C-64/04

Sprawa C‑64/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Licencje połowowe – Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 – Statki Cleopatra i Ocean Quest – Trwały transfer tych statków do Argentyny Streszczenie wyroku 1.        Rybołówstwo – Wspólna polityka strukturalna – Wspólnotowy system licencji połowowych (rozporządzenia Rady: nr 3690/93, art. 5, i nr 3699/93, art. 8) 2.        Rybołówstwo – Wspólna polityka strukturalna – Wspólnotowy system licencji połowowych (rozporządzenia Rady: nr 3690/93, art. 5, i nr 3699/93, art. 8) 1.        Pojęcie „trwałe wycofanie [statku] z działalności połowowej” nie zostało zdefiniowane ani w art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych, ani w całym rozporządzeniu. Zostało ono natomiast zdefiniowane w rozporządzeniu nr 3699/93 ustanawiającym kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora, a konkretnie w jego art. 8 ust. 2, zgodnie z którym trwałe wycofanie statku z działalności połowowej może zostać osiągnięte w drodze trwałego transferu do państwa trzeciego, pod warunkiem że nie występuje prawdopodobieństwo naruszenia przepisów prawa międzynarodowego oraz zagrożenie dla zachowania i zarządzania zasobami morskimi. Nawet jeżeli cele obu tych rozporządzeń są różne, nic nie pozwala na stwierdzenie, że definicja ta jest ograniczona wyłącznie do rozporządzenia nr 3699/93 i że definicja ta nie może być wykorzystana w ramach innych instrumentów prawa wtórnego w dziedzinie polityki rybołówstwa. Ponadto rozporządzenie nr 3699/93, które definiuje to pojęcie, zostało wydane później niż rozporządzenie nr 3690/93, czyli prawodawca wspólnotowy z pełną znajomością rzeczy wybrał zatem to samo sformułowanie, które znalazło się w rozporządzeniu nr 3690/93. W konsekwencji nic nie sprzeciwia się temu, aby definicja ta mogła być wykorzystana w ramach stosowania art. 5 rozporządzenia nr 3690/93, który dotyczy trwałego lub czasowego cofnięcia licencji połowowych. (por. pkt 29, 31–33) 2.        Treść art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych, nie formułuje zakazu wykorzystania zdolności połowowej zwolnionej w wyniku transferu statków do państwa trzeciego do wydania nowych licencji, ponieważ artykuł ten przewiduje jedynie po stronie państwa członkowskiego bandery obowiązek cofnięcia licencji połowowych wydanych statkom, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej. Ponadto art. 8 rozporządzenia nr 3699/93 ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora przewiduje między innymi, w jaki sposób statek rybacki może zostać trwale wycofany z działalności połowowej, i wymaga, aby wykreślone statki zostały wyłączone z działalności połowowej na wodach Wspólnoty. Z tekstu tego przepisu nie wynika jednak, że zdolność połowowa zwolniona w krajowym rejestrze statków rybackich w wyniku trwałego transferu statków do państwa trzeciego nie może być wykorzystana do wydania nowych licencji połowowych. (por. pkt 43, 44) WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r.(*) Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Licencje połowowe – Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 – Statki Cleopatra i Ocean Quest – Trwały transfer tych statków do Argentyny W sprawie C‑64/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną w dniu 13 lutego 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez T. van Rijna i B. Doherty’ego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanemu przez M. Bethella, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Tizzano, A. Borg Barthet, J. Malenovský (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, uwzględniając procedurę pisemną, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 13 lipca 2006 r., wydaje następujący Wyrok 1        Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że nie cofając licencji połowowych statków Cleopatra i Ocean Quest po dokonaniu ich trwałego transferu do Argentyny, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 3690/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych (Dz.U. L 341, str. 93).  Ramy prawne 2        Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską w sprawie stosunków w sektorze rybołówstwa morskiego (zwana dalej „umową w sprawie rybołówstwa”) została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3447/93 z dnia 28 września 1993 r. (Dz.U. L 318, str. 1). Motyw dziewiąty umowy w sprawie rybołówstwa stanowi, że strony są „[p]rzekonane, że taki nowy rodzaj współpracy w sektorze rybołówstwa zapewni stały dostęp do nowych możliwości połowowych, ułatwi realizację celów w postaci odnowienia i przekształcenia floty argentyńskiej i restrukturyzacji floty Wspólnoty, jak również będzie promował racjonalną eksploatację zasobów w długim okresie”. 3        Artykuł 5 ust. 1 i 3 umowy w sprawie rybołówstwa stanowi: „1. Strony stwarzają odpowiednie warunki dla zakładania w Argentynie przedsiębiorstw z udziałem kapitału pochodzącego z jednego lub kilku państw członkowskich Wspólnoty i tworzenia wspólnych przedsiębiorstw i wspólnych przedsięwzięć [czasowych] w sektorze rybołówstwa między armatorami argentyńskimi i wspólnotowymi, mających na celu wspólną eksploatację i, gdzie stosowne, wspólne przetwarzanie argentyńskich zasobów połowowych na warunkach określonych w Protokole I i załącznikach I i II. […] 3.      W ramach polityki restrukturyzacji floty Wspólnota ułatwia włączanie statków wspólnotowych do przedsiębiorstw założonych lub przedsiębiorstw, które mają zostać założone w Argentynie. W tym celu i w ramach polityki odnowienia technicznego rybołówstwa Argentyna ułatwia przeniesienie aktualnych licencji połowowych oraz wystawia odpowiednie nowe licencje zgodnie z niniejszą Umową”. 4        Artykuł 5 rozporządzenia nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury (Dz.U. L 389, str. 1) przewidywał, że: „1. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 traktatu Rada ustanowi do dnia 31 grudnia 1993 r. wspólnotowy system znajdujący zastosowanie najpóźniej od dnia 1 stycznia 1995 r. i ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych wystawianych i zarządzanych przez państwa członkowskie. Od dnia wejścia w życie systemu wspólnotowego państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania krajowych regulacji dotyczących licencji połowowych. O ile nie jest przewidziane inaczej, wszystkie statki rybackie muszą posiadać licencję połowową, która jest wydawana dla danego statku. Przepisy te znajdują zastosowanie bez uszczerbku dla wszelkich regulacji szczególnych, które mogą obowiązywać na poziomie wspólnotowym lub są niezbędne w ramach aktualnych i przyszłych porozumień międzynarodowych. 2.      Systemy licencji stosowane są do wszystkich statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej, na wodach krajów trzecich lub na otwartym morzu. Przepisy wspólnotowe dotyczące minimum informacji stosują się również do statków krajów trzecich prowadzących połowy we wspólnotowej strefie połowowej w przypadkach przewidzianych w porozumieniach międzynarodowych” [tłumaczenie nieoficjalne podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej]. 5        Artykuł 11 rozporządzenia 3760/92 stanowił: „Uwzględniając tytuł I, Rada określi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 traktatu w sposób wieloletni i po raz pierwszy najpóźniej w dniu 1 stycznia 1994 r. cele i szczegółowe sposoby restrukturyzacji wspólnotowego sektora rybołówstwa, aby osiągnąć trwałą równowagę zasobów i ich eksploatacji. Restrukturyzacja ta uwzględnia ewentualne konsekwencje gospodarcze i społeczne oraz specyfikę różnych obszarów rybołówstwa w konkretnych przypadkach”. 6        Zgodnie z motywem trzecim rozporządzenia nr 3690/93 „system wspólnotowy powinien określać zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych w odniesieniu do każdego statku rybackiego pływającego pod banderą państwa członkowskiego”. 7        Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi: „1. Ustanawia się wspólnotowy system licencji połowowych ustanawiający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych określonych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92. 2.      Od wszystkich statków rybackich Wspólnoty wymaga się posiadania licencji połowowej dla danego statku. 3.      Licencje muszą być przechowywane na pokładzie statku. 4.      Statkom rybackim nie wolno łowić, zatrzymywać na pokładzie, przeładowywać ani wyładowywać ryb, jeśli nie przyznano im licencji połowowej lub jeśli licencja połowowa została cofnięta lub zawieszona”. 8        Artykuł 3 rozporządzenia nr 3690/93 stanowi: „Państwo członkowskie bandery wydaje licencje i zarządza licencjami dla statków rybackich pływających pod jego banderą, z odpowiednim uwzględnieniem przepisów art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92”. 9        Artykuł 5 rozporządzenia nr 3690/93 ma brzmienie następujące: „Państwo członkowskie bandery zawiesza [cofa] tymczasowo lub ostatecznie licencje połowowe dla statków, które zostały czasowo unieruchomione, i cofa wydane licencje połowowe w odniesieniu do statków, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej”. 10      Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3699/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora (Dz.U. L 346, str. 1): „1. Państwa członkowskie podejmą środki w celu dostosowania nakładów połowowych do osiągnięcia przynajmniej celów wieloletnich programów orientacyjnych określonych w art. 5. W razie konieczności państwa członkowskie nakazują trwałe wycofanie z działalności połowowej lub ograniczenie działalności połowowej statków. 2.      Trwałe wycofanie statków z działalności połowowej może zostać osiągnięte w drodze: –        złomowania, –        trwałego transferu do kraju trzeciego, pod warunkiem że nie występuje prawdopodobieństwo naruszenia przepisów prawa międzynarodowego oraz zagrożenie dla zachowania i zarządzania zasobami morskimi, –        trwałego przeznaczenia danego statku na wodach Wspólnoty do celów innych niż prowadzenie połowów. […] Państwa członkowskie zapewniają, że statki objęte powyższymi środkami zostaną wykreślone z rejestrów statków rybackich oraz ze wspólnotowego rejestru statków rybackich. Zapewniają one również, że statki wykreślone z rejestru zostaną trwale wyłączone z prowadzenia połowów na wodach Wspólnoty” [tłumaczenie nieoficjalne podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej]. 11      Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia nr 3699/93 stanowił: „Państwa członkowskie mogą podjąć środki mające na celu zmianę działalności połowowej, wspierając tworzenie wspólnych przedsięwzięć czasowych lub wspólnych przedsiębiorstw”. 12      Rozporządzenie nr 3699/93 zostało uchylone przez art. 20 akapit pierwszy rozporządzenia Rady nr 2468/98 z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora (Dz.U. L 312, str. 19), którego art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 mają brzmienie identyczne z brzmieniem odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 3699/93.  Okoliczności faktyczne i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi 13      W ramach umowy w sprawie rybołówstwa statki Cleopatra i Ocean Quest, pływające pod banderą brytyjską i zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie, zostały przetransferowane do Argentyny. Transfer ten miał miejsce w związku z utworzeniem wspólnego przedsiębiorstwa zrzeszającego armatorów wspólnotowych i argentyńskich. Statki te zostały wykreślone z brytyjskiego rejestru statków rybackich odpowiednio w listopadzie 1996 r. i lipcu 1997 r. i wpisane do rejestru argentyńskiego. 14      Komisja stwierdziła, że licencje połowowe wydane statkom Cleopatra i Ocean Quest zostały wykorzystane dla innych statków. 15      Pismem z dnia 19 kwietnia 2001 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo, że ponowne wykorzystanie licencji połowowych jest sprzeczne z obowiązkiem ich wycofania w odniesieniu do statków, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej, jaki spoczywał na właściwych władzach krajowych na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 3690/93. Ponadto pismem tym zgodnie z art. 226 akapit pierwszy WE państwo to zostało wezwane do przedstawienia uwag w przedmiocie zarzucanego uchybienia. 16      Wobec braku odpowiedzi Komisja skierowała w dniu 16 stycznia 2003 r. do Zjednoczonego Królestwa uzasadnioną opinię, w której po pierwsze powtórzyła argumentację przedstawioną w wezwaniu do usunięcia uchybienia, a po drugie wezwała to państwo członkowskie do wywiązania się ze swych zobowiązań w terminie dwóch miesięcy od doręczenia uzasadnionej opinii. 17      W odpowiedzi z dnia 20 marca 2003 r. na wymienioną uzasadnioną opinię Zjednoczone Królestwo podniosło rozmaite argumenty. Na wstępnie stwierdziło ono, że jego władze uznały, iż jedynym spoczywającym na nich obowiązkiem było wykreślenie statków Cleopatra i Ocean Quest z krajowego rejestru statków rybackich, a nie cofnięcie wydanych dla nich licencji połowowych. Następnie powołało się na fakt, iż Komisja potwierdziła wymóg wycofania licencji połowowych jedynie po zwarciu przez właściciela statku umowy zobowiązującej do przeniesienia jego własności na osobę trzecią. Wreszcie Zjednoczone Królestwo uznało, że stanowisko wyżej wymienionych władz było zrozumiałe oraz że wprowadzono procedury uniemożliwiające w przyszłości dokonywanie wszelkich podobnych przeniesień licencji połowowych. 18      Komisja, nieprzekonana powyższymi wyjaśnieniami, wniosła niniejszą skargę.  W przedmiocie skargi  Argumentacja stron 19      Skarga Komisji oparta jest na art. 5 rozporządzenia nr 3690/93, zgodnie z którym państwo członkowskie bandery cofa licencje połowowe dla statków, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej. 20      Komisja twierdzi, że obowiązek cofnięcia licencji połowowych należy interpretować w ten sposób, że zwolniona zdolność połowowa nie może być wykorzystana ponownie do wydania nowych licencji innym statkom, ponieważ wykorzystanie takie byłoby sprzeczne z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 2468/98, zgodnie z którym państwa członkowskie zobowiązane są do podjęcia środków w celu dostosowania nakładów połowowych do osiągnięcia przynajmniej celów wieloletnich programów orientacyjnych. Jeżeli Wspólnota zezwoliłaby na takie ponowne wykorzystanie licencji wydanych statkom trwale przetransferowanym do kraju trzeciego, nie zostałby osiągnięty cel zmniejszenia floty połowowej. Cel ten nie zostałby również osiągnięty, jeżeli ostateczny transfer dokonałby się w ramach powołania wspólnego przedsiębiorstwa. 21      Zjednoczone Królestwo twierdzi, że art. 8 rozporządzenia nr 2468/98 nie dotyczy licencji połowowych. Ponadto jako że rozporządzenie to zostało ustanowione jedynie po zajściu zdarzeń leżących u podstawy niniejszego sporu, nie ma ono żadnego skutku dla zobowiązań ciążących na Zjednoczonym Królestwie w dniu zajścia powyższych zdarzeń. 22      Zjednoczone Królestwo podnosi ponadto, że zobowiązanie cofnięcia licencji połowowych na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 stało się skuteczne dopiero z momentem wyrażenia przez Komisję zgody na przeniesienie rzeczonych statków na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa i doręczenia tej decyzji. W niniejszej sprawie właściciele statków Cleopatra i Ocean Quest dokonali zbycia wydanych dla nich licencji, zanim decyzja Komisji zatwierdzająca projekt przeniesienia ich własności na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa została doręczona temu państwu członkowskiemu. Ponieważ właściciele statków nie byli już uprawnionymi z tytułu rzeczonych licencji, Zjednoczone Królestwo nie naruszyło żadnego zobowiązania ciążącego na nim na mocy art. 5 przywołanego rozporządzenia. 23      Rzeczywisty „błąd”, którego dopuszczono się w niniejszej sprawie, polega na tym, że właściciele statków Cleopatra i Ocean Quest uzyskali przychód ze sprzedaży licencji wydanych dla tych statków, jak i fundusze ze Wspólnoty, podczas gdy sprzedaż tego rodzaju miała skutecznie pozbawić ich możliwości uzyskania pomocy związanej z stworzeniem wspólnego przedsiębiorstwa. Niemniej jednak Komisja, mimo że była poinformowana, iż licencje znajdują się w obrocie, wydała decyzję o wypłacie wyżej wymienionym właścicielom pomocy wspólnotowej, pozwalając im skorzystać z domniemania „dobrej wiary”, której odmówiła jednak Zjednoczonemu Królestwu. 24      Poza tym transfer statku rybackiego w ramach umowy w sprawie rybołówstwa jest równoznaczny z trwałym wycofaniem statku z działalności połowowej w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 3690/93. Zjednoczone Królestwo musiało zatem wprowadzić procedurę polegającą na „zamrożeniu” licencji statku w momencie wpłynięcia do właściwych służb wniosku o powołanie wspólnego przedsiębiorstwa. Licencja jest pozbawiona pełnej skuteczności, chyba że wniosek o powołanie wspólnego przedsiębiorstwa zostałby wycofany lub przeniesienie własności statku na tego rodzaju przedsiębiorstwo nie uzyskałoby zgody Komisji. Zjednoczone Królestwo utrzymuje, że zapewniło tym samym, że ponowne wykorzystanie licencji nie będzie miało miejsca w przyszłości.  Ocena Trybunału 25      Na wstępie należy zaznaczyć, że bezsporne jest, iż statki Cleopatra i Ocean Quest zostały wpisane do rejestru argentyńskiego i tym samym zostały trwale przetransferowane do Argentyny. 26      Zarzut podniesiony przez Komisję w żądaniach skargi, przedstawionych w pkt 1 niniejszego wyroku, ma na celu stwierdzenie przez Trybunał, że nie cofając licencji połowowych wydanych dla wspomnianych statków po ich trwałym transferze do Argentyny, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 5 rozporządzenia nr 3690/93. 27      W tym względzie należy przypomnieć, że na mocy przepisów art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 jeżeli statek zostaje trwale wycofany z działalności połowowej, licencja wydana dla tego statku zostaje cofnięta. 28      Przed rozpatrzeniem zasadności zarzutu podniesionego przez Komisję nasuwają się zatem pytania wstępne, po pierwsze, na czym polega trwałe wycofanie statku rybackiego z działalności połowowej i po drugie, czy trwały transfer takiego statku do Argentyny w ramach utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa może być równoważny z trwałym wycofaniem z działalności połowowej w rozumieniu rozporządzenia nr 3690/93.  W przedmiocie trwałego wycofania z działalności połowowej 29      Jeżeli chodzi o pojęcie „trwałego wycofania z działalności połowowej”, bezsporne jest, że ani art. 5 rozporządzenia nr 3690/93, ani to rozporządzenie w całości nie dostarczają wskazówek co do definicji tego pojęcia. Jest ono natomiast zdefiniowane w rozporządzeniu nr 3699/93, a dokładnie w art. 8 ust. 2, zgodnie z którym trwałe wycofanie statku z działalności połowowej może zostać osiągnięte w drodze złomowania, trwałego transferu do państwa trzeciego pod warunkiem, że nie występuje prawdopodobieństwo naruszenia przepisów prawa międzynarodowego oraz zagrożenie dla zachowania i zarządzania zasobami morskimi, oraz trwałego przeznaczenia danego statku na wodach Wspólnoty do celów innych niż prowadzenie połowów. 30      Rozporządzenia nr 3690/93 i 3699/93 różnią się znacznie zarówno przedmiotem, jak i celem. Rozporządzenie nr 3690/93, jak wynika w szczególności z motywu trzeciego, określa bowiem zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych, podczas gdy rozporządzenie nr 3699/93 określa kryteria i przepisy dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa i akwakultury. 31      Niemniej nawet jeżeli cele obu tych rozporządzeń są różne, nic nie pozwala na stwierdzenie, że definicja pojęcia „trwałego wycofania z działalności połowowej” jest ograniczona wyłącznie do rozporządzenia nr 3699/93 i że definicja ta nie może być wykorzystana w ramach innych instrumentów prawa wtórnego w dziedzinie polityki rybołówstwa. 32      Rozporządzenie nr 3699/93, które definiuje pojęcie trwałego wycofania z działalności połowowej, zostało poza tym wydane później niż rozporządzenie nr 3690/93. Jak wynika z różnych wersji językowych rozporządzenia nr 3699/93, w szczególności niemieckiej, hiszpańskiej, francuskiej i włoskiej, prawodawca wspólnotowy z pełną znajomością rzeczy wybrał zatem to samo sformułowanie, które znalazło się w rozporządzeniu nr 3690/93. 33      W konsekwencji nic nie sprzeciwia się temu, aby definicja wspomnianego pojęcia, chociaż pochodzi z rozporządzenia nr 3699/93, mogła być wykorzystana w ramach stosowania art. 5 rozporządzenia nr 3690/93, dotyczącego trwałego lub czasowego cofnięcia licencji połowowych. 34      Wśród różnych sposobów „trwałego wycofania z działalności połowowej” statków wymienionych w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 3699/93 znajduje się między innymi „trwały transfer do kraju trzeciego”. W niniejszym przypadku pozostaje bezsprzeczne, że transfer statków rybackich Cleopatra i Ocean Quest został przeprowadzony „do kraju trzeciego”, to jest do Republiki Argentyńskiej. 35      Dlatego też nasuwa się następnie pytanie, czy trwały transfer takich statków rybackich do Argentyny w ramach powołania wspólnego przedsiębiorstwa może być rozumiany jako trwałe wycofanie z działalności połowowej w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 3690/93. 36      Treść wyżej wymienionego art. 8 ust. 2 nie wyłącza w żaden sposób możliwości stosowania pojęcia „trwałego wycofania z działalności połowowej” do trwałego transferu statków rybackich na podstawie umowy międzynarodowej łączącej Wspólnotę z państwem trzecim. Przeciwnie, tiret drugie przywołanego przepisu wyraźnie odwołuje się do przestrzegania prawa międzynarodowego, a w konsekwencji umów międzynarodowych. 37      Umowa w sprawie rybołówstwa ze swej strony nie sprzeciwia się w żaden sposób temu, aby transfer statków rybackich przeprowadzony na podstawie jej przepisów został zakwalifikowany jako „trwałe wycofanie z działalności połowowej” w rozumieniu prawa wspólnotowego. 38      W konsekwencji trwały transfer statku rybackiego do państwa trzeciego przeprowadzony w ramach umowy międzynarodowej stanowi jeden ze sposobów trwałego wycofania z działalności połowowej, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 3699/93. Stąd też trwały transfer statków Cleopatra i Ocean Quest do Argentyny należy uznać w niniejszym przypadku za „trwałe wycofanie z działalności połowowej” w rozumieniu definicji nadanej takiemu środkowi przez prawo wspólnotowe.  W przedmiocie cofnięcia i wydania nowych licencji połowowych 39      Tym samym nasuwa się pytanie, czy w niniejszym przypadku licencja połowowa dla statków Cleopatra i Ocean Quest, które zostały trwale przetransferowane do Argentyny, została cofnięta przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa. 40      Zjednoczone Królestwo utrzymuje, że uprawnienia nadane na mocy licencji połowowych uprzednim właścicielom statków rybackich Cleopatra i Ocean Quest zostały przeniesione na rzecz osób trzecich, które wykonywały je w odniesieniu do innych statków. Wynika stąd zatem, że licencje dotyczące tych statków rybackich zostały w istocie cofnięte. 41      Komisja nie kwestionuje, że licencje połowowe statków Cleopatra i Ocean Quest zostały cofnięcie. Niemniej twierdzi, że zdolność połowowa zwolniona w wyniku transferu tych statków została wykorzystana ponownie w odniesieniu do innych statków. 42      Zdaniem Komisji z art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 wynika, że w przypadku trwałego transferu statku do państwa trzeciego państwo członkowskie nie może ograniczyć się do cofnięcia licencji wydanych przetransferowanym w ten sposób statkom, lecz zobowiązane jest do powstrzymania się od wykorzystania zdolności połowowej, zwolnionej w ten sposób w rejestrze krajowym, w celu wydania nowych licencji. Wykorzystanie takie jest bowiem sprzeczne z celami art. 8 rozporządzenia nr 2468/98, który wpisuje się w ramy wspólnotowej polityki restrukturyzacji floty wspólnotowej. 43      Wystarczy stwierdzić po pierwsze, że treść art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 nie formułuje zakazu wykorzystania zdolności połowowej zwolnionej w wyniku transferu statków do państwa trzeciego do wydania nowych licencji, ponieważ artykuł ten przewiduje jedynie po stronie państwa członkowskiego bandery obowiązek cofnięcia licencji połowowych wydanych statkom, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej. Z powyższego wynika, że ten obowiązek cofnięcia licencji połowowych został spełniony przez Zjednoczone Królestwo. 44      Po drugie, art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 – jedyny przepis powołany w żądaniach Komisji – w żaden sposób nie odwołuje się do art. 8 rozporządzenia nr 3699/93, nawet w wersji zmienionej rozporządzeniem nr 2468/98. W każdym razie art. 8 przewiduje między innymi, w jaki sposób statek rybacki może zostać trwale wycofany z działalności połowowej, i wymaga, aby wykreślone statki zostały wyłączone z działalności połowowej na wodach Wspólnoty. Z tekstu tego przepisu nie wynika jednak, że zdolność połowowa zwolniona w krajowym rejestrze statków rybackich w wyniku trwałego transferu statków do państwa trzeciego nie może być wykorzystana do wydania nowych licencji połowowych. 45      Nawet zakładając, że na podstawie innych przepisów prawa wspólnotowego Komisja była uprawiona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 226 WE do wniesienia skargi przeciwko Zjednoczonemu Królestwu w sprawie reżimu wydawania nowych licencji połowowych, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 45 opinii, bezsporne jest, że naruszenie takich przepisów nie jest przedmiotem zarzucanego uchybienia (zob. wyroki z dnia 20 października 2005 r. w sprawie C‑6/04 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Zb.Orz. str. I‑9017, pkt 58–60, z dnia 15 czerwca 2006 r. w sprawie C‑255/04 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. str. I‑5251, pkt 24 oraz z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C‑34/04 Komisja przeciwko Niderlandom, Zb.Orz. str. I‑1387, pkt 53). 46      Z ogółu poprzedzających uwag wynika, że podniesiony przez Komisję zarzut naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 nie jest zasadny, a tym samym winien zostać oddalony bez potrzeby rozważenia argumentu powołanego przez Zjednoczone Królestwo w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym obowiązek cofnięcia licencji połowowych na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 3690/93 nie wywoływał skutków prawnych, ponieważ transfer do Argentyny statków rybackich Cleopatra i Ocean Quest miał miejsce przed wydaniem przez Komisję decyzji zatwierdzającej ten transfer. 47      W tych okolicznościach należy oddalić skargę wniesioną przez Komisję.  W przedmiocie kosztów 48      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Zjednoczone Królestwo wniosło o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania. Podpisy * Język postępowania: angielski.