C-69/19

WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 5 marca 2020 r. ( *1 ) Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Zarzut niezgodności z prawem – Oczywista niedopuszczalność W sprawie C‑69/19 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r., Credito Fondiario SpA, z siedzibą w Rzymie (Włochy), którą reprezentowali początkowo F. Sciaudone, S. Frazzani, A. Neri i F. Iacovone, avvocati, a następnie F. Sciaudone, A. Neri i F. Iacovone, avvocati wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), którą reprezentuje H. Ehlers, w charakterze pełnomocnika, wspierana przez S. Ianca, B. Meyringa, T. Klupscha i S. Schelę, Rechtsanwälte, a także przez M. Caccialanzę i A. Villaniego, avvocati, strona pozwana w pierwszej instancji, Republika Włoska, którą reprezentuje G. Palmieri, w charakterze pełnomocnika, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato, Komisja Europejska, którą reprezentują V. Di Bucci, K.-P. Wojcik i A. Steiblytė, w charakterze pełnomocników, interwenienci w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: L.S. Rossi, prezes izby, J. Malenovský i N. Wahl (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu Credito Fondiario SpA wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2018 r., Credito Fondiario/SRB (T‑661/16, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2018:806), w którym Sąd odrzucił jej skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności wydanej na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) (SRB/ES/SRF/2016/06) (zwanej dalej „pierwszą sporną decyzją”) oraz wydanej na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. decyzji SRB w sprawie korekty składek ex ante za rok 2016 na SRF, uzupełniającej pierwszą sporną decyzję (SRB/ES/SRF/2016/13) (zwanej dalej „drugą sporną decyzją”, a łącznie z pierwszą sporną decyzją – „spornymi decyzjami”), w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie, a po drugie, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44) i załącznika I do tego rozporządzenia, ewentualnie tego rozporządzenia delegowanego w całości. Ramy prawne Artykuł 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010, (Dz.U. 2014, L 225, s. 1) przewiduje. „[SRB] na sesji wykonawczej: a) przygotowuje wszystkie decyzje, które [SRB] ma przyjąć na sesji plenarnej; b) podejmuje wszystkie decyzje dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, chyba że w niniejszym rozporządzeniu przewidziano inaczej”. Artykuł 70 rozporządzenia nr 806/2014, zatytułowany „Składki ex ante”, przewiduje w swym ust. 2: „Każdego roku po konsultacji z EBC lub właściwym organem krajowym oraz w ścisłej współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji [SRB] oblicza wysokość indywidualnych składek w celu zapewnienia, aby składki należne od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczały 12,5% poziomu docelowego. Każdego roku podstawą obliczania wysokości składek od poszczególnych instytucji jest: a) składka ryczałtowa, czyli proporcjonalna w oparciu o kwotę zobowiązań instytucji, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do całkowitych zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium uczestniczących państw członkowskich; oraz b) składka skorygowana o ryzyko, której podstawą są kryteria określone w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności i bez powodowania zakłóceń między strukturami sektora bankowego państw członkowskich. Stosunek składki ryczałtowej do składek skorygowanych o ryzyko uwzględnia zrównoważoną dystrybucję składek w różnych rodzajach banków. W każdym przypadku łączna kwota indywidualnych składek od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, obliczona zgodnie z lit. a) i b), nie przekracza w ciągu roku 12,5% poziomu docelowego”. Artykuł 5 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 (Dz.U. 2015, L 15, s. 1) stanowi: „1.   [SRB] powiadamia właściwe krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o swoich decyzjach w sprawie obliczenia rocznych składek instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na ich odnośnych terytoriach. 2.   Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, każdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia każdą instytucję, która uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w jego państwie członkowskim, o decyzji [SRB] w sprawie obliczenia rocznej składki należnej od danej instytucji”. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63: „Składki, o których mowa w art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE, oblicza się poprzez wyłączenie następujących zobowiązań: […] f) w przypadku instytucji prowadzących działalność polegającą na udzielaniu kredytów preferencyjnych, zobowiązań instytucji pośredniczącej wobec instytucji inicjującej lub innego banku rozwoju lub innej instytucji pośredniczącej oraz zobowiązań pierwotnego banku rozwoju wobec stron zapewniających jego finansowanie w zakresie, w jakim kwota tych zobowiązań odpowiada kredytom preferencyjnym tej instytucji”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 1–10 zaskarżonego postanowienia i dla celów niniejszego postępowania można je streścić w podany niżej sposób. Pierwszą sporną decyzją SRB zatwierdziła na swojej sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. składki ex ante na SRF za rok 2016. Decyzja ta została zgłoszona krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanym dalej „KOR”), zobowiązanym do poboru indywidualnych składek od danych banków na ich odpowiednich terytoriach. W tym kontekście Banca d’Italia (Bank Włoch), jako włoski krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powiadomił wnoszącą odwołanie w komunikacie nr 585762/16 z dnia 3 maja 2016 r., otrzymanym przez nią tego samego dnia, że SRB ustaliła jej składkę ex ante na SRF za rok 2016, i wskazał jej wysokość. W drugiej spornej decyzji, wydanej na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r., SRB dokonała korekty składek ex ante za rok 2016 na SRF i zwiększyła wkład wnoszącej odwołanie. Ta druga decyzja została również przekazana KOR i w komunikacie nr 709489/16 z dnia 27 maja 2016 r., otrzymanym przez wnoszącą odwołanie w dniu 30 maja 2016 r., Bank Włoch poinformował ją o konieczności zapłacenia ustalonej w ten sposób kwoty podwyżki. Wnosząca odwołanie zwróciła się do Banku Włoch o udzielenie wyjaśnień dotyczących metody obliczania i uzasadnienia wysokości jej składki. W dniu 15 czerwca 2016 r. wnosząca odwołanie poinformowała Bank Włoch i SRB o wniesieniu do Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalnego sądu administracyjnego dla Lacjum, Włochy) skargi o stwierdzenie nieważności, po zastosowaniu środków tymczasowych, komunikatów Banku Włoch nr 585762/16 i nr 709489/16. W ramach tego postępowania Bank Włoch załączył sporne decyzje do odpowiedzi na skargę złożonej w dniu 8 lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum) oddalił wniosek wnoszącej odwołanie o zastosowanie środków tymczasowych. Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 września 2016 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę, o której mowa w pkt 1 niniejszego wyroku. Na poparcie tej skargi wnosząca odwołanie podniosła siedem zarzutów, dotyczących, po pierwsze, braku powiadomienia o spornych decyzjach, po drugie, braku uzasadnienia tych decyzji i naruszenia zasady kontradyktoryjności; po trzecie, błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego 2015/63; po czwarte, naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 6 tego rozporządzenia; po piąte, naruszenia art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; po szóste, naruszenia zasad proporcjonalności i pewności prawa; a po siódme, naruszenia art. 16 karty praw podstawowych. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 126 regulaminu postępowania, Sąd, nie rozpatrując zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie, odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną i obciążył ją kosztami postępowania. Żądania stron przed Trybunałem Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; – obciążenie SRB kosztami postępowania w obu instancjach; oraz – tytułem ewentualnym – uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, w której Sąd obciążył ją kosztami postępowania poniesionymi przez SRB, oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji według względów słuszności. SRB wnosi do Trybunału o: – odrzucenie odwołania jako w części niedopuszczalnego, a w każdym razie oddalenie go jako bezzasadnego; – obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem. Republika Włoska wnosi do Trybunału o uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego postanowienia. Komisja Europejska wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania w zakresie dopuszczalności skargi wniesionej w pierwszej instancji na pierwszą sporną decyzję; – orzeczenie w zakresie dopuszczalności skargi wniesionej w pierwszej instancji na drugą sporną decyzję, oraz – w razie oddalenia odwołania – obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji. W przedmiocie odwołania Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie pięć zarzutów. Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w odniesieniu do daty, w której wnosząca odwołanie powzięła wiadomość o spornych decyzjach, oraz błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w odniesieniu do oceny nierozsądnego charakteru terminu, w którym działała. Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przy wykładni i stosowaniu orzecznictwa dotyczącego rozsądnego terminu, w którym w braku publikacji lub doręczenia aktu podlegającego zaskarżeniu zainteresowany powinien wystąpić o jego przekazanie. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem i prawa wnoszącej odwołanie do obrony. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa przy ocenie żądania opartego na art. 277 TFUE. Wreszcie zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, na wypadek oddalenia odwołania przez Trybunał, ma na celu uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SRB. W przedmiocie zarzutów pierwszego i drugiego Argumentacja stron W ramach zarzutów pierwszego i drugiego, które powinny zostać rozpatrzone łącznie, wnosząca odwołanie, popierana co do istoty przez Republikę Włoską, podnosi, że Sąd naruszył prawo w wykładni i w stosowaniu orzecznictwa dotyczącego rozsądnego terminu, w którym w braku publikacji lub doręczenia aktu podlegającego zaskarżeniu zainteresowany powinien wystąpić o jego przekazanie, a także dwa błędy w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych. Po pierwsze, Sąd na podstawie błędnych informacji dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w odniesieniu do daty, w której wnosząca odwołanie dowiedziała się o istnieniu spornych decyzji. Ponadto, ponieważ Sąd nie wskazał powodów, dla których „ścisła współpraca” między SRB i KOR jest w tym względzie pozbawiona znaczenia, zaskarżone postanowienie jest niewystarczająco uzasadnione. Po drugie, orzecznictwo przywołane przez Sąd w odniesieniu do rozsądnego terminu, w którym w braku publikacji lub doręczenia aktu podlegającego zaskarżeniu zainteresowany powinien wystąpić o jego przekazanie, nie ma znaczenia, a Sąd popełnił błąd w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, orzekając, że wnosząca odwołanie nie działała w rozsądnym terminie w celu zażądania przekazania spornych decyzji. SRB powołuje się na niedopuszczalność zarzutów pierwszego i drugiego ze względu na to, że wnosząca odwołanie podnosi na poparcie tych zarzutów te same argumenty i kwestionuje ustalenia faktyczne Sądu, nie podnosząc zarzutu przeinaczenia faktów lub dowodów. SRB utrzymuje, że w każdym wypadku zarzuty te są bezzasadne. Poza tym bowiem, że Sąd nie popełnił błędu, uznając, że wnosząca odwołanie dowiedziała się o istnieniu spornych decyzji poprzez komunikaty Banku Włoch nr 585762/16 i nr 709489/16, zaskarżone postanowienie jest w tym względzie wystarczająco uzasadnione, a wnosząca odwołanie nie twierdziła, że zażądała przekazania tych decyzji lub podjęła w tym celu konkretne działania. Ponadto Sąd prawidłowo przypomniał orzecznictwo dotyczące rozsądnego terminu, w którym zainteresowany powinien wystąpić o powiadomienie o akcie podlegającym zaskarżeniu, ale nie zastosował go w niniejszej sprawie, a zatem nie popełnił błędu w tym względzie. Komisja popiera SRB, ale co do istoty pozostawia tę kwestię ocenie Trybunału w odniesieniu do drugiej spornej decyzji. Ocena Trybunału W odniesieniu do dopuszczalności zarzutów pierwszego i drugiego należy zauważyć, po pierwsze, że wnosząca odwołanie podnosi autonomiczne argumenty na poparcie powołanego naruszenia prawa. Po drugie, nie kwestionuje ona ustaleń faktycznych Sądu w odniesieniu do odpowiednich dat, ale utrzymuje zasadniczo, że daty te nie mogą zostać uznane przez Sąd za daty, w których dowiedziała się ona o istnieniu spornych decyzji dla celów art. 263 TFUE. W konsekwencji podnosi ona dwa błędy, które Sąd miał popełnić w zakresie kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, co stanowi kwestię prawną, która może zostać podniesiona w ramach odwołania i która podlega kontroli Trybunału (zob. wyroki: z dnia 1 czerwca 1994 r., Komisja/Brazzelli Lualdi i in., C‑136/92 P, EU:C:1994:211, pkt 49; a także z dnia 23 listopada 2017 r., Bionorica i Diapharm/Komisja, C‑596/15 P i C‑597/15 P, EU:C:2017:886, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że zarzuty pierwszy i drugi są dopuszczalne. Co do istoty sprawy należy przypomnieć, że w celu stwierdzenia oczywistej niedopuszczalności skargi opartej na art. 263 TFUE i zmierzającej do stwierdzenia nieważności spornych decyzji Sąd, ustaliwszy, że decyzje te nie zostały ani opublikowane, ani przekazane wnoszącej odwołanie, która nie była ich adresatem, wskazał, że w takim przypadku zgodnie z orzecznictwem termin do wniesienia skargi biegnie dopiero od chwili, gdy zainteresowany dokładnie zapoznał się z treścią i uzasadnieniem rozpatrywanego aktu, pod warunkiem że zażądał pełnego tekstu w rozsądnym terminie. W tym kontekście Sąd stwierdził, że wnosząca odwołanie dowiedziała się o istnieniu spornych decyzji, odpowiednio, w dniach 3 i 30 maja 2016 r., za pośrednictwem komunikatów Banku Włoch nr 585762/16 i 709489/16, oraz że nie wniosła o przekazanie jej tych decyzji, a tym bardziej nie miało to miejsca w rozsądnym terminie. Ponieważ wnosząca odwołanie nie podniosła ani nie wykazała istnienia nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej pozwalających na odstąpienie od terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że skarga na podstawie art. 263 TFUE, wniesiona w dniu 19 września 2016 r., została w sposób oczywisty wniesiona po terminie i powinna zostać odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. W pierwszej kolejności, w celu ustalenia, czy Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych co do dat, w których wnosząca odwołanie powzięła wiadomość o istnieniu spornych decyzji, należy przypomnieć, że w pkt 38 i 39 zaskarżonego postanowienia oparł się on na dwóch elementach. I tak, po pierwsze, Sąd podkreślił, że dokumenty i kwestionariusze otrzymane przez wnoszącą odwołanie w celu dostarczenia danych umożliwiających obliczenie jej indywidualnej składki na FRB wymieniały mające zastosowanie podstawy prawne i informowały ją, że tego rodzaju składka jest obliczana przez SRB. Po drugie, Sąd powołał się na komunikaty Banku Włoch nr 585762/16 i nr 709489/16, o których wnosząca odwołanie została powiadomiona, odpowiednio, w dniach 3 i 30 maja 2016 r., gdzie wskazano, że jej składka, obliczona przez SRB, była przeznaczona na FRB. Sąd mógł więc, nie popełniając błędu, wywieść z tych komunikatów, wysłanych do wnoszącej odwołanie, gdy ta już otrzymała i wypełniła dokumenty i kwestionariusze niezbędne do obliczenia jej indywidualnej składki przez SRB, że wiedziała ona o istnieniu spornych decyzji, odpowiednio, w dniach 3 i 30 maja 2016 r. Wniosku tego nie podważają argumenty wnoszącej odwołanie. Po pierwsze, okoliczność, że wnosząca odwołanie posiadła pełną wiedzę o uzasadnieniu spornych decyzji dopiero w dniu 8 lipca 2016 r., to znaczy gdy Bank Włoch w ramach postępowania wszczętego przez wnoszącą odwołanie przed Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalnym sądem administracyjnym dla Lacjum) złożył odpowiedź na skargę, do której decyzje te były załączone, w żaden sposób nie oznacza, że nie wiedziała o istnieniu tych decyzji przed tą datą. Po drugie, nie ma znaczenia, że Bank Włoch w swoich komunikatach nr 585762/16 i nr 709489/16 nie wskazał dokładnie dat wydania spornych decyzji ani nie wspomniał o mających zastosowanie przepisach Unii i o właściwych podstawach prawnych. Okoliczności te nie tylko nie dotyczą bowiem powzięcia wiadomości o istnieniu spornych decyzji przez wnoszącą odwołanie, ale przede wszystkim nie stoją one na przeszkodzie temu, by wnosząca odwołanie mogła wiedzieć o istnieniu tych decyzji dzięki elementom wymienionym przez Sąd w pkt 38 i 39 zaskarżonego postanowienia. Po trzecie, ponieważ w pkt 30 zaskarżonego postanowienia Sąd ustalił, że SRB wydała sporne decyzje, lecz nie wyciągnął z tego żadnych wniosków co do daty, w której wnosząca odwołanie dowiedziała się o tych decyzjach, podnoszony przez wnoszącą odwołanie brak uzasadnienia jest pozbawiony znaczenia w odniesieniu do kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych. Wynika z tego, że Sąd prawidłowo wyciągnął wnioski z własnych ustaleń faktycznych i nie popełnił błędu w prawnej kwalifikacji okoliczności faktycznych, gdy uznał, że wnosząca odwołanie wiedziała o istnieniu spornych decyzji w dniach 3 i 30 maja 2016 r. W drugiej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, po pierwsze, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie orzecznictwa dotyczącego rozsądnego terminu, w którym w braku publikacji lub doręczenia aktu podlegającego zaskarżeniu zainteresowany powinien wystąpić o jego przekazanie, a po drugie, błędu w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, a to poprzez uznanie, że nie zwróciła się ona o przekazanie spornych decyzji w rozsądnym terminie. W tym względzie wystarczy wskazać, że Sąd nie oparł niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności na okoliczności, że wnosząca odwołanie wniosła o przekazanie spornych decyzji po upływie rozsądnego terminu, a zatem nie zastosował tego orzecznictwa. W pkt 47 zaskarżonego postanowienia Sąd podkreślił bowiem, że po powzięciu wiadomości o istnieniu tych decyzji wnosząca odwołanie nie zażądała ich przekazania. Wynika z tego, że Sąd nie mógł popełnić błędów w świetle tego orzecznictwa. W tych okolicznościach pierwszy i drugi zarzut odwołania należy oddalić jako bezzasadne. W przedmiocie zarzutu trzeciego Argumentacja stron W ramach zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem oraz prawa do obrony, wnosząca odwołanie kwestionuje oczywistą niedopuszczalność jej skargi w pierwszej instancji i dodaje, że skarga ta została odrzucona bez możliwości zajęcia przez nią stanowiska w przedmiocie niedopuszczalności, która zresztą nie została podniesiona przez SRB. SRB ma wątpliwości co do dopuszczalności tego zarzutu i uważa, że jest on w każdym wypadku bezzasadny. Komisja twierdzi, że zarzut ten jest bezskuteczny. Ocena Trybunału W odniesieniu do dopuszczalności zarzutu trzeciego należy zauważyć, po pierwsze, że wnosząca odwołanie przedstawiła szczegółowe argumenty dotyczące nieoczywistego charakteru niedopuszczalności jej skargi w pierwszej instancji oraz naruszenia jej prawa do obrony, a po drugie, że kwestia naruszenia przez Sąd art. 126 regulaminu postępowania jest kwestią prawną podlegającą kontroli Trybunału (zob. analogicznie wyrok z dnia 1 lipca 1999 r., Alexopoulou/Komisja, C‑155/98 P, EU:C:1999:345, pkt 9–15; zob. podobnie wyrok z dnia 6 czerwca 2018 r., Apcoa Parking Holdings/EUIPO, C‑32/17 P, niepublikowany, EU:C:2018:396, pkt 21–24). Wynika stąd, że zarzut ten jest dopuszczalny. Co do istoty sprawy – w pierwszej kolejności, w odniesieniu do zarzucanego Sądowi naruszenia art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, należy podkreślić, że jeżeli Sąd uzna, iż akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, może on w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem na podstawie tego przepisu (zob. w tym celu postanowienie z dnia 29 października 2004 r., Ripa di Meana/Parlament, C‑360/02 P, EU:C:2004:690, pkt 35). Należy również wskazać, że oczywista niedopuszczalność w ramach stosowania art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem może być oczywista nie tylko w takim znaczeniu, że została wykryta na wczesnym etapie postępowania, w szczególności w świetle pisma wszczynającego postępowanie, ale również w takim znaczeniu, że nie budzi ona wątpliwości, w szczególności w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Sąd, stwierdzając oczywistą niedopuszczalność skargi, w pkt 36 i 51 zaskarżonego postanowienia, oparł się na utrwalonym orzecznictwie. W tym względzie nie można uwzględnić argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji ze względu na jej spóźnione wniesienie nie był oczywisty, ponieważ wynikał on nie z naruszenia dwumiesięcznego terminu na wniesienie skargi, lecz z oceny rozsądnego charakteru terminu, w którym zainteresowany powinien wystąpić o doręczenie zaskarżonego aktu. Z pkt 47 zaskarżonego postanowienia wynika bowiem jasno, że ponieważ wnosząca odwołanie nie zażądała przekazania spornych decyzji, Sąd nie dokonał w niniejszym przypadku oceny rozsądnego charakteru terminu. Ponadto, wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie, okoliczność, że sprawa została rozpoznana przez Sąd, że uwzględnił on wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i że skorzystał ze środków organizacji postępowania i środków dowodowych, nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez niego postanowienia o oczywistej niedopuszczalności na podstawie art. 126 regulaminu postępowania. W szczególności zastosowanie takich środków, które mają na celu zwłaszcza umożliwienie przygotowania spraw do rozpoznania i prowadzenia postępowań, nie może samo w sobie stanowić przeszkody do wydania postanowienia na takiej podstawie (zob. podobnie wyrok z dnia 19 stycznia 2006 r., AIT/Komisja, C‑547/03 P, EU:C:2006:46, pkt 28–30). Wreszcie, ponieważ dopuszczalność skargi stanowi zarzut oparty na normie porządku publicznego, który powinien zostać podniesiony z urzędu przez Sąd, wydanie postanowienia na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem nie jest uzależnione od zakwestionowania przez stronę pozwaną dopuszczalności skargi. A zatem w niniejszym przypadku dla oceny oczywistego charakteru niedopuszczalności bez znaczenia jest to, że SRB, strona pozwana w ramach skargi do Sądu, nie podniosła zarzutu, że skarga została wniesiona po terminie (zob. podobnie postanowienie z dnia 17 lipca 2014 r., Melkveebedrijf Overenk i in./Komisja, C‑643/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:2118, pkt 38). W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa, gdy uznał, że skarga jest oczywiście niedopuszczalna w rozumieniu art. 126 regulaminu postępowania. W drugiej kolejności, w odniesieniu do zarzucanego Sądowi naruszenia prawa do obrony wnoszącej odwołanie, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zastosowanie procedury przewidzianej w art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem nie stanowi samo w sobie uszczerbku dla zgodnego z prawem i skutecznego postępowania sądowego, ponieważ przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do spraw, w których skarga wniesiona do Sądu w sposób oczywisty nie może zostać uwzględniona (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 lutego 2009 r., Gorostiaga Atxalandabaso/Parlament, C‑308/07 P, EU:C:2009:103, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Z pkt 43 i 55 niniejszego wyroku wynika, że Sąd nie popełnił błędu, gdy stwierdził oczywistą niedopuszczalność skargi. Dlatego też nie można uwzględnić argumentacji wnoszącej odwołanie, zgodnie z którą, po pierwsze, wydanie postanowienia opartego na art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem spowodowało naruszenie jej prawa do obrony, a po drugie, art. 129 regulaminu postępowania przed Sądem stanowił w niniejszej sprawie bardziej odpowiednią podstawę prawną, jako że gwarantuje poszanowanie prawa do obrony. Z powyższych względów zarzut trzeci należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu czwartego Argumentacja stron W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając żądanie oparte na art. 277 TFUE za niedopuszczalne ze względu na oczywistą niedopuszczalność skargi opartej na art. 263 TFUE. SRB, popierana przez Komisję, kwestionuje zasadność tego zarzutu. Ocena Trybunału Przypomniawszy, że możliwość powołania się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym na podstawie art. 277 TFUE nie stanowi autonomicznej podstawy zaskarżenia i nie można z niej skorzystać w braku prawa do wniesienia skargi głównej, Sąd uznał, że żądanie wnoszącej odwołanie zmierzające do stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63 jest w braku odrębnego prawa do wniesienia skargi w celu powołania się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym oczywiście niedopuszczalne. Ponadto Sąd podkreślił, że skoro takie żądanie zmierza w sposób dorozumiany, lecz nieunikniony do uzyskania stwierdzenia niezgodności z prawem w kontekście żądania stwierdzenia nieważności spornych decyzji, oczywista niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko tym decyzjom, pociąga za sobą niedopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem. W ramach zarzutu czwartego wnosząca odwołanie ogranicza się do twierdzenia, odsyłając do argumentów przedstawionych na poparcie jej dwóch pierwszych zarzutów, że Sąd błędnie uznał żądanie oparte na art. 263 TFUE za niedopuszczalne. Wywodzi ona z tego, że Sąd oparł się na błędnym założeniu, aby odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne oparte na art. 277 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63. Z oddalenia trzech pierwszych zarzutów odwołania wynika jednak, że stwierdzenie przez Sąd, iż skarga na podstawie art. 263 TFUE była oczywiście niedopuszczalna, nie zostało podważone. Tym samym Sąd słusznie stwierdził, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, że niedopuszczalność skargi głównej doprowadziła do niedopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem opartego na art. 277 TFUE (zob. postanowienia: z dnia 28 czerwca 1993 r., Donatab i in./Komisja, C‑64/93, EU:C:1993:266, pkt 19, 20; a także z dnia 8 grudnia 2006 r., Polyelectrolyte Producers Group/Komisja i Rada, C‑368/05 P, nieopublikowane, EU:C:2006:771, pkt 72). W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić. W przedmiocie zarzutu piątego Argumentacja stron Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek oddalenia odwołania przez Trybunał, wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd obciążył ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SRB. Ponieważ zachowanie SRB przyczyniło się do przedłużenia dochodzenia w sprawie przed Sądem i zwiększenia kosztów, Sąd powinien był skorzystać z możliwości przewidzianych w art. 135 regulaminu postępowania. SRB i Komisja podnoszą, że zarzut ten jest niedopuszczalny. SRB dodaje, że w każdym wypadku jest on bezzasadny. Ocena Trybunału Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku oddalenia wszystkich pozostałych zarzutów odwołania, żądanie stwierdzenia ewentualnej niezgodności z prawem rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kosztów należy odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej (wyrok z dnia 30 stycznia 2020 r., České dráhy/Komisja, C‑538/18 P i C‑539/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:53, pkt 85, 86 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponieważ w niniejszej sprawie cztery pierwsze zarzuty odwołania zostały oddalone, zarzut piąty i ostatni, dotyczący podziału kosztów, należy uznać za niedopuszczalny. Z całości powyższych rozważań wynika, że odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ SRB wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SRB. Na podstawie art. 140 § 1 tego regulaminu, zgodnie z którym państwa członkowskie i instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty, Republika Włoska i Komisja winny pokryć własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Credito Fondiario SpA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.   3) Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: włoski.