprowadzania i szczegółowej treści egzaminów przewidzianych w ramach konkursu, z zastrzeżeniem zapewnienia równego traktowania kandydatów i obiektywizmu w dokonywanym między nimi przez komisję konkursową wyborze (zob. podobnie wyrok z dnia 24 marca 1988 r., Goossens i in./Komisja, 228/86, EU:C:1988:172, pkt 14). Z tym samym zastrzeżeniem instytucje Unii dysponują również szerokim zakresem uznania w celu wprowadzenia środków mających na celu usunięcie nieprawidłowości wpływających na przebieg konkursu, takich jak nowe egzaminy pisemne dla kandydatów, których dotyczyły nieprawidłowości podczas pierwotnych egzaminów pisemnych. 31      Niemniej jednak zasada równego traktowania wymaga, aby wszyscy kandydaci biorący udział w konkursie zostali poddani równoważnym egzaminom w taki sam sposób, tak aby egzaminy te charakteryzowały się zasadniczo tym samym stopniem trudności dla wszystkich kandydatów (zob. podobnie wyrok z dnia 24 marca 1988 r., Goossens i in./Komisja, 228/86, EU:C:1988:172, pkt 14, 15). Wynika z tego, że komisja konkursowa jest zobowiązana ograniczyć ryzyko nierówności szans do poziomu, który z reguły jest nieodłącznie związany z każdym egzaminem (zob. podobnie wyrok z dnia 8 marca 1988 r., Sergio i in./Komisja, 64/86, od 71/86 do 73/86 i 78/86, EU:C:1988:119, pkt 27). Taki wymóg obowiązuje również wtedy, gdy komisja konkursowa stoi w obliczu nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w trakcie przebiegu konkursu otwartego i którym powinna zaradzić. 32      W pkt 117 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że okoliczność, iż kandydaci, którzy uczestniczyli w szczególności w drugiej sesji egzaminów pisemnych, mieli dłuższy czas na zapoznanie się ze scenariuszem testu pisemnego w dziedzinie konkursu, nie pozwala uznać, że skorzystali oni ze znacznej przewagi nad kandydatami, którzy uczestniczyli jedynie w pierwszej sesji, ponieważ nic nie pozwala przypuszczać, że komisja konkursowa zamierzała ograniczyć czas, jakim dysponowali kandydaci, aby zapoznać się z tym scenariuszem. 33      Tymczasem poprzez wykluczenie zaistnienia znaczącej przewagi sytuacyjnej po stronie kandydatów, którzy uczestniczyli w drugiej sesji egzaminów pisemnych, a zatem stwierdzenie w sposób dorozumiany, że te egzaminy miały taki sam stopień trudności dla wszystkich kandydatów z tego tylko powodu, że komisja konkursowa nie miała zamiaru ograniczyć czasu, jakim kandydaci biorący udział w rozpatrywanym konkursie otwartym dysponowali w celu zapoznania się ze wspomnianym scenariuszem, Sąd naruszył prawo. 34      Do niego należało bowiem zbadanie, czy dodatkowy czas, z którego korzystali kandydaci biorący udział w tej drugiej sesji w celu zapoznania się ze scenariuszem egzaminu pisemnego, mógł obiektywnie, to znaczy niezależnie od zamiaru komisji konkursowej, zapewnić im znaczącą przewagę sytuacyjną w porównaniu z kandydatami uczestniczącymi jedynie w pierwszej sesji tych egzaminów, co skutkowałoby ryzykiem nierówności szans wykraczającym poza ryzyko nieodłącznie związane co do zasady z każdym konkursem. 35      W konsekwencji należy uwzględnić część drugą zarzutu pierwszego i uchylić zaskarżony wyrok, bez konieczności badania zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd w pkt 116 zaskarżonego wyroku, ani części pierwszej zarzutu pierwszego czy zarzutu drugiego. W przedmiocie postępowania przed Sądem 36      Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. 37      W niniejszej sprawie, ponieważ skarga wnoszącego odwołanie przed Sądem opiera się na zarzutach, które były przedmiotem kontradyktoryjnej debaty przed Sądem i których rozpatrzenie nie wymaga przyjęcia żadnych dodatkowych środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, Trybunał jest zdania, że stan postępowania pozwala na rozstrzygnięcie w przedmiocie tej skargi i że należy wydać orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (zob. analogicznie wyrok z dnia 12 marca 2026 r., VP/Cedefop, C‑209/24 P, EU:C:2026:186, pkt 71). 38      W zakresie, w jakim część druga zarzutu pierwszego odwołania została uwzględniona i w jakim była skierowana przeciwko odpowiedzi Sądu na drugi zarzut skargi, należy zbadać drugi argument podniesiony przez wnoszącego odwołanie przed Sądem na poparcie zarzutu drugiego, dotyczący tego, że EPSO zorganizowało drugą i trzecią sesję egzaminów pisemnych, których poziom trudności był niższy niż w przypadku pierwszej sesji. 39      Jak wyjaśniono w pkt 4 niniejszego wyroku, egzaminy pisemne etapu oceny zintegrowanej, w tym test pisemny w dziedzinie konkursu, odbyły się po raz pierwszy w dniu 9 września 2021 r. Druga sesja egzaminów pisemnych, w której wnoszący odwołanie postanowił nie wziąć udziału, odbyła się, jak wskazano w pkt 6 niniejszego wyroku, w dniu 10 listopada 2021 r. Z pkt 116 zaskarżonego wyroku wynika, że podczas tej drugiej sesji test pisemny w dziedzinie konkursu opierał się częściowo na tym samym scenariuszu co scenariusz opublikowany na stronie internetowej EPSO przed pierwszą sesją egzaminów pisemnych, w związku z czym scenariusz ten był wcześniej znany kandydatom. 40      Wynika z tego, że kandydaci, którzy uczestniczyli w drugiej sesji egzaminów pisemnych, otrzymali w stosunku do wnoszącego odwołanie dodatkowy okres dłuższy o ponad dwa miesiące na zapoznanie się z tym samym opublikowanym wcześniej scenariuszem. 41      Jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 67 opinii, ten znacząco dłuższy czas przygotowania do tego samego scenariusza, w połączeniu z pewną wiedzą, zdobytą podczas pierwszej sesji, na temat zasad, zgodnie z którymi scenariusz ten mógł zostać wykorzystany, może spowodować istotną różnicę w zakresie warunków, w jakich w szczególności kandydaci z każdej z dwóch pierwszych sesji egzaminów pisemnych uczestniczyli w teście pisemnym w dziedzinie konkursu. 42      Tymczasem takie odmienne traktowanie, po pierwsze, narusza zasadę równego traktowania, która – jak przypomniano w pkt 31 niniejszego wyroku – wymaga, aby wszyscy kandydaci biorący udział w konkursie zostali poddani równoważnym egzaminom zgodnie z równoważnymi zasadami, tak aby egzaminy te wykazywały zasadniczo taki sam stopień trudności dla wszystkich kandydatów, a po drugie, może powodować wadliwość wyniku konkursu, ponieważ komisja konkursowa tego konkursu nie przyjęła żadnego środka mającego na celu ograniczenie ryzyka nierówności szans między z jednej strony kandydatami, którzy uczestniczyli jedynie w pierwszej sesji egzaminu pisemnego w danej dziedzinie, a z drugiej strony kandydatami, którzy uczestniczyli również w drugiej sesji tego egzaminu. 43      W tym względzie należy zauważyć, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 68 opinii, że mniej restrykcyjne rozwiązanie alternatywne, które mogłoby zaradzić tej sytuacji, mogłoby polegać w szczególności na opublikowaniu nowego scenariusza o równoważnym stopniu trudności. 44      Ponadto należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż w przypadku gdy nie ma pełnej równoważności między egzaminami konkursowymi organizowanymi w dwóch różnych obiektach, nie wyklucza się, że komisja konkursowa mogłaby skorzystać z mechanizmu kompensacyjnego poprzez zastosowanie współczynnika korygującego przy ocenie egzaminów, pod warunkiem że kompensata ta opiera się na obiektywnych kryteriach właściwych dla osiągnięcia przywrócenia równości kandydatów (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 1983 r., Detti/Trybunał Sprawiedliwości, 144/82, EU:C:1983:211, pkt 29, 30). 45      Wynika z tego, że decyzja z dnia 15 lipca 2022 r., na mocy której komisja konkursowa konkursu otwartego EPSO/AD/380/19 postanowiła, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, o nieumieszczeniu nazwiska wnoszącego odwołanie na liście rezerwy kadrowej administratorów w grupie zaszeregowania AD 7 w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich, jest dotknięta wadą niezgodności z prawem. 46      W konsekwencji należy stwierdzić, że drugi argument podniesiony przez wnoszącego odwołanie przed Sądem na poparcie zarzutu drugiego jest zasadny i należy stwierdzić nieważność decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., zgodnie z żądaniami przedstawionymi w tym względzie przed Sądem. W przedmiocie kosztów 47      Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. 48      Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 49      Ponieważ w niniejszej sprawie Komisja przegrała sprawę zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji, a wnoszący odwołanie wniósł o obciążenie jej kosztami postępowania, należy obciążyć Komisję, poza jej własnymi kosztami, całością kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie w związku z tymi dwoma postępowaniami Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje: 1)      Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 lipca 2024 r., VT/Komisja (T‑216/23, EU:T:2024:465) zostaje uchylony. 2)      Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na mocy której komisja konkursowa konkursu otwartego EPSO/AD/380/19 postanowiła, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, o nieumieszczeniu nazwiska VT na liście rezerwy kadrowej administratorów w grupie zaszeregowania AD 7 w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich. 3)      Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, wszystkie koszty poniesione przez VT zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Podpisy *      Język postępowania: włoski.