C-632/24

POSTANOWIENIE WICEPREZESA TRYBUNAŁU z dnia 4 lutego 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Artykuł 278 TFUE – Wniosek o zawieszenie wykonania wyroku Sądu Unii Europejskiej – Dostęp do dokumentów Komisji Europejskiej – Oświadczenia o braku konfliktu interesów złożone przez członków zespołu negocjacyjnego Komisji ds. zakupu szczepionek przeciwko COVID‑19 – Decyzja Komisji odmawiająca udzielenia dostępu do informacji o tożsamości i statusie zawodowym tych osób W sprawie C‑632/24 P‑R mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania, na podstawie art. 278 TFUE, złożony w dniu 27 września 2024 r., Komisja Europejska, którą reprezentowali A. Bouchagiar, M. Burón Pérez, G. Gattinara i A. Spina, w charakterze pełnomocników, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania są: Fabien Courtois i pozostałe strony, których nazwiska wymieniono w załączniku ( ), których reprezentował A. Durand, avocat, strona skarżąca w pierwszej instancji, WICEPREZES TRYBUNAŁU, po wysłuchaniu M. Szpunara, rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie We wniosku w przedmiocie środków tymczasowych Komisja Europejska zwraca się do Trybunału na podstawie art. 278 TFUE o nakazanie zawieszenia wykonania pkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lipca 2024 r., Courtois i in./Komisja (T‑761/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:477), w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Komisji C(2022) 1359 final z dnia 28 lutego 2022 r. wydanej na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), udzielającej Fabienowi Courtoisowi i pozostałym osobom fizycznym, których nazwiska wymieniono w załączniku, częściowego dostępu do niektórych dokumentów dotyczących zakupu szczepionek przez tę instytucję w związku z pandemią COVID‑19 (zwanej dalej „sporną decyzją”), a także francuskiej wersji tej decyzji, która została im przekazana w dniu 31 marca 2022 r., w odniesieniu do odmowy udzielenia przez Komisję szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów podpisanych przez członków zespołu negocjacyjnego ds. zakupu szczepionek przeciwko COVID‑19 (zwanego dalej „zespołem negocjacyjnym”), na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Wniosek ten przedstawiono jednocześnie z wniesieniem przez Komisję w dniu 27 września 2024 r. odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zmierzającego do uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały opisane w pkt 2–17 zaskarżonego wyroku. Dla celów niniejszego postępowania można je streścić w następujący sposób: W dniu 17 czerwca 2020 r. w kontekście kryzysu związanego z pandemią COVID‑19 Komisja opublikowała komunikat zatytułowany „Strategia UE dotycząca szczepionek przeciwko COVID‑19” [COM(2020) 245 final]. Strategia ta miała na celu przyspieszenie opracowywania, produkcji i wprowadzania szczepionek przeciwko COVID‑19 i była oparta na dwóch filarach. Pierwszym z nich było zabezpieczenie wystarczającej produkcji szczepionek w Unii Europejskiej, a tym samym wystarczających dostaw dla jej państw członkowskich, za pomocą umów zakupu z wyprzedzeniem zawieranych z producentami szczepionek za pośrednictwem instrumentu wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, takiego jak uruchomiony rozporządzeniem Rady (UE) 2020/521 z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie uruchomienia wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych na mocy rozporządzenia (UE) 2016/369 oraz zmiany jego przepisów w związku z rozprzestrzenianiem się COVID‑19 (Dz.U. 2020, L 117, s. 3). Drugim było dostosowanie ram prawnych Unii do ówczesnej pilnej sytuacji oraz wykorzystanie istniejącej wówczas elastyczności regulacyjnej, aby przyspieszyć opracowanie, dopuszczenie do obrotu i dostępność szczepionek, zachowując jednocześnie normy jakości, bezpieczeństwa i skuteczności szczepionek. W tym kontekście Komisja wskazała, że państwa członkowskie są zaangażowane w procedurę od samego początku i że wszystkie uczestniczące państwa członkowskie są reprezentowane w komitecie sterującym, który wspiera ją co do wszystkich aspektów umów zakupu z wyprzedzeniem przed ich podpisaniem. Komisja wyjaśniła również, że zespół negocjacyjny składający się z niej samej i ekspertów z państw członkowskich, będzie odpowiedzialny za negocjowanie umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19, które to umowy powinny być zawierane w imieniu wszystkich uczestniczących państw członkowskich. Komisja sprecyzowała również, że będzie odpowiedzialna za postępowanie o udzielenie zamówienia w imieniu państw członkowskich oraz za zawarte umowy zakupu z wyprzedzeniem. W dniu 24 maja 2021 r. pismem skierowanym do przewodniczącej Komisji oraz wiadomością elektroniczną z tego samego dnia zaadresowaną do Sekretariatu Generalnego Komisji, dwóch adwokatów zwróciło się „w imieniu i na rzecz pierwszych 86000 osób składających petycję na platformie https://dejavu/legal/”, których reprezentowali i wśród których znajdują się skarżący w pierwszej instancji (zwani dalej „wnioskodawcami”), z wnioskiem o udzielenie dostępu, na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, do dokumentów dotyczących zakupu przez Komisję i na rzecz państw członkowskich szczepionek w związku z pandemią COVID‑19. Ów pierwotny wniosek dotyczył umów zakupu podpisanych przez Komisję z producentami szczepionek, tożsamości i roli zawodowej lub instytucjonalnej przedstawicieli Unii, którzy uczestniczyli w negocjacjach z tymi producentami, oraz oświadczeń dotyczących interesów między tymi przedstawicielami a wspomnianymi producentami. W dniu 30 lipca 2021 r. dyrektor generalna Dyrekcji Generalnej Komisji (DG) ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności odpowiedziała, że zidentyfikowała 46 dokumentów odpowiadających temu wnioskowi, mianowicie 22 oświadczenia o braku konfliktu interesów podpisane przez każdego członka zespołu negocjacyjnego (zwane dalej „oświadczeniami o braku konfliktu interesów”) i że udzielono częściowego dostępu do wszystkich tych dokumentów z wyjątkiem 17 dokumentów zwanych „Projektami protokołu ustaleń”. W odniesieniu do oświadczeń o braku konfliktu interesów tożsamość osoby podpisującej została utajniona na podstawie wyjątku dotyczącego ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej, przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. Ponadto jeden tylko egzemplarz został przekazany wnioskodawcom, co uzasadniono tym, że inne oświadczenia różniły się jedynie w odniesieniu do tożsamości podpisującego, podpisu i daty podpisania. W dniu 13 sierpnia 2021 r. wnioskodawcy złożyli na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ponowny wniosek, w którym zwrócili się do Komisji o zmianę jej stanowiska w odniesieniu do wszystkich dokumentów, do których odmówiono im dostępu częściowo lub całkowicie. W dniu 24 września 2021 r. brak odpowiedzi na ów wniosek oznaczał dorozumianą decyzję odmowną na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. W dniu 28 lutego 2022 r., po skonsultowaniu się z odnośnymi przedsiębiorstwami farmaceutycznymi na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, Komisja wydała sporną decyzję, która została doręczona wnioskodawcom w języku angielskim w dniu 1 marca 2022 r. W szczególności w tej decyzji Komisja wprowadziła zmiany w wykazie dokumentów odpowiadających wnioskowi o udzielenie dostępu do dokumentów, lecz podtrzymała swoje stanowisko w sprawie częściowej odmowy dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów. W dniu 31 marca 2022 r. wnioskodawcom została przekazana wersja francuska spornej decyzji. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 grudnia 2021 r. wnioskodawcy wnieśli skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej. Następnie dostosowali swe żądania w celu objęcia nimi również spornej decyzji i jej wersji francuskiej. W pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, dane osobowe mogą zostać przekazane osobie trzeciej na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 jedynie wówczas, gdy owo przekazanie spełnia przesłanki przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. a) lub b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39) oraz stanowi przetworzenie zgodne z prawem stosownie do wymogów art. 5 owego rozporządzenia. Co się tyczy przesłanki określonej w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725, zgodnie z którym osoba zwracająca się o uzyskanie dostępu do danych osobowych musi wykazać niezbędny charakter ich ujawnienia w określonym celu w interesie publicznym, Sąd uznał w pkt 68, 69, 79 i 85 zaskarżonego wyroku, że przesłanka ta jest w niniejszym przypadku spełniona, ponieważ wnioskodawcy wykazali niezbędny charakter dostępu do tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy podpisali oświadczenia o braku konfliktu interesów, w celu zweryfikowania ich bezstronności. Natomiast w pkt 86 tego wyroku Sąd uznał, że ujawnienie daty podpisania owych oświadczeń oraz odręcznego podpisu członków tego zespołu nie jest konieczne do osiągnięcia tego celu. W pkt 79 zaskarżonego wyroku, w odniesieniu do przewidzianego w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725 wyważenia wchodzących w grę interesów, Sąd uznał, że ponieważ wnioskodawcy wykazali niezbędny charakter przekazania danych osobowych, których dotyczy wniosek, a Komisja słusznie uznała, że istnieje ryzyko naruszenia życia prywatnego członków zespołu negocjacyjnego, których dane dotyczą, Komisja powinna dokonać tego wyważenia. W tym względzie w pkt 80 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że, jak wynika ze spornej decyzji, Komisja wzięła pod uwagę z jednej strony rolę techniczną w procedurze udzielania zamówień członków zespołu negocjacyjnego, a z drugiej strony okoliczność, że wnioskodawcy mieli dostęp do informacji dzięki częściowemu ujawnieniu omawianej kwestii w dokumentach dotyczących umowy i ujawnieniu anonimowej wersji oświadczeń o braku konfliktu interesów i o zachowaniu poufności. W pkt 81 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że w ten sposób Komisja nie wyjaśniła wystarczająco, w jaki sposób okoliczność, że rola członków zespołu negocjacyjnego miała charakter wyłącznie techniczny, powinna przeważać nad celem służącym sprawdzeniu braku konfliktu interesów ze strony tych członków. W pkt 82 tego wyroku dodał on, że sporna decyzja nie wskazuje wyraźnie dodatkowych względów podnoszonych w ramach rozpatrywanej przed nim skargi, dotyczących wyważenia różnych konkurujących ze sobą interesów, w szczególności interesów odnoszących się do ewentualnej pozycji członków zespołu negocjacyjnego w hierarchii. W pkt 83 i 84 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że jeżeli wnioskodawcy zapoznali się w szczególności z treścią oświadczenia o braku konfliktu interesów podpisanego przez każdego członka zespołu negocjacyjnego, określony cel w interesie publicznym realizowany przez wnioskodawców, polegający na umożliwieniu obywatelom Unii upewnienia się co do braku jakiegokolwiek konfliktu interesów między członkami zespołu negocjacyjnego a producentami szczepionek, nie może zostać osiągnięty w braku ujawnienia tożsamości wspomnianych osób, ponieważ sam fakt, że owe osoby podpisały takie oświadczenie, nie pozwala obywatelowi upewnić się, że osoby te wykonywały swoje zadanie w sposób w pełni niezależny. W pkt 85 zaskarżonego wyroku Sąd wywiódł z powyższego, że Komisja nie uwzględniła w wystarczającym stopniu różnych okoliczności niniejszego przypadku, aby właściwie wyważyć wchodzące w grę interesy. W konsekwencji, jak wynika z pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku, Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji i jej francuskiej wersji w zakresie, w jakim Komisja odmówiła wnioskodawcom szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. Żądania stron Komisja wnosi do Trybunału o: – zarządzenie zawieszenia wykonania pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku w części, w jakiej Sąd stwierdził w nim nieważność spornej decyzji i jej francuskiej wersji w odniesieniu do odmowy udzielenia przez Komisję szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w przedmiocie odwołania wniesionego od tego wyroku; oraz – obciążenie wnioskodawców kosztami postępowania. Wnioskodawcy wnoszą do Trybunału o: – oddalenie wniosku w przedmiocie środków tymczasowych; – tytułem żądania ewentualnego, o oddalenie tego wniosku jedynie w odniesieniu do złożonego przez F. Courtoisa wniosku o udzielenie dostępu; – oddalenie wszystkich pozostałych wniosków Komisji oraz – obciążenie Komisji kosztami postępowania lub, tytułem żądania ewentualnego, orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Co do wniosku w przedmiocie środków tymczasowych Należy przypomnieć, że chociaż zgodnie z art. 60 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie od wyroku Sądu nie ma co do zasady skutku zawieszającego, to Trybunał może na podstawie art. 278 TFUE, jeśli uzna, że okoliczności tego wymagają, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku (postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 19 sierpnia 2024 r., Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament, C‑600/22 P‑R, EU:C:2024:673, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 160 § 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem we wnioskach o zawieszenie wykonania aktu wydanego przez instytucję na podstawie art. 278 TFUE należy określić przedmiot sporu, okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka. Sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego może zastosować środek tymczasowy, jeśli z faktycznego i prawnego punktu widzenia uprawdopodobniono konieczność zastosowania takiego środka (fumus boni iuris) i wykazano jego pilny charakter w tym znaczeniu, że jego ustanowienie i wywoływanie przezeń skutków przed wydaniem orzeczenia co do istoty skargi jest niezbędne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony, która o ten środek wnosi. Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych dokonuje także w razie potrzeby wyważenia występujących interesów. Przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych winien zostać oddalony, jeśli którakolwiek z tych przesłanek nie została spełniona [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo]. W przedmiocie fumus boni iuris Argumenty – Argumentacja Komisji Komisja utrzymuje, że przesłanka dotycząca fumus boni iuris została spełniona. Twierdzi ona, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zinterpretował i niewłaściwie zastosował przesłanki ustanowione w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725. Co się tyczy określonej w owym przepisie przesłanki, zgodnie z którą osoba zwracająca się o uzyskanie dostępu do dokumentów musi wykazać niezbędny charakter przekazania danych osobowych w określonym celu w interesie publicznym, Komisja podnosi przede wszystkim, że Sąd przeinaczył pierwotny wniosek o udzielenie dostępu oraz ponowny wniosek o udzielenie dostępu, gdy w pkt 68 zaskarżonego wyroku uznał, iż – jak można było wywieść z tych wniosków – wnioskodawcy realizowali cel polegający na sprawdzeniu bezstronności członków zespołu negocjacyjnego. Instytucja ta utrzymuje następnie, że Sąd w każdym razie błędnie uznał, iż cel ten stanowi określony cel w interesie publicznym w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725. Twierdzi ona wreszcie, że Sąd niesłusznie uznał w pkt 73 zaskarżonego wyroku, iż wnioskodawcy wykazali niezbędny charakter przekazania przedmiotowych danych, a mianowicie nazwisk, imion oraz roli zawodowej lub instytucjonalnej członków zespołu negocjacyjnego, aby osiągnąć zamierzony cel. W tym względzie Komisja zaznacza, że z orzecznictwa Trybunału, w szczególności z wyroku z dnia 21 marca 2024 r., Landeshauptstadt Wiesbaden (C‑61/22, EU:C:2024:251), wynika, iż osoba zwracająca się o uzyskanie dostępu do danych osobowych musi wykazać, że ich przekazanie jest najbardziej odpowiednim środkiem spośród innych możliwych środków, aby osiągnąć realizowany cel, co Sąd zresztą przypomniał w pkt 60 zaskarżonego wyroku. Tymczasem w pkt 84 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że ujawnienie wnioskodawcom nazwisk i imion członków zespołu negocjacyjnego jest konieczne dla osiągnięcia realizowanego celu, przy czym nie sprecyzował, że chodziło o jedyny możliwy sposób. Komisja dodaje, że w każdym razie przekazanie wnioskodawcom w formie zanonimizowanej oświadczeń o braku konfliktu interesów już umożliwiło osiągnięcie zamierzonego celu, mimo że utajniono tożsamość osób podpisujących te dokumenty. Poprzez to przekazanie wnioskodawcy byli bowiem w stanie sprawdzić, czy członkowie zespołu negocjacyjnego, którzy są funkcjonariuszami publicznymi, przestrzegali wymogów dotyczących przejrzystości mających zastosowanie w każdej procedurze dotyczącej zamówień publicznych Unii. Podtrzymywanie odmiennego stanowiska oznaczałoby podważanie samej ważności tych oświadczeń. Co się tyczy, również wymaganej zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725 przesłanki, zgodnie z którą instytucja, do której zwrócono się z wnioskiem, powinna sprawdzić, czy istnieje jakikolwiek powód, by uznać, że przekazanie danych osobowych może naruszyć uzasadniony interes osoby, której dane dotyczą, a w takim wypadku powinna ona wyraźnie wyważyć różne przeciwstawne interesy, aby dokonać oceny proporcjonalności przekazania żądanych danych, Komisja utrzymuje, iż Sąd naruszył prawo, orzekłszy w pkt 85 zaskarżonego wyroku, że nie dokonała ona właściwie wyważenia wchodzących w grę interesów. Podnosi ona, że powyższa analiza wymaga oceny wagi, jak orzekł Trybunał w kontekście możliwych ograniczeń praw wynikających z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), z jednej strony – ingerencji, jaką stanowi ujawnienie danych osobowych, z drugiej zaś – znaczenia określonego, zamierzonego celu w interesie publicznym. Odnosi się ona w szczególności do wyroku z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers (C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912). Tymczasem zdaniem Komisji ujawnienie tożsamości członków zespołu negocjacyjnego stanowiłoby szczególnie poważną ingerencję w prawo do życia prywatnego, narażając ich na niepożądane kontakty zewnętrzne ze względu na sensytywny charakter kwestii produkcji szczepionek przeciwko COVID‑19, co Sąd przyznał zresztą w pkt 77 zaskarżonego wyroku. Osoby te byłyby także w przyszłości narażone na ryzyko nieustannego uznawania ich przez dużą część odbiorców za odpowiedzialne za wystąpienie wszelkich potencjalnych problemów dotyczących szczepionek przeciwko COVID‑19. Ponadto naruszenie to urzeczywistniłoby się szybko poprzez rozpowszechnienie tożsamości tych osób w Internecie. Komisja dodaje, że sytuacja ta bardzo osłabiłaby możliwości skorzystania przez nią i przez państwa członkowskie w przyszłości z jej personelu przy negocjacjach i zawieraniu takich umów. Ponieważ członkowie tego zespołu nie zajmowali wysokich stanowisk hierarchicznych w ramach instytucji i odegrali w procedurze negocjacyjnej jedynie techniczną rolę, realizowany cel służący sprawdzeniu ich bezstronności ma mniejsze znaczenie, niż gdyby dotyczył osób, które miały rzeczywiste uprawnienia decyzyjne w ramach tej procedury. Ponadto cel ten nie może uzasadnić tak poważnej ingerencji w życie prywatne tych osób, jak ingerencja, która wiązałaby się z ujawnieniem ich tożsamości. Wreszcie wspomniany cel został już w dużej mierze osiągnięty przez ujawnienie zanonimizowanych oświadczeń o braku konfliktu interesów. Komisja dodaje, powołując się na zasady wypracowane przez Trybunał w wyroku z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers (C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 65, 83), że Sąd powinien był uwzględnić to, iż kontrola braku konfliktu interesów urzędników w trakcie wykonywania przez nich obowiązków powinna należeć w państwach członkowskich jedynie do właściwych organów, które podlegają szczególnym obowiązkom w tym zakresie. Ponadto, by spełniony został wymóg proporcjonalności, konieczne jest, aby osoby, których dane zostały przekazane, miały wystarczające gwarancje rzeczywistej ochrony swoich danych osobowych przed ryzykiem niewłaściwego wykorzystania, ponieważ konieczność posiadania takich gwarancji jest istotna, tym bardziej że dane osobowe są udostępniane publicznie, a więc potencjalnie nieograniczonej liczbie osób. W konsekwencji ujawnienie tożsamości członków zespołu negocjacyjnego stanowiłoby nieproporcjonalne naruszenie ochrony ich prywatności. Sąd niesłusznie orzekł zatem w pkt 85 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie dokonała właściwie wyważenia wchodzących w grę interesów. – Argumentacja wnioskodawców Wnioskodawcy podnoszą, że przesłanka dotycząca fumus boni iuris nie jest spełniona, ponieważ Komisja nie opiera się na żadnym istotnym zarzucie w celu zakwestionowania zaskarżonego wyroku. Co się tyczy podnoszonego przez Komisję przeinaczenia dowodów, przypominają oni, powołując się na wyrok z dnia 16 lutego 2023 r., Komisja/Włochy i Hiszpania (C‑635/20 P, EU:C:2023:98, pkt 127), że przeinaczenie materiału dowodowego zakłada, iż Sąd wyraźnie przekroczył granice rozsądnej oceny dowodów i że nie wystarczy wykazać, iż dokument mógłby być przedmiotem innej wykładni niż wykładnia przyjęta przez Sąd. Ich zdaniem Komisja w ogóle w żaden sposób nie udowodniła, że przesłanki te są spełnione i w rzeczywistości zamierzała podważyć ocenę okoliczności faktycznych przyjętą przez Sąd. W odniesieniu do naruszeń prawa jakoby popełnionych przez Sąd przy wykładni art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725 podnoszą oni, że Sąd słusznie uznał, iż realizowany cel służący sprawdzeniu bezstronności członków zespołu negocjacyjnego stanowi określony cel w interesie publicznym w rozumieniu tego przepisu. W tym względzie zauważają oni, że Komisja nie może jednocześnie z jednej strony utrzymywać, iż rozpatrywany cel nie leży w „interesie publicznym”, a z drugiej strony uznać, że sprawdzenie bezstronności członków zespołu leży „w interesie publicznym”. Podobnie jej argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna, gdy powołuje się ona zarazem na konieczność ujawnienia nazwisk tych osób i na fakt, że osoby te odegrały w negocjacjach jedynie techniczną rolę. W każdym razie funkcja negocjatora polega zasadniczo na wpływie na treść ostatecznej decyzji. Utrzymują oni następnie, że wbrew zarzutowi Komisji ujawnienie tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy podpisali oświadczenia o braku konfliktu interesów, jest konieczne, aby umożliwić sprawdzenie ich bezstronności, i dodają, że nazwiska wielu osób działających prywatnie lub publicznie w „tej samej sprawie” są już ponadto publicznie dostępne. Wreszcie podnoszą oni oczywisty brak naruszenia prawa przez Sąd, gdy uznał on w pkt 85 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie dokonała właściwie wyważenia interesów przewidzianego w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725. W tym względzie kwestionują oni dokonaną przez Komisję analizę, zgodnie z którą naruszenie spowodowane ujawnieniem tożsamości osób, których dane dotyczą, jest poważne. Sama bowiem możliwość narażenia członków zespołu negocjacyjnego na niepożądane kontakty zewnętrzne nie wiązałaby się jednak z wystawieniem ich na niebezpieczeństwo naruszenia ich integralności fizycznej i psychicznej, jak twierdzi Komisja. Podnoszą oni, że w demokratycznym społeczeństwie istnieje możliwość skontaktowania się z każdym, w tym w zakresie działalności zawodowej, mimo że owa osoba tego sobie nie życzyła. Uważają oni, że realizowany cel służący sprawdzeniu bezstronności tych osób jest istotny, ponieważ negocjatorzy wpływają na proces podejmowania decyzji. Podkreślają oni ponownie ograniczony charakter ich wniosku w zakresie, w jakim odnosi się on jedynie do tożsamości i roli zawodowej osób, których dane dotyczą, ale także fakt, że – jak stwierdził Sąd w pkt 84 zaskarżonego wyroku – przekazanie oświadczenia o braku konfliktu interesów, w którym tożsamość osoby podpisującej została utajniona, nie pozwala na sprawdzenie jej bezstronności. Ocena Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli co najmniej jeden z zarzutów podniesionych przez stronę wnoszącą o zastosowanie środków tymczasowych w uzasadnieniu skargi wydaje się na pierwszy rzut oka niepozbawiony poważnej podstawy. Jest tak szczególnie w przypadku, gdy jeden z tych zarzutów dotyczy istnienia złożonych kwestii prawnych, których rozwiązanie nie nasuwa się od razu i wymaga tym samym przeprowadzenia dogłębnej oceny, która nie może być dokonywana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, lecz powinna stanowić przedmiot postępowania co do istoty sprawy, lub jeżeli dyskusja pomiędzy stronami wskazuje na istnienie poważnej kontrowersji prawnej, której rozstrzygnięcie nie jest oczywiste [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 20 grudnia 2019 r., Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament, C‑646/19 P(R), EU:C:2019:1149, pkt 52; postanowienie z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska, C‑791/19 R, EU:C:2020:277, pkt 52]. Zarzut drugi podniesiony przez Komisję w uzasadnieniu odwołania dotyczy naruszeń prawa przez Sąd przy wykładni i stosowaniu art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725, skutkiem których to naruszeń Sąd doszedł do błędnego wniosku, że Komisja nie mogła oprzeć swej odmowy przyznania szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem rozporządzenie nr 1049/2001 ma na celu, jak wynika z jego motywu 4 i art. 1, zapewnienie opinii publicznej jak najszerszego prawa dostępu do dokumentów instytucji (wyroki: z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 111; z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Agrofert Holding, C‑477/10 P, EU:C:2012:394, pkt 53; a także z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 40). Zasada możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów podlega jednak pewnym ograniczeniom ze względu na interes publiczny lub prywatny. W rozporządzeniu nr 1049/2001, w szczególności w jego motywie 11 i jego art. 4, ustanowiono bowiem system wyjątków nakładający na instytucje lub jednostki organizacyjne wymóg nieujawniania dokumentów, jeśli owo ujawnienie naruszyłoby jeden z tych interesów (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 111; z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Agrofert Holding, C‑477/10 P, EU:C:2012:394, pkt 53; z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 40). W tym względzie należy przypomnieć, że art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi, że instytucje Unii odmawiają dostępu do dokumentu, w przypadku gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. W sytuacji gdy wniosek ma na celu uzyskanie dostępu do danych osobowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2018/1725, w pełni zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., ClientEarth i PAN Europe/EFSA, C‑615/13 P, EU:C:2015:489, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku jest bezsporne, że informacje, których dotyczy wniosek, a mianowicie nazwiska i imiona członków zespołu negocjacyjnego, które pozwalałyby na zidentyfikowanie osób, które uczestniczyły w negocjacjach umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19, stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2018/1725 dotyczącego informacji o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. W konsekwencji takie dane mogą zostać przekazane osobie trzeciej na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 jedynie wówczas, gdy owo przekazanie spełnia przesłanki przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. a) lub b) rozporządzenia 2018/1725 oraz stanowi przetworzenie zgodne z prawem stosownie do wymogów art. 5 tego ostatniego rozporządzenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 2 października 2014 r., Strack/Komisja, C‑127/13 P, EU:C:2014:2250, pkt 104). W odwołaniu Komisja podnosi szczególnie, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił błąd przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu przesłanki przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725, zgodnie z którą, po stwierdzeniu przez odbiorcę danych osobowych, że przekazanie tych danych jest niezbędne w określonym celu w interesie publicznym i że istnieje jakikolwiek powód, by uznać, iż uzasadniony interes osoby, której dane dotyczą, może zostać zagrożony, administrator tych danych ustali po wyraźnym dokonaniu oceny różnych przeciwstawnych interesów, czy przekazanie owych danych w tym określonym celu jest proporcjonalne. Komisja twierdzi bowiem, że Sąd niesłusznie uznał w pkt 85 zaskarżonego wyroku, iż nie uwzględniła ona w wystarczającym stopniu różnych okoliczności niniejszego przypadku, aby właściwie wyważyć wchodzące w grę interesy. W tym względzie okazuje się, że interesami wchodzącymi w grę w niniejszej sprawie są z jednej strony interes członków zespołu negocjacyjnego w tym, by ich tożsamość nie została ujawniona w celu ochrony ich prywatności, a z drugiej strony, jak wynika z pkt 66, 70, 71 i 84 zaskarżonego wyroku, interes wnioskodawców w tym, aby proces negocjowania umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19, który był prowadzony przez Komisję na rzecz państw członkowskich, był przejrzysty celem umożliwienia obywatelom Unii sprawdzenia bezstronności członków tego zespołu i upewnienia się co do braku jakiegokolwiek konfliktu interesów między tymi osobami a producentami szczepionek. Co się tyczy wagi każdego z tych różnych interesów, należy przypomnieć w odniesieniu do interesu członków zespołu negocjacyjnego w tym, by nie została ujawniona ich tożsamość, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem udostępnianie danych osobowych osobom trzecim stanowi ingerencję w prawa podstawowe zapisane w art. 7 i 8 Karty, niezależnie od tego, w jaki sposób te dane zostaną później wykorzystane (wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). Ocena wagi takiej ingerencji wymaga uwzględnienia charakteru odnośnych danych osobowych, w szczególności ewentualnej wrażliwości tych danych, a także charakteru i konkretnych sposobów przetwarzania danych, zwłaszcza liczby osób mających dostęp do tych danych oraz szczegółowych zasad dostępu do nich. W odpowiednim przypadku należy również wziąć pod uwagę istnienie środków mających na celu zapobieżenie ryzyku, że dane te staną się przedmiotem przetwarzania stanowiącego nadużycie (wyrok z dnia 21 marca 2024 r., Landeshauptstadt Wiesbaden, C‑61/22, EU:C:2024:251, pkt 106). W niniejszej sprawie dane osobowe, o których ujawnienie wniesiono, dotyczą tożsamości i działalności zawodowej pracowników Komisji i państw członkowskich, którzy uczestniczyli w prowadzonym przez Komisję w imieniu państw członkowskich negocjowaniu umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19. Ponadto bezsporne jest, jak wskazał zresztą Sąd w pkt 77 zaskarżonego wyroku, że wniosek o udzielenie dostępu do tych informacji został złożony w kontekście charakteryzującym się nieufnością części obywateli Unii wobec promowanej przez Komisję strategii szczepień. W owym pkt 77 Sąd dodał, że w tych okolicznościach narażenie członków zespołu negocjacyjnego na niepożądane kontakty zewnętrzne w związku z ujawnieniem ich tożsamości nie było jedynie hipotetyczne. W pkt 78 tego wyroku Sąd wyjaśnił, że wniosku tego nie podważa okoliczność, iż wnioskodawcy nie chcieli uzyskać adresu członków tego zespołu lub informacji objętych art. 10 rozporządzenia 2018/1725, dotyczącego szczególnych kategorii danych osobowych, ponieważ ujawnienie tożsamości danej osoby stwarza możliwość szukania informacji o tej osobie, a zatem uzyskania takich informacji. Delikatny charakter tematu dotyczącego strategii szczepień przeciwko COVID‑19 wydaje się zresztą potwierdzać bardzo duża liczba osób fizycznych uczestniczących w niniejszym postępowaniu sądowym, przy czym osoby te należą ponadto do grupy 86000 osób składających petycję, w imieniu i na rzecz których został przedłożony Komisji pierwotny wniosek. Elementy te pozwalają zatem uznać z wystarczającym prawdopodobieństwem, że tożsamość członków zespołu negocjacyjnego, którzy podpisali oświadczenia o braku konfliktu interesów, może, po ujawnieniu, zostać szybko rozpowszechniona w Internecie, a w szczególności w internetowych sieciach społecznościowych. W takim przypadku owe dane byłyby dostępne dla potencjalnie nieograniczonej liczby osób, tak że osoby, które dążyłyby do uzyskania tych informacji ze względów niezwiązanych ze względami, które uzasadniły ich ujawnienie, mogłyby mieć do nich swobodny dostęp (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto potencjalnie poważne konsekwencje wynikające dla zainteresowanych osób z ewentualnego niewłaściwego wykorzystania ich danych osobowych powoduje fakt, że po ich publicznym udostępnieniu dane te mogą być nie tylko swobodnie przeglądane, ale także przechowywane i rozpowszechniane, a w przypadku takiego kolejnego przetwarzania trudniejsza, a nawet iluzoryczna staje się dla tych osób skuteczna obrona przed niewłaściwym wykorzystaniem (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 43). Takie ryzyko jest prawdopodobne, tym bardziej że w niniejszej sprawie rozpatrywane dane dotyczą jedynie bardzo ograniczonej liczby osób fizycznych. W konsekwencji nie wydaje się zatem prima facie wykluczone, że ujawnienie tożsamości tych osób może zostać uznane przez Trybunał w ramach wniesionego do niego odwołania za poważną ingerencję w prawa zapisane w art. 7 i 8 Karty. Co się tyczy wagi zamierzonego przez wnioskodawców celu służącego zagwarantowaniu przejrzystości procesu negocjacji, który prowadziła Komisja w celu umożliwienia obywatelom Unii sprawdzenia bezstronności członków zespołu negocjacyjnego wobec producentów szczepionek, należy przypomnieć, że przejrzystość pozwala zwiększyć legitymację, skuteczność i odpowiedzialność instytucji Unii względem obywateli Unii w systemie demokratycznym (zob. podobnie wyrok z dnia 22 stycznia 2020 r., PTC Therapeutics International/EMA, C‑175/18 P, EU:C:2020:30, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym i jak sprecyzował Sąd w pkt 71 zaskarżonego wyroku, przejrzystość postępowania prowadzonego przez Komisję podczas negocjacji z producentami szczepionek przeciwko COVID‑19 i podczas zawierania umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek może przyczynić się do zwiększenia zaufania obywateli Unii do strategii szczepień promowanej przez tę instytucję, a w rezultacie w szczególności do zwalczania rozpowszechniania fałszywych informacji dotyczących warunków towarzyszących negocjacjom i zawieraniu tych umów. Nie zmienia to jednak faktu, jak zauważyła Komisja, że sprawdzenie przestrzegania wymogów etyki zawodowej pracowników Komisji i państw członkowskich, którzy wchodzą w skład zespołu negocjacyjnego, należy przede wszystkim do kompetencji właściwych organów publicznych (zob. analogicznie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 83). Ponadto i przede wszystkim z orzecznictwa Trybunału wynika, że przy wyważaniu interesu Unii w zapewnieniu przejrzystości jej działań i naruszanych praw zapisanych w art. 7 i 8 Karty, którego powinna dokonać instytucja przed udostępnieniem informacji dotyczących osoby fizycznej, celowi przejrzystości nie można przyznać automatycznego pierwszeństwa przed prawem do ochrony danych osobowych (zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 2010 r., Volker und Markus Schecke i Eifert, C‑92/09 i C‑93/09, EU:C:2010:662, pkt 85 i przytoczone tam orzecznictwo). Wobec powyższego nie można prima facie wykluczyć, iż w ramach analizy wniesionego do niego odwołania Trybunał uzna, że przy wyważaniu wchodzących w grę przeciwstawnych interesów, którego należy dokonać na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725, interes członków zespołu negocjacyjnego w tym, by ich tożsamość nie została ujawniona, ma pierwszeństwo przed realizowanym przez wnioskodawców celem służącym umożliwieniu sprawdzenia bezstronności tych członków. W konsekwencji, bez potrzeby orzekania w ramach niniejszego postępowania w przedmiocie zasadności drugiego zarzutu Komisji, dotyczącego błędnego zastosowania przez Sąd art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725, co należy do wyłącznej właściwości sądu rozpatrującego sprawę co do istoty, należy stwierdzić, że zarzut ten wydaje się na pierwszy rzut oka niepozbawiony poważnej podstawy. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona w niniejszej sprawie. W przedmiocie pilnego charakteru Argumenty Komisja utrzymuje, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru jest spełniona z uwagi na poważną i nieodwracalną szkodę, jaką ponieśliby członkowie zespołu negocjacyjnego, gdyby ich tożsamość została ujawniona przed wydaniem przez Trybunał orzeczenia co do istoty sprawy. Przypomina ona, powołując się na pkt 81 postanowienia wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja [C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318], że naruszenie praw podstawowych zapisanych w art. 7 i 8 Karty należy oceniać w świetle wszystkich rozpatrywanych okoliczności w celu ustalenia, czy rozmiar i charakter szkody wynikającej z tego naruszenia uzasadnia uznanie tej szkody za poważną i nieodwracalną. Komisja podnosi, że w niniejszej sprawie, gdyby jej wniosek o zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku nie został uwzględniony, byłaby ona zobowiązana, w celu jego wykonania, do ujawnienia tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy podpisali oświadczenia o braku konfliktu interesów. W odniesieniu do rzeczywistego charakteru szkody, jaka wynikałaby z owego ujawnienia dla tych osób, utrzymuje ona, że owe osoby najprawdopodobniej musiałyby stawić czoło niepożądanym kontaktom zewnętrznym, w tym, w razie potrzeby, atakom na ich integralność fizyczną oraz aktom mobbingu. Biorąc bowiem pod uwagę wyjątkowo delikatny charakter tematu związanego ze szczepionkami przeciwko COVID‑19 i silny sprzeciw, jaki szczepionki te mogły wywołać u wielu osób, ujawnienie tożsamości członków zespołu negocjacyjnego mogłoby „narazić ich na realne groźby agresji” w odpowiedzi na wszelkie decyzje podjęte w tej sprawie przez organy europejskie lub krajowe, ale również w przypadku ewentualnych skutków ubocznych szczepionek przeciwko COVID‑19. Dodaje ona, że taka szkoda może mieć dla niej bezpośrednie konsekwencje, ponieważ jako osoba odpowiedzialna za zarządzanie procedurą negocjowania i zawierania umów zakupu z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19 ma obowiązek zapobiegać sytuacjom, w których członkowie zespołu negocjacyjnego ponieśliby szkodę z powodu wykonywania przez nich obowiązków. Ponadto stoi ona na stanowisku, że szkodę taką należy uznać za poważną nie tylko z tego powodu, iż dotyczy ona możliwego naruszenia integralności fizycznej i zdrowia psychicznego osób, których dane dotyczą, lecz również w świetle zasad wynikających z wyroku z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers (C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912), ponieważ publiczne udostępnianie danych osobowych pozwala na to, by były one dostępne dla potencjalnie nieograniczonej liczby osób, w danym przypadku, ze względów niezwiązanych z celem realizowanym poprzez publikację. Ponadto Komisja podnosi, powołując się na postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja [C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318], że szkoda ta ma nieodwracalny charakter. Wreszcie wspomniana szkoda może wystąpić tym szybciej, że ujawniane informacje powinny być szybko rozpowszechniane w Internecie i przekazane w internetowych sieciach społecznościowych. Wnioskodawcy utrzymują z kolei, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru nie została spełniona. Odnoszą się oni do rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lipca 2023 r., zatytułowanej „Pandemia COVID‑19: wyciągnięte wnioski i zalecenia na przyszłość”, w której zaleca się, aby oświadczenia o braku konfliktu interesów składane przez negocjatorów umów zakupu szczepionek przeciwko COVID‑19 były podawane do wiadomości publicznej. Zauważają oni, że Komisja postanowiła być reprezentowana na rozprawie w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem przez kilku pracowników, których tożsamość mogła zatem być znana. Tytułem żądania ewentualnego wnoszą oni o oddalenie wniosku w przedmiocie środków tymczasowych jedynie w odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu złożonego przez F. Courtoisa, który zobowiązuje się do zapewnienia poufności informacji, które zostaną mu przekazane przez Komisję. Ocena Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych ma na celu zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez Trybunał. To właśnie aby osiągnąć ten cel, pilny charakter należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony, która domaga się tymczasowej ochrony. Do strony tej należy przedstawienie dowodu, że nie może ona oczekiwać zakończenia postępowania co do istoty sprawy bez odniesienia szkody tego rodzaju. Przy ustalaniu istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody nie ma potrzeby stosowania wymogu, by wystąpienie szkody zostało wykazane z absolutną pewnością. Wystarczy, by była ona z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa przewidywalna (postanowienie z dnia 17 grudnia 2018 r., Komisja/Polska, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych powinien założyć – wyłącznie do celów oceny pilnego charakteru i powstrzymując się od zajmowania jakiegokolwiek stanowiska w przedmiocie zasadności podnoszonych przez składającego wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zarzutów co do istoty sprawy – że zarzuty te mogą zostać uwzględnione. Poważną i nieodwracalną szkodą, której prawdopodobne wystąpienie należy wykazać, jest bowiem szkoda, która wynikałaby w danym przypadku z odmowy zarządzenia wnioskowanych środków tymczasowych, w przypadku gdyby skarga została następnie uwzględniona co do istoty (postanowienie z dnia 17 grudnia 2018 r., Komisja/Polska, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku należy zauważyć na wstępie, że szkoda, na którą powołuje się Komisja w związku z prawem do poszanowania życia prywatnego, wynika bowiem bezpośrednio z zachowania, jakie jest jej zdaniem zmuszona przyjąć w stosunku do niektórych członków zespołu negocjacyjnego w celu zastosowania się do spornej decyzji [zob. analogicznie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 74]. Wynika z tego, że poprzez swój wniosek w przedmiocie środków tymczasowych Komisja zmierza do działania nie w miejsce osób trzecich, które zostałyby w sposób niezależny dotknięte skutkami spornej decyzji, lecz osobiście, w celu ochrony swoich własnych interesów, unikając sytuacji, w której sama wyrządziłaby tym osobom poważną i nieodwracalną szkodę, za którą Komisja mogłaby ewentualnie zostać pociągnięta do odpowiedzialności, w sytuacji gdyby szkoda ta została wyrządzona owym osobom ze względu na ich powiązania z Komisją, przy czym wspomniane osoby same nie są w stanie uzyskać tymczasowej ochrony mającej na celu zapobieżenie powstaniu tej szkody [zob. analogicznie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 75]. W tych okolicznościach Komisja może powołać się na taką szkodę w celu wykazania, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru została spełniona [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 76]. Co się tyczy kwestii, czy bezzwłoczne wykonanie zaskarżonego wyroku może spowodować poważną i nieodwracalną szkodę w rozumieniu orzecznictwa, o którym mowa w pkt 93 i 94 niniejszego postanowienia, należy przede wszystkim przypomnieć, że Komisja jest zobowiązana na podstawie art. 266 TFUE do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie wydaje się, że instytucja ta jest zobowiązana, jak wskazuje, do ujawnienia wnioskodawcom tożsamości osób, które podpisały oświadczenia o braku konfliktu interesów, które są członkami zespołu negocjacyjnego. Następnie, co się tyczy szkody mogącej wyniknąć z takiego ujawnienia, z orzecznictwa Trybunału wynika, że naruszenie niektórych praw podstawowych, takich jak prawo do poszanowania życia prywatnego zapisane w art. 7 Karty, należy oceniać w świetle wszystkich rozpatrywanych okoliczności w celu ustalenia, czy rozmiar i charakter szkody wynikającej z tego naruszenia uzasadniają uznanie tej szkody za poważną i nieodwracalną [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym względzie, jak stwierdzono w pkt 73 niniejszego postanowienia, ujawnienie tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy podpisali oświadczenia o braku konfliktu interesów, może ze stopniem prawdopodobieństwa wystarczającym do celów zastosowania środka tymczasowego, spowodować poważną ingerencję w prawa tych osób zapisane w art. 7 i 8 Karty. Należy dodać, że w braku szczególnych i precyzyjnych gwarancji nie można uznać, że takiej szkodzie można z całą pewnością zapobiec poprzez przekazanie tych danych tylko jednej osobie, czego tytułem ewentualnym zażądali wnioskodawcy w odpowiedzi na odwołanie. Co więcej, szkoda niemajątkowa wynikająca z takiego naruszenia prawa do życia prywatnego nie mogłaby zostać całkowicie usunięta w drodze zadośćuczynienia pieniężnego lub zostać usunięta a posteriori w przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku, skutkiem czego należy uznać, że szkoda ta ma nieodwracalny charakter [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2024 r., Vivendi/Komisja, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, pkt 91]. Wreszcie taka szkoda ma a priori nieodwracalny charakter, ponieważ po ujawnieniu sporne dane mogłyby zostać szybko rozpowszechnione w Internecie, biorąc pod uwagę delikatny charakter kwestii związanych ze szczepionkami przeciwko COVID‑19, w związku z czym praktycznie niemożliwe byłoby późniejsze ich usunięcie, w przypadku gdy zaskarżony wyrok zostałby uchylony. W każdym razie w przypadku nieuwzględnienia niniejszego wniosku o zastosowanie środków tymczasowych odwołanie wniesione do Trybunału straciłoby podstawowe znaczenie w odniesieniu do kwestii, czy w zaskarżonym wyroku Sąd niesłusznie stwierdził nieważność odmowy ujawnienia przez Komisję tożsamości członków zespołu negocjacyjnego. Nawet gdyby Trybunał uznał, że tak było, dane te zostałyby już jednak ujawnione w sposób nieodwracalny. Wynika z tego, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru jest spełniona w niniejszej sprawie. W przedmiocie wyważenia interesów Argumenty Komisja utrzymuje, że wyważenie interesów przemawia za tymczasowym utrzymaniem w mocy skutków spornej decyzji w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez nią tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy sporządzili oświadczenia o braku konfliktu interesów. Podnosi ona, że ważność tych oświadczeń nie została zakwestionowana przez wnioskodawców i że przekazanie jednego z tych oświadczeń w formie zanonimizowanej umożliwia już sprawdzenie bezstronności osób, które podpisały owe oświadczenia. Dodaje ona, że bezstronność osób, które podpisały wspomniane oświadczenia, została potwierdzona przez Europejski Trybunał Obrachunkowy w sprawozdaniu specjalnym 29/2022, zatytułowanym „[Unia Europejska] i zakup szczepionek przeciwko COVID‑19”. Wreszcie komisja specjalna Parlamentu ds. pandemii COVID‑19 doszła do tych samych wniosków. Wnioskodawcy utrzymują z kolei, że wyważenie interesów przemawia za bezzwłocznym wykonaniem zaskarżonego wyroku w odniesieniu do stwierdzenia nieważności odmowy ujawnienia przez Komisję tożsamości członków zespołu negocjacyjnego, którzy sporządzili oświadczenia o braku konfliktu interesów. Uważają oni, że przekazane im zanonimizowane oświadczenie odpowiada zwykłemu wzorowi dokumentu i nie pozwala na sprawdzenie bezstronności podpisującej go osoby. Dodają oni, że Komisja nie przedstawiła sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, na które się powołuje, ani nawet fragmentów tego dokumentu. Ponadto twierdzą, że w rezolucji z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie pandemii COVID‑19: wyciągnięte wnioski i zalecenia na przyszłość [2022/2076(INI)] Parlament ubolewał z powodu „braku przejrzystości” przy udzielaniu zamówień na zakup z wyprzedzeniem szczepionek przeciwko COVID‑19 i podkreślał potrzebę umożliwienia weryfikacji bezstronności negocjatorów tych umów. Ocena Zważywszy, że w większości postępowań w przedmiocie środków tymczasowych zarówno przyznanie wnioskowanego zawieszenia wykonania, jak i odmowa przyznania tego zawieszenia wykonania, mogą wywołać w pewnym stopniu skutki o charakterze definitywnym, do sądu orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych rozpatrującego wniosek o zawieszenie wykonania należy dokonanie wyważenia ryzyka związanego z każdym z możliwych rozwiązań. W praktyce wiąże się to w szczególności ze zbadaniem, czy interes strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych w zawieszeniu wykonania zaskarżonego aktu przeważa nad interesem, jaki stanowi natychmiastowe stosowanie tego aktu. Przy dokonywaniu tego badania należy ustalić, czy ewentualne uchylenie tego aktu przez sąd rozpatrujący sprawę co do istoty pozwoliłoby na odwrócenie sytuacji, która powstałaby w następstwie jego natychmiastowego wykonania, i odwrotnie, w jakim stopniu zawieszenie mogłoby stanowić przeszkodę dla osiągnięcia celów, którym służy zaskarżony akt, gdyby skarga co do istoty została oddalona [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 6 września 2024 r., Aylo Freesites/Komisja, C‑511/24 P(R), EU:C:2024:719, pkt 18]. W niniejszej sprawie, jak stwierdzono w pkt 103 niniejszego postanowienia, odmowa przyznania wnioskowanego przez Komisję zawieszenia wykonania zaskarżonego wyroku nie pozwalałaby na odwrócenie sytuacji osób, których tożsamość zostałaby w konsekwencji ujawniona przez Komisję w przypadku uchylenia tego wyroku przez Trybunał w postępowaniu co do istoty sprawy. Po przekazaniu nie istniałaby bowiem żadna gwarancja, że dane te nie będą rozpowszechniane w Internecie. W tych okolicznościach wynikająca z tego ingerencja w życie prywatne osób, których dane dotyczą, ma nieodwracalny charakter. Ponadto nie wykazano ani nawet nie podniesiono, że wnioskowane przez Komisję zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku mogłoby stanowić przeszkodę dla pełnej skuteczności tego wyroku, w przypadku gdyby wniesione od niego odwołanie zostało oddalone przez Trybunał. W związku z powyższym w niniejszej sprawie wyważenie wchodzących w grę interesów przemawia za zawieszeniem wykonania zaskarżonego wyroku, o które wnosi Komisja. W świetle całości powyższych rozważań należy uwzględnić wniosek Komisji o zawieszenie wykonania pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku w odniesieniu do stwierdzenia nieważności odmowy udzielenia szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie odwoławcze w sprawie C‑632/24 P. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów wiceprezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Zawiesza się wykonanie pkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lipca 2024 r., Courtois i in./Komisja (T‑761/21, EU:T:2024:477), w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Komisji C(2022) 1359 final z dnia 28 lutego 2022 r. wydanej na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, udzielającej Fabienowi Courtoisowi i pozostałym osobom fizycznym, których nazwiska wymieniono w załączniku, częściowego dostępu do niektórych dokumentów dotyczących zakupu szczepionek przez tę instytucję w związku z pandemią COVID‑19, a także francuskiej wersji tej decyzji, która została im przekazana w dniu 31 marca 2022 r., w odniesieniu do odmowy udzielenia przez Komisję Europejską szerszego dostępu do oświadczeń o braku konfliktu interesów podpisanych przez członków zespołu negocjacyjnego ds. zakupu szczepionek przeciwko COVID‑19, na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w przedmiocie odwołania w sprawie C‑632/24 P.   2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski. ( ) Lista pozostałych stron jest dołączona wyłącznie do wersji doręczonej stronom.