C-666/19

WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. ( *1 ) Odwołanie – Dumping – Przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej – Rozporządzenia nr 1225/2009 i 2016/1036 – Zakres stosowania ratione temporis – Artykuł 2 ust. 7 – Traktowanie na zasadach rynkowych – Odmowa – Artykuł 2 ust. 10 – Dostosowania – Ciężar dowodu – Artykuł 3 – Ustalenie szkody – Obowiązek staranności ciążący na Komisji Europejskiej W sprawie C‑666/19 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r., Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd, z siedzibą w Changzhou (Chiny), który reprezentowali K. Adamantopoulos, dikigoros, oraz adwokat P. Billiet, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania były: Komisja Europejska, którą reprezentowali początkowo T. Maxian Rusche i N. Kuplewatzky, następnie T. Maxian Rusche i A. Demeneix, oraz w końcu T. Maxian Rusche i K. Blanck, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, Hyet Sweet SAS, interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (czwarta izba) w składzie: K. Jürimäe (sprawozdawczyni), prezes trzeciej izby, pełniąca obowiązki prezes czwartej izby, S. Rodin i N. Piçarra, sędziowie, rzecznik generalny: E. Tanchev, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 6 października 2021 r., wydaje następujący Wyrok W odwołaniu Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (zwany dalej „Changmao”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (T‑741/16, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2019:454), w którym Sąd oddalił jego skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1247 z dnia 28 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2016, L 204, s. 92, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”). I. Ramy prawne A. Prawo międzynarodowe Decyzją 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1) Rada Unii Europejskiej przyjęła porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (WTO), podpisane w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r., jak również porozumienia znajdujące się w załącznikach 1–3 do tego porozumienia, wśród których znajduje się Porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zwane dalej „porozumieniem antydumpingowym”). Artykuł 2 porozumienia antydumpingowego ustanawia zasady regulujące „[s]twierdzenie istnienia dumpingu”. Artykuł 6 porozumienia jest zatytułowany „Dowody”. Artykuł 12 tego porozumienia nosi tytuł „Podanie do wiadomości publicznej i wyjaśnienie ustaleń”. B. Prawo Unii 1.   Rozporządzenie podstawowe i rozporządzenie (UE) 2016/1036 W chwili zaistnienia okoliczności faktycznych leżących u podstaw sporu przepisy regulujące stosowanie środków antydumpingowych przez Unię Europejską były ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22), zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 z dnia 15 stycznia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 18, s. 1) (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”). Natomiast w dniu przyjęcia spornego rozporządzenia przepisy regulujące przyjmowanie środków antydumpingowych przez Unię były zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21). Rozporządzenie to weszło w życie, jak stanowił jego art. 25, w dniu 20 lipca 2016 r. Artykuł 24 akapit pierwszy tego rozporządzenia brzmi następująco: „Rozporządzenie [podstawowe] traci moc”. Artykuł 2 rozporządzenia podstawowego i art. 2 rozporządzenia 2016/1036 dotyczą „[s]twierdzeni[a] istnienia dumpingu”. Część A tych artykułów, zatytułowana „Wartość normalna”, obejmuje ust. 1–7. W części C tych artykułów, zatytułowanej „Porównanie”, znajduje się z kolei ust. 10. Artykuł 2 ust. 7 lit. a)–c) rozporządzenia podstawowego, którego treść odpowiada zasadniczo treści art. 2 ust. 7 lit. a)–c) rozporządzenia 2016/1036, stanowi:: „a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku. Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będące przedmiotem tego samego postępowania. […] b) W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, Wietnamu i Kazachstanu oraz z jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, któr[y] jest członkiem WTO w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalna jest określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a). c) Wniosek na mocy lit. b) […] [powinien] zawiera[ć] wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej, to jest w takich warunkach, gdzie: […] – przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem, – koszty produkcji i sytuacja finansowa przedsiębiorstw nie podlegają znaczącym wahaniom, wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki, w szczególności w odniesieniu do amortyzacji środków trwałych, innych odpisów, wymiany barterowej oraz płatności poprzez rekompensatę długów, […]”. Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia 2016/1036 stanowią: „Dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadku różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości i poziomu handlu. W przypadku spełnienia określonych warunków, czynniki, co do których można dokonać dostosowania, są następujące: […]”. Artykuł 3 rozporządzenia podstawowego i art. 3 rozporządzenia 2016/1036 są zatytułowane „Ustalenie szkody”. Artykuł 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, którego treść odpowiada zasadniczo treści art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1036, stanowi: „2.   Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty; oraz b) wpływu tego przywozu na przemysł wspólnotowy. 3.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów wspólnotowych uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen wspólnotowych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki”. Artykuł 6 rozporządzenia podstawowego i art. 6 rozporządzenia 2016/1036 są zatytułowane „Dochodzenie”. Stanowią one w ust. 8: „Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 18 informacje udostępnione przez zainteresowane strony i na podstawie których dokonano ustaleń są w możliwym zakresie badane pod względem zgodności z rzeczywistością”. Artykuł 9 rozporządzenia podstawowego i art. 9 rozporządzenia 2016/1036 są zatytułowane „Zakończenie bez wprowadzenia środków, nałożenie ceł ostatecznych”. Artykuł 9 ust. 4 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego oraz art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036 stanowią: „Kwota cła antydumpingowego nie może przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu, lecz powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody dla przemysłu unijnego”. Artykuł 18 rozporządzenia podstawowego i art. 18 rozporządzenia 2016/1036 odnoszą się do „[b]rak[u] współpracy”. Artykuł 20 rozporządzenia podstawowego i art. 20 rozporządzenia 2016/1036 dotyczą „[u]stale[ń] postępowania”. 2.   Rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2008, L 320, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1255/2012 z dnia 11 grudnia 2012 r. (Dz.U. 2012, L 360, s. 78), zawiera wykaz International Accounting Standards (międzynarodowych standardów rachunkowości, zwanych dalej „standardami MSR”). Do tych standardów należy standard MSR 36 zatytułowany „Utrata wartości aktywów”. Określa on procedury stosowane przez podmiot w celu upewnienia się, że jego aktywa zostaną zaksięgowane według wartości, która nie przekracza ich wartości odzyskiwanej. II. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–10 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszego odwołania warto przypomnieć, co następuje. W następstwie skargi wniesionej przez Ajinomoto Sweeteners Europe SAS, obecnie Hyet Sweet SAS, producenta aspartamu w Unii, w dniu 30 maja 2015 r. Komisja Europejska wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu aspartamu pochodzącego z Chin do Unii na podstawie rozporządzenia podstawowego. Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Badanie tendencji właściwych dla oceny szkody obejmowało okres od stycznia 2011 r. do końca okresu objętego dochodzeniem. W dniu 25 lutego 2016 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/262 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2016, L 50, s. 4, zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”). Produktem objętym postępowaniem był aspartam [ester 1-metylowy N-L-α-aspartylo-L-fenyloalaniny, ester N‑metylowy kwasu 3-amino-N-(α-karbometoksyfenetylo)-bursztynowego], o sygnaturze CAS RN 22839-47-0, pochodzący z Chin, obecnie objęty kodem CN ex29242998 (zwany dalej „aspartamem”), a także aspartam zawarty w niektórych preparatach lub mieszaninach zawierających również inne substancje słodzące lub wodę. W dniu 1 kwietnia 2016 r. Changmao przedstawiło Komisji uwagi na piśmie dotyczące tymczasowych ustaleń z dochodzenia. W dniu 12 maja 2016 r. uwagi Changmao zostały wysłuchane przez Komisję i urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające. W dniu 2 czerwca 2016 r. Komisja przekazała Changmao ostateczne ustalenia z dochodzenia. W dniu 13 czerwca 2016 r. Changmao przedstawiło Komisji uwagi na piśmie dotyczące ostatecznych ustaleń z dochodzenia. W dniu 5 lipca 2016 r. uwagi Changmao zostały wysłuchane przez Komisję i urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające. Dnia 28 lipca 2016 r. Komisja wydała sporne rozporządzenie. III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 października 2016 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Postanowieniami prezesa drugiej izby Sądu z dnia 21 marca 2017 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (T‑741/16, niepublikowanym), i z dnia 27 września 2017 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (T‑741/16, niepublikowanym, EU:T:2017:700), Hyet Sweet został dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji i częściowo uwzględniono wniosek Changmao o zachowanie wobec niego poufności. Na poparcie skargi Changmao podniosło pięć zarzutów. Zarzut pierwszy – naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia 2016/1036 oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji – dotyczył dokonanej przez Komisję oceny warunków przyznania traktowania na zasadach rynkowych (zwanego dalej „MET”). Zarzut drugi – naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia – dotyczył ustalenia wartości normalnej. Zarzut trzeci – naruszenia art. 2 ust. 10, art. 3 ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 3, a także art. 9 ust. 4 tego rozporządzenia oraz zasady dobrej administracji – dotyczył dostosowań do celów ustalenia marginesu dumpingu i szkody. W zarzucie czwartym podnoszono naruszenie art. 3 ust. 2 i 6 tego rozporządzenia, a tytułem ewentualnym jego art. 6 ust. 7. W zarzucie piątym podnoszono zaś naruszenie art. 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 3 ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia 2016/1036. Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił wszystkie te zarzuty, a w konsekwencji skargę w całości. IV. Postępowanie przed Trybunałem i zaskarżony wyrok W odwołaniu Changmao wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku oraz – tytułem żądania głównego – uwzględnienie skargi w pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim go ono dotyczy, a także obciążenie Komisji i Hyet Sweet kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego; lub – tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego skargi o stwierdzenie nieważności lub, tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie wszelkich innych zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie, jeśli uzasadnia to stan postępowania, oraz orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Komisja wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie Changmao kosztami postępowania. Hyet Sweet, w odniesieniu do któregp postanowieniami prezesa Trybunału z dnia 22 października 2019 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (C‑666/19 P, niepublikowanym, EU:C:2019:1097), i z dnia 17 marca 2020 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (C‑666/19 P, niepublikowanym, EU:C:2020:213), zdecydowano o poufnym traktowaniu niektórych materiałów należących do akt sprawy, nie złożyła pisma procesowego w ramach niniejszego odwołania. Zgodnie z art. 61 ust. 1 regulaminu postępowania Trybunał wezwał strony do udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytanie dotyczące zakresu ratione temporis przepisów odpowiednio rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia 2016/1036 dla celów niniejszego odwołania. Strony odpowiedziały na te pytania w wyznaczonym terminie. V. W przedmiocie wniosku o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania W następstwie ogłoszenia przez rzecznika generalnego opinii Changmao pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 20 października 2021 r. wniosło o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania. Na poparcie tego wniosku Changmao podnosi, że w pkt 146 i 150 opinii rzecznik generalny uznał, iż nie przedstawiło ono dowodu na konieczność dostosowań, których zażądała w celu obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, a jednocześnie przyznał, że wymieniła jednak dowody do celów tych dostosowań. Changmao uważa, że kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny trzeciego zarzutu odwołania, i chce mieć możliwość bardziej szczegółowego poruszenia jej na rozprawie. Należy przypomnieć, że statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz jego regulamin postępowania nie dają stronom możliwości przedkładania uwag w odpowiedzi na opinię przedstawioną przez rzecznika generalnego (wyroki: z dnia 9 lipca 2015 r., InnoLux/Komisja, C‑231/14 P, EU:C:2015:451, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 września 2015 r., Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, pkt 39). Zgodnie z art. 252 akapit drugi TFUE zadaniem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności, uzasadnionych opinii w sprawach, które zgodnie ze statutem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wymagają jego zaangażowania. Trybunał nie jest związany ani opinią rzecznika generalnego, ani jej uzasadnieniem (wyroki: z dnia 9 lipca 2015 r., InnoLux/Komisja, C‑231/14 P, EU:C:2015:451, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 września 2015 r., Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, pkt 40). W konsekwencji okoliczność, że jedna ze stron nie zgadza się z opinią rzecznika generalnego, bez względu na to, jakie kwestie poruszono w tej opinii, nie może sama w sobie stanowić powodu uzasadniającego ponowne otwarcie ustnego etapu postępowania (wyrok z dnia 9 lipca 2015 r., InnoLux/Komisja, C‑231/14 P, EU:C:2015:451, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednocześnie Trybunał, zgodnie z art. 83 swego regulaminu postępowania, może w każdej chwili, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, postanowić o otwarciu ustnego etapu postępowania na nowo, w szczególności jeśli uzna, że okoliczności zawisłej przed nim sprawy nie są wystarczająco wyjaśnione, lub też jeśli sprawa ma zostać rozstrzygnięta na podstawie argumentu, który nie był przedmiotem dyskusji między stronami lub podmiotami określonymi w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyroki: z dnia 9 lipca 2015 r., InnoLux/Komisja, C‑231/14 P, EU:C:2015:451, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 września 2015 r., Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, pkt 41). Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszym przypadku. Strony mogły bowiem poddać debacie na zasadzie kontradyktoryjności wszystkie zarzuty odwołania podniesione przez Changmao w ramach dwukrotnej wymiany pism procesowych. W szczególności Changmao mogło skutecznie przedstawić swoje argumenty, w szczególności w odniesieniu do dokonanej przez Sąd oceny odrzucenia przez Komisję wniosków o dokonanie dostosowań do celów obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej. Trybunał, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, uważa zatem, że dysponuje wszelkimi danymi koniecznymi do wydania orzeczenia oraz że dane te były przedmiotem przeprowadzonej przed nim debaty. W świetle powyższych rozważań nie ma powodu, by zarządzać otwarcie ustnego etapu postępowania na nowo. VI. W przedmiocie odwołania A. Uwagi wstępne Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, o ile podstawa prawna aktu i mające zastosowanie przepisy proceduralne powinny obowiązywać w chwili wydania tego aktu, o tyle przestrzeganie zasad dotyczących stosowania aktu prawnego w czasie oraz wymogów związanych z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nakazuje stosowanie norm prawa materialnego obowiązujących w momencie wystąpienia rozpatrywanego stanu faktycznego, choćby te normy już nie obowiązywały w momencie wydania spornego aktu przez instytucję Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2016 r., Komisja/McBride i in., C‑361/14 P, EU:C:2016:434, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 15 marca 2018 r., Deichmann, C‑256/16, EU:C:2018:187, pkt 76). To właśnie w świetle tego orzecznictwa należy określić zakres stosowania ratione temporis odpowiednio rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia 2016/1036 dla celów niniejszego odwołania. Zgodnie z art. 24 i 25 rozporządzenia 2016/1036 uchyliło ono rozporządzenie podstawowe, a samo weszło w życie w dniu 20 lipca 2016 r. W niniejszej sprawie sporne rozporządzenie zostało przyjęte w dniu 28 lipca 2016 r., czyli kilka dni po wejściu w życie rozporządzenia 2016/1036. Należy jednak zauważyć, że okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r. W okresie wystąpienia okoliczności faktycznych, których dotyczyło dochodzenie antydumpingowe, po którego zakończeniu przyjęte zostało sporne rozporządzenie, zastosowanie miało zatem wciąż rozporządzenie podstawowe. Wynika z tego, że o ile sporne rozporządzenie należało wydać na podstawie rozporządzenia 2016/1036 i zgodnie z zasadami proceduralnymi określonymi w tym rozporządzeniu, o tyle podlega ono przepisom materialnym rozporządzenia podstawowego. W związku z tym, aby uniknąć sytuacji, w której Trybunał oprze swoje orzeczenie na błędnych względach prawnych w odniesieniu do zakresu stosowania ratione temporis tych rozporządzeń (zob. analogicznie postanowienie z dnia 27 września 2004 r., UER/M6 i in., C‑470/02 P, niepublikowane, EU:C:2004:565, pkt 69; wyrok z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja, C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 65), i ponieważ, jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 21 opinii, przepisy prawa materialnego istotne dla niniejszego odwołania są zasadniczo identyczne w rozporządzeniu podstawowym i rozporządzeniu 2016/1036, odniesienia do tego ostatniego rozporządzenia w ramach niniejszego odwołania należy uznać za odnoszące się do ich odpowiedników w rozporządzeniu podstawowym. B. Co do istoty 1.   W przedmiocie zarzutu pierwszego a)   Argumentacja stron W zarzucie pierwszym, odnoszącym się do pkt 54, 64–67, 69, 70, 78–80, 87, 97 i 98 zaskarżonego wyroku, Changmao zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych i naruszenie prawa przy stosowaniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. W pierwszej kolejności Changmao twierdzi, że spełnia drugie kryterium przyznania MET, ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego (zwane dalej „drugim kryterium przyznania MET”), ponieważ stosuje do wszystkich celów jeden zestaw podstawowej dokumentacji księgowej przygotowany zgodnie z Hong Kong Financial Reporting Standards (międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej Hongkongu, zwanymi dalej „HKFRS”), które są równoważne z International Financial Reporting Standards (międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej). Spółka Price Waterhouse Cooper (zwana dalej „PWC”), odpowiedzialna za weryfikację jej sprawozdań finansowych, potwierdziła to bez zastrzeżeń. Tymczasem w motywach 26 i 36 rozporządzenia tymczasowego mowa jest o „niedociągnięciach” dotyczących spełnienia drugiego kryterium przyznania MET, a jednocześnie w motywie 28 przyznaje się, że rachunki Changmao zostały przygotowane zgodnie z HKFRS. W motywie 20 spornego rozporządzenia stwierdzono jedynie, że Changmao w odniesieniu do tego kryterium nie przedstawiło żadnych nowych dowodów ani argumentów, co jest zresztą błędnym stwierdzeniem w świetle dokumentów przedstawionych przez nie po przyjęciu tymczasowych ustaleń. Tak więc rozporządzenie tymczasowe i sporne rozporządzenie nie zawierają w odniesieniu do ksiąg rachunkowych Changmao żadnego konkretnego stwierdzenia dotyczącego braku wiarygodności lub prawdziwości danych ani też omyłek w świetle standardów MSR. Przeciwnie, Komisja przyznała podczas przesłuchania przed urzędnikiem przeprowadzającym spotkanie wyjaśniające w dniu 6 stycznia 2016 r., że w piśmie z dnia 22 grudnia 2015 r. PWC przedstawiło opinię zaświadczającą bez zastrzeżeń o rzetelności i wiarygodności tych rachunków. Sąd przeinaczył zatem okoliczności faktyczne, orzekając w pkt 69 i 87 zaskarżonego wyroku, że Komisja słusznie uznała, iż uchybienia wskazane przez audytorów nie pozwalały na upewnienie się co do prawdziwości rachunkowości Changmao. Nie powinien był on zatem oddalić zarzutu skarżącej w pkt 70 tego wyroku. Ponadto w pkt 60–68 tego wyroku Sąd nie uwzględnił szczegółowych uwag wynikających z audytu przeprowadzonego przez PWC w przedmiocie praktyk księgowych Changmao dotyczących utraty wartości aktywów materialnych i niematerialnych. Praktyki te są zgodne z wymogami standardu MSR 36. Po pierwsze, Changmao twierdzi, że suszarka stożkowa hybrydowa sama w sobie nie generuje wpływów pieniężnych, wobec czego mogła ona ustalić jej wartość odzyskiwalną poprzez odniesienie do jednostki produkcyjnej, do której należy. W świetle pkt 22, 66 i 67 standardu MSR 36 nie ma potrzeby ujęcia wartości odzyskiwalnej oddzielnie, wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 66 zaskarżonego wyroku. Oceny zawarte w pkt 64 i 65 tego wyroku są również błędne, jak wynika z dowodów uzupełniających, które Changmao przedstawiło Komisji podczas przesłuchania w styczniu 2016 r. Po drugie, Changmao zauważa, że stale ocenia wartość odzyskiwalną patentu dotyczącego technologii produkcji kwasu fumarowego i kwasu DL jabłkowego (zwanego dalej „patentem”) i dokonuje jej przeglądu, gdy spełnione są przesłanki określone w ust. 10 standardu MSR 36, co wynika z dokumentów przedstawionych Komisji. Sąd przeinaczył zatem okoliczności faktyczne w pkt 67 zaskarżonego wyroku. W drugiej kolejności Changmao podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne w pkt 54 zaskarżonego wyroku. W pkt 7 skargi w pierwszej instancji podniosło ono bowiem jedynie, że Komisja nie mogła powoływać się na zwykłe „błędy” w celu odmowy przyznania MET, podczas gdy audyt przeprowadzony w świetle standardów MSR jednoznacznie stwierdzał prawdziwość i wiarygodność ksiąg rachunkowych. W trzeciej kolejności Changmao utrzymuje, że Sąd nie uwzględnił faktu, iż wszystkie poddane kontroli aktywa zostały nabyte przez nie przed rokiem 2003 i że Komisja uzyskała i skontrolowała szczegółowe informacje dotyczące tych aktywów przy okazji wcześniejszych dochodzeń antydumpingowych, w których Changmao uzyskało MET. Wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 78–80 zaskarżonego wyroku, zweryfikowanie przez Komisję informacji uzyskanych na temat tych aktywów w ostatnim dniu wizyty weryfikacyjnej nie było zatem niemożliwe. Z powyższych względów Changmao uważa, że Sąd nie mógł w pkt 93 zaskarżonego wyroku oddalić części pierwszej zarzutu pierwszego nieważności. W konsekwencji oddalenie w pkt 97 i 98 tego wyroku części drugiej tego zarzutu, która dotyczyła trzeciego kryterium przyznania MET określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego, jest zatem również niezgodne z prawem, a Sąd naruszył prawo, odmawiając zbadania tej ostatniej części. Komisja uważa, że zarzut pierwszy należy oddalić jako w części bezskuteczny, a w każdym razie bezzasadny w całości. b)   Ocena Trybunału W zarzucie pierwszym Changmao kwestionuje zasadniczo ocenę Sądu dotyczącą oddalenia przez Komisję jej wniosku o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego. W tym względzie tytułem wstępu należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, w drodze wyjątku od zasad określonych w art. 2 ust. 1–6, normalną wartość określa się co do zasady w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową [wyroki: z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada, C‑249/10 P, EU:C:2012:53, pkt 30; z dnia 2 grudnia 2021 r., Komisja i GMB Glasmanufaktur Brandenburg/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings, C‑884/19 P i C‑888/19 P, EU:C:2021:973, pkt 56]. Niemniej na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu między innymi z Chin wartość normalną określa się zgodnie z art. 2 ust. 1–6 tegoż rozporządzenia w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków producenta lub producentów, w stosunku do których toczy się postępowanie, oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c) wskazanego rozporządzenia, że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży podobnego odnośnego towaru [zob. podobnie wyroki: z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada, C‑249/10 P, EU:C:2012:53, pkt 31; z dnia 2 grudnia 2021 r., Komisja i GMB Glasmanufaktur Brandenburg/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings, C‑884/19 P i C‑888/19 P, EU:C:2021:973, pkt 57]. W tym względzie ciężar dowodu spoczywa na producencie, który ubiega się o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia stanowi w tym celu, że złożony przez takiego producenta wniosek musi zawierać wystarczające dowody – wskazane w tymże przepisie – że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej [zob. podobnie wyroki: z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada, C‑249/10 P, EU:C:2012:53, pkt 32; z dnia 2 grudnia 2021 r., Komisja i GMB Glasmanufaktur Brandenburg/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings, C‑884/19 P i C‑888/19 P, EU:C:2021:973, pkt 59]. Wśród tych kryteriów w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego znajduje się drugie kryterium przyznania MET, które jest rozpatrywane w ramach niniejszego zarzutu. Wymaga ono, by dany producent stosował jeden zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem. W pierwszej kolejności Changmao twierdzi w istocie, że spełnia wspomniane kryterium, ponieważ jego rachunki są zgodne z HKFRS i prawidłowo stosuje normę MSR 36. Orzekając inaczej, Sąd naruszył art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i przeinaczył okoliczności faktyczne. W tym względzie należy, po pierwsze, przypomnieć utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym z art. 256 TFUE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Kiedy Sąd dokona ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest właściwy na podstawie art. 256 TFUE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału [zob. podobnie wyroki: z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 29; z dnia 14 grudnia 2017 r., EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, pkt 33]. Gdy wnoszący odwołanie podnosi takie przeinaczenie przez Sąd, musi on, zgodnie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 168 ust. 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem, dokładnie wskazać, które dowody zostały przeinaczone przez Sąd, oraz wykazać błędy w analizie, które w jego opinii doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania ponownej oceny faktów i dowodów (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2009 r., Moser Baer India/Rada, C‑535/06 P, EU:C:2009:498, pkt 33; z dnia 29 kwietnia 2021 r., Fortischem/Komisja, C‑890/19 P, niepublikowany, EU:C:2021:345, pkt 70). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez Changmao, o której mowa w pkt 72 niniejszego wyroku, nie polega na podważeniu ani dokonanej przez Sąd w pkt 51–53 zaskarżonego wyroku wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego, ani wykładni standardu MSR 36 zawartej w pkt 59–63 tego wyroku. Argumentacja ta dotyczy w rzeczywistości zgodności dokumentów księgowych Changmao i przestrzegania przez nie standardu MSR 36, a więc zmierza zasadniczo do zakwestionowania dokonanej przez Sąd oceny prawidłowości tych dokumentów i tego księgowania. Ocena ta ma charakter faktyczny i w związku z tym nie może zostać zakwestionowana na etapie odwołania, z wyjątkiem przypadku przeinaczenia. Tymczasem, o ile Changmao powołało się na przeinaczenie okoliczności faktycznych przez Sąd, o tyle nie wskazuje ona ani okoliczności faktycznych, które Sąd miał przeinaczyć, ani tego, w jaki sposób je przeinaczył. W konsekwencji wspomniana argumentacja jest niedopuszczalna. Po drugie, w zakresie, w jakim w argumentacji przedstawionej w pkt 56 niniejszego wyroku Changmao próbuje zarzucić Sądowi, że nie stwierdził, iż Komisja popełniła błąd, opierając swe wnioski dotyczące drugiego kryterium przyznania MET na zwykłych „niedociągnięciach” niepopartych dowodami, należy przypomnieć, że w ramach odwołania właściwość Trybunału jest co do zasady ograniczona do oceny rozstrzygnięcia prawnego w kwestii zarzutów, które były przedmiotem dyskusji przed sądem orzekającym co do istoty sprawy (wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., SolarWorld/Rada, C‑204/16 P, EU:C:2017:838, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponieważ Changmao nie podniosło takiego argumentu przed Sądem, jest on niedopuszczalny. Tak czy inaczej argument ten jest bezzasadny. Z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika bowiem jednoznacznie, że drugie kryterium przyznania MET zostało gruntownie przedyskutowane przez Komisję i Changmao w toku postępowania, które doprowadziło do przyjęcia spornego rozporządzenia, oraz że w tym kontekście Komisja wyraźnie wskazała powody, dla których uznała, że Changmao nie spełnia tego kryterium. W drugiej kolejności, co się tyczy zarzutu przeinaczenia okoliczności faktycznych w pkt 54 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że w tym punkcie Sąd wskazał, iż Changmao wydaje się twierdzić, że ewentualne „pomyłki rachunkowe” nie stanowią przeszkody dla uznania MET. Wprawdzie Sąd użył w ten sposób innej terminologii niż zawarta w pkt 7 skargi w pierwszej instancji, w ramach której Changmao podnosiło, że nawet przy założeniu, iż popełnione zostały „błędy rachunkowe”, Komisja dopuściła się nadużycia władzy, stwierdzając, że zwykłe pomyłki rachunkowe mogą stanowić podstawę odmowy przyznania MET, jednak należy zauważyć, że Sąd właściwie ujął i zbadał istotę tej argumentacji. Różnice terminologiczne nie pozwalają zatem na stwierdzenie, że wypaczył on argumenty przedstawione przez Changmao. W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o argumenty skierowane przeciwko pkt 78–80 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że punkty te wpisują się w badanie przez Sąd wniosku Komisji, zgodnie z którym Changmao nie przedstawiło pewnych dokumentów odpowiednio wcześnie, by można było przeprowadzić ich analizę podczas wizyty weryfikacyjnej w jego pomieszczeniach. Tymczasem w pkt 79 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że odrzucenie przez Komisję wniosku o MET nie zostało oparte na okoliczności, że Changmao nie dostarczyło terminowo pewnych dokumentów. Ponieważ Changmao nie zakwestionowało konkretnie tego stwierdzenia Sądu, jego argumenty oparte na tym, że dzięki wcześniejszym dochodzeniu Komisja była w stanie przeprowadzić niezbędne weryfikacje, należy zatem oddalić jako bezskuteczne. Ponadto przy założeniu, że za pomocą tych argumentów Changmao zamierza twierdzić, iż Sąd błędnie orzekł w pkt 87 zaskarżonego wyroku, że strona ta nie mogła powołać się na wcześniejsze decyzje Komisji w celu podważenia ustaleń dokonanych w spornym rozporządzeniu, argumenty te są bezzasadne. Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, Komisja dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny musi dokonywać [zob. podobnie wyrok z dnia 2 grudnia 2021 r., Komisja i GMB Glasmanufaktur Brandenburg/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings, C‑884/19 P i C‑888/19 P, EU:C:2021:973, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo]. Podmioty gospodarcze nie mogą zaś żywić uzasadnionych oczekiwań co do utrzymania istniejącej sytuacji, która może zostać zmieniona decyzjami wydanymi przez instytucję Unii w ramach przysługującego jej zakresu uznania (zob. analogicznie wyroki: z dnia 7 maja 1991 r., Nakajima/Rada, C‑69/89, EU:C:1991:186, pkt 113, 120; z dnia 10 marca 1992 r., Canon/Rada, C‑171/87, EU:C:1992:106, pkt 41). Wreszcie, co się tyczy argumentów skierowanych przeciwko pkt 97 i 98 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że w tych punktach Sąd oddalił jako bezskuteczną część drugą zarzutu pierwszego skargi Changmao w pierwszej instancji, w której zakwestionowało ono wnioski Komisji w przedmiocie trzeciego kryterium przyznania MET, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego. Sąd przypomniał bowiem w pkt 96 tego wyroku, który nie został zakwestionowany przez Changmao w ramach niniejszego odwołania, że przesłanki przyznania MET określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego mają charakter kumulatywny. W tym zakresie, stwierdziwszy w pkt 97 tego wyroku, że Changmao nie zdołało wykazać, iż Komisja popełniła błąd, uznając, że drugie kryterium przyznania MET nie zostało spełnione, Sąd w pkt 98 tego wyroku orzekł, że tę drugą część zarzutu należy oddalić jako bezskuteczną. Ponieważ Changmao nie wykazało przed Trybunałem, że decyzja Sądu o odrzuceniu jego argumentacji dotyczącej naruszenia przez Komisję przepisów dotyczących drugiego kryterium przyznania MET była obarczona naruszeniem prawa, jego argumenty zmierzające do podważenia pkt 97 i 98 zaskarżonego wyroku należy oddalić jako bezzasadne. W konsekwencji zarzut pierwszy należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny. 2.   W przedmiocie zarzutu drugiego a)   Argumentacja stron W zarzucie drugim Changmao zarzuca Sądowi, że w pkt 113, 115–118, 125, 126 i 128–130 zaskarżonego wyroku dopuścił się naruszeń prawa i wypaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ orzekł, że Komisja ani nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, art. 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ani nie uchybiła obowiązkowi staranności i zasadzie dobrej administracji przez to, że nie zwróciła się do producenta z państwa analogicznego o szczegółowy wykaz transakcji wywozowych. W pierwszej kolejności Changmao podnosi, że Sąd naruszył art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem w celu ustalenia wartości normalnej Komisja powinna uwzględnić sprzedaż dokonywaną przez producenta z państwa analogicznego na rynku wewnętrznym lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, sprzedaż eksportową tego producenta. Jedynie w ostateczności mogłaby ona stosować ceny faktycznie zapłacone lub należne w Unii. W niniejszej sprawie Komisja zdaniem Changmao uznała, że nie może polegać ani na sprzedaży krajowej, ani na sprzedaży eksportowej producenta japońskiego jako producenta z państwa analogicznego, i z tego względu ustaliła wartość normalną na podstawie sprzedaży unijnego producenta, który jest spółką zależną w 100% tego producenta japońskiego. O szczegółowe wykazy sprzedaży dotyczące poszczególnych transakcji Komisja zwróciła się do tego producenta jedynie w odniesieniu do sprzedaży krajowej. Gdy uznała, że wykazy te nie są wiarygodne, poprzestała ona na streszczeniu wyników finansowych dotyczących wywozu tego producenta, podanych w tabeli nr 15 odpowiedzi tego producenta na kwestionariusz antydumpingowy. Tabela ta jest niewystarczająco szczegółowa. Wbrew temu, co stwierdził Sąd w pkt 113 zaskarżonego wyroku, nie pozwala ona stwierdzić, że „cała” sprzedaż eksportowa była wyraźnie deficytowa, lecz jedynie, że „ogólnie” była deficytowa. Wskazany pkt 113 jest zatem obarczony wadą przeinaczenia okoliczności faktycznych. Zdaniem Changmao w braku wykazu wywozowych transakcji sprzedaży z wyszczególnieniem każdej z nich nie można wykluczyć, że niektóre transakcje wywozowe dokonywane przez producenta japońskiego do państw trzecich lub do Unii były wystarczająco wiarygodne, aby móc posłużyć za podstawę ustalenia wartości normalnej. Komisja powinna była zatem zwrócić się do niego o taki wykaz. Changmao wywodzi z tego, że wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 115, 116, 128 i 129 zaskarżonego wyroku, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego i działała bez wymaganej staranności, a także z naruszeniem zasady dobrej administracji. W drugiej kolejności, powołując się na pkt 125 zaskarżonego wyroku, Changmao utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż Komisja nie uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036. W trzeciej kolejności Changmao twierdzi, że w braku błędów popełnionych przez Komisję jej margines dumpingu byłby według wszelkiego prawdopodobieństwa niższy i potencjalnie niższy od marginesu szkody. W tym względzie Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku, że Changmao powinno było przedstawić dowody wykazujące, iż margines dumpingu był niższy od marginesu szkody. Podejście to opiera się na błędnym rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego i jest sprzeczne z orzecznictwem Trybunału nakładającym na Komisję obowiązek zbadania z urzędu wszystkich dostępnych informacji. Komisja odpowiada, że zarzut drugi jest bezskuteczny, a w każdym razie powinien zostać w części odrzucony jako niedopuszczalny, w pozostałym zakresie zaś oddalony – w części jako bezskuteczny, a w części jako bezzasadny. b)   Ocena Trybunału W pierwszej kolejności Changmao podnosi, że w pkt 115, 116, 128 i 129 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego i błędnie orzekł, iż Komisja działała z wymaganą starannością i z poszanowaniem zasady dobrej administracji. Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego przedstawia metodę mającą zastosowanie w drodze odstępstwa od zasad ustanowionych w ust. 1–6 tego artykułu do celów określenia wartości normalnej w przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej. W świetle brzmienia i systematyki wskazanego przepisu podstawową metodą określania wartości normalnej w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej jest metoda państwa analogicznego, czyli metoda „ceny lub wartości skonstruowanej w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego” lub „ceny z takiego kraju przeznaczonej dla innych krajów, łącznie z [Unią]”. W przypadku „gdy jest to niemożliwe”, zdefiniowano pomocniczą metodę określania wartości normalnej, zgodnie z którą wartość ta jest ustalana „w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej [w Unii] za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku”. Z powyższego wynika, że uprawnienia dyskrecjonalne Komisji przy wyborze państwa analogicznego nie upoważniają jej do pominięcia wymogu wyboru państwa trzeciego posiadającego gospodarkę rynkową w przypadku, w którym jest to możliwe (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2012 r., GLS, C‑338/10, EU:C:2012:158, pkt 24, 26). Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia podstawowego państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową wyznaczane jest w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Komisja powinna bowiem dołożyć starań, by przy uwzględnieniu istniejących możliwości znaleźć państwo trzecie, w którym cena produktu podobnego kształtuje się w warunkach możliwie jak najbardziej porównywalnych do warunków istniejących w państwie wywozu, pod warunkiem że chodzi o państwo posiadające gospodarkę rynkową (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2012 r., GLS, C‑338/10, EU:C:2012:158, pkt 21). W ramach sądowej kontroli wykonywania przez Komisję jej uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wyboru państwa analogicznego należy w szczególności dokonać weryfikacji, czy instytucja ta nie pominęła istotnych okoliczności celem stwierdzenia adekwatności wybranego państwa oraz czy akta sprawy zostały zbadane z pełną starannością wymaganą, by móc stwierdzić, że wartość normalna została określona w sposób właściwy i uzasadniony (wyroki: z dnia 22 października 1991 r., Nölle, C‑16/90, EU:C:1991:402, pkt 12, 13; z dnia 22 marca 2012 r., GLS, C‑338/10, EU:C:2012:158, pkt 22). W niniejszej sprawie w pkt 112–114 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że zarówno ze spornego rozporządzenia, jak i z wyjaśnień przedstawionych przez Komisję wynikało, iż, po pierwsze, dane przekazane przez producenta japońskiego nie były wiarygodne, jako że w szczególności jego marże zysku różniły się znacznie i w nieuzasadniony sposób w zależności od rodzaju i wielkości nabywcy, po drugie, podczas gdy cała sprzedaż krajowa tego producenta była rentowna, cała sprzedaż eksportowa przynosiła wyraźne straty, a po trzecie, zainteresowane strony, w tym Changmao, zaniepokoił po przyjęciu wniosków tymczasowych fakt, że na państwo analogiczne wybrano Japonię. W świetle tych okoliczności, z których pierwszej i trzeciej Changmao nie kwestionuje, Sąd uznał w pkt 115 i 116 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, stosując dane przemysłu unijnego do celów określenia wartości normalnej produktu objętego postępowaniem, ponieważ informacje dostępne w momencie dokonywania wyboru nie były wiarygodne i mogły doprowadzić do niewłaściwego i nieuzasadnionego wyboru państwa analogicznego. W tym samym kontekście w pkt 128 i 129 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że nie można zarzucać Komisji braku staranności. Sąd doszedł do tego wniosku w świetle wszystkich okoliczności faktycznych przedstawionych w pkt 120–124 i 127 tego wyroku, których Changmao nie kwestionuje. Dane te dotyczą ograniczonej liczby państw produkujących aspartam, przebiegu dochodzenia Komisji i uwag, które Komisja mogła uzyskać. Postępując w ten sposób, Sąd nie naruszył prawa. Oczywiście, jak twierdzi Changmao, jedynie w przypadku niemożności zastosowania metody państwa analogicznego Komisja może ustalić wartość normalną na każdej innej uzasadnionej podstawie stosownie do art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, którego zakres został przypomniany w pkt 98 niniejszego wyroku. Jednakże wbrew temu, co twierdzi Changmao, nie wynika z tego, że Komisja była w okolicznościach niniejszej sprawy zobowiązana do żądania szczegółowych informacji na temat transakcji wywozowych producenta japońskiego. W tych okolicznościach i w świetle braku wiarygodności szczegółowych informacji dostarczonych przez tego producenta na temat jego sprzedaży w przywozie oraz bardziej zwięzłych informacji na temat jego sprzedaży eksportowej, określenie przez Komisję wartości normalnej na każdej innej uzasadnionej podstawie, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego i orzecznictwem Trybunału przytoczonym w pkt 99 i 100 niniejszego wyroku nie było bowiem ani nieodpowiednie, ani nieuzasadnione. Komisja mogła postąpić w ten sposób bez uprzedniego zażądania bardziej szczegółowych informacji na temat tej sprzedaży eksportowej. W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa, orzekając w istocie w pkt 115 i 116 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, stosując dane przemysłu unijnego do celów ustalenia wartości normalnej rozpatrywanego produktu, nawet bez uprzedniego zażądania szczegółowych informacji na temat sprzedaży eksportowej producenta japońskiego. Okoliczność, że w pkt 113 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził w sposób ogólny, iż zgodnie z wyjaśnieniami Komisji z tabeli przedstawionej przez producenta japońskiego wynika, że „cała sprzedaż eksportowa [tego producenta] była wyraźnie deficytowa”, podczas gdy – jak słusznie wskazuje Changmao – zgodnie z tymi wyjaśnieniami sprzedaż ta „ogólnie” była deficytowa, nie może sama w sobie podważyć wniosku wyciągniętego w poprzednim punkcie. Taki brak precyzji w pkt 113 tego wyroku nie umniejsza bowiem w żaden sposób wartości stwierdzenia, zgodnie z którym dane przedstawione przez producenta japońskiego nie były ogólnie wiarygodne. Zaś w świetle tego stwierdzenia w okolicznościach wskazanych przez Sąd Komisja mogła dokonać ustalenia wartości normalnej na podstawie danych Unii. W drugiej kolejności, poza tym, że w pkt 125 zaskarżonego wyroku Sąd w ogóle nie wypowiedział się w przedmiocie art. 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036, w dodatku Changmao podnosi naruszenie tego przepisu po raz pierwszy na etapie odwołania. Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 78 niniejszego wyroku twierdzenie to jest zatem niedopuszczalne. W trzeciej kolejności należy stwierdzić, że w pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku przedstawiono dodatkowy argument na poparcie oddalenia przez Sąd drugiego zarzutu skargi w pierwszej instancji. Po pierwsze bowiem, powód ten został wprowadzony wyrażeniem „ponadto”. Po drugie, z omawianego względu Sąd oddalił w istocie jako bezskuteczny argument Changmao, zgodnie z którym Komisja powinna była dać pierwszeństwo stosowaniu cen eksportowych producenta z państwa analogicznego, ponieważ został on już oddalony jako bezzasadny w pkt 116 zaskarżonego wyroku. Wynika stąd, że argumenty Changmao skierowane przeciwko pkt 117 i 118 zaskarżonego wyroku są bezskuteczne. W świetle powyższego zarzut drugi należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w pozostałym zakresie oddalić – w części jako bezzasadny, a w części jako bezskuteczny. 3.   W przedmiocie zarzutu trzeciego a)   Argumentacja stron W zarzucie trzecim Changmao poddaje krytyce pkt 141–144, 152, 153 i 155–162 zaskarżonego wyroku. W tych punktach Sąd jego zdaniem błędnie orzekł, że odrzucając wnioski o dokonanie dostosowań, które Changmao złożyło w celu obliczenia marginesu dumpingu, Komisja nie naruszyła ani art. 2 ust. 10 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ani art. 2.4 porozumienia antydumpingowego. Zarzut ten dzieli się na trzy części. 1) W przedmiocie części pierwszej zarzutu W części pierwszej zarzutu trzeciego Changmao twierdzi, że Sąd „przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do pojęcia dowodu”. Changmao twierdzi, że w toku dochodzenia zwróciło się do Komisji o dokonanie dostosowań cen na podstawie art. 2 ust. 10 lit. a), b), e)–h) i k) rozporządzenia podstawowego, ponieważ na porównywalność cen Unii stosowanych w celu ustalenia wartości normalnej i ceny eksportowej miały wpływ różnice dotyczące procesu produkcji aspartamu, wymogów regulacyjnych, usług posprzedażowych, kosztów energii, kosztów pracy, dostępu do surowców, opłat patentowych i z tytułu know-how, kosztów opakowania i frachtu morskiego, ubezpieczenia, utrzymania, kosztów bankowych i kosztów kredytów. Komisja odrzuciła wszystkie żądania dostosowania, które doprowadziłyby do podwyższenia cen eksportowych lub obniżenia wartości normalnej, ponieważ Changmao nie wykazało, „że kupujący regularnie płacą różne ceny na rynku wewnętrznym ze względu na rozbieżności w zakresie tych czynników”. Dokonała ona natomiast dostosowań, które doprowadziły, na niekorzyść Changmao, do obniżenia cen eksportowych i wzrostu wartości normalnej, nie wymagając przy tym takiego dowodu, tym samym wprowadzając arbitralne rozróżnienie. Tymczasem wbrew temu, co Sąd orzekł w pkt 141–144 zaskarżonego wyroku, przeinaczając przy tym okoliczności faktyczne, Changmao uważa, że przedstawiło dowody na poparcie żądanych dostosowań. Wskazało ono bowiem i powołało wszystkie czynniki wpływające na porównywalność cen i wykazało, że każdy z tych czynników miał wpływ na ceny. Dowody przedstawione przez Changmao były ponadto zbieżne z ustaleniami Komisji zawartymi w motywie 80 rozporządzenia tymczasowego i w motywie 76 spornego rozporządzenia, zgodnie z którymi w okresie objętym dochodzeniem średnia ważona cen przemysłu unijnego w zależności od typu aspartamu była o 21,1% wyższa od cen podobnych produktów importowanych. Ponadto Changmao nie mogło dostarczyć dowodów, które byłyby konieczne w świetle podejścia przyjętego przez Sąd, ponieważ chodziło o dokumenty poufne, do których nie miało dostępu. Komisja mogła natomiast uzyskać dostęp do tych informacji. Komisja uważa, że te argumenty, dotyczące zasadniczo postępowania administracyjnego, nie mają znaczenia na etapie odwołania. W konsekwencji jej zdaniem część pierwsza zarzutu trzeciego jest w części niedopuszczalna, a w części bezzasadna. 2) W przedmiocie części drugiej zarzutu Część druga zarzutu trzeciego Changmao składa się z dwóch zarzutów cząstkowych, dotyczących odpowiednio dwóch naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd. W pierwszym zarzucie cząstkowym zarzuca ono Sądowi, że w pkt 151 i 153 zaskarżonego wyroku przyjął błędną wykładnię art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, pomijając fakt, iż zdaniem Organu Rozstrzygania Sporów WTO eksporter niekorzystający z MET powinien udowodnić w możliwie najbardziej konstruktywny sposób okoliczności faktyczne, które czynią koniecznym dostosowanie, podczas gdy Komisja powinna ocenić i przyznać żądane dostosowania, korzystając z niezniekształconych źródeł danych rynkowych. W niniejszej sprawie Changmao nie oparło swojego wniosku o dokonanie dostosowań na własnych kosztach produkcji w Chinach wbrew temu, co stwierdził Sąd w pkt 151 zaskarżonego wyroku, poprzez błędne skojarzenie przedstawionych przez nie dowodów, zgodnie z którymi różnice w kosztach wpływały na porównywalność cen, z okolicznością, że koszty zostały zniekształcone w Chinach. Komisja powinna była dążyć do uzyskania od producenta unijnego danych niezbędnych do dokonania żądanych dostosowań i oceny różnic unijnych kosztów surowców, procesu produkcyjnego, kosztów związanych z przestrzeganiem przepisów, kosztów frachtu i ubezpieczenia, a także należności celnych przywozowych, opłat patentowych i kosztów opakowania. W tym względzie Changmao jest zdania, że okoliczności niniejszej sprawy różnią się zasadniczo od okoliczności sprawy, w której wydano wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Shanxi Taigang Stainless Steel/Komisja (C‑436/18 P, EU:C:2019:643). Opierając się na art. 2.4 porozumienia antydumpingowego, Changmao dodaje, że wartość normalna i cena eksportowa powinny zawsze być przedmiotem obiektywnego porównania, również wtedy, gdy wartość normalna jest ustalana na podstawie państwa trzeciego posiadającego gospodarkę rynkową, a danemu eksporterowi odmówiono MET. Wymaganie od eksportera takiego jak Changmao wykazania, że nabywcy regularnie płacą różne ceny na rynku wewnętrznym z powodu podnoszonych różnic w kosztach produkcji, uniemożliwiałoby wszelkie dostosowania z tego tytułu. To błędne podejście Komisji i Sądu jest sprzeczne z prawem WTO, orzecznictwem sądów Unii oraz praktyką instytucji Unii. W drugim zarzucie cząstkowym Changmao twierdzi, że Sąd błędnie orzekł, iż art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uzależnia dostosowania od warunku, by nabywcy regularnie płacili różne ceny na rynku wewnętrznym z powodu rozbieżności w zakresie danych czynników. Warunek taki został ustanowiony jedynie w sposób szczególny w art. 2 ust. 10 lit. k) tego rozporządzenia, lecz nie w sposób ogólny w art. 2 ust. 10 lit. a)–j) wspomnianego rozporządzenia. Nie jest on wymagany przez art. 2.4 porozumienia antydumpingowego, zgodnie z którym ciężar dowodu nałożony na zainteresowane strony nie może być nieuzasadniony. Tymczasem wspomniany warunek nakłada nieuzasadniony ciężar dowodu na eksporterów niepochodzących z gospodarki rynkowej, ponieważ nie dysponowali oni danymi producenta z państwa analogicznego wykorzystywanymi do ustalenia wartości normalnej. W replice Changmao wyjaśnia, że powołało się na prawo WTO przed Sądem, jak wynika z pkt 31 i 33 oraz przypisów nr 24–26 repliki złożonej w pierwszej instancji. Komisja wnosi o oddalenie wszystkich tych argumentów. Pierwszy zarzut cząstkowy, zmierzający do podważenia pkt 151–153 zaskarżonego wyroku w świetle prawa WTO, jest jej zdaniem niedopuszczalny, a w każdym razie bezzasadny. Drugi zarzut cząstkowy jest zdaniem Komisji bezzasadny. 3) W przedmiocie części trzeciej zarzutu W trzeciej części zarzutu trzeciego Changmao krytykuje w pierwszej kolejności pkt 155–160 zaskarżonego wyroku. Zawarte w tych punktach rozumowanie Sądu jest obarczone błędami proceduralnymi i naruszeniami prawa Changmao do obrony, a także obowiązków dobrej administracji i staranności Komisji. W tym kontekście Sąd naruszył również art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036, a także art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 porozumienia antydumpingowego. Zdaniem Changmao w świetle tych przepisów pkt 155 zaskarżonego wyroku jest błędny, ponieważ Komisja nie wskazała mu powodu uzasadniającego odrzucenie dowodów dotyczących różnic we właściwościach fizycznych produktów producenta unijnego wynikających z różnic w wymogach regulacyjnych. Co więcej, z naruszeniem art. 6.4 porozumienia antydumpingowego Komisja pozostawiła mu jedynie dziesięciodniowy termin na przedstawienie uwag w przedmiocie zmiany wyboru analogicznego producenta, która nastąpiła na późnym etapie postępowania. Producent Unii nie dostarczył wystarczających informacji. W drugiej kolejności Changmao krytykuje pkt 207 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd niesłusznie odmówił przyjęcia środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, o które wniosło w związku z zarzutem dotyczącym dostosowań, a które były niezbędne dla jego skutecznej ochrony sądowej. Wreszcie, powołując się na art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, Changmao podkreśla, że żądane dostosowania umożliwiłyby zredukowanie jego marginesu dumpingu do poziomu niższego niż margines szkody. Komisja wnosi o odrzucenie trzeciej części zarzutu jako częściowo niedopuszczalnej, a w pozostałym zakresie jej oddalenie jako bezzasadnej. b)   Ocena Trybunału Co się tyczy zarzutu trzeciego, opartego na przeinaczeniu okoliczności faktycznych oraz naruszeniu prawa i błędach proceduralnych, należy w pierwszej kolejności zbadać część pierwszą zarzutu oraz drugi zarzut cząstkowy części drugiej zarzutu, następnie zaś część trzecią zarzutu, a na koniec – pierwszy zarzut cząstkowy drugiej części zarzutu. 1) W przedmiocie części pierwszej zarzutu i drugiego zarzutu cząstkowego części drugiej zarzutu W tej części zarzutu i zarzucie cząstkowym Changmao zarzuca Sądowi w istocie przeinaczenie okoliczności faktycznych i naruszenie prawa przy badaniu w pkt 141–144 zaskarżonego wyroku jego argumentów mających na celu zakwestionowanie odrzucenia przez Komisję dostosowań, o które wniosło ono na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie należy przypomnieć, że przepis ten przewiduje, iż w przypadku gdy wartość normalna i cena eksportowa nie mogą być przedmiotem obiektywnego porównania, uwzględnia się, w formie dostosowania, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny, a tym samym na ich porównywalność. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na obydwie ceny i mających wpływ na ich porównywalność, w celu zapewnienia, że porównania dokonano na tym samym etapie obrotu (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 53; z dnia 4 maja 2017 r., RFA International/Komisja, C‑239/15 P, niepublikowany, EU:C:2017:337, pkt 42). Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że jeżeli strona na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wnosi o dostosowanie mające zapewnić porównywalność wartości normalnej i ceny eksportowej do celów określenia marginesu dumpingu, powinna ona przedstawić dowód, że jej żądanie jest uzasadnione. Tym samym ciężar dowodu, że należy dokonać szczególnych dostosowań wymienionych w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) rozporządzenia podstawowego, spoczywa na tych, którzy powołują się na tę okoliczność, niezależnie od tego, kim są (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 58, 60). Z powyższego wynika, że to na stronie, która zamierza skorzystać z takiego dostosowania, spoczywa obowiązek wykazania, że czynnik, z którego tytułu wnosi o to dostosowanie, może wpłynąć na ceny, a tym samym na ich porównywalność. W niniejszej sprawie w pkt 139 i 141–143 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł zasadniczo, że do Changmao należało udowodnienie, iż jego wniosek o dokonanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego był uzasadniony oraz że podnoszone przez nie różnice w kosztach przekładały się na różnice w cenach, wskazując jednocześnie, że strona ta nie kwestionuje stwierdzenia zawartego w motywie 49 spornego rozporządzenia, zgodnie z którym nie przedstawiła ona żadnego dowodu na poparcie swojego wniosku o dokonanie dostosowań. W konsekwencji Sąd orzekł w pkt 144 tego wyroku, że Changmao nie może zarzucać Komisji naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez odmowę dokonania żądanych dostosowań do celów ustalenia marginesu dumpingu. Ocena ta nie narusza w żaden sposób prawa. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom Changmao, zgodnie zarówno z brzmieniem i systematyką art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, jak i z orzecznictwem Trybunału przypomnianym w pkt 138 i 139 niniejszego wyroku Sąd słusznie orzekł, że do Changmao należało wykazanie na poparcie jego wniosku o dokonanie dostosowań, że podnoszone różnice w kosztach mogły wpłynąć na ceny i w konsekwencji na ich porównywalność. Po drugie, z jednej strony w zakresie, w jakim poprzez argumenty streszczone w pkt 116 i 117 niniejszego wyroku Changmao wydaje się twierdzić, że wbrew temu, co orzekł Sąd, przedstawiło ono dowód na to, że jego wnioski o dokonanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego były uzasadnione, jego argumentacja sprowadza się w rzeczywistości do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów. W braku wykazania w jakikolwiek sposób, czy chociaż podniesienia, przeinaczenia tych okoliczności faktycznych i dowodów argumentacja ta jest zatem niedopuszczalna zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przypomnianym w pkt 73 niniejszego wyroku. Z drugiej strony w zakresie, w jakim Changmao wydaje się twierdzić, że Sąd naruszył samo pojęcie „dowodu”, jego argumentacja wynika z pomylenia podniesienia lub stwierdzenia dotyczącego okoliczności faktycznych, opartych na zwykłych przypuszczeniach, z dowodem na prawdziwość tych okoliczności. Tymczasem poza faktem, że przed Trybunałem Changmao ogranicza się do sformułowania zwykłych twierdzeń, nie popierając ich dowodami, które pozwoliłyby zweryfikować i wykazać rzeczywisty charakter podnoszonych różnic w kosztach, jak również ich wpływ na porównywalność cen w rozumieniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, strona ta nie wskazuje żadnego dowodu, którego by Sąd nie uwzględnił lub który by przeinaczył. Po trzecie, Changmao niesłusznie próbuje uzasadnić swoje wnioski o dokonanie dostosowań na podstawie motywu 76 spornego rozporządzenia, zgodnie z którym Komisja stwierdziła, że średnia ważona cen przemysłu unijnego w zależności od typu aspartamu była o 21,1% wyższa od cen podobnych produktów importowanych. Ta różnica w cenie odzwierciedla bowiem margines podcięcia cenowego i mieści się w ustaleniu istnienia istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii. Natomiast, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 151 opinii, motyw ten w żaden sposób nie sugeruje, że ów margines podcięcia cenowego był spowodowany różnicami w kosztach produkcji. W świetle powyższego należy oddalić część pierwszą zarzutu oraz drugi zarzut cząstkowy części drugiej zarzutu trzeciego, jako w części niedopuszczalne, a w części bezzasadne. 2) W przedmiocie części trzeciej zarzutu W części trzeciej zarzutu trzeciego Changmao poddaje krytyce pkt 155–160 i 207 zaskarżonego wyroku ze względu na to, że, oddalając jego argumenty dotyczące nieracjonalnego ciężaru dowodu, Sąd naruszył jego prawo do obrony oraz obowiązek dobrej administracji i staranności Komisji, a także art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 porozumienia antydumpingowego oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036. Na wstępie należy stwierdzić, że dopiero na etapie odwołania Changmao po raz pierwszy powołuje się na naruszenie art. 6.2, 6.4, 12.2.1 i 12.2.2 porozumienia antydumpingowego oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2016/1036. Wynika z tego, że – jak wskazał rzecznik generalny w pkt 124 i 125 opinii – zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 78 niniejszego wyroku część trzecia zarzutu jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy zarzucanego naruszenia tych przepisów. Co do istoty, po pierwsze, Changmao twierdzi zasadniczo, że w pkt 155–160 zaskarżonego wyroku Sąd obarczył je nierozsądnym ciężarem dowodu, naruszając w ten sposób jego prawo do obrony, ciążący na Komisji obowiązek staranności i zasadę dobrej administracji. W punktach tych Sąd uznał, że – mając na uwadze dane przekazane przez Komisję w toku dochodzenia i ciężar dowodu spoczywający na Changmao w ramach jego wniosków o dokonanie dostosowań – strona ta nie może zarzucać Komisji, że nałożyła na nią nierozsądny ciężar dowodu. Tymczasem, po pierwsze, wbrew temu, co zdaje się twierdzić Changmao, sama okoliczność, że w niniejszej sprawie wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej w Unii, nie może prowadzić do złagodzenia zasady rozłożenia ciężaru dowodu wynikającej z art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia i orzecznictwa przypomnianego w pkt 138 i 139 niniejszego wyroku. Jak bowiem podkreślił rzecznik generalny w pkt 140 opinii, zasada ta, zgodnie z którą to do strony wnoszącej o dostosowanie z tytułu jednego z czynników, o których mowa w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, należy wykazanie, że czynnik ten może wpłynąć na ceny, a tym samym ich porównywalność, obowiązuje niezależnie od metody, na podstawie której wartość normalna została ustalona. Po drugie, Changmao twierdzi, że jeżeli wartość normalna jest ustalana na podstawie ceny zapłaconej lub należnej w Unii, producent eksportujący z kraju objętego dochodzeniem nie może w pełni skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, ponieważ nie ma dostępu do danych przemysłu unijnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez Sąd w pkt 155 i 156 zaskarżonego wyroku wynika wyraźnie, że ze spornego rozporządzenia wynika, iż Komisja przekazała chińskim producentom eksportującym dane dotyczące producenta unijnego i że Changmao mogło się do tych danych ustosunkować. Na podstawie tych ustaleń, które jako takie nie zostały podważone przez Changmao w ramach niniejszego odwołania, Sąd mógł wywieść w pkt 159 zaskarżonego wyroku, nie naruszając prawa, że spółka ta nie może skutecznie zarzucać Komisji, że nie działała zgodnie z zasadą dobrej administracji i że naruszyła jej prawo do obrony, nakładając na nią nierozsądny ciężar dowodu. Należy zatem oddalić jako bezzasadne argumenty wysunięte przez Changmao na poparcie części trzeciej zarzutu trzeciego, oparte na tym, że pkt 155–160 zaskarżonego wyroku są dotknięte błędami dotyczącymi prawa do obrony, spoczywającego na Komisji obowiązku staranności i zasady dobrej administracji. W drugiej kolejności Changmao krytykuje pkt 207 zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd błędnie odmówił w nim zarządzenia wnioskowanych przez nie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych. W tym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd oddalił skargę Changmao w pierwszej instancji „bez konieczności uwzględniania wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania i środków dowodowych złożonych przez [Changmao]”. Należy zaś przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach (wyroki: z dnia 10 lipca 2001 r., Ismeri Europa/Trybunał Obrachunkowy, C‑315/99 P, EU:C:2001:391, pkt 19; z dnia 22 października 2020 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, C‑702/19 P, EU:C:2020:857, pkt 28). W związku z tym Changmao nie może skutecznie zakwestionować na etapie niniejszego odwołania decyzji Sądu o niezastosowaniu środków organizacji postępowania i środków dowodowych, których zarządzenie zasugerowało w swoich pismach przed Sądem. W konsekwencji część trzecią zarzutu trzeciego należy w części odrzucić jako niedopuszczalną, a w części oddalić jako bezzasadną. 3) W przedmiocie pierwszego zarzutu cząstkowego części drugiej zarzutu W tym zarzucie cząstkowym Changmao zarzuca Sądowi naruszenie prawa w pkt 151–153 zaskarżonego wyroku. W punktach tych Sąd wyjaśnił, że „[w] każdym przypadku”, ponieważ Changmao nie przysługuje MET, dotyczących go danych nie można uwzględnić jako dostosowań w rozumieniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, którego nie można użyć w celu pozbawienia skuteczności art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia. Z wyrażenia „w każdym przypadku” wynika, że rozważania zawarte w tych punktach zaskarżonego wyroku stanowią dodatkową podstawę uzasadnienia. Tymczasem z analizy części pierwszej i trzeciej niniejszego zarzutu oraz drugiego zarzutu cząstkowego części drugiej zarzutu wynika, że Changmao nie zdołało wykazać, iż główna podstawa uzasadnienia, zawarta w szczególności w pkt 141 i 144 zaskarżonego wyroku w związku z pkt 155–160 tego wyroku, narusza prawo. Z powyższego wynika, że – jak wskazał rzecznik generalny w pkt 186 i 187 opinii – niniejszy zarzut cząstkowy należy oddalić jako bezskuteczny bez potrzeby orzekania w przedmiocie jego dopuszczalności. W świetle całości powyższych rozważań zarzut trzeci należy w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić. 4.   W przedmiocie zarzutu czwartego a)   Argumentacja stron W zarzucie czwartym Changmao podnosi, że Sąd naruszył prawo i przeinaczył okoliczności faktyczne, ponieważ orzekł w pkt 148 i 150 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie była zobowiązana do dokonania dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego do celów ustalenia szkody i że z tego powodu odrzucił on jego argumenty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 tego rozporządzenia, zasady dobrej administracji i obowiązku staranności. Changmao wywodzi z orzecznictwa Sądu, że ustalenie wystąpienia szkody poniesionej przez przemysł Unii na podstawie art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wymaga obiektywnego porównania ceny eksportowej z ceną, którą uzyskał lub powinien był uzyskać przemysł unijny przy sprzedaży dokonywanej na terytorium Unii. W celu zapewnienia obiektywnego porównania ceny powinny być porównywane na tym samym poziomie handlu obejmującym całość kosztów związanych z etapami handlowymi, które należy uwzględnić. W ramach tych dostosowań należy wziąć pod uwagę różnice w kosztach między przemysłem Unii a eksporterami wynikające z usług posprzedażowych świadczonych wyłącznie przez pierwszy z nich, opakowania, opłaty patentowe lub z tytułu know-how. Praktyką Komisji jest przyznawanie takich dostosowań poprzez obniżenie cen i kosztów sprzedaży przemysłu unijnego w niezbędnym zakresie. Rzeczone dostosowania mogą zatem zostać przyznane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. f) i h) rozporządzenia podstawowego, jak również na podstawie art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia. Sąd naruszył zatem prawo, zatwierdzając w pkt 148 i 150 zaskarżonego wyroku odmowę dokonania przez Komisję dostosowań, których domagało się Changmao, przedstawiając na poparcie tego dowody, do celów ustalenia istnienia szkody. Również błędnie orzekł on jego zdaniem, że Komisja nie naruszyła zasady dobrej administracji i działała z wymaganą starannością. Zdaniem Changmao, gdyby wnioskowane dostosowania zostały dokonane, Komisja nie mogłaby stwierdzić istnienia szkody lub przynajmniej doszłaby do wniosku, że istnieje mniejszy margines szkody. W konsekwencji Sąd naruszył również prawo, orzekając, że podejście Komisji nie narusza art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja wnosi o odrzucenie lub oddalenie wszystkich tych argumentów, w zależności od przypadku, jako niedopuszczalnych lub bezskutecznych, a w każdym razie bezzasadnych. b)   Ocena Trybunału W zarzucie czwartym Changmao zarzuca Sądowi naruszenie prawa w pkt 148 i 150 zaskarżonego wyroku. W punktach tych Sąd orzekł, że art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie wymagały, aby do celów ustalenia wystąpienia szkody Komisja dokonała dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia, w związku z czym Changmao nie może zarzucać Komisji naruszenia tego ostatniego przepisu poprzez odmowę dokonania żądanych dostosowań do celów ustalenia istnienia szkody. Changmao utrzymuje zasadniczo, że ustalenie wystąpienia szkody zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wymaga dokonania dostosowań analogicznych do tych przewidzianych w art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia, jeżeli są one konieczne do dokonania obiektywnego porównania, to znaczy porównania dokonanego na tym samym poziomie handlu między ceną eksportową a ceną, którą uzyskał lub powinien był uzyskać przemysł unijny. Jednakże nawet przy założeniu, że – jak twierdzi Changmao – art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wbrew jego brzmieniu, nakłada na Komisję obowiązek dokonania takich dostosowań przy ustalaniu istnienia szkody, należy uznać, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 206 opinii i analogicznie do orzecznictwa przypomnianego w pkt 139 niniejszego wyroku, że to strona, która powołuje się na dostosowanie, powinna przedstawić dowód na to, że jest ono uzasadnione. Po pierwsze, bezsporne jest, że Changmao domaga się zasadniczo tych samych dostosowań zarówno w celu ustalenia istnienia dumpingu, jak i wystąpienia szkody. Dostosowania te zostały zresztą omówione w jednym zarzucie przed Sądem. Tymczasem, jak wynika z pkt 140 i 142–146 niniejszego wyroku, Sąd orzekł w ramach przysługującego mu suwerennego uznania co do oceny okoliczności faktycznych i nie naruszając prawa, że Changmao nie przedstawiło dowodu na to, że dostosowania te były konieczne. Po drugie, Komisja odrzuciła wnioski o dokonanie dostosowań do celów ustalenia wystąpienia szkody na tej podstawie, przedstawionej w motywie 70 spornego rozporządzenia, że dochodzenie „wykazało, że nie ma różnic w jakości lub jakichkolwiek innych różnic między produktem objętym postępowaniem i produktem podobnym, które byłyby systematycznie odzwierciedlone w cenach”. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 207 opinii, Sąd zasadniczo zatwierdził tę podstawę. Tymczasem Changmao krytykuje tę kwestię jedynie w ramach trzeciej części trzeciego zarzutu odwołania, która została oddalona w pkt 164 niniejszego wyroku. W tych okolicznościach należy oddalić zarzut czwarty jako bezskuteczny, bez konieczności ustalania, czy przy ustalaniu wystąpienia szkody na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja może, a nawet powinna dokonać dostosowań w celu zapewnienia porównania cen na tym samym poziomie handlu. 5.   W przedmiocie zarzutu piątego a)   Argumentacja stron W zarzucie piątym Changmao twierdzi, że pkt 187, 189–191, 194, 200, 201 i 203–206 zaskarżonego wyroku są obarczone naruszeniem prawa i przeinaczeniem okoliczności faktycznych. Zarzut ten opiera się na założeniu, że unijny producent i jego dostawcy surowców, czyli producent japoński i dostawcy w Unii, którzy są w 100% spółkami zależnymi tego producenta, należą do jednego podmiotu gospodarczego i jednej spółki. Changmao wnioskuje z tego, że ceny płacone przez producenta unijnego za zakup surowców były cenami stosowanymi między powiązanymi stronami i że obciążały one koszty produkcji tego producenta oraz jego ceny sprzedaży. Tymczasem z art. 2 ust. 7 lit. a) i art. 3 rozporządzenia podstawowego wynika, że w celu stwierdzenia istnienia dumpingu i szkody Komisja jest zobowiązana upewnić się, opierając się na dowodach, że stosowane ceny są wiarygodne i nie są zniekształcone. Artykuł 6 ust. 8 rozporządzenia 2016/1036 wymaga, by badała ona dane współpracujących stron w możliwym zakresie. Niemniej jednak to do dostawców należy przedstawienie dowodów wykazujących, że ceny ich surowców sprzedawane stronom powiązanym w Unii są cenami rynkowymi. Wbrew podejściu przyjętemu przez Sąd w pkt 187, 200, 201 i 203–206 zaskarżonego wyroku zwykła praktyka Komisji oznacza, że wymaga się od zainteresowanych stron, które współpracują, takich jak przemysł Unii, przedłożenia kwestionariuszy za dostawców powiązanych z Unii i spoza niej. Changmao zakwestionowało uwzględnioną przez Komisję cenę surowców. Sąd popełnił również błąd w pkt 191 zaskarżonego wyroku, w którym uznał, że Komisja zastosowała się do zasady dobrej administracji i oparła się na dowodach, aby stwierdzić, że ceny surowca stosowane przez dostawców wobec powiązanego producenta w Unii odpowiadały warunkom rynkowym. Zdaniem Changmao Komisja nie sprawdziła prawdziwości i wiarygodności informacji, które zaczerpnęła w tym względzie z ogólnego sprawozdania sporządzonego przez chińskie przedsiębiorstwo na temat cen surowców w Chinach, aby upewnić się, że stanowią one pozytywne i obiektywne dowody. Tymczasem elementy te nie wystarczają, aby upewnić się, że ceny stosowane przez tych dostawców były rzeczywiście cenami rynkowymi. Komisja mogła zażądać od producenta unijnego wypełnienia szczegółowego kwestionariusza na temat tych cen i zweryfikować odpowiedzi. Ten obowiązek weryfikacji istnieje niezależnie od dowodów lub żądań zainteresowanych stron. Punkt 206 zaskarżonego wyroku jest zatem obarczony błędem. Changmao dodaje, że wyrok z dnia 23 września 2015 r., Hüpeden/Rada i Komisja (T‑206/14, niepublikowany, EU:T:2015:672), wspomniany w pkt 187 i 203 zaskarżonego wyroku, nie ma znaczenia, ponieważ sprawa, w której wydano ten wyrok, nie dotyczyła wykonywania przez Komisję jej uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do istnienia dumpingu i szkody w świetle zasady dobrej administracji i obowiązku staranności. Komisja odpowiada, że niniejszy zarzut jest niedopuszczalny, a w każdym razie bezzasadny. b)   Ocena Trybunału Zgodnie z art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem podnoszone zarzuty i argumenty prawne powinny wskazywać precyzyjnie motywy orzeczenia Sądu, które wnoszący odwołanie kwestionuje. Tym samym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenie ma na celu, oraz zawierać argumenty prawne, które w konkretny sposób uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (wyrok z dnia 20 września 2018 r., Agria Polska i in./Komisja, C‑373/17 P, EU:C:2018:756, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Nie spełnia tych wymogów i winien zostać uznany za niedopuszczalny zarzut odwołania oparty na argumentacji, która nie jest jasna i precyzyjna w stopniu wystarczającym, by pozwolić Trybunałowi na dokonanie należącej do niego kontroli zgodności z prawem, w szczególności z tego względu, że podstawowe dane, na których oparty jest ten zarzut, nie wynikają w sposób wystarczająco spójny i zrozumiały z brzmienia tego odwołania, które zostało sformułowane w rozpatrywanym zakresie w sposób niejasny i niejednoznaczny (wyrok z dnia 10 lipca 2014 r.,Telefónica i Telefónica de España/Komisja, C‑295/12 P, EU:C:2014:2062, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 29 czerwca 2016 r., Rzecznik Praw Obywatelskich/Staelen, C‑337/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:670, pkt 22). Tymczasem, o ile Changmao precyzyjnie wskazuje punkty zaskarżonego wyroku, które zamierza poddać krytyce w zarzucie piątym, o tyle nie przedstawiło ono w sposób dokładny i konkretny naruszeń prawa, których rzekomo dopuścił się Sąd. Ponadto nie wydaje się, by za pomocą argumentów przedstawionych w ramach niniejszego zarzutu Changmao kwestionowało uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przeciwnie, argumenty te wydają się zasadniczo zmierzać do podważenia sposobu postępowania Komisji w postępowaniu, które doprowadziło do przyjęcia spornego rozporządzenia. W związku z tym zarzut piąty jest niedopuszczalny. Ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez Changmao na poparcie odwołania nie może zostać uwzględniony, odwołanie należy w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu postępowania, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Changmao kosztami postępowania, a Changmao przegrało sprawę, należy obciążyć je, poza jego własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Komisję.   Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.   2) Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.