C-658/24

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Usługi na rynku wewnętrznym – Uregulowanie krajowe nakładające na dystrybutorów artykułów spożywczych, których obrót przekracza określoną kwotę, obowiązek obniżenia cen niektórych artykułów spożywczych i posiadania ich minimalnych ilości w określonym okresie – Środek podjęty w związku z sytuacją zagrożenia – Grzywny W sprawie C‑658/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Győri Törvényszék (sąd w Győr, Węgry) postanowieniem z dnia 23 września 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 października 2024 r., w postępowaniu: Penny Market Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Vármegyei Kormányhivatal, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: C. Lycourgos, prezes izby, O. Spineanu-Matei, S. Rodin (sprawozdawca), N. Piçarra i N. Fenger, sędziowie, rzecznik generalny: M. Szpunar, sekretarz: I. Illéssy, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 listopada 2025 r., rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu Penny Market Kft. – B. Kemény, kamarai jogtanácsos, oraz L. Wallacher, ügyvéd, –        w imieniu rządu węgierskiego – D. Csoknyai, Z. Fehér, R. Kissné Berta oraz K. Szíjjártó, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller oraz N. Scheffel, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu austriackiego – A. Posch, J. Schmoll oraz M. Kopetzki, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – V. Bottka oraz M. Mataija, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 49 i 56 TFUE, art. 16 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2117 z dnia 2 grudnia 2021 r. (Dz.U. 2021, L 435, s. 262) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1308/2013”). 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Penny Market Kft., węgierskim przedsiębiorstwem będącym członkiem niemieckiej grupy dystrybucji żywności REWE, a Komárom-Esztergom Vármegyei Kormányhivatal (służbami administracyjnymi departamentu Komárom-Esztergom, Węgry, zwanymi dalej „organem krajowym”) w przedmiocie decyzji tych ostatnich o nałożeniu na Penny Market grzywny z tytułu ochrony konsumentów. Ramy prawne Prawo Unii Traktat FUE 3        Zgodnie z art. 49 TFUE: „Ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli danego państwa członkowskiego, ustanowionych na terytorium innego państwa członkowskiego. Z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego kapitału, swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 54 akapit drugi, na warunkach określonych przez ustawodawstwo państwa przyjmującego dla własnych obywateli”. 4        Artykuł 56 TFUE przewiduje: „W ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii [Europejskiej] są zakazane w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo odbiorcy świadczenia. […]”. Rozporządzenie nr 1308/2013 5        Artykuł 219 rozporządzenia nr 1308/2013, zatytułowany „Środki przeciwdziałania zakłóceniom na rynku”, stanowi w ust. 1: „Aby sprawnie i skutecznie reagować na zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku spowodowanych znaczącym wzrostem lub spadkiem cen na rynku wewnętrznym lub rynkach zewnętrznych lub innymi zdarzeniami i okolicznościami powodującymi poważne zakłócenia na rynku lub grożącymi wystąpieniem takich zakłóceń, w przypadku gdy taka sytuacja lub jej skutki dla rynku prawdopodobnie będą trwać nadal lub się pogarszać, Komisja [Europejska] jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 227 aktów delegowanych w celu podjęcia niezbędnych środków służących przeciwdziałaniu takiej sytuacji na rynku, nie naruszając jednocześnie zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z [traktatem FUE] oraz pod warunkiem że pozostałe środki dostępne na mocy niniejszego rozporządzenia okażą się niewystarczające lub nieodpowiednie. Jeżeli w przypadku zagrożenia wystąpieniem zakłóceń na rynku, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, będzie tego wymagać należycie uzasadniona szczególnie pilna potrzeba, do aktów delegowanych przyjętych na podstawie tego akapitu ma zastosowanie procedura określona w art. 228. […]”. 6        Artykuł 221 tego rozporządzenia, zatytułowany „Środki rozwiązywania szczególnych problemów”, stanowi w ust. 1 i 2: „1.      Komisja przyjmuje akty wykonawcze przyjmujące niezbędne i uzasadnione środki nadzwyczajne w celu rozwiązania szczególnych problemów. […] 2.      W przypadku gdy jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą oraz w celu rozwiązywania szczególnych problemów powiązanych z sytuacjami, które mogłyby spowodować gwałtowne pogorszenie się warunków produkcji i warunków rynkowych, którym trudno byłoby zaradzić, jeżeli przyjęcie środków opóźniałoby się, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie […]”. Dyrektywa 2006/123 7        Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2006/123, zatytułowanym „Przedmiot”: „1.      Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne przepisy ułatwiające korzystanie ze swobody przedsiębiorczości przez usługodawców oraz swobodnego przepływu usług, zapewniając przy tym wysoki poziom jakości usług. 2.      Niniejsza dyrektywa nie dotyczy liberalizacji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zarezerwowanych dla podmiotów publicznych lub prywatnych, ani prywatyzacji podmiotów publicznych świadczących usługi. 3.      Niniejsza dyrektywa nie dotyczy zniesienia monopoli w zakresie świadczenia usług, ani pomocy przyznawanej przez państwa członkowskie, objętej wspólnotowymi regułami konkurencji. Niniejsza dyrektywa nie ogranicza swobody państw członkowskich w zakresie zdefiniowania, w zgodzie z prawem wspólnotowym, usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, określania, w jaki sposób usługi te powinny być zorganizowane i finansowane, zgodnie z zasadami pomocy państwa, oraz ustalania szczegółowych wymogów, którym podlegają. 4.      Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na środki podjęte na poziomie wspólnotowym lub krajowym, zgodnie z prawem wspólnotowym, mające na celu ochronę lub promowanie różnorodności kulturowej lub językowej, bądź też pluralizmu mediów. 5.      Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa karnego państw członkowskich. Państwa członkowskie nie mogą jednak, obchodząc przepisy niniejszej dyrektywy, ograniczać swobody świadczenia usług poprzez stosowanie przepisów prawa karnego, które szczególnie regulują lub wpływają na podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej. 6.      Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo pracy, czyli na jakiekolwiek przepisy prawne lub postanowienia umowne dotyczące warunków zatrudnienia, warunków pracy, w tym bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosunków między pracodawcą a pracownikiem, które państwa członkowskie stosują zgodnie z prawem krajowym, które nie narusza prawa wspólnotowego. Niniejsza dyrektywa nie ma również wpływu na przepisy państw członkowskich dotyczące zabezpieczenia społecznego. 7.      Niniejsza dyrektywa nie narusza korzystania z praw podstawowych uznanych w państwach członkowskich oraz w prawie wspólnotowym. Nie narusza także prawa do negocjowania, zawierania i wdrażania umów zbiorowych oraz podejmowania akcji protestacyjnych, zgodnie z prawem i praktykami krajowymi zgodnymi z prawem wspólnotowym”. 8        Artykuł 3 owej dyrektywy, zatytułowany „Powiązania z innymi przepisami prawa wspólnotowego”, stanowi w ust. 1: „W przypadku kolizji między przepisami niniejszej dyrektywy i innym wspólnotowym aktem prawnym regulującym specyficzne aspekty podejmowania i prowadzenia działalności usługowej w określonych dziedzinach lub w ramach określonych zawodów, pierwszeństwo mają przepisy innych wspólnotowych aktów prawnych i to one stosowane są do tych określonych dziedzin lub zawodów. […] […]”. 9        Artykuł 4 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Definicje”, stanowi: „Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: 1)      »usługa« oznacza wszelką działalność gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, zwykle świadczoną za wynagrodzeniem, zgodnie z art. [57 TFUE]; […] 5)      »prowadzenie przedsiębiorstwa« oznacza rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z postanowieniami art. [49 TFUE], przez czas nieokreślony, przy wykorzystaniu stałej infrastruktury, poprzez którą działalność polegająca na świadczeniu usług jest rzeczywiście prowadzona; […]”. 10      Artykuł 14 tej dyrektywy, zatytułowany „Wymogi zakazane”, ma następujące brzmienie: „Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej na ich terytorium od spełnienia któregokolwiek z następujących wymogów: 1)      wymogi dyskryminujące bezpośrednio lub pośrednio ze względu na przynależność państwową lub, w przypadku spółek, położenie statutowej siedziby, a w szczególności: a)      wymogi związane z przynależnością państwową usługodawcy, jego personelu, wspólników lub członków zarządu albo organów nadzorczych usługodawcy; b)      wymóg, by usługodawca, jego personel, wspólnicy lub członkowie zarządu albo organów nadzorczych usługodawcy posiadali miejsce zamieszkania na danym terytorium; […]”. 11      Artykuł 15 dyrektywy 2006/123, zatytułowany „Wymogi podlegające ocenie”, przewiduje w szczególności: „1.      Państwa członkowskie sprawdzają, czy ich systemy prawne przewidują którykolwiek z wymogów wymienionych w ust. 2 oraz zapewniają zgodność takich wymogów z warunkami określonymi w ust. 3. Państwa członkowskie dostosowują swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w taki sposób, by były one zgodne z tymi warunkami. 2.      Państwa członkowskie sprawdzają, czy w ramach ich systemu prawnego podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej jest uzależnione od spełnienia któregokolwiek z następujących niedyskryminacyjnych wymogów: a)      ilościowe lub terytorialne ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z liczbą ludności lub minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami; b)      obowiązek przyjęcia przez usługodawcę określonej formy prawnej; c)      wymogi dotyczące własności udziałów lub akcji w spółce; d)      wymogi inne niż dotyczące kwestii objętych dyrektywą 2005/36/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22)] lub przewidziane w innych wspólnotowych aktach prawnych, które zastrzegają możliwość podjęcia działalności usługowej dla wybranych usługodawców z uwagi na szczególny charakter działalności; e)      zakaz posiadania więcej niż jednego przedsiębiorstwa na terytorium tego samego państwa; f)      wymogi określające minimalną liczbę pracowników; g)      określone minimalne lub maksymalne taryfy, do których usługodawca musi się stosować; h)      zobowiązanie usługodawcy, aby wraz ze świadczoną przez niego usługą wykonywał też inne szczególne usługi. 3.      Państwa członkowskie sprawdzają, czy wymogi określone w ust. 2 spełniają następujące warunki: a)      niedyskryminacja: wymogi nie mogą prowadzić do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub, w przypadku spółek, ze względu na miejsce statutowej siedziby; b)      konieczność: wymogi muszą być uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym; c)      proporcjonalność: wymogi muszą być odpowiednie dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu; nie może istnieć możliwość zastąpienia tych wymogów innymi, mniej restrykcyjnymi środkami, za pomocą których można osiągnąć ten sam skutek. 4.      Ustęp[y] 1, 2 i 3 mają zastosowanie do prawodawstwa w dziedzinie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, jedynie w sytuacji gdy stosowanie tych ustępów nie zakłóca wykonywania, pod względem prawnym lub w rzeczywistości, określonego, przypisanego im zadania. 5.      W sprawozdaniu z wzajemnej oceny, o którym mowa w art. 39 ust. 1, państwa członkowskie określają: a)      wymogi, jakie mają zamiar utrzymać wraz z uzasadnieniem spełniania przez nie warunków określonych w ust. 3; b)      wymogi, które zostały zniesione bądź złagodzone. 6.      Od dnia 28 grudnia 2006 r. państwa członkowskie nie wprowadzają nowych wymogów tego rodzaju, które zostały wyszczególnione w ust. 2, chyba że wymóg taki spełnia warunki określone w ust. 3. 7.      Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich nowych przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają wymogi, o których mowa w ust. 6, oraz o przyczynach wprowadzenia takich wymogów. Komisja informuje inne państwa członkowskie o takich przepisach. Powiadomienie takie nie stanowi przeszkody w przyjęciu tych przepisów przez państwa członkowskie. W ciągu 3 miesięcy od daty wpływu powiadomienia Komisja bada zgodność wszelkich nowych wymogów z prawem wspólnotowym, a w odpowiednich przypadkach podejmuje decyzję wzywającą dane państwo członkowskie do odstąpienia od ich przyjęcia lub do ich uchylenia. Powiadomienie dotyczące projektu aktu krajowego zgodnie z dyrektywą 98/34/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 1998, L 204, s. 37)] stanowi wypełnienie obowiązku powiadomienia przewidzianego w niniejszej dyrektywie”. 12      Artykuł 16 tej dyrektywy, zatytułowany „Swoboda świadczenia usług”, stanowi w ust. 1: „Państwa członkowskie uznają prawo usługodawców do świadczenia usług w państwie członkowskim innym niż to, w którym prowadzą oni przedsiębiorstwo. Państwo członkowskie, w którym świadczona jest usługa, zapewnia możliwość swobodnego podjęcia i prowadzenia działalności usługowej na swoim terytorium. Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej na ich terytorium od spełnienia wymogów sprzecznych z następującymi zasadami: a)      niedyskryminacja: wymóg nie może ani bezpośrednio, ani pośrednio dyskryminować ze względu na przynależność państwową, lub w przypadku osób prawnych ze względu na państwo członkowskie, w którym prowadzą przedsiębiorstwo; b)      konieczność: wymóg musi być uzasadniony względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego; c)      proporcjonalność: wymóg musi być odpowiedni dla osiągnięcia wyznaczonego celu i nie może wykraczać poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia”. Prawo węgierskie Ustawa XCIII z 2021 r. o koordynacji działań w zakresie obronności i bezpieczeństwa 13      Paragraf 80 ust. 1 lit. d), ust. 2 lit. b) i ust. 3 védelmi és biztonsági tevékenységek összehangolásáról szóló 2021. évi XCIII. törvény (ustawy nr XCIII z 2021 r. o koordynacji działań w zakresie obronności i bezpieczeństwa, Magyar Közlöny 2021/118) przewiduje: „1.      W sytuacjach zagrożenia rząd może w drodze dekretu zawiesić stosowanie niektórych ustaw, odstąpić od niektórych przepisów prawnych i podjąć inne wyjątkowe środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa życia, zdrowia, osób, mienia i praw obywateli, a także stabilności gospodarki krajowej. 2.      Rząd może wykonywać uprawnienia przyznane mu na mocy ustępu 1 do stanowienia prawa w dziedzinach związanych z bezpieczeństwem gospodarczym i bezpieczeństwem dostaw. 3.      Rząd może wykonywać swoje uprawnienia na mocy ust. 1 – w zakresie, w jakim jest to konieczne w zależności od zdarzenia inicjującego i w sposób proporcjonalny do celu, jaki ma zostać osiągnięty – w celu zapobiegania i zakończenia zdarzenia powodującego stan wojenny, stan wyjątkowy lub stan zagrożenia, zarządzania nim, a także w celu zapobiegania lub przeciwdziałania jego szkodliwym skutkom”. Dekret nr 162/2023 14      Háborús élelmiszerár-infláció csökkentése érdekében szükséges intézkedésekről szóló 162/2023. (V. 5.) Korm. Rendelet (dekret rządowy nr 162/2023 w sprawie środków niezbędnych do obniżenia inflacji cen artykułów spożywczych w kontekście wojny) z dnia 5 maja 2023 r. (Magyar Közlöny 2023/66, zwany dalej „dekretem nr 162/2023”) wszedł w życie w dniu 6 maja 2023 r. 15      Paragraf 1 ust. 2 pkt 2 dekretu nr 162/2023 stanowi: „Do celów niniejszego dekretu »przedsiębiorca« [oznacza] przedsiębiorcę, którego głównym przedmiotem działalności jest działalność określona jako »4711 – Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności« w statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej i którego obroty zgodnie z kiskereskedelmi adóról szóló 2020. évi XLV. törvény (ustawą XLV z 2020 r. o podatku od sektora sprzedaży detalicznej) przekroczyły 1 mld HUF [forintów węgierskich, ok. 2 500 000 EUR)] w 2021 r.”. 16      Zgodnie z § 2 tego dekretu: „1.      W odniesieniu do produktów należących do kategorii wymienionych w załączniku nr 1 (zwanych dalej »kategoriami produktów objętych obowiązkową promocją«) oraz grup produktów wymienionych w załączniku nr 2 przedsiębiorcy są zobowiązani, w okresie od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2024 r., wprowadzić obniżkę cen we wszystkich sklepach (lub, w przypadku sprzedaży wysyłkowej, na każdej platformie, na której prowadzona jest ta działalność). 2.      W przypadku kategorii produktów wymienionych w załączniku nr 1, dopóki trwa obniżka cen, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorcy stosują w okresie promocji oraz po zakończeniu okresu promocji w sposób powtarzalny w odniesieniu do co najmniej jednego produktu wybranego przez nich w każdym okresie promocji z każdej kategorii produktów objętych obowiązkową promocją (zwanego dalej »produktem objętym obniżką«), cenę brutto sprzedaży detalicznej niższą o co najmniej 15 % od najniższej ceny brutto sprzedaży detalicznej stosowanej przez tych sprzedawców w ciągu 30 dni przed obniżką cen przyjętą w odniesieniu do danego produktu (zwaną dalej »ceną promocyjną«)”. 17      Paragraf 3 ust. 1 wspomnianego dekretu przewiduje: „Przedsiębiorcy są zobowiązani do: a)      sprzedaży produktów objętych obniżką oraz b)      udostępnienia ich do sprzedaży każdego dnia w ilości równej co najmniej średniej dziennej ilości, jaką sprzedawali w 2022 r. w celu zapewnienia, aby klienci mogli być obsługiwani w sposób ciągły”. 18      Produkty, których dotyczy dekret nr 162/2023 i których dotyczy niniejsza sprawa, zostały wymienione w pkt 16 i 20 załącznika 1 do tego dekretu, które mają następujące brzmienie: „Załącznik 1 – Kategorie produktów objętych obowiązkową promocją: […] 16.      Świeże owoce […] 20.      Wody mineralne i napoje bezalkoholowe”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 19      W związku z sytuacją konfliktu zbrojnego trwającą od lutego 2022 r. na Ukrainie, państwie sąsiadującym z Węgrami, w dniu 24 maja 2022 r. rząd węgierski powołał się na „sytuację zagrożenia”, wielokrotnie przedłużaną, co skłoniło go do podjęcia w drodze dekretu pewnych wyjątkowych środków, na co zezwala mu § 80 ustawy XCIII z 2021 r. 20      W tym kontekście, aby chronić konsumentów przed nadmierną inflacją, rząd przyjął między innymi dekret nr 162/2023, który wprowadził system obowiązkowych obniżek cen od dnia 6 maja 2023 r. 21      Zasadniczo § 2 ust. 2 tego dekretu w związku z jego § 1 ust. 2 pkt 2 zobowiązuje handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekroczył 1 mld HUF (około 2 500 000 EUR) w 2021 r., do stosowania w określonym okresie („kampania promocyjna”) ceny detalicznej brutto niższej o co najmniej 15 % od najniższej ceny detalicznej brutto, którą zastosowali w ciągu poprzednich 30 dni, i to w odniesieniu do co najmniej jednego wybranego przez nich produktu spośród każdej kategorii produktów określonej w załączniku 1 do wspomnianego dekretu. Ponadto § 3 ust. 1 tego dekretu nałożył na tych dystrybutorów obowiązek wprowadzenia do obrotu rozpatrywanych produktów w średniej dziennej ilości wprowadzonej do obrotu w 2022 r. w celu zapewnienia, aby klienci mogli być obsługiwani w sposób ciągły. 22      W przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dekretu nr 162/2023 organ krajowy może nałożyć grzywny. Ponadto Komisja może nakazać danemu dystrybutorowi tymczasowe zaprzestanie działalności w sklepie, którego dotyczy naruszenie. 23      W dniu 20 lutego 2024 r. organ krajowy przeprowadził kontrolę na miejscu w sklepie prowadzonym przez Penny Market. 24      Ten organ krajowy stwierdził, że dwa z produktów objętych kampanią promocyjną, a mianowicie jabłka, wody mineralne i napoje orzeźwiające, należące, odpowiednio, do kategorii produktów, o których mowa w pkt 16 i 20 załącznika 1 do dekretu nr 162/2023, nie znajdowały się w rejonie sprzedaży w tym sklepie i że w dniu kontroli nie dokonano tam żadnej sprzedaży tych produktów. 25      Decyzją z dnia 27 marca 2024 r. wspomniany organ krajowy nałożył w konsekwencji na Penny Market grzywnę w wysokości 4 000 000 HUF (około 10 000 EUR). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Penny Market naruszył przepisy § 3 ust. 1 dekretu nr 162/2023, ponieważ wspomniane produkty, mimo że znajdowały się w magazynie, nie znajdowały się w rejonie sprzedaży w momencie kontroli, w związku z czym w momencie kontroli nie doszło jeszcze do żadnej sprzedaży. Penny Market nie zapewnił tym samym sprzedaży produktów w ciągu jednego dnia w trakcie kampanii promocyjnej trwającej tydzień. Organ krajowy uznał zatem, że sklep ten nie oferował do sprzedaży średniej dziennej ilości wprowadzonej do obrotu w 2022 r. w sposób zapewniający, aby klienci mogli być obsługiwani w sposób ciągły. 26      Penny Market zaskarżył tę decyzję do Győri Törvényszék (sądu w Győr, Węgry), który jest sądem odsyłającym. W odniesieniu do jabłek podniósł on, po pierwsze, że powiadomił właściwe ministerstwo o opóźnieniu w dostawie tego produktu, a po drugie, że sprzedał je w dniu kontroli w średniej dziennej ilości sprzedanej w 2022 r. Zdaniem Penny Market organ krajowy powinien był zbadać raczej sprzedaż w ciągu całego dnia zamiast formułować swoje wnioski w odniesieniu do konkretnego momentu w tym dniu. Wskazuje on, że w kategorii wód mineralnych i napojów bezalkoholowych konsumenci mieli do dyspozycji produkt zastępczy. 27      Sąd odsyłający zauważa, że Penny Market został utworzony przez niemiecką grupę zajmującą się dystrybucją żywności, w związku z czym jej kapitał nie znajduje się w posiadaniu osób węgierskich. Ponieważ działalność polegająca na sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych jest działalnością o charakterze handlowym w rozumieniu art. 57 lit. b) TFUE, sąd ten zastanawia się, czy dekret nr 162/2023 jest zgodny z prawem Unii, w szczególności ze swobodą świadczenia usług i rozporządzeniem nr 1308/2013. W niniejszej sprawie swoboda przedsiębiorczości ma również zastosowanie, ponieważ rozciąga się ona na wykonywanie przez Penny Market działalności gospodarczej jako samodzielne przedsiębiorstwo. 28      W tych okolicznościach Győri Törvényszék (sąd w Győr), postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy art. 49 i 56 TFUE oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy [2006/123] należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które poprzez powołanie się na sytuację nadzwyczajną zobowiązuje wyłącznie sprzedawców detalicznych żywności, których roczny obrót przekracza 1 mld HUF [ok. 2 500 000 EUR], do stosowania do niektórych kategorii produktów przez określony czas ceny brutto sprzedaży detalicznej niższej o co najmniej 15 % od najniższej ceny brutto sprzedaży detalicznej stosowanej przez takich sprzedawców w ciągu poprzednich 30 dni i które to uregulowanie krajowe w przypadku nieprzestrzegania tego obowiązku przewiduje obowiązkowe nałożenie grzywny? 2)      Czy [rozporządzenie nr 1308/2013] należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poprzez powołanie się na sytuację nadzwyczajną zobowiązują wyłącznie sprzedawców detalicznych żywności, których roczny obrót przekracza 1 mld HUF [ok. 2 500 000 EUR], do stosowania do niektórych kategorii produktów przez określony czas ceny brutto sprzedaży detalicznej niższej o co najmniej 15 % od najniższej ceny brutto sprzedaży detalicznej stosowanej przez takich sprzedawców w ciągu poprzednich 30 dni i które to uregulowanie krajowe w przypadku nieprzestrzegania tego obowiązku przewiduje obowiązkowe nałożenie grzywny?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie pytania drugiego 29      Poprzez pytanie drugie, które należy zbadać w pierwszej kolejności, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy rozporządzenie nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które z uwagi na sytuację zagrożenia nakładają na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek stosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, w określonym okresie, detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży brutto stosowanej przez nich w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. 30      Należy przypomnieć, że w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR), która zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) TFUE jest kompetencją dzieloną między Unią Europejską i jej państwa członkowskie, państwa członkowskie dysponują kompetencją prawodawczą umożliwiającą im, jak wynika z art. 2 ust. 2 TFUE, wykonywanie ich kompetencji w zakresie, w jakim Unia nie wykonała swojej kompetencji (wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 35 i przytoczone orzecznictwo). 31      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeżeli przyjęto rozporządzenie w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku (WOR) w danej dziedzinie, państwa członkowskie są jednak zobowiązane do zaniechania wszelkich środków, które mogłyby wprowadzać wyjątki od tego rozporządzenia lub prowadzić do jego naruszenia. Z zasadami WOR niezgodne są również przepisy, które stanowią przeszkodę w jej prawidłowym funkcjonowaniu, nawet gdy dana kwestia nie została w niej wyczerpująco uregulowana (wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). 32      Otóż, w braku mechanizmu ustalania cen swobodne ustalanie cen sprzedaży na podstawie wolnej gry konkurencyjnej jest elementem rozporządzenia nr 1308/2013 i stanowi wyraz zasady swobodnego przepływu towarów w warunkach skutecznej konkurencji (wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). 33      Niemniej jednak ustanowienie WOR nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie stosowały przepisy krajowe, które realizują inny cel interesu ogólnego niż cele wyznaczane przez tę WOR, nawet jeżeli przepisy te mogą mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w danym sektorze, przy zastrzeżeniu, że przepisy te będą odpowiednie dla zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie będą wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). 34      W pierwszej kolejności należy stwierdzić, jak zauważył sąd odsyłający, że obowiązek, taki jak ten, o którym mowa w dekrecie nr 162/2023, dotyczący sprzedaży niektórych produktów rolnych po obowiązkowo obniżonej cenie detalicznej brutto, i to w określonej ilości minimalnej, uniemożliwia dystrybutorom swobodne ustalanie cen sprzedaży i ilości, które zamierzają sprzedawać, na podstawie względów ekonomicznych opartych na wolnej konkurencji. Obowiązek ten narusza zatem swobodną konkurencję, która – jak przypomniano w pkt 32 niniejszego wyroku – jest elementem rozporządzenia nr 1308/2013. 35      W drugiej kolejności, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 33 niniejszego wyroku, środki przewidziane przez dekret nr 162/2023 muszą być uzasadnione realizacją celu interesu ogólnego innego niż cele objęte WOR. 36      W niniejszym przypadku według rządu węgierskiego ów dekret zmierzał do osiągnięcia podwójnego celu, a mianowicie walki z inflacją i ochrony konsumentów, którzy znajdują się w niekorzystnej sytuacji, poprzez gwarantowane zaopatrzenie w podstawowe artykuły żywnościowe po przystępnych cenach. 37      W tym względzie należy niewątpliwie zauważyć, że Komisja jest, pod pewnymi warunkami, uprawniona na podstawie art. 219 i 221 rozporządzenia nr 1308/2013 do podjęcia niezbędnych środków, aby zareagować, po pierwsze, na groźby wystąpienia zakłóceń na rynku spowodowanych znacznym wzrostem lub spadkiem cen na rynku wewnętrznym lub rynkach zewnętrznych, lub przez inne zdarzenia i okoliczności, również w sytuacjach nadzwyczajnych, a po drugie, na szczególne problemy w sytuacjach nadzwyczajnych. Przepisów tych nie można jednak, ze względu na szczególne sytuacje, które regulują, interpretować szeroko, do tego stopnia, by uznać, że rozporządzenie nr 1308/2013 jako całość obejmuje cele interesu ogólnego realizowane przez dekret nr 162/2023, a mianowicie walkę z inflacją i ochronę konsumentów, którzy znajdują się w niekorzystnej sytuacji, poprzez zapewnienie zaopatrzenia w podstawowe artykuły spożywcze po przystępnych cenach (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 42). 38      W tych okolicznościach państwo członkowskie może powołać się na cel zwalczania inflacji lub ochrony konsumentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, aby uzasadnić środki takie jak zawarte w dekrecie nr 162/2023 naruszające system swobodnego ustalania cen w warunkach skutecznej konkurencji, który stanowi podstawę rozporządzenia nr 1308/2013 (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 43). 39      Niemniej jednak środki takie jak te, o których mowa w dekrecie nr 162/2023, nakładające przez określony okres obowiązek stosowania określonych obniżek cen, a także obowiązek stałego dysponowania minimalnymi ilościami niektórych artykułów spożywczych, muszą spełniać przesłanki wynikające z orzecznictwa Trybunału w odniesieniu do proporcjonalności, a mianowicie być odpowiednie do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. W tym względzie badanie proporcjonalności powinno zostać przeprowadzone z uwzględnieniem celów WPR, a także właściwego funkcjonowania WOR, co wymaga wyważenia między tymi celami a celami realizowanymi przez ten dekret (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). 40      Jeżeli chodzi o to, czy rozpatrywany środek jest odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonych celów, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo krajowe jest właściwe do zapewnienia realizacji zamierzonego celu tylko wtedy, gdy rzeczywiście odzwierciedla ono troskę o osiągnięcie tego celu w sposób spójny i systematyczny (wyrok z dnia 12 września 2024 r., SPAR Magyarország, C‑557/23, EU:C:2024:737, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 41      W tym względzie, po pierwsze, jak zauważył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 36 opinii, ustalenie ceny maksymalnej dla niektórych produktów na poziomie handlu detalicznego nie realizuje celów zwalczania inflacji oraz ochrony konsumentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji w sposób spójny i systematyczny, ponieważ dotyczy ono wyłącznie przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekroczył 1 mld HUF (około 2 500 000 EUR), którzy znajdują się, jak wynika z postanowienia odsyłającego, co do zasady w obszarach miejskich, a nie na obszarach wiejskich. 42      Tym samym, z tej cechy środków rozpatrywanych w postępowaniu głównym wynika, że znaczna część artykułów spożywczych wprowadzonych do obrotu w danym państwie członkowskim jest sprzedawana przez handlowców nieobjętych zakresem stosowania tych środków i że znaczna część konsumentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji będzie miała w praktyce utrudniony dostęp do artykułów spożywczych, których ceny powinny zostać obniżone na podstawie wspomnianych środków. 43      Po drugie, obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów niektórych produktów również nie jest odpowiedni do zapewnienia realizacji określonych celów, ponieważ środek ten ma zastosowanie również do tej samej ograniczonej grupy handlowców. 44      Z uwagi na ogół powyższych rozważań odpowiedź na pytanie drugie powinna brzmieć następująco: rozporządzenie nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które ze względu na sytuację zagrożenia nakładają na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek stosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia w określonym okresie detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży brutto stosowanej przez nie w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. W przedmiocie pytania pierwszego 45      Na wstępie należy przypomnieć, że w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. W związku z tym do Trybunału należy, w stosownym przypadku, przeformułowanie skierowanych do niego pytań i, w razie potrzeby, uwzględnienie przepisów prawa Unii, na które sąd krajowy nie powołał się w swoim pytaniu (wyrok z dnia 30 stycznia 2025 r., Trenitalia, C‑510/23, EU:C:2025:41, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). 46      Z możliwości tej należy skorzystać w ramach niniejszego postępowania prejudycjalnego. 47      W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, że dyrektywa 2006/123 ma zastosowanie do sprawy w postępowaniu głównym ze względu na to, że działalność w zakresie handlu detalicznego towarami stanowi „usługę” w rozumieniu art. 4 pkt 1 tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 30 stycznia 2018 r., X i Visser, C‑360/15 i C‑31/16, EU:C:2018:44, pkt 97). 48      W drugiej kolejności, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 41 opinii, niniejsza sprawa nie dotyczy dziedzin działalności wyłączonych z zakresu stosowania dyrektywy 2006/123 na podstawie jej art. 1 ust. 1–7. 49      W trzeciej kolejności, jak zauważył również rzecznik generalny w pkt 42 opinii, należy uznać, że stosowanie rozporządzenia nr 1308/2013 do sporu w postępowaniu głównym nie wyklucza jednoczesnego zastosowania dyrektywy 2006/123 do tego sporu. Rozporządzenie to nie zawiera bowiem przepisów regulujących szczególne aspekty podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej w szczególnych sektorach lub w odniesieniu do szczególnych zawodów w rozumieniu art. 3 tej dyrektywy, w związku z czym wspomniane rozporządzenie nie jest objęte zakresem tego art. 3 i nie jest sprzeczne z rzeczoną dyrektywą. 50      W czwartej kolejności należy stwierdzić, że właściwymi przepisami mającymi zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym są art. 14 i 15 dyrektywy 2006/123, które dotyczą swobody przedsiębiorczości będącej przedmiotem rozdziału III tej dyrektywy, a nie jej art. 16, który dotyczy swobody świadczenia usług i znajduje się w rozdziale IV wspomnianej dyrektywy. 51      W tym względzie kwestia, czy dana sytuacja jest objęta przepisami tej dyrektywy poświęconymi swobodzie świadczenia usług, czy przepisami dotyczącymi swobody przedsiębiorczości, zależy od stopnia trwałości obecności danego podmiotu w danym państwie członkowskim, jak wynika to z art. 4 pkt 5 dyrektywy 2006/123. W niniejszej sprawie wystarczy zauważyć, że z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, iż Penny Market, utworzony przez niemiecką grupę dystrybucji żywności REWE, jest obecny na rynku węgierskim od 1996 r. i prowadzi w sposób rzeczywisty, stały i ciągły działalność gospodarczą, o której mowa w art. 49 TFUE, czyli działalność w zakresie handlu detalicznego w rozumieniu art. 4 pkt 5 dyrektywy 2006/123. 52      W konsekwencji należy stwierdzić, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 14 pkt 1 i art. 15 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, które ze względu na sytuację zagrożenia nakłada na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek zastosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów w określonym okresie detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży detalicznej brutto stosowanej przez nich w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. 53      W odniesieniu w szczególności do art. 14 dyrektywy 2006/123 przepis ten zawiera bezwzględny zakaz stosowania wymogów o charakterze dyskryminującym. 54      Jak wynika z tego art. 14 pkt 1, państwa członkowskie nie mogą uzależniać podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej na ich terytorium od spełnienia wymogów dyskryminujących bezpośrednio lub pośrednio ze względu na przynależność państwową lub, w przypadku spółek, na położenie ich statutowej siedziby. 55      Wynika z tego, że wspomniany art. 14 zakazuje nie tylko jawnej dyskryminacji ze względu na miejsce siedziby spółek, lecz również wszelkich ukrytych form dyskryminacji, które poprzez zastosowanie innych kryteriów rozróżnienia prowadzą w rzeczywistości do tego samego rezultatu (zob. podobnie wyrok z dnia 3 marca 2020 r., Tesco-Global Áruházak, C‑323/18, EU:C:2020:140, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo). 56      Ponadto Trybunał orzekł już, że zarówno z brzmienia art. 14 dyrektywy 2006/123, jak i z ogólnej systematyki tej dyrektywy wynika, że wymogi wymienione w tym art. 14 nie mogą być uzasadnione (wyrok z dnia 23 lutego 2016 r., Komisja/Węgry, C‑179/14, EU:C:2016:108, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 57      Trybunał podkreślił w szczególności w tym względzie, że taki zakaz bez możliwości uzasadnienia ma na celu systematyczne i szybkie zagwarantowanie usunięcia pewnych ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości, uznanych przez prawodawcę Unii i w orzecznictwie Trybunału jako naruszające w sposób poważny właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i w związku z tym dąży do realizacji celu zgodnego z traktatem FUE (wyrok z dnia 23 lutego 2016 r., Komisja/Węgry, C‑179/14, EU:C:2016:108, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 58      O ile prawdą jest, że do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy środki, o których mowa w dekrecie nr 162/2023, stanowią pośrednią dyskryminację spółek mających siedzibę poza Węgrami, o tyle Trybunał jest jednak właściwy, w celu udzielenia temu sądowi użytecznej odpowiedzi, do dostarczenia mu wskazówek wynikających z akt sprawy w postępowaniu głównym oraz z przedstawionych mu uwag na piśmie i ustnych, które mogą umożliwić sądowi krajowemu wydanie orzeczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 1 października 2015 r., Trijber i Harmsen, C‑340/14 i C‑341/14, EU:C:2015:641, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). 59      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że wszystkie spółki handlowe prowadzące działalność w zakresie sprzedaży detalicznej żywności, które osiągnęły przychody netto ze sprzedaży poniżej 1 mld HUF (około 2 500 000 EUR) i które nie są objęte § 1 ust. 2 pkt 2 dekretu nr 162/2023, były spółkami handlowymi będącymi własnością osób posiadających węgierską przynależność państwową, podczas gdy wszyscy dystrybutorzy należący do osób nieposiadających węgierskiej przynależności państwowej są objęci tym przepisem. 60      Należy podkreślić, że okoliczność, iż takie środki dotyczą głównie spółek należących do osób, które nie mają węgierskiej przynależności państwowej, nie może, po pierwsze, świadczyć o tym, że środki te nie są oparte na neutralnym i istotnym kryterium, a po drugie, sama w sobie stanowić przejawu dyskryminacji (zob. podobnie wyrok z dnia 3 marca 2020 r., Tesco-Global Áruházak, C‑323/18, EU:C:2020:140, pkt 70, 72). 61      Niemniej jednak Komisja wskazała w toku postępowania przed Trybunałem, że węgierskie spółki handlu detalicznego osiągające znaczne obroty nie są w praktyce objęte zakresem stosowania przepisów rozpatrywanych w postępowaniu głównym, ponieważ, po pierwsze, spółki te prowadzą sieć franczyzową, której obrót nie jest sumowany w celu ustalenia, czy próg określony w tych przepisach został przekroczony, a po drugie, wspomniane przepisy mają zastosowanie wyłącznie do handlowców objętych określonym kodem statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej, podczas gdy dwie ze wspomnianych spółek, które stanowią główne sieci handlowe należące do osób posiadających węgierską przynależność państwową, wykonują swoją działalność na podstawie innego kodu tej nomenklatury. 62      Tymczasem okoliczność, że grupa sklepów, której całkowity obrót przekracza próg określony w dekrecie nr 162/2023, jest prowadzona w formie sieci franczyzowej lub że prowadzi ona działalność w zakresie handlu detalicznego artykułami spożywczymi na podstawie kodu tej nomenklatury innego niż kod, o którym mowa w tym dekrecie, nie może oznaczać, że grupa ta nie znajduje się w sytuacji porównywalnej, w świetle celów określonych w tym dekrecie, z sytuacją grupy sklepów prowadzonej w sposób scentralizowany lub prowadzącej działalność na podstawie kodu tej samej nomenklatury, o którym mowa w tym dekrecie. 63      W związku z tym, gdyby potwierdzono, że dowody przedstawione przez Komisję rzeczywiście odpowiadają sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego, należałoby uznać, że środki objęte dekretem nr 162/2023 stanowią dyskryminację pośrednią zakazaną poprzez art. 14 dyrektywy 2006/123. 64      W każdym razie nawet przy założeniu, że sąd odsyłający stwierdzi ostatecznie, iż rozpatrywane w postępowaniu głównym przepisy nie są dyskryminujące, takie przepisy należałoby uznać za zawierające wymóg podlegający ocenie zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. g) tej dyrektywy, co oznacza, że mogłyby one zostać wdrożone tylko wtedy, gdyby spełniały warunki określone w art. 15 ust. 3 tej dyrektywy. 65      Tymczasem zgodnie z lit. c) tego przepisu środek krajowy może być zgodny z tymi warunkami tylko wtedy, gdy w szczególności jest odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego przez niego celu. W związku z tym, jak zauważył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 58 opinii, z rozważań zawartych w pkt 41–43 niniejszego wyroku wynika, że przepisy takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym są niezgodne ze wspomnianą dyrektywą. 66      Z uwagi na powyższe rozważania odpowiedź na pytanie pierwsze powinna brzmieć następująco: art. 14 pkt 1 i art. 15 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które ze względu na sytuację zagrożenia nakładają na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek zastosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów w określonym okresie detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży detalicznej brutto stosowanej przez nich w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. W przedmiocie kosztów 67      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje: 1)      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2117 z dnia 2 grudnia 2021 r. należy interpretować w ten sposób, że: stoi ono na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które ze względu na sytuację zagrożenia nakładają na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek stosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia w określonym okresie detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży brutto stosowanej przez nich w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. 2)      Artykuł 14 pkt 1 i art. 15 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że: stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które ze względu na sytuację zagrożenia nakładają na handlowców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych, których roczny obrót przekracza 2 500 000 EUR, pod rygorem grzywny, po pierwsze, obowiązek stosowania w odniesieniu do niektórych kategorii produktów objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia w określonym okresie detalicznej ceny sprzedaży brutto, która jest o co najmniej 15 % niższa od najniższej ceny sprzedaży brutto stosowanej przez nich w ciągu poprzednich 30 dni, a po drugie, obowiązek posiadania w tym okresie minimalnych ilości niektórych produktów. Podpisy *      Język postępowania: węgierski.