C-67/25

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba) z dnia 2 lipca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające w związku z działaniami Federacji Rosyjskiej destabilizującymi sytuację w Ukrainie – Rozporządzenie (UE) nr 833/2014 – Artykuł 2f ust. 1 – Pojęcie „operatora” – Zakaz rozpowszechniania treści pochodzących od osób prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku XV do rozporządzenia nr 833/2014 – Rozpowszechnianie tych treści przez osoby fizyczne na stronie internetowej, która generuje przychody jedynie w formie dobrowolnych wpłat W sprawie C‑67/25 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken, Niemcy) postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 31 stycznia 2025 r., w postępowaniu karnym przeciwko: R, N, K, przy udziale: Staatsanwaltschaft Saarbrücken, TRYBUNAŁ (czwarta izba), w składzie: I. Jarukaitis, prezes izby, M. Condinanzi, N. Jääskinen, R. Frendo (sprawozdawczyni) i A. Kornezov, sędziowie, rzecznik generalny: R. Norkus, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu Staatsanwaltschaft Saarbrücken – A. Hammer, –        w imieniu R – A.-M. Kalmes oraz J. Schmidt, Rechtsanwälte, –        w imieniu K – A.-M. Kalmes, Rechtsanwältin, –        w imieniu rządu estońskiego – H. Hirsik oraz M. Kriisa, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu francuskiego – E. Timmermans oraz B. Travard, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu łotewskiego – J. Davidoviča oraz K. Pommere, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – M. Carpus-Carcea oraz M. Kellerbauer, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2f ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) 2022/350 z dnia 1 marca 2022 r. (Dz.U. 2022, L 65, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 833/2014”). 2        Wniosek ten został złożony w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko trzem osobom fizycznym, R, N i K, w związku z czynami, które mogą stanowić naruszenie zakazu przewidzianego w art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014. Ramy prawne Prawo Unii Rozporządzenie nr 833/2014 3        Zgodnie z art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014: „Zakazuje się [operatorom] nadawania [rozpowszechniania] lub umożliwiania, ułatwiania lub w inny sposób przyczyniania się do nadawania [rozpowszechniania] jakichkolwiek treści przez osoby prawne, podmioty lub organy wymienione w załączniku XV, w tym w drodze transmisji lub dystrybucji za pomocą dowolnych środków, takich jak telewizja kablowa, satelitarna, telewizja internetowa, dostawcy usług internetowych, internetowe platformy lub aplikacje służące do udostępniania plików wideo, niezależnie od tego, czy są one nowe czy preinstalowane”. 4        W załączniku XV do tego rozporządzenia, zatytułowanym „Wykaz osób prawnych, podmiotów lub organów, o których mowa w art. 2f”, znajduje się między innymi nazwa „RT – Russia Today Germany”. Rozporządzenie 2022/350 5        Motywy 4–10 rozporządzenia 2022/350 stanowią: „(4)      W konkluzjach z dnia 24 lutego 2022 r. Rada Europejska z całą mocą potępiła niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną agresję wojskową Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. […] Rada Europejska wezwała Rosję i wspierane przez Rosję formacje zbrojne, by zaprzestały kampanii dezinformacyjnej. (5)      W swoich konkluzjach z dnia 10 maja 2021 r. Rada podkreśliła potrzebę dalszego wzmacniania odporności Unii [Europejskiej] i państw członkowskich, a także ich zdolności do przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym, w tym dezinformacji, zapewnienia skoordynowanego i zintegrowanego wykorzystywania istniejących i ewentualnych nowych narzędzi służących przeciwdziałaniu zagrożeniom hybrydowym na szczeblu Unii i państw członkowskich oraz możliwych reakcji w dziedzinie zagrożeń hybrydowych, w tym między innymi na zagraniczne ingerencje i działania w zakresie wywierania wpływu, co może obejmować środki zapobiegawcze, a także obciążanie kosztami wrogich podmiotów państwowych i niepaństwowych. (6)      Federacja Rosyjska prowadzi systematyczną, międzynarodową kampanię manipulowania przekazem medialnym i przeinaczania faktów w celu wzmocnienia swojej strategii destabilizacji państw z nią sąsiadujących, UE i jej państw członkowskich. W szczególności działania propagandowe wielokrotnie i konsekwentnie wymierzane są w europejskie partie polityczne, zwłaszcza w okresach wyborów, społeczeństwo obywatelskie, osoby ubiegające się o azyl, rosyjskie mniejszości etniczne, mniejszości seksualne oraz w funkcjonowanie instytucji demokratycznych w Unii i jej państwach członkowskich. (7)      Aby uzasadnić i wesprzeć agresję na Ukrainę, Federacja Rosyjska prowadzi ciągłe i skoordynowane działania propagandowe skierowane do społeczeństwa obywatelskiego w Unii i w państwach sąsiadujących, poważnie przeinaczając fakty i manipulując nimi. (8)      Te działania propagandowe prowadzone są za pośrednictwem szeregu mediów znajdujących się pod stałą bezpośrednią lub pośrednią kontrolą przywództwa Federacji Rosyjskiej. Takie działania stanowią poważne i bezpośrednie zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego Unii. (9)      Media te odgrywają istotną i zasadniczą rolę w tworzeniu warunków sprzyjających agresji wobec Ukrainy i wspieraniu tej agresji oraz w destabilizacji państw sąsiadujących. (10)      Ze względu na powagę sytuacji i w odpowiedzi na działania [Federacji Rosyjskiej] destabilizujące sytuację na Ukrainie należy wprowadzić, w sposób zgodny z podstawowymi prawami i wolnościami uznanymi w Karcie Praw Podstawowych [Unii Europejskiej], w szczególności z prawem do wolności wypowiedzi i informacji uznanym w jej art. 11, dalsze środki ograniczające, by pilnie zawiesić działalność nadawczą takich mediów w Unii lub skierowanych do Unii. Środki te powinny zostać utrzymane do czasu zakończenia agresji na Ukrainę oraz do czasu, gdy Federacja Rosyjska i powiązane z nią media przestaną prowadzić działania propagandowe przeciwko Unii i jej państwom członkowskim”. Rozporządzenie 2024/1745 6        Rozporządzenie Rady (UE) 2024/1745 z dnia 24 czerwca 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 833/2014 dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L, 2024/1745) wprowadziło do rozporządzenia nr 833/2014 art. 3r, którego ust. 4 przewiduje, co następuje: „W celu zapewnienia przestrzegania zakazów [świadczenia na terytorium Unii usług ponownego załadunku do celów operacji przeładunku skroplonego gazu ziemnego pochodzącego z Rosji lub wywożonego z Rosji oraz świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej, usług pośrednictwa, finansowania lub pomocy finansowej w związku z zakazem świadczenia takich usług ponownego załadunku], właściwe organy mogą ustanowić przepisy i wytyczne na szczeblu krajowym. Takie przepisy i wytyczne obejmują zaostrzone wymogi w zakresie należytej staranności, w szczególności w odniesieniu do identyfikacji usług ponownego załadunku świadczonych do celów operacji przeładunku, z uwzględnieniem […] państwa rejestracji zaangażowanych podmiotów gospodarczych”. Prawo niemieckie 7        Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) Außenwirtschaftsgesetz (ustawy o handlu zagranicznym) z dnia 6 czerwca 2013 r. (BGBl. 2013 I, s. 1482), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą o handlu zagranicznym”), każdy, kto narusza zakaz nadawania, przekazywania, rozpowszechniania lub innego świadczenia usług, wynikający z bezpośrednio obowiązującego aktu prawnego Wspólnot Europejskich lub Unii Europejskiej opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich lub Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, który to zakaz służy wykonaniu sankcji gospodarczej przyjętej przez Radę w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, podlega karze pozbawienia wolności od trzech miesięcy do pięciu lat. 8        Zgodnie z § 18 ust. 7 pkt 2 ustawy o handlu zagranicznym, kto w przypadkach określonych w ust. 1 owego art. 18 działa w ramach prowadzonej przez siebie działalności zawodowej, podlega karze pozbawienia wolności na okres niekrótszy niż jeden rok. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 9        Do Landgericht Saarbrücken (sądu krajowego w Saarbrücken, Niemcy), który jest sądem odsyłającym, zwrócono się w ramach postępowania karnego przeciwko trzem osobom fizycznym, R, N i K, podejrzewanym o udział w związku przestępczym, w zakresie, w jakim cztery razy w 2023 r. osboy te rozpowszechniały za pośrednictwem publicznie dostępnego na stronie internetowej www.traugott-ickeroth.com bloga „Live-Ticker” (zwanego dalej „stroną internetową traugott-ickeroth”) filmy pochodzące z kanału RT Germany. Ponieważ materiały z tego kanału podlegały zakazowi rozpowszechniania na podstawie art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, okoliczność, że zostały publicznie udostępnione, stanowi w Niemczech zgodnie z mającą zastosowanie ustawą o handlu zagranicznym czyn zabroniony zagrożony karą. 10      R, który pod pseudonimem „Traugott Ickeroth” publikuje m.in. książki, sprzedawane za pośrednictwem internetowej platformy handlowej Amazon, przyznał w postępowaniu przygotowawczym, że był odpowiedzialny za redagowanie treści na stronie internetowej traugott-ickeroth. 11      Treści opublikowane na tej stronie internetowej były ogólnie dostępne. Jednakże użytkownicy byli zachęcani, poprzez wezwanie do dokonywania datków, do finansowego wspierania funkcjonowania wspomnianej strony. W okresie od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 3 sierpnia 2023 r. R i N otrzymali w ten sposób na swoje rachunki znaczną liczbę wpłat dokonanych przez użytkowników w związku z tym wezwaniem do dokonywania datków, których łączna kwota wynosiła 60 038,65 EUR. 12      Sąd odsyłający zastanawia się, czy osoby fizyczne takie jak R, N i K są objęte pojęciem „operatora” w rozumieniu art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, w związku z czym można wobec nich powołać się na przewidziany w tym przepisie zakaz. Jego zdaniem wykładnia tego pojęcia nie jest na tyle oczywista, by pozwalała ona wykluczyć wszelkie racjonalne wątpliwości. 13      W tym względzie sąd odsyłający odnosi się do dokumentu przygotowanego przez służby Komisji, zatytułowanego „Consolidated FAQs on the implementation of Council Regulation No 833/2014 and Council Regulation No 269/2014” (skonsolidowany zestaw pytań i odpowiedzi dotyczących stosowania rozporządzeń Rady nr 833/2014 i nr 269/2014, zwany dalej „zestawem pytań i odpowiedzi Komisji”), zgodnie z którym pojęcie „operatora” obejmuje każdą osobę fizyczną lub prawną lub każdy podmiot, którego działalność handlowa lub zawodowa polega na nadawaniu nieuprawnionych treści, umożliwianiu, ułatwianiu lub w inny sposób przyczynianiu się do ich nadawania. 14      Wspomniany Sąd zauważa, po pierwsze, że dostęp do strony internetowej traugott-ickeroth był co do zasady nieodpłatny w tym znaczeniu, że nie był on uzależniony od świadczenia pieniężnego przez użytkowników. Po drugie, eksploatacja tej strony internetowej nie była finansowana z zasobów niezależnych od dobrowolnych wpłat użytkowników, takich jak przychody z reklam, które są zwyczajowo stosowane w tej dziedzinie. W związku z tym można by uznać, że działalność R ma charakter czysto prywatny. 15      Zdaniem tego sądu zbieranie prywatnych datków pieniężnych, które są darowiznami w rozumieniu prawa cywilnego, również można zakwalifikować jako „działalność zawodową”, o ile jest ona wykonywana w takim zakresie, że obdarowani uzyskują z tego tytułu znaczące kwoty pozwalające im, przynajmniej częściowo, na finansowanie swojego utrzymania. W niniejszym przypadku wezwanie do dokonywania datków miało na celu wygenerowanie środków przeznaczonych na dalsze funkcjonowanie strony internetowej traugott-ickeroth, a więc – zgodnie z charakterem działalności zawodowej – miał na celu stworzenie długoterminowego źródła dochodu. 16      W tych okolicznościach Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken, Niemcy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy wykładni art. 2f ust. 1 [rozporządzenia nr 883/2014] należy dokonywać w ten sposób, że operatorami w tym znaczeniu tego przepisu są również osoby fizyczne, które generują przychody z prowadzonej przez siebie strony internetowej wyłącznie w formie dobrowolnych wpłat od osób trzecich (datków lub darowizn)?”. Postępowanie przed Trybunałem 17      Sąd odsyłający wniósł o rozpoznanie niniejszej sprawy w pierwszej kolejności na podstawie art. 53 § 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem. 18      Postanowieniem z dnia 3 marca 2025 r. prezes Trybunału uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia tego wniosku. W przedmiocie pytania prejudycjalnego W przedmiocie dopuszczalności 19      Staatsanwaltschaft Saarbrücken (prokuratura w Saarbrücken, Niemcy), nie podnosząc formalnie, że pytanie prejudycjalne jest niedopuszczalne, kwestionuje jego konieczność. 20      W pierwszej kolejności prokuratura w Saarbrücken twierdzi, że wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie jest konieczne w rozumieniu art. 267 akapit drugi TFUE w celu rozstrzygnięcia tej kwestii oraz że sąd odsyłający nie jest również zobowiązany do wystąpienia do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w rozumieniu art. 267 akapit trzeci TFUE. 21      W szczególności, po pierwsze, wspomniana kwestia nie stanowi sama w sobie centralnego przedmiotu sporu w postępowaniu głównym, co powodowałoby powstanie innych kwestii dotyczących okoliczności faktycznych lub kwestii prawnych, które mogłyby zostać ocenione odmiennie przez sąd odsyłający, zatem nie ma potrzeby występowania z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji. Po drugie, wbrew temu, co twierdzi sąd odsyłający, orzeczenie w trybie prejudycjalnym nie jest również konieczne do ustalenia jego własnej właściwości do rozpoznawania, jako izba ds. przestępstw gospodarczych, naruszeń ustawy o handlu zagranicznym, ponieważ właściwość ta nie może budzić żadnych poważnych wątpliwości. 22      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 267 TFUE przyznaje sądom krajowym jak najszersze uprawnienie do występowania do Trybunału, jeżeli uważają, że w toczącej się przed nimi sprawie pojawiają się kwestie dotyczące interpretacji lub oceny ważności postanowień prawa Unii koniecznych dla rozpoznania przez nie sporu, oraz że mogą one skorzystać z tego uprawnienia w każdej chwili w trakcie postępowania, kiedy uznają to za stosowne [zob. wyroki: z dnia 16 stycznia 1974 r., Rheinmühlen-Düsseldorf, 166/73, EU:C:1974:3, pkt 3; z dnia 12 maja 2021 r., Bundesrepublik Deutschland (Czerwona nota Interpolu), C‑505/19, EU:C:2021:376, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo]. 23      Ponadto wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się postępowanie i który musi przyjąć odpowiedzialność za mające zapaść orzeczenie sądowe, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i znaczenia przedstawionych Trybunałowi pytań. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. wyroki: z dnia 29 listopada 1978 r., Redmond, 83/78, EU:C:1978:214, pkt 25; a także z dnia 30 października 2025 r., Mercedes-Benz Bank i Volkswagen Bank, C‑143/23, EU:C:2025:837, pkt 48). 24      Oznacza to, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie pytania prejudycjalnego skierowanego przez sąd krajowy jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (zob. wyroki: z dnia 7 września 1999 r., Beck i Bergdorf, C‑355/97, EU:C:1999:391, pkt 22; a także z dnia 30 października 2025 r., Mercedes-Benz Bank i Volkswagen Bank, C‑143/23, EU:C:2025:837, pkt 49). 25      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że postępowanie główne dotyczy postępowań karnych wszczętych przeciwko trzem osobom fizycznym w związku z rozpowszechnianiem za pośrednictwem publicznie dostępnej strony internetowej treści pochodzących z kanału RT Germany, który jest wymieniony w załączniku XV do rozporządzenia nr 833/2014 i których rozpowszechnianie jest zakazane przez art. 2f ust. 1 tego rozporządzenia. W tych okolicznościach poprzez swoje pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy osoba fizyczna, która prowadzi taką stronę internetową, rozpowszechniając takie treści i osiąga z niej jedynie przychody w formie dobrowolnych wpłat osób trzecich, jest objęta zakresem pojęcia „operatora” w rozumieniu tego przepisu. 26      Nie wydaje się zatem w sposób oczywisty, że wykładnia rozporządzenia nr 833/2014, o którą wniesiono w tym pytaniu, w sposób oczywisty nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym bądź że podniesiony problem ma charakter hipotetyczny. 27      Tym samym zarzuty podniesione przez Staatsanwaltschaft Saarbrücken (prokuraturę w Saarbrücken) przeciwko dopuszczalności pytania prejudycjalnego, które zostały streszczone w pkt 20 i 21 niniejszego wyroku, nie mogą zostać uwzględnione. 28      W drugiej kolejności prokuratura w Saarbrücken podnosi, że od postanowienia o wszczęciu postępowania sądowego przed właściwą izbą sądu odsyłającego można jeszcze wnieść „natychmiastowy środek zaskarżenia” (sofortige Beschwerde), który stanowiłby środek zaskarżenia prawa wewnętrznego w rozumieniu art. 267 akapit trzeci TFUE, w związku z czym sąd ten nie jest zobowiązany na mocy tego przepisu do zwrócenia się do Trybunału. 29      W tym względzie wystarczy zauważyć, że okoliczność, iż sąd odsyłający nie jest zobowiązany do zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ze względu na to, że orzeczenia te mogą być przedmiotem zaskarżenia na podstawie prawa wewnętrznego w rozumieniu art. 267 akapit trzeci TFUE, w żaden sposób nie pozbawia tego sądu jak najszerszego uprawnienia do zwrócenia się do Trybunału na podstawie art. 267 akapit drugi TFUE, jak przypomniano w pkt 22 niniejszego wyroku. 30      W trzeciej i ostatniej kolejności, zdaniem Staatsanwaltschaft Saarbrücken (prokuratury w Saarbrücken), nie ma konieczności zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącym wykładni pojęcia „operatora”, o którym mowa w art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, ponieważ zwykłe metody wykładni prawa Unii wystarczają do sprecyzowania jego zakresu, a znaczenie tego przepisu jest oczywiste. 31      Należy przypomnieć w tym względzie, że uprawnienie do wystąpienia do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy do sądu krajowego niezależnie od oceny stron sporu w postępowaniu głównym co do stosowności wniesienia takiego wniosku. W rzeczywistości bowiem w żaden sposób nie jest zabronione, by sąd krajowy wystąpił do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, na które odpowiedź zdaniem jednej ze stron w postępowaniu głównym nie budzi żadnych racjonalnych wątpliwości. Tym samym nawet przy założeniu, że tak jest, pytanie takie nie staje się niedopuszczalne (zob. podobnie wyroki: z dnia 1 grudnia 2011 r., Painer, C‑145/10, EU:C:2011:798, pkt 64, 65; a także z dnia 24 lutego 2022 r., Viva Telecom Bulgaria, C‑257/20, EU:C:2022:125, pkt 42). 32      Z ogółu powyższych rozważań wynika, że pytanie prejudycjalne jest dopuszczalne. Co do istoty 33      Poprzez swoje jedyne pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która prowadzi stronę internetową, rozpowszechniając na niej treści pochodzące od osób prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku XV do tego rozporządzenia, i uzyskuje z prowadzenia tej strony internetowej wyłącznie przychody pochodzące z dobrowolnych wpłat osób trzecich w postaci datków lub darowizn, jest objęta zakresem pojęcia „operatora” w rozumieniu tego przepisu. 34      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, ale także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck, 292/82, EU:C:1983:335, pkt 12; z dnia 12 lutego 2026 r., Stichting Koskea, C‑490/24, EU:C:2026:89, pkt 23). 35      W pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o brzmienie art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, to artykuł ten stanowi, że zakazuje się operatorom nadawania lub umożliwiania, ułatwiania lub w inny sposób przyczyniania się do nadawania jakichkolwiek treści przez osoby prawne, podmioty lub organy wymienione w załączniku XV do tego rozporządzenia, w tym w drodze transmisji lub dystrybucji za pomocą dowolnych środków, takich jak telewizja kablowa, satelitarna, telewizja internetowa, dostawcy usług internetowych, internetowe platformy lub aplikacje służące do udostępniania plików wideo, niezależnie od tego, czy są one nowe czy preinstalowane. 36      Odnosząc się w szczególności do pojęcia „operatora” zawartego w tym przepisie, należy stwierdzić, że nie jest ono zdefiniowane ani w tym przepisie, ani w żadnym innym przepisie rozporządzenia nr 833/2014, oraz że nie zawiera ono żadnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu określenia jego znaczenia i zakresu. 37      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że ustalenie znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera i nie odsyła do prawa państw członkowskich, powinno być dokonywane zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, z uwzględnieniem kontekstu, w którym są użyte, i celów uregulowania, którego są częścią (zob. wyroki: z dnia 27 stycznia 1988 r., Dania/Komisja, 349/85, EU:C:1988:34, pkt 9; z dnia 12 lutego 2026 r., Stichting Koskea, C‑490/24, EU:C:2026:89, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 38      Zgodnie z jego zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym termin „operator” oznacza między innymi każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje urządzenie lub zespół urządzeń lub której powierzono wykonywanie określonych czynności technicznych. W dziedzinie udostępniania oraz rozpowszechniania treści medialnych i cyfrowych termin ten odnosi się do każdej osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej bezpośrednio lub pośrednio za publiczne udostępnianie lub nadawanie takich treści. 39      Ponadto należy zauważyć, że termin „operator” został użyty w art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 bez przymiotnika „gospodarczy” w zdecydowanej większości wersji językowych tego przepisu, w szczególności w wersjach językowych: bułgarskiej, hiszpańskiej, niemieckiej, angielskiej, francuskiej, chorwackiej, włoskiej, łotewskiej, maltańskiej, portugalskiej, rumuńskiej, słowackiej i fińskiej. Wynika z tego, że pojęcie to obejmuje osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za rozpowszechnianie treści, o których mowa w tym przepisie, niezależnie od tego, czy ich działalność ma charakter gospodarczy, czy też nie. 40      W tym samym duchu przepis ten przewiduje zakaz rozpowszechniania tych treści w szczególności za pośrednictwem „internetowe platformy lub aplikacje służące do udostępniania plików wideo, niezależnie od tego, czy są one nowe czy preinstalowane”, co odsyła do sposobów rozpowszechniania ogólnie dostępnych nieodpłatnie w ramach działalności, która niekoniecznie ma charakter odpłatny. 41      W związku z tym z literalnego punktu widzenia pojęcie „operatora” w rozumieniu art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 należy rozumieć jako obejmujące każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za rozpowszechnianie lub udostępnianie treści, o których mowa w tym przepisie, w tym w ramach działalności nieodpłatnej lub w ramach prowadzenia strony internetowej finansowanej z dobrowolnych wpłat osób trzecich. 42      Oceny tej nie podważa fakt, że zgodnie z zestawem pytań i odpowiedzi Komisji zakaz przewidziany w tym art. 2f ust. 1 ma zastosowanie „do każdej osoby fizycznej lub prawnej lub każdego podmiotu, którego działalność handlowa lub zawodowa polega na nadawaniu […] treści [przewidzianych w tym przepisie], umożliwianiu, ułatwianiu lub w inny sposób przyczynianiu się do ich nadawania”. 43      Z jednej strony bowiem, jak zauważył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 46 opinii, zestaw pytań i odpowiedzi Komisji stanowi jedynie dokument roboczy przygotowany przez służby Komisji, pozbawiony mocy wiążącej, mający na celu dostarczenie zwykłych wskazówek co do wykonania i wykładni rozporządzenia nr 833/2014. 44      Z drugiej strony, zestaw pytań i odpowiedzi Komisji wprowadza wymóg, który nie wynika z brzmienia art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, uzależniając pojęcie „operatora” od wykonywania działalności „handlowej lub zawodowej”, co ma na celu nieuzasadnione ograniczenie zakresu stosowania ratione personae tego przepisu. 45      W tych okolicznościach zestaw pytań i odpowiedzi Komisji nie może zmieniać zakresu środków ograniczających przewidzianych w rozporządzeniu nr 833/2014 ani mieć decydującego znaczenia dla wykładni art. 2f ust. 1 tego rozporządzenia. 46      W drugiej kolejności literalną wykładnię pojęcia „operatora” w rozumieniu tego przepisu potwierdza kontekst normatywny, w jaki się on wpisuje. 47      Wspomniany przepis różni się bowiem od innych przepisów rozporządzenia nr 833/2014, które wyraźnie odnoszą się do podmiotów „gospodarczych”. Jest tak w przypadku art. 3r ust. 4 teg rozporządzenia, wprowadzonego rozporządzeniem 2024/1745, w którym w zdecydowanej większości wersji językowych, w szczególności w wersjach: bułgarskiej, hiszpańskiej, angielskiej, francuskiej, chorwackiej, włoskiej, łotewskiej, litewskiej, maltańskiej, portugalskiej, rumuńskiej, słowackiej i fińskiej, wspomina się o państwie rejestracji „zainteresowanych podmiotów gospodarczych” w ramach przyjmowania krajowych przepisów dotyczących należytej staranności dotyczących stosowania zakazu przeładunku skroplonego gazu ziemnego pochodzącego z Rosji lub wywożonego z Rosji. 48      Wynika z tego, że gdy prawodawca Unii zamierzał ograniczyć zakres stosowania środka ograniczającego wyłącznie do podmiotów prowadzących działalność o charakterze gospodarczym, uczynił to w sposób wyraźny. Tymczasem w sposób oczywisty nie jest tak w przypadku art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, w którym pojęcie „operatora” należy rozumieć poprzez odniesienie wyłącznie do rozpowszechniania treści, o których mowa w tym przepisie, niezależnie od statusu danego podmiotu i od tego, czy jego działalność ma charakter gospodarczy, czy też nie. 49      W związku z tym w kontekście art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 prowadzenie przez daną osobę działalności o charakterze gospodarczym, a w konsekwencji generowanie przychodów, nie może stanowić istotnego kryterium dla ustalenia, czy osoba ta jest objęta zakazem przewidzianym w tym przepisie. 50      W trzeciej i ostatniej kolejności wykładnia przedstawiona w pkt 41 niniejszego wyroku znajduje również potwierdzenie w celu realizowanym przez rozporządzenie nr 833/2014, a w szczególności jego art. 2f ust. 1. 51      W tym względzie należy zauważyć, że przepis ten został wprowadzony rozporządzeniem 2022/350, przyjętym w dniu 1 marca 2022 r., w celu zapewnienia natychmiastowej reakcji, jak wskazano w jego motywach 4 i 5, na niczym niesprowokowaną i nieuzasadnioną agresję wojskową zainicjowaną tydzień wcześniej przez Federację Rosyjską przeciwko Ukrainie. W celu ustanowienia zakazu przewidzianego w tym przepisie Rada oparła się na wezwaniu skierowanym przez Radę Europejską do Rosji w dniu 24 lutego 2022 r., aby państwo to zaprzestało swojej kampanii dezinformacyjnej, jak również oparła się na konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 10 maja 2021 r., zgodnie z którymi konieczne jest wzmocnienie odporności Unii i państw członkowskich, a także ich zdolności do przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym, w tym dezinformacji, oraz wzmocnienie możliwych reakcji w obszarze zagrożeń hybrydowych, w szczególności ingerencji oraz zagranicznych operacji wpływu. 52      Ponadto z łącznej lektury motywów 6–10 rozporządzenia 2022/350 wynika, że zakaz nadawania przewidziany w art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 realizuje podwójny cel. Po pierwsze, ma on na celu ochronę porządku i bezpieczeństwa publicznego Unii, zagrożonych przez systematyczną, międzynarodową kampanię manipulowania przekazem medialnym i przeinaczania faktów i propagandę prowadzoną przez Federację Rosyjską za pośrednictwem pewnej liczby mediów znajdujących się pod stałą, bezpośrednią lub pośrednią kontrolą jej przywódców, mających na celu destabilizację państw sąsiadujących, Unii i jej państw członkowskich oraz uzasadnianie wsparcia i kontynuacji agresji zbrojnej na Ukrainę. Po drugie, wspomniany zakaz wpisuje się w cele realizowane przez mechanizm reagowania ustanowiony przez Unię w drodze przyjęcia nowych środków ograniczających w celu wywarcia dodatkowej presji na Federację Rosyjską, aby zakończyła ona agresję wojskową wobec Ukrainy oraz, bardziej ogólnie, jej działania i polityki destabilizujące to państwo trzecie. 53      Tymczasem wykładnia art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, taka jak broniona przez K i R w ich uwagach na piśmie przedstawionych Trybunałowi, zgodnie z którą zakaz przewidziany w tym przepisie powinien mieć zastosowanie wyłącznie do osób fizycznych lub prawnych prowadzących działalność handlową i mających cel zarobkowy, pozbawiłaby ten zakaz skuteczności (effet utile) i byłaby sprzeczna z celami przypomnianymi w poprzednim punkcie niniejszego wyroku. Taka wykładnia pozwalałaby bowiem operatorom, którzy nie uzyskują żadnego przychodu z prowadzenia ich strony internetowej, na swobodne rozpowszechnianie treści, o których mowa w tym przepisie, przyczyniając się tym samym aktywnie do kampanii dezinformacyjnych i destabilizujących prowadzonych przez media znajdujące się pod stałą, bezpośrednią lub pośrednią kontrolą przywódców Federacji Rosyjskiej i zagrażające z tego względu porządkowi publicznemu i bezpieczeństwu publicznemu Unii. 54      Należy również zauważyć, podobnie jak uczynił to zasadniczo rzecznik generalny w pkt 60 i 62 opinii, że finansowanie stron internetowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, poprzez dobrowolne wpłaty osób trzecich, co do zasady utrudnia śledzenie pochodzenia finansowania, a tym samym ewentualnego wpływu wywieranego na rozpowszechniane treści. Konfiguracja ta może zatem ułatwiać, bezpośrednio lub pośrednio, ingerencję zagranicznych interesów, w tym państw trzecich, w rozpowszechnianie treści medialnych, a zatem może zwiększyć ryzyko, że taka strona internetowa będzie wykorzystywana do rozpowszechniania kampanii propagandowej prowadzonej przez Federację Rosyjską, której zakazuje rozporządzenie nr 833/2014. 55      Co więcej, nie można przyjąć wykładni bronionej przez R, zgodnie z którą do celów wykładni pojęcia „operatora” w rozumieniu art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 należy brać pod uwagę jedynie czynności rozpowszechniania wpisujące się w określony przedział czasowy, z wyłączeniem pojedynczych publikacji o niewielkim zasięgu. 56      W tym względzie należy stwierdzić, że ani ten przepis, ani to rozporządzenie nie przewidują, że przy ocenie, czy dana osoba jest objęta tym pojęciem „operatora”, należy wziąć pod uwagę zakres lub czas trwania dokonanego nadawania. Taka wykładnia mogłaby w każdym razie sprzyjać zachowaniom polegającym na obchodzeniu wspomnianego przepisu polegającym na sztucznym rozdrobnieniu działalności polegającej na nadawaniu objętych nim treści. 57      W tym kontekście wykładnia pojęcia „operatora”, o którym mowa w art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, która nie zależy ani od handlowego lub niehandlowego charakteru działalności nadawczej, ani od sposobu jej finansowania i która nie jest uzależniona od zakresu lub czasu trwania dokonywanego nadawania, może jako jedyna doprowadzić do rozwiązania zgodnego z celem realizowanym przez ten przepis, polegającym na uniemożliwieniu nadawania propagandy wprowadzonej przez Federację Rosyjską, a tym samym na ochronie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego Unii. 58      Z uwagi na powyższe rozważania odpowiedź na przedstawione pytanie powinna brzmieć następująco: art. 2f ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która prowadzi stronę internetową, rozpowszechniając na niej treści pochodzące od osób prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku XV do tego rozporządzenia, i uzyskuje z prowadzenia tej strony internetowej wyłącznie przychody pochodzące z dobrowolnych wpłat osób trzecich w postaci datków lub darowizn, jest objęta zakresem pojęcia „operatora” w rozumieniu tego przepisu. W przedmiocie kosztów 59      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje: Artykuł 2f ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) 2022/350 z dnia 1 marca 2022 r., należy interpretować w ten sposób, że: osoba fizyczna, która prowadzi stronę internetową, rozpowszechniając na niej treści pochodzące od osób prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku XV do rozporządzenia nr 833/2014, ze zmianami, i uzyskuje z prowadzenia tej strony internetowej wyłącznie przychody pochodzące z dobrowolnych wpłat osób trzecich w postaci datków lub darowizn, jest objęta zakresem pojęcia „operatora” w rozumieniu tego przepisu. Podpisy *      Język postępowania: niemiecki.