C-68/22

WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) – Pojęcie „niepełnosprawności” – Uznanie za zdolnego do pracy – Nieusprawiedliwiona nieobecność – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie W sprawie C‑68/22 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 2 lutego 2022 r., Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), który reprezentowały G. Faedo i I. Zanin, w charakterze pełnomocników, które wspierała A. Duron, avocate, strona skarżąca, w której drugą stroną postępowania jest: KL, którego reprezentowały A. Champetier i L. Levi, avocates, strona skarżąca w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: M. L. Arastey Sahún, prezes izby, F. Biltgen (sprawozdawca) i J. Passer, sędziowie, rzecznik generalny: A. M. Collins, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 listopada 2021 r., KL/EBI (T‑370/20, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2021:822), w którym Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność decyzji EBI z dni 8 lutego i 8 marca 2019 r. uznających KL za zdolnego do pracy i stwierdzających, że jego nieobecność w pracy od dnia 18 lutego 2019 r. jest nieusprawiedliwiona, a także decyzji prezesa EBI z dnia 16 marca 2020 r. utrzymującej w mocy te decyzje (zwanych dalej łącznie „spornymi decyzjami”), a po drugie, zobowiązał EBI do wypłaty KL renty inwalidzkiej począwszy od dnia 1 lutego 2019 r. oraz odsetek za zwłokę w wypłacie tej renty, pomniejszonych o kwoty wypłacone KL tytułem wynagrodzenia, co do których okazało się, że z uwagi na wypłatę renty inwalidzkiej, nie były należne. Ramy prawne RTRP Artykuł 46‑1 przepisów przejściowych systemu emerytalnego mającego zastosowanie do członków personelu EBI (zwanych dalej „RTRP” od franc. „règlement transitoire du régime de pension”) stanowi: „Do celów stosowania niniejszych przepisów ubezpieczony, który wskutek choroby, wypadku lub kalectwa jest niezdolny fizycznie lub psychicznie do pełnienia w sposób stały swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie i którego niepełnosprawność została orzeczona zgodnie z art. 48, jest niezdolny do pracy”. Artykuł 48‑1 RTRP stanowi, że niepełnosprawność powinna zostać orzeczona przez lekarza wybranego przez EBI lub, w razie zakwestionowania jego orzeczenia, przez Komitet ds. Inwalidztwa, o którym mowa w art. 13‑1 RTRP. Zgodnie z art. 51‑1 RTRP: „Jeżeli osoba niepełnosprawna wykonuje działalność zarobkową, renta inwalidzka ulega obniżeniu w zakresie, w jakim kwota renty inwalidzkiej, renty dziecięcej i dochodu z tytułu tej działalności przekracza wysokość wynagrodzenia netto odpowiadającego stopniowi i stanowisku, jakie posiadał ubezpieczony na tej samej podstawie rodzinnej jak w chwili orzeczenia niepełnosprawności”. Regulamin pracowniczy Artykuł 78 akapit pierwszy Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy wystąpiły okoliczności faktyczne leżące u podstaw niniejszego sporu, (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi: „Urzędnik jest uprawniony, na warunkach przewidzianych w art. 13–16 załącznika VIII, do otrzymania renty inwalidzkiej w przypadku całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby, uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego grupie funkcyjnej”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu, które zostały przedstawione w pkt 1–39 zaskarżonego wyroku, można dla celów niniejszego postępowania streścić jak poniżej. KL był zatrudniony przez EBI od dnia 1 września 2001 r. Po kilku okresach nieobecności KL w pracy EBI poinformował go w dniu 22 maja 2017 r., że lekarz zakładowy EBI zalecił, aby KL uznać za okresowo częściowo niezdolnego do pracy (równowartość 50% jego czasu pracy) przez okres sześciu miesięcy od dnia 1 czerwca 2017 r. W dniu 1 czerwca 2017 r. KL zakwestionował zalecenie lekarza zakładowego EBI, gdyż jego zdaniem należało uznać go za okresowo całkowicie niezdolnego do ponownego podjęcia obowiązków. W konsekwencji wniósł o zastosowanie procedury arbitrażu lekarskiego przewidzianej w art. 4 załącznika X do przepisów administracyjnych mających zastosowanie do personelu EBI, przyjętych w wykonaniu regulaminu pracowniczego EBI (zwanych dalej „przepisami administracyjnymi”). W dniu 18 października 2017 r. KL zbadał niezależny lekarz wyznaczony przez EBI, który potwierdził opinię lekarza zakładowego EBI. Konkluzję tę przekazano EBI i KL. W dniu 14 grudnia 2017 r. EBI poinformował KL, że trwają rozmowy na temat umożliwienia mu powrotu do pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy przez okres trzech miesięcy na inne stanowisko niż to, które wcześniej zajmował, przy czym w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia przywrócenia do pracy będzie zwolniony z obowiązku stawiania się w miejscu pracy. W dniu 28 grudnia 2017 r. prawnik KL zakwestionował konsekwencje, jakie EBI zamierzał wyciągnąć z arbitrażu lekarskiego, twierdząc, że postępowanie, które powinno było zostać przeprowadzone, to postępowanie przed Komitetem ds. Inwalidztwa przewidziane w art. 13‑1 RTRP. Ponieważ EBI zgodził się na wszczęcie postępowania przed Komitetem ds. Inwalidztwa, w dniu 9 listopada 2018 r. komitet ten wydał konkluzje (zwane dalej „konkluzjami Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r.”), które miały następujące brzmienie: „Z powodu zaburzenia psychicznego [KL] nie jest zdolny do powrotu na swoje ostatnie stanowisko pracy u swego dawnego pracodawcy. Jest on zatem niepełnosprawny w kategoriach EBI, ale nie jest niepełnosprawny w kategoriach ogólnego rynku pracy. [Komitet ds. Inwalidztwa] wypowiedział się w tej kwestii jednogłośnie”. Ten sam wniosek znajduje się w sprawozdaniu lekarza wyznaczonego zgodnie z art. 13‑1 RTRP za porozumieniem dwóch pozostałych lekarzy wchodzących w skład Komitetu ds. Inwalidztwa, zatytułowanym „Ekspertyza lekarska Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r.”). W dniu 23 stycznia 2019 r., na podstawie trzech formularzy przedstawionych przez lekarzy wchodzących w skład Komitetu ds. Inwalidztwa, w których zaznaczono pole „not invalid” (sprawny) (zwanych dalej „formularzami z dni 16 i 23 stycznia 2019 r.”), komitet ten przekazał EBI swoją decyzję, przyjętą jednomyślnie, zgodnie z którą KL nie był niepełnosprawny. Decyzjami z dni 8 lutego i 8 marca 2019 r. EBI uznał KL za zdolnego do pracy i przyjął, że jego nieobecność w pracy od dnia 18 lutego 2019 r., czyli od dnia, w którym uznał, że KL powinien był podjąć pracę, była nieusprawiedliwiona. W dniu 16 marca 2020 r., w wyniku niepowodzenia postępowania pojednawczego wszczętego na wniosek KL, prezes EBI zatwierdził takie wnioski komisji pojednawczej. W konsekwencji decyzje z dni 8 lutego i 8 marca 2019 r. zostały utrzymane w mocy przez prezesa. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 czerwca 2020 r. KL wniósł skargę o stwierdzenie nieważności spornych decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł dwa zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 46‑1 i 48‑1 RTRP, art. 11.1 i 11.3 przepisów administracyjnych, a także dotyczące oczywistego błędu w ocenie, a po drugie, naruszenia obowiązku dbałości. Jedynie zarzut pierwszy ma znaczenie dla niniejszego odwołania. W zarzucie tym KL twierdzi, iż EBI uznał go w spornych decyzjach za zdolnego do pracy, a jego nieobecności od dnia 18 lutego 2019 r. za nieusprawiedliwione. W tym względzie KL wskazał, że zgodnie z konkluzjami Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r. i z ekspertyzą lekarską wspomnianego komitetu został uznany za niepełnosprawnego w kategoriach EBI. Podniósł on, że wniosek ten wystarcza, aby uznać go za niepełnosprawnego w rozumieniu art. 46‑1 RTRP. EBI stwierdził natomiast, że RTRP wyodrębnia tylko jeden rodzaj niepełnosprawności, a mianowicie niepełnosprawność w kategoriach ogólnego rynku pracy, oraz że opinia Komitetu ds. Inwalidztwa została wyrażona w formularzach z dni 16 i 23 stycznia 2019 r., w których stwierdzono, że KL nie był niepełnosprawny. Co się tyczy, w pierwszej kolejności, dokumentów stanowiących opinię Komitetu ds. Inwalidztwa, Sąd w pkt 58–73 zaskarżonego wyroku orzekł, że oceny zgodności z prawem spornych decyzji należy dokonać nie tylko w świetle formularzy z dni 16 i 23 stycznia 2019 r., lecz również konkluzji Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r., które zostały potwierdzone ekspertyzą lekarską wspomnianego komitetu. W drugiej kolejności Sąd stwierdził w pkt 74–81 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z opinią Komitetu ds. Inwalidztwa, jaka wynika z dokumentów wymienionych w pkt 20 niniejszego wyroku, KL nie mógł już wykonywać obowiązków w EBI, lecz był jeszcze w stanie wykonywać działalność zawodową na ogólnym rynku pracy. W trzeciej kolejności Sąd orzekł w pkt 83–85 zaskarżonego wyroku, że pojęcie „niepełnosprawności” członka personelu EBI w rozumieniu art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych należy oceniać w świetle zdolności tego członka personelu do podjęcia „swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie”, przy czym te inne obowiązki powinny również być obowiązkami w ramach EBI. W celu dokonania tej oceny Sąd, po pierwsze, w pkt 86–89 zaskarżonego wyroku przyjął, że analogicznie do art. 78 regulaminu pracowniczego wspomniane przepisy prawne EBI odsyłały do klasyfikacji obowiązków w ramach EBI. Po drugie, Sąd podkreślił w pkt 90–93 tego wyroku, że komitety ds. inwalidztwa ustanowione przez EBI stanowią jego organy i nie posiadają zatem z prawnego punktu widzenia kompetencji do oceny zdolności personelu EBI do wykonywania obowiązków zawodowych poza EBI. Po trzecie, w pkt 94–99 tego wyroku Sąd odrzucił taką wykładnię art. 51‑1 RTRP, zgodnie z którą przepis ten dotyczy wyłącznie rzadkich sytuacji, w których osoba uznana za niepełnosprawną w EBI wykonuje poza EBI działalność inną niż wykonywana przez nią w EBI. W pkt 100 i 101 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że ze względu na to, iż Komitet ds. Inwalidztwa stwierdził, że KL nie był w stanie wykonywać obowiązków w EBI, a pojęcie „niepełnosprawności” w rozumieniu art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych należy oceniać wyłącznie w kategoriach EBI, EBI był zobowiązany uznać KL za niepełnosprawnego, a tym samym należało przyjąć, że uznając w spornych decyzjach KL za zdolnego do pracy i stwierdzając, że jego nieobecność w pracy od dnia 18 lutego 2019 r. jest nieusprawiedliwiona, EBI naruszył te przepisy. W konsekwencji Sąd uwzględnił zarzut pierwszy skargi KL i stwierdził nieważność tych decyzji. Żądania stron przed Trybunałem W swoim odwołaniu EBI wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – jeśli w ocenie Trybunału stan sprawy pozwoli na wydanie orzeczenia, uwzględnienie żądań przedstawionych przez EBI w pierwszej instancji; – obciążenie KL kosztami postępowania w obu instancjach. KL wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania, i – obciążenie EBI kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania EBI podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu swojego odwołania. Zarzut pierwszy, dotyczący błędnej wykładni pojęcia „niepełnosprawności”, składa się z czterech części, z których pierwszą i czwartą należy zbadać łącznie. Zarzut drugi, dzielący się na dwie części, które należy zbadać łącznie, dotyczy przeinaczenia okoliczności faktycznych przedstawionych w pkt 58–81 zaskarżonego wyroku. W przedmiocie części pierwszej i czwartej zarzutu pierwszego Argumentacja stron W części pierwszej zarzutu pierwszego EBI podnosi, że Sąd, orzekając w pkt 83–85 zaskarżonego wyroku, iż „inne obowiązki na porównywalnym poziomie”, których członek personelu nie jest zdolny wykonywać, aby zostać uznanym za niepełnosprawnego w rozumieniu art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych, powinny być wykonywane w EBI, dokonał wykładni pojęcia „niepełnosprawności” w sposób sprzeczny z wewnętrznymi przepisami EBI. Po pierwsze, EBI uważa, że poprzez użycie w art. 46‑1 RTRP sformułowania „swoje obowiązki lub inne obowiązki na porównywalnym poziomie” nie dokonano rozróżnienia między obowiązkami wykonywanymi w EBI a obowiązkami wykonywanymi poza EBI ani nie odesłano do klasyfikacji obowiązków wewnętrznych EBI. Formularz, który musi wypełnić Komitet ds. Inwalidztwa, również nie czyni rozróżnienia co do tego, czy niepełnosprawność jest specyficzna dla EBI, czy też powinna być oceniana w odniesieniu do ogólnego rynku pracy, wobec tego, wprowadzając takie rozróżnienie, Sąd zmienił brzmienie tych przepisów wewnętrznych. Po drugie, wykładnia przyjęta przez Sąd prowadziłaby do pomieszania pojęć „niepełnosprawności”, które miałoby przyznawać ochronę należną osobie, która stała się niezdolna do pracy w ogólności, oraz „niezdolności do pracy”, przewidzianego w większości krajowych porządków prawnych, dotyczącego ochrony należnej osobie, która stała się niezdolna do pracy dla konkretnego pracodawcy. Po trzecie, taka wykładnia naruszałaby cel renty inwalidzkiej polegający, w zakresie, w jakim stanowi ona środek ochrony socjalnej, na zrekompensowaniu utraty wynagrodzenia przez pracownika z powodu jego trwałej niezdolności do wykonywania obowiązków służbowych. Stwierdzenie, że członek personelu może zostać uznany za niepełnosprawnego do wykonywania pracy w EBI, lecz zdolnego wykonywać równorzędną pracę poza EBI, byłoby oczywiście sprzeczne z tym celem. Co więcej, taka wykładnia pociągałaby za sobą poważne konsekwencje dla równowagi finansowej systemu emerytalnego EBI i powodowałaby problemy w zakresie wykorzystania i zarządzania funduszami publicznymi. W części czwartej zarzutu pierwszego EBI utrzymuje, że w pkt 98–100 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie zinterpretował art. 51‑1 RTRP, który przewiduje obniżenie wysokości renty inwalidzkiej, w przypadku gdy osoba uznana za niepełnosprawną wykonuje działalność zarobkową, jako odnoszący się do sytuacji, w których osoba uznana za niepełnosprawną w EBI wykonuje jakąkolwiek działalność zawodową. Na rozprawie przed Sądem EBI podniósł, że przepis ten dotyczy jedynie rzadkich sytuacji, w których osoba uznana za niepełnosprawną wykonuje poza EBI działalność inną niż wykonywana przez nią na rzecz EBI. Przede wszystkim EBI twierdzi, że wykładnia Sądu jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ podkreśla ogólny charakter sformułowania art. 51‑1 RTRP, bez rozróżnienia co do charakteru wykonywanej działalności zewnętrznej, uznając jednocześnie, że art. 46‑1 tego aktu, również sformułowany w sposób ogólny, dotyczy pojęcia „niepełnosprawności” zdefiniowanego w odniesieniu do obowiązków wykonywanych w EBI. Następnie EBI podnosi, że pojęcie „niepełnosprawności” w rozumieniu art. 51‑1 RTRP i art. 46‑1 RTRP należy interpretować w ten sam sposób. Tymczasem ten ostatni przepis odnosi się nie tylko do obowiązków wykonywanych w EBI, ale również do obowiązków wykonywanych poza EBI. Sprzeczne byłoby zatem interpretowanie art. 51‑1 RTRP w ten sposób, że odnosi się on do osoby uznanej za niepełnosprawną, która wykonuje poza EBI pracę o charakterze i intensywności porównywalnych z pracą wykonywaną na rzecz EBI, a tym samym artykuł ten powinien odnosić się do innego rodzaju pracy. Wreszcie tytułem uzupełnienia EBI podnosi, że przyjęta przez Sąd wykładnia art. 51‑1 RTRP prowadziłaby do powstania sytuacji bezpodstawnego wzbogacenia. Gdy bowiem niepełnosprawny członek personelu otrzymuje rentę inwalidzką z EBI, pracując jednocześnie w pełnym wymiarze czasu pracy poza EBI na jednakowo wymagającym stanowisku, rzeczywista zdolność do pracy tej osoby budziłaby wątpliwości. KL kwestionuje argumentację EBI. Ocena Trybunału W części pierwszej i czwartej zarzutu pierwszego EBI podnosi w istocie, że Sąd naruszył prawo, gdy dokonał wykładni pojęcia „niepełnosprawności” zawartego w szczególności w art. 46‑1 RTRP w świetle jego brzmienia, kontekstu, w jaki przepis ten się wpisuje, a także celu przyznania renty inwalidzkiej. W szczególności EBI uważa, że Sąd błędnie przyjął, iż wyrażenie „inne obowiązki na porównywalnym poziomie” w rozumieniu tego przepisu odnosi się wyłącznie do obowiązków wykonywanych w EBI. Przede wszystkim z brzmienia art. 46‑1 RTRP wprawdzie nie wynika, że dotyczy on wyraźnie innych obowiązków na porównywalnym poziomie wykonywanych w EBI, jednak, stanowiąc o niezdolności ubezpieczonego do pełnienia „swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie”, artykuł ten może być interpretowany, ze względu na powtórzenie terminu „obowiązki”, jako dotyczący, poza rozpatrywanymi obowiązkami danego pracownika, innych obowiązków w ramach EBI. Wykładnię tę potwierdza fakt, że termin „obowiązki” użyty w art. 46‑1 RTRP stanowi pojęcie prawne o charakterze regulacyjnym. Ponadto należy stwierdzić, że art. 46‑1 RTRP nie posługuje się szerszym zwrotem, takim jak użyty w art. 51‑1 RTRP termin „działalność zarobkowa”, który odsyła do stanowiska pracy na ogólnym rynku pracy. Następnie, co się tyczy kontekstu, w jaki wpisuje się art. 46‑1 RTRP, to w pierwszej kolejności EBI słusznie uważa, że pojęcie „niepełnosprawności” w rozumieniu art. 46‑1 i 51‑1 RTRP należy interpretować w ten sam sposób. Nie można jednak z tego wywnioskować, że Sąd naruszył prawo, gdy orzekł w pkt 96–98 zaskarżonego wyroku, iż z uwagi na ogólne brzmienie art. 51 RTRP, artykułu tego nie można rozumieć w ten sposób, że dotyczy on wyłącznie działalności wykonywanej poza EBI, która różni się od działalności wykonywanej przez osobę uznaną za niepełnosprawną w ramach EBI, lecz że należy wspomniany przepis interpretować w ten sposób, że dotyczy on wykonywania jakiejkolwiek działalności, w tym działalności na poziomie porównywalnym z działalnością wykonywaną przez tę osobę w EBI. W tym względzie, po pierwsze, należy oddalić twierdzenie EBI, zgodnie z którym dokonana przez Sąd wykładnia art. 46‑1 i 51‑1 RTRP jest wewnętrznie sprzeczna z tego względu, że zdaniem EBI oba te przepisy są sformułowane w sposób ogólny, podczas gdy Sąd oparł się wyłącznie na ogólnym charakterze drugiego z tych przepisów. Jak bowiem wynika z pkt 39 niniejszego wyroku, art. 51‑1 RTRP posługuje się ogólnym pojęciem „działalności zarobkowej”, podczas gdy art. 46‑1 RTRP posługuje się pojęciem „obowiązków”, które – jak wynika z tego samego pkt 39 – odsyła do przepisów regulaminowych mających zastosowanie do personelu danej instytucji lub konkretnego podmiotu. Po drugie, przyjęta przez Sąd wykładnia art. 51‑1 RTRP jest zgodna z wykładnią art. 46‑1 RTRP, stosownie do której wyrażenie „inne obowiązki na porównywalnym poziomie” odnosi się do innych obowiązków w EBI. Sprzeczne byłoby bowiem stwierdzenie, że na podstawie art. 46‑1 RTRP dana osoba została uznana za niepełnosprawną ze względu na to, że nie jest ona w stanie wykonywać swoich obowiązków lub działalności na porównywalnym poziomie na ogólnym rynku pracy, i przyznanie jednocześnie, że na podstawie art. 51‑1 RTRP osoba ta mogłaby wykonywać taką działalność. W drugiej kolejności należy oddalić argument EBI, zgodnie z którym wykładnia pojęcia „niepełnosprawności” odpowiada znaczeniu tego pojęcia w różnych krajowych porządkach prawnych, podczas gdy wykładnia przyjęta przez Sąd odpowiada pojęciu „niezdolności do pracy” w tych porządkach. W tym względzie wystarczy zauważyć, podobnie jak czyni to EBI w swoim odwołaniu, że RTRP oraz przepisy administracyjne stanowią część właściwych dla EBI ram prawnych, odrębnych od przepisów prawa krajowego. Wreszcie, o ile prawdą jest, że przyznanie renty inwalidzkiej realizuje cel o charakterze socjalnym w zakresie, w jakim zmierza do zapewnienia, by osoba fizycznie lub psychicznie niezdolna do wypełniania w sposób stały swoich obowiązków lub obowiązków na porównywalnym poziomie mogła zaspokajać swoje potrzeby, o tyle wykładnia art. 46‑1 RTRP, zgodnie z którą te inne obowiązki powinny być obowiązkami na stanowisku pracy w EBI, jest, biorąc pod uwagę systematykę RTRP, zgodna z tym celem. Mechanizm przewidziany w art. 51‑1 RTRP, na podstawie którego renta inwalidzka ulega obniżeniu, ponieważ jej wysokość, renty dziecięce i dochód uzyskany z działalności zarobkowej wykonywanej przez osobę uznaną za niepełnosprawną przekracza kwotę wynagrodzenia netto, jakie otrzymywała ona w chwili stwierdzenia jej niepełnosprawności, skutkuje bowiem zaprzestaniem wypłacania tej renty inwalidzkiej, gdy zainteresowany podejmuje działalność zarobkową, z której dochód jest co najmniej równy wynagrodzeniu, które otrzymywał, gdy pełnił swoje obowiązki w EBI. Mechanizm ten ma również na celu uniknięcie sytuacji bezpodstawnego wzbogacenia osoby uznanej za niepełnosprawną, jak również negatywnych skutków dla równowagi finansowej systemu emerytalnego EBI, na które powołuje się EBI. Wynika z tego, że argumenty podniesione przez EBI w ramach części pierwszej i czwartej zarzutu pierwszego nie mogą wykazać, że przyjęta przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładnia pojęcia „niepełnosprawności” zawartego w art. 46‑1 RTRP narusza prawo. Części pierwszą i czwartą tego zarzutu należy zatem oddalić jako bezzasadne. W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego Argumentacja stron W części drugiej zarzutu pierwszego EBI podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdy orzekł w pkt 90–93 zaskarżonego wyroku, że komitety ds. inwalidztwa ustanowione przez EBI są właściwe wyłącznie do wypowiadania się w przedmiocie zdolności personelu EBI do pracy w EBI. W tym względzie twierdzi, że taki komitet ds. inwalidztwa dokonuje ustaleń lekarskich, które należy uznać za ostateczne, jeżeli poczyniono je w sposób prawidłowy. Misja lekarzy będących członkami tego komitetu polega wyłącznie na sporządzeniu opinii lekarskiej, a nie na podejmowaniu decyzji w sprawie środowiska pracy. EBI twierdzi, że art. 46‑1 RTRP nie wprowadza rozróżnienia między niepełnosprawnością orzeczoną w świetle obowiązków wykonywanych w EBI a niepełnosprawnością orzeczoną w świetle ogólnego rynku pracy ani nie ustala ścisłej granicy kompetencji komitetów ds. inwalidztwa odpowiedzialnych za badanie stanu zdrowia osób, które mogą zostać uznane za niepełnosprawne. Podniesione przez Sąd ryzyko sprzeczności między oceną komitetu ds. inwalidztwa EBI a oceną, jaką mogłyby wydać komitety ds. inwalidztwa ustanowione przez inne instytucje Unii lub organy krajowe, jest hipotetyczne. Ocenę medyczną, z uwagi na jej techniczny charakter, w braku nowych okoliczności, powinni dzielić inni specjaliści z zakresu służby zdrowia. Kompetencja komitetu ds. inwalidztwa nie może być ograniczona ewentualnością, że inni lekarze dojdą do odmiennych wniosków. KL uważa, że argumentacja EBI jest bezzasadna. Ocena Trybunału Jak wynika z pkt 37–47 niniejszego wyroku, w pkt 100 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie orzekł, że pojęcie „niepełnosprawności” w rozumieniu art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do pracownika EBI uznanego przez komitet ds. inwalidztwa utworzony przez EBI za niezdolnego do podjęcia na nowo swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie w EBI. Wynika z tego siłą rzeczy, że komitety ds. inwalidztwa ustanowione przez EBI, które zgodnie z art. 48‑1 RTRP są właściwe do orzekania o niepełnosprawności w razie jej zakwestionowania, wykonują swoje kompetencje jedynie w odniesieniu do zdolności danej osoby do pełnienia swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie w EBI. Należy dodać, że o ile oczywiście opinia takiego komitetu ma charakter medyczny, o tyle dokonana przez ten komitet ocena powinna, jak twierdzi KL w odpowiedzi na odwołanie, uwzględniać środowisko pracy, z którego nie można wyodrębnić zadań, jakie zainteresowany ma wykonywać. Jest tak tym bardziej w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, problemy psychiczne leżą u podstaw niepełnosprawności. W konsekwencji należy oddalić drugą część zarzutu pierwszego jako bezzasadną. W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego Argumentacja stron W części trzeciej zarzutu pierwszego EBI twierdzi, że w pkt 86–89 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, gdyż dokonał wykładni art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych analogicznie do art. 78 regulaminu pracowniczego. W tym względzie EBI podnosi, że taka wykładnia przez analogię zakłada istnienie, po pierwsze, ścisłego związku między dwoma rozpatrywanymi systemami prawnymi, a po drugie, luki w pierwszym systemie, która jest niezgodna z ogólną zasadą prawa Unii. Tymczasem Sąd nie wykazał istnienia takich okoliczności. Ponadto brzmienie art. 46‑1 RTRP nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy obowiązkami wykonywanymi w EBI a obowiązkami wykonywanymi poza EBI ani nie zawiera, w odróżnieniu od art. 78 regulaminu pracowniczego, odesłania do klasyfikacji wewnętrznych obowiązków EBI. Opierając się na podobieństwach między tymi dwoma przepisami, Sąd pominął zatem te różnice. EBI dodaje, po pierwsze, że zastosowanie wobec niego przez analogię art. 78 regulaminu pracowniczego podważa autonomię jego „systemu prawnego” w stosunku do innych organów Unii. Po drugie, sytuacja EBI różni się od sytuacji instytucji Unii ze względu na jego wielkość, a także ze względu na różnorodność dostępnych w nim stanowisk. KL kwestionuje argumentację EBI. Ocena Trybunału Jak wynika z pkt 37–47 i 52 niniejszego wyroku, w pkt 100 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie orzekł, że pojęcie „niepełnosprawności” w rozumieniu art. 46‑1 RTRP i art. 11.1 przepisów administracyjnych należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do pracownika EBI uznanego przez utworzony przez EBI komitet ds. inwalidztwa za niezdolnego do podjęcia na nowo swoich obowiązków lub innych obowiązków na porównywalnym poziomie w ramach EBI. W konsekwencji, nawet przy założeniu, że Sąd błędnie oparł ten wniosek częściowo na wykładni tego przepisu w drodze analogii z art. 78 regulaminu pracowniczego, jak podnosi EBI w ramach części trzeciej zarzutu pierwszego, zarzut ten należy uznać za bezskuteczny. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, jeśli jeden z punktów uzasadnienia przedstawionego przez Sąd jest wystarczający do uzasadnienia sentencji wyroku, wady, którymi może być dotknięty inny, również zawarty w wyroku punkt uzasadnienia nie mają w żadnym razie wpływu na tę sentencję, przez co zarzut odnoszący się do tych wad jest bezskuteczny i powinien zostać oddalony (wyrok z dnia 17 października 2019 r., Alcogroup i Alcodis/Komisja, C‑403/18 P, EU:C:2019:870, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). W tych okolicznościach należy oddalić część trzecią zarzutu pierwszego jako bezskuteczną, a tym samym zarzut ten należy oddalić w całości. W przedmiocie zarzutu drugiego Argumentacja stron W zarzucie drugim EBI podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne w pkt 58–81 zaskarżonego wyroku, gdy stwierdził, że konkluzje Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r., ekspertyza lekarska tego komitetu oraz formularze z dni 16 i 23 stycznia 2019 r. razem stanowiły opinię wspomnianego komitetu. W części pierwszej tego zarzutu EBI utrzymuje, że wbrew temu, co orzekł Sąd, konkluzje Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r. i ekspertyza lekarska tego komitetu nie mogą stanowić elementów tej opinii, ponieważ nie zostały podpisane przez wszystkich członków Komitetu ds. Inwalidztwa, podczas gdy prace takiego komitetu są kolegialne i wymagają co do zasady, by w świetle wyniku postępowania każdy członek podpisał ten sam dokument. EBI twierdzi, że istnieje sprzeczność w pkt 72 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komitet ds. Inwalidztwa, nie zbadawszy KL, mógł dojść do wniosku w dniu 9 listopada 2018 r., który został następnie potwierdzony przez przewodniczącego tego komitetu w dniu 21 listopada 2018 r. po zbadaniu KL. Zdaniem EBI, poza tym, że stwierdzenie to ma charakter przypuszczenia, przewodniczący takiego komitetu nie powinien mieć możliwości zastąpienia innych jego członków przy formułowaniu ich oceny. W odniesieniu do oceny Sądu zawartej w pkt 66 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą treść wyżej wymienionych dokumentów nie została zakwestionowana przez pozostałych członków Komitetu ds. Inwalidztwa, EBI podkreśla, że jedynie formularze z dni 16 i 23 stycznia 2019 r. zostały podpisane przez wszystkich członków tego komitetu, a zatem stanowią ich formalną opinię. W odniesieniu do części drugiej tego zarzutu EBI podnosi, że stwierdzenie zawarte w pkt 81 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym opinia Komitetu ds. Inwalidztwa polegała na przyjęciu, że KL nie może już wykonywać obowiązków w EBI, lecz jest w stanie wykonywać działalność zawodową na ogólnym rynku pracy, nie wynika z formularzy podpisanych przez wszystkich członków tego komitetu w styczniu 2019 r. KL kwestionuje argumentację EBI. Ocena Trybunału O ile EBI powołuje się na przeinaczenie okoliczności faktycznych przez Sąd, o tyle z jego argumentacji wynika, że w zarzucie drugim zmierza on w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej przez Sąd kwalifikacji prawnej konkluzji Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 9 listopada 2018 r. i ekspertyzy lekarskiej tego komitetu. Zdaniem EBI nie chodzi tu, jak orzekł Sąd, o dokumenty, które należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia treści opinii Komitetu ds. Inwalidztwa, ponieważ jedynie formularze z dni 16 i 23 stycznia 2019 r. stanowią opinię tego komitetu. W tym względzie EBI opiera się zasadniczo na argumencie, że pierwsze dokumenty nie zostały podpisane przez wszystkich członków Komitetu ds. Inwalidztwa. W ten sposób ogranicza się on do powtórzenia argumentacji, którą podniósł przed Sądem, nie precyzując, w jaki sposób odpowiedź Sądu zawarta w szczególności w pkt 67 zaskarżonego wyroku narusza prawo. Tymczasem należy przypomnieć, że odwołanie, które nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, i ogranicza się do powtórzenia lub dosłownego zacytowania zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem, stanowi w rzeczywistości żądanie zmierzające do poddania skargi wniesionej do Sądu ponownemu rozpatrzeniu, co nie należy do kompetencji Trybunału (wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji zarzut drugi należy odrzucić jako niedopuszczalny. Z całości powyższych rozważań wynika, że odwołanie należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ w niniejszej sprawie KL wniósł o obciążenie EBI kosztami postępowania, a EBI przegrał sprawę, należy obciążyć go, poza własnymi kosztami związanymi z odwołaniem, kosztami poniesionymi przez KL.   Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez KL.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.