C-691/15

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MICHALA BOBEKA przedstawiona w dniu 7 września 2017 r. ( ) Sprawa C‑691/15 P Komisja Europejska przeciwko Bilbaína de Alquitranes, SA Deza, a.s. Industrial Química del Nalón, SA Koppers Denmark A/S Koppers UK Ltd Koppers Netherlands BV Rütgers basic aromatics GmbH Rütgers Belgium NV Rütgers Poland Sp. z o.o. Bawtry Carbon International Ltd Grupo Ferroatlántica, SA SGL Carbon GmbH SGL Carbon GmbH SGL Carbon SGL Carbon, SA SGL Carbon Polska S.A. ThyssenKrupp Steel Europe AG Tokai erftcarbon GmbH [Odwołanie – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin – Dostosowanie do postępu technicznego – Klasyfikacja paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410)] I. Wprowadzenie 1. Niniejsza sprawa dotyczy pogodzenia skomplikowanych ocen naukowych z wymogiem legalności działania administracji. Czy w przypadkach, gdy ustawodawstwo ustaliło listę „istotnych czynników”, które należy wziąć pod uwagę podczas dokonywania takiej oceny, należy uznać, że lista taka jest wyczerpująca, w związku z czym administracja powinna pomijać inne okoliczności? To pytanie leży u podstaw niniejszego odwołania. 2. Pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa (zwany dalej „CTPHT”) (WE nr 266‑028‑2), to stała czarna substancja, pozostałość po destylacji smoły węglowej wysokotemperaturowej. Jest ona rodzajem UVCB, substancji o złożonym i zmiennym składzie. CTPHT zostało zaklasyfikowane w rozporządzeniu nr 944/2013 (zwanym dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) ( ) jako substancja o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). Klasyfikacja ta oparta była na „metodzie sumowania”, która klasyfikuje substancje według klasyfikacji ich składników. 3. Bilbaína de Alquitranes, SA i in. ( ) (zwani dalej „stroną pozwaną”) są dostawcami i dalszymi użytkownikami CTPHT. Zakwestionowali oni ważność zaskarżonego rozporządzenia przed Sądem. Wyrokiem T‑689/13 ( ) Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia w części dotyczącej klasyfikacji CTPHT (zwanym dalej „zaskarżonym wyrokiem”). Sąd stwierdził częściową nieważność zaskarżonego rozporządzenia w zasadzie z tej przyczyny, że dokonując klasyfikacji CTPHT jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), Komisja nie uwzględniła faktu, że CTPHT słabo rozpuszcza się w wodzie. 4. W niniejszym odwołaniu Komisja kwestionuje zaskarżony wyrok, podnosząc trzy zarzuty. Po pierwsze, Komisja twierdzi, że zaskarżony wyrok nie został prawidłowo uzasadniony. Po drugie, Sąd dopuścił się rażącego błędu, w szczególności twierdząc, że Komisja, stosując „metodę sumowania”, powinna była uwzględnić rozpuszczalność CTPHT rozpatrywanego jako całość. Po trzecie, Sąd, wykraczając poza granice przysługującego mu zakresu kontroli legalności zaskarżonego rozporządzenia, przeinaczył przedstawione mu dowody. II. Ramy prawne A. Prawo Unii 1.  Rozporządzenie nr 1272/2008 (zwane dalej „rozporządzeniem CLP”) 5. Artykuł 1 rozporządzenia CLP w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin ( ) stanowi, że celem rozporządzenia jest „zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska, a także swobodnego przepływu substancji, mieszanin i wyrobów […] za pomocą: a) zharmonizowania kryteriów klasyfikacji substancji i mieszanin […]”. 6. Tytuł V określa zasady harmonizacji klasyfikacji substancji, przewidując, że państwa członkowskie mogą w pewnych przypadkach zaproponować zharmonizowaną klasyfikację (art. 37 ust. 1). W takich przypadkach wniosek składany jest do Komitetu do spraw Oceny Ryzyka, ustanowionego na podstawie art. 76 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenia REACH) ( ), który przekazuje swoją opinię Komisji po umożliwieniu zainteresowanym stronom przedstawienia uwag (art. 37 ust. 4). 7. Artykuł 37 ust. 5 stanowi: „W przypadku gdy Komisja uzna, że harmonizacja klasyfikacji i oznakowania danej substancji jest właściwa, bez nieuzasadnionej zwłoki przedkłada projekt decyzji dotyczącej włączenia tej substancji wraz z odpowiednimi elementami klasyfikacji i oznakowania […]”. 8. Projekt ten przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 54 ust. 3. 9. Część 4 załącznika I do rozporządzenia CLP zatytułowana jest „Zagrożenia dla środowiska”. Punkt 4.1 zawiera zasady klasyfikacji pod względem zagrożenia dla środowiska wodnego. 10. Zgodnie z pkt 4.1.2.3 i 4.1.2.4 oraz tabelą 4.1.0: „Kryteria klasyfikacji substancji w kategorii toksyczności ostrej 1 określa się wyłącznie na podstawie danych dotyczących toksyczności ostrej dla środowiska wodnego (CE50 lub CL50). Kryteria klasyfikacji substancji w kategoriach toksyczności przewlekłej 1 do 3 odzwierciedlają podejście wielopoziomowe, zgodnie z którym pierwszy etap polega na sprawdzeniu, czy dostępne dane dotyczące toksyczności przewlekłej pozwalają na zaklasyfikowanie do kategorii zagrożenia długotrwałego. Kryteria klasyfikacji substancji w kategoriach toksyczności przewlekłej łączą dwa rodzaje informacji, tj. dane dotyczące toksyczności ostrej dla środowiska wodnego oraz dane dotyczące losu środowiskowego (dane dotyczące potencjału do degradacji i bioakumulacji). […] System wprowadza również w ramach »asekuracji« klasyfikację (zwaną kategorią przewlekłą 4) do stosowania, w przypadku gdy dostępne dane nie umożliwiają klasyfikacji zgodnie z formalnymi kryteriami [toksyczności ostrej 1 lub toksyczności przewlekłej 1–3], ale tak czy inaczej istnieją pewne powody do obaw (patrz przykład w tabeli 4.1.0). […] Klasyfikacja »asekuracyjna« Kategoria przewlekła 4: Przypadki, w których dane nie umożliwiają klasyfikacji zgodnie z powyższymi kryteriami, ale istnieją niemniej jednak powody do obaw. Obejmują one np. słabo rozpuszczalne substancje, w przypadku których nie odnotowuje się toksyczności ostrej na poziomie do rozpuszczalności w wodzie (uwaga 4) i które nie ulegają szybko rozkładowi zgodnie z sekcją 4.1.2.9.5 i mają określony doświadczalnie współczynnik biokoncentracji BCF ≥ 500 (lub w razie jego braku, współczynnik Kow ≥ 4), wskazujący na potencjał do bioakumulacji, będą klasyfikowane w tej kategorii, o ile nie istnieją inne dowody naukowe, wykazujące, że klasyfikacja jest niepotrzebna. Dowody takie obejmują m.in. NOEC oznaczony w badaniach toksyczności przewlekłej > rozpuszczalności w wodzie lub > 1 mg/l, lub inne dowody na szybki rozkład w środowisku niż uzyskane przy pomocy którejkolwiek z metod wymienionych w sekcji 4.1.2.9.5. […] Uwaga 4: Uważa się, że »Brak toksyczności ostrej« oznacza, że wartość/wartości CL(E)50 jest/są powyżej rozpuszczalności w wodzie. Również dla słabo rozpuszczalnych substancji (rozpuszczalność w wodzie < 1 mg/l), w przypadku gdy istnieją dowody na to, że badanie toksyczności ostrej nie oddaje prawdziwego stopnia toksyczności”. 11. Punkt 4.1.3 załącznika I, zatytułowany „Kryteria klasyfikacji dla mieszanin”, stanowi: „4.1.3.1. System klasyfikacji mieszanin obejmuje wszystkie kategorie klasyfikacyjne stosowane dla substancji, tj. kategorię ostrą 1 i kategorie przewlekłe 1 do 4. W celu wykorzystania wszystkich dostępnych danych do celów zaklasyfikowania zagrożeń, jakie mieszanina stwarza dla środowiska wodnego, stosuje się w odpowiednich przypadkach, co następuje: […] 4.1.3.2. Podejście do klasyfikacji pod względem zagrożeń dla środowiska wodnego jest wielopoziomowe i uzależnione od ilości informacji dostępnych na temat samej mieszaniny oraz jej składników. Rysunek 4.1.2 przedstawia proces, który trzeba przeprowadzić. Elementy podejścia wielopoziomowego obejmują: – klasyfikację w oparciu o przebadane mieszaniny; – klasyfikację w oparciu o zasady pomostowe; – stosowanie »sumy zaklasyfikowanych składników« lub »reguły addytywności«”. Rysunek 4.1.2 Wielopoziomowe podejście do klasyfikacji mieszanin pod względem zagrożeń ostrych i przewlekłych (długoterminowych) dla środowiska wodnego 12. Punkt 4.1.3.5.5 załącznika I opisuje szczegółowo podejście sumy zaklasyfikowanych składników. Podejście to zasadniczo polega na: (i) identyfikacji proporcji badanej substancji w każdym zaklasyfikowanym składniku (w%); (ii) pomnożeniu każdego z tych procentów przez współczynnik M (współczynnik odpowiadający zagrożeniu powodowanemu przez dany składnik); i (iii) dodaniu wyników dla wszystkich składników w celu uzyskania ostatecznej liczby procentowej. Otrzymany w ten sposób wynik jest następnie porównywany z serią wartości progowych wynikających z różnych klasyfikacji (przewlekłe 1, 2 3 i ostra 1). 2.  Rozporządzenie nr 944/2013 13. Rozporządzenie nr 944/2013 między innymi klasyfikuje CTPHT do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1. III. Stan faktyczny i postępowanie 14. Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–8 zaskarżonego wyroku. 15. W skład strony pozwanej wchodzą dostawcy i dalsi użytkownicy CTPHT, stałej czarnej substancji, pozostałości po destylacji smoły węglowej wysokotemperaturowej. CTPHT należy do substancji o nieznanym lub zmiennym składzie, złożonych produktów reakcji lub materiałów biologicznych, ponieważ nie może być w pełni zidentyfikowane przez swój skład chemiczny. 16. W dniu 21 listopada 2011 r. Komitet do spraw Oceny Ryzyka (zwany dalej „RAC”) ( ) Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) przyjął opinię w sprawie CTPHT. Opinia ta, której towarzyszył dokument referencyjny zawierający szczegółową analizę przeprowadzoną przez RAC (zwany dalej „dokumentem referencyjnym”), proponowała między innymi zaklasyfikowanie CTPHT do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). 17. RAC stwierdził, że klasyfikacja pod względem toksyczności wodnej nie może być „bezpośrednia” w oparciu o dane dotyczące samego CTPHT, powołując się na słabość tych danych. Dane zostały uzyskane w nieobecności promieniowania ultrafioletowego (UV), mimo że pewne składniki CTPHT, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (zwane dalej „WWA”), są fototoksyczne. Ponadto badania prowadzone były tylko przy jednokrotnym załadowaniu. 18. W tej sytuacji RAC przyjął pogląd, że klasyfikację CTPHT należy oprzeć na alternatywnym podejściu, a mianowicie na „metodzie sumowania”. Zgodnie z tą metodą 16 WWA będących składnikami CTPHT, które zostały określone jako substancje priorytetowe przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) i dla których dane dotyczące wystarczającego skutku i narażenia były dostępne (zwanych dalej „16 składnikami WWA”), zostało zbadanych oddzielnie zgodnie z ich skutkami toksyczności wodnej. Przy zastosowaniu metody polegającej na ustaleniu sumy wyników uzyskanych poprzez przypisanie mnożników do różnych WWA w celu położenia większego nacisku na wysoce toksyczne składniki CTPHT analiza ta wykazała, według opinii RAC, że CTPHT musi zostać zaklasyfikowane do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). 19. W dniu 2 października 2013 r., na podstawie opinii RAC, Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie, klasyfikując CTPHT do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). IV. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 20. W dniu 20 grudnia 2013 r. strona pozwana wniosła do Sądu o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim klasyfikuje ono CTPHT do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). 21. Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. Sąd uwzględnił powództwo, stwierdzając częściową nieważność zaskarżonego rozporządzenia. 22. W punktach 32–34 zaskarżonego wyroku, które poniżej omówię szczegółowo, Sąd stwierdził: „32 Jednakże ani Komisja, ani ECHA nie były w stanie wykazać przed Sądem, że opierając klasyfikację CTPHT jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) na założeniu, że wszystkie WWA obecne w tej substancji rozpuściły się w fazie wodnej, a zatem były dostępne dla organizmów wodnych, Komisja uwzględniła fakt, że zgodnie z pkt 1.3 dokumentu referencyjnego, zatytułowanego »Właściwości fizykochemiczne«, składniki CTPHT zostały uwolnione z CTPHT jedynie w ograniczonym zakresie i że substancja ta była bardzo stabilna. Po pierwsze, ani opinia RAC o CTPHT, ani dokument referencyjny nie zawierają uzasadnienia, które wykazywałoby, że przyjmując, iż wszystkie WWA obecne w tej substancji rozpuszczają się w fazie wodnej, a zatem były i są dostępne dla organizmów wodnych, uwzględniono niską rozpuszczalność CTPHT w wodzie. Ponadto, w odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu, Komisja i ECHA były w stanie wykazać jedynie, że podczas procedury klasyfikacyjnej uwzględniona została rozpuszczalność w wodzie każdego z osobna 16 WWA będących jego składnikami. Co więcej, w odpowiedzi na pytanie Sądu podczas rozprawy Komisja i ECHA wskazały jedynie, że przyjęto, iż wszystkie WWA składające się na CTPHT rozpuszczają się w wodzie, gdyż badanie toksyczności wodnej tej substancji było prowadzone na podstawie jej składników. Rozumowanie takie nie wykazuje jednakże, że uwzględniona została słaba rozpuszczalność tej substancji. Po drugie, należy wskazać, że zgodnie z pkt 1.3 dokumentu referencyjnego najwyższy poziom rozpuszczalności CTPHT w wodzie w odniesieniu do załadowania wynosił 0,0014%. Mając na uwadze niską rozpuszczalność CTPHT w wodzie, Komisja w żaden sposób nie wykazała, że może oprzeć omawianą klasyfikację na założeniu, że wszystkie WWA obecne w CTPHT rozpuszczają się w fazie wody i są dostępne dla organizmów wodnych. Z tabeli 7.6.2 w dokumencie referencyjnym wynika, że 16 WWA składających się na CTPHT stanowi 9,2% tej substancji. Przyjmując, że te WWA rozpuszczają się w wodzie, Komisja zatem w istocie oparła omawianą klasyfikację na założeniu, że 9,2% CTPHT może rozpuszczać się w wodzie. Tymczasem, jak wynika z pkt 1.3 dokumentu referencyjnego, taka wartość nie jest realistyczna, jeżeli wziąć pod uwagę, że najwyższy poziom wynosi 0,0014%”. V. Postępowanie przed Trybunałem 23. W odwołaniu złożonym w dniu 17 grudnia 2015 r. Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi i o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 24. Strona pozwana wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie Komisji kosztami postępowania. Strona pozwana wnosi o obciążenie Komisji kosztami postępowania również w przypadku, gdyby odwołanie zostało uwzględnione. 25. ECHA i GrafTech Iberica, SL, jako interwenienci przed Sądem, odpowiednio, po stronie Komisji i po stronie strony pozwanej, są także stronami postępowania przed Trybunałem. 26. Rządy duński, niemiecki i niderlandzki interweniowały w postępowaniu odwoławczym po stronie Komisji. 27. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. Trybunał oddalił wniosek strony pozwanej o zarządzenie środków tymczasowych, złożony w dniu 24 marca 2016 r., zmierzający do zawieszenia stosowania zaskarżonego rozporządzenia. 28. Komisja, strona pozwana, ECHA oraz rządy duński, niemiecki i niderlandzki złożyły pisma procesowe. Komisja, strona pozwana, ECHA, GrafTech Ibercia SL oraz rządy duński i niemiecki przedstawiły swoje argumenty podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 15 czerwca 2017 r. VI. Ocena 29. Odwołanie Komisji opiera się na trzech zarzutach, które zbadam po kolei. Po pierwsze, Sąd nie uzasadnił wyroku (A). Po drugie, Sąd dopuścił się błędu co do prawa, stwierdzając, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając rozpuszczalności CTPHT jako całości (B). Po trzecie, Sąd przekroczył swoje kompetencje w zakresie badania tej sprawy, tym samym dopuszczając się zniekształcenia dowodów (C). A. Zarzut pierwszy: brak uzasadnienia 30. Komisja twierdzi, że Sąd uchybił obowiązkowi przedstawienia uzasadnienia, naruszając w ten sposób art. 36 i 53 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tym względzie Komisja uważa, że z zaskarżonego wyroku nie wynika w sposób jasny, czy (i) Komisja niesłusznie zastosowała metodę sumowania (zamiast innej metody, na przykład bezpośredniej klasyfikacji), czy też (ii) Komisja zastosowała metodę sumowania w niewłaściwy sposób. 31. Nie zgadzam się, że zaskarżony wyrok jest w tym względzie niejasny. 32. Kluczowe punkty zaskarżonego wyroku (pkt 32–34, przytoczone w pkt 22 powyżej) jasno stwierdzają, że Komisja zastosowała metodę sumowania w niewłaściwy sposób. 33. Punkt 30 zaskarżonego wyroku stwierdza, że Komisja „nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia wszystkich istotnych czynników i okoliczności, aby w należyty sposób wziąć pod uwagę stosunek, w jakim 16 WWA stanowi część CTPHT, oraz skutki chemiczne tej obecności”. 34. Sąd odnosi się zatem do braku uwzględnienia przez Komisję wszystkich istotnych czynników, co pozwoliłoby na prawidłową ocenę chemicznych skutków składników CTPHT. To odniesienie do oceny składników jasno wskazuje, że Sąd zwraca uwagę na problemy dotyczące sposobu, w jaki Komisja zastosowała metodę sumowania (metodę opartą na klasyfikacji składników, a nie substancji jako całości). 35. Punkt 31 zaskarżonego wyroku stanowi: „Zgodnie z pkt 7.6 dokumentu referencyjnego dla celów klasyfikacji CTPHT na podstawie jego składników przyjęto, że wszystkie WWA obecne w CTPHT rozpuszczają się w wodzie, a zatem są dostępne dla organizmów wodnych” (wyróżnienie moje). 36. Innymi słowy, stosując metodę polegającą na klasyfikacji składników – metodę sumowania – Komisja przyjęła założenie dotyczące rozpuszczalności tych składników. 37. W każdym z pkt 32–34 zaskarżonego wyroku Sąd kolejno łączy to założenie z brakiem uwzględnienia przez Komisję rozpuszczalności CTPHT jako całości ( ). Na przykład w pkt 34 Sąd stwierdza: „Mając na uwadze niską rozpuszczalność CTPHT w wodzie, Komisja w żaden sposób nie wykazała, że może oprzeć omawianą klasyfikację na założeniu, że wszystkie WWA obecne w CTPHT rozpuszczają się w fazie wody i są dostępne dla organizmów wodnych” (wyróżnienie moje). 38. To właśnie ten brak uwzględnienia niskiej rozpuszczalności CTHPT jako całości stanowił oczywisty błąd w ocenie uzasadniający stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonego rozporządzenia. 39. Z powyższego wynika, że obawa Sądu dotyczy sposobu zastosowania metody sumowania, nie zaś samego wyboru tej metody. 40. Zatem Sąd nie uchybił obowiązkowi uzasadnienia. Proponuję więc oddalić zarzut pierwszy odwołania jako bezzasadny. 41. W charakterze uwagi końcowej wskazuję, że kwestia, czy Sąd słusznie stwierdził, że Komisja była prawnie zobowiązana uwzględnić rozpuszczalność CTPHT, stosując metodę sumowania, stanowi kwestię prawa materialnego (do której ustosunkuję się, omawiając zarzut drugi poniżej). Nie jest to kwestia prawidłowego uzasadnienia wyroku Sądu, a zatem nie ma znaczenia dla zarzutu pierwszego. B. Zarzut drugi: wybór metody klasyfikacji lub jej niewłaściwe zastosowanie 1.  Część pierwsza: niewłaściwa metoda 42. W zarzucie pierwszym Komisja twierdzi, że zaskarżony wyrok jest niejasny co do tego, czy (i) Komisja niesłusznie zastosowała metodę sumowania lub czy (ii) Komisja zastosowała metodę sumowania w nieprawidłowy sposób. W zarzucie drugim Komisja rozważa kolejno oba te alternatywne rozumienia zaskarżonego wyroku (odpowiednio, w częściach pierwszej i drugiej) i stwierdza, że każde z nich dotknięte jest błędem co do prawa. 43. W świetle mojej odpowiedzi na zarzut pierwszy, która brzmiała, że pierwsza interpretacja sugerowana przez Komisję stanowi nieprawidłowe rozumienie wyroku Sądu, proponuję oddalić część pierwszą zarzutu drugiego jako bezzasadną. 2.  Część druga zarzutu: zastosowanie metody sumowania w nieprawidłowy sposób i) Argumentacja Komisji: metoda sumowania jest wyczerpująca 44. Komisja twierdzi, że przysługuje jej prawo decyzji, czy dostępna jest wystarczająca ilość informacji, aby skorzystać z metody bezpośredniej klasyfikacji, czy też, jeśli nie, z zastosowania zasad pomostowych ( ). Jednakże jeśli już zdecyduje, że nie ma wystarczających informacji, aby zastosować jedną z tych metod, a tym samym postanowi o zastosowaniu metody sumowania, Komisja nie może brać pod uwagę żadnych danych czy dowodów innych niż konkretnie przewidziane w szczegółowych zasadach określających metodę sumowania w załączniku I do rozporządzenia CLP. 45. Komisja wyciąga z tego stwierdzenia cztery wnioski. Po pierwsze, Komisja nie popełniła błędu w ocenie, nie uwzględniając rozpuszczalności CTPHT jako całości przy klasyfikacji tej substancji. W istocie, nie mogła ona uwzględnić rozpuszczalności CTPHT. 46. Po drugie, Komisja nie popełniła błędu w ocenie, przyjmując przy stosowaniu metody sumowania, że odpowiednie WWA obecne w CTPHT rozpuszczają się w wodzie. Założenie to jest nieodłącznie związane z metodą sumowania. 47. Po trzecie, Komisja uwzględniła zawartość procentową i skutki chemiczne obecności odpowiednich składników w CTPHT, tak jak wynika to z wymogów metody sumowania i orzecznictwa (przytoczonego w pkt 29 zaskarżonego wyroku). 48. Po czwarte, Sąd niesłusznie stwierdził, że aby zastosować metodę sumowania, odpowiednie składniki muszą stanowić znaczny procent klasyfikowanej substancji. 49. W odniesieniu do punktu czwartego Sąd nie wskazywał na taki związek i interpretacja zaskarżonego wyroku przez Komisję jest w tym względzie w oczywisty sposób błędna. W istocie, to sama Komisja wysunęła ten argument, w pewnym stopniu na próbę. Nie będę zatem dalej omawiać tego punktu. 50. Podniesione przez Komisję punkty pierwszy, drugi i trzeci powyżej w istocie dotyczą tej samej kwestii. W odniesieniu do punktów pierwszego i trzeciego, w obu przypadkach Komisja w zasadzie nie zgadza się z konkluzją Sądu, że rozpuszczalność CTPHT jako całości była istotnym czynnikiem, który zobowiązana była ona uwzględnić. W odniesieniu do punktu drugiego, zaskarżony wyrok nie krytykuje w istocie samego założenia Komisji, lecz krytykuje raczej fakt nieuwzględnienia rozpuszczalności CTPHT jako całości. 51. Z przyczyn przedstawionych poniżej moim zdaniem Sąd nie naruszył prawa. ii) Co jest „istotnym czynnikiem”, który musi zostać uwzględniony? 52. Kluczową kwestią jest „istotność” danego elementu faktycznego i sposób jej określania. 53. Zaskarżony wyrok ( ) odnosi się do utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym Komisja przed przyjęciem aktu zobowiązana jest wziąć pod uwagę „wszystkie istotne czynniki i okoliczności sytuacji, którą dany akt ma regulować”. Obowiązek ten można z łatwością prześledzić w orzecznictwie Trybunału odnoszącym się do bardziej ogólnej zasady dobrej administracji, która wiąże się z „obowiązkiem zbadania przez właściwą instytucję, przy zachowaniu staranności i bezstronności, wszystkich istotnych kwestii rozpatrywanego przypadku [i] prawem zainteresowanego do przedstawienia swego stanowiska, a także do otrzymania odpowiednio uzasadnionej decyzji” ( ). 54. Nie uważam – i żadna ze stron tak nie twierdzi – aby orzecznictwo to niesłusznie podkreślało, że Komisja ma prawny obowiązek uwzględnienia wszystkich istotnych czynników. Żadna ze stron nie twierdzi również, że Komisja, stosując metodę sumowania, w istocie uwzględniła rozpuszczalność CTPHT jako całości. Spór dotyczy raczej tego, czy rozpuszczalność CTPHT jako całości jest „istotnym czynnikiem”, który musi zostać uwzględniony w kontekście metody sumowania. 55. Na wstępie należy wskazać, że to, czy konkretne dane, raport, ustalenia lub inne tego rodzaju materiały stanowią „istotny czynnik”, powodujący powstanie prawnego obowiązku uwzględnienia go, oraz czy ten istotny czynnik został w praktyce wzięty pod uwagę, jest co do zasady kwestią natury faktycznej. Jedynie Sąd jest zatem właściwy, po pierwsze, w przedmiocie ustalenia okoliczności faktycznych, o ile merytoryczne błędy w ustaleniach nie wynikają ze znajdujących się w aktach dokumentów, które mu przedstawiono, a po drugie, w przedmiocie oceny tego stanu faktycznego ( ). W braku zarzutów dotyczących zniekształcenia faktów ( ) (ponowna) ocena istotności nie mieści się zatem w jurysdykcji Trybunału ( ). 56. Jednakże argumentacja Komisji sprowadza się do twierdzenia, że rozpuszczalność CTPHT jest „nieistotna”, gdyż metoda sumowania nie określa jej jako istotnej. Innymi słowy, Komisja nie ma swobody określania, co stanowi „istotny czynnik”, i ma prawny obowiązek uwzględnienia tych i tylko tych elementów, które zostały wymienione w rozporządzeniu CLP (załącznik I, pkt 4.1.3.5, 4.1.3.5.2 i 4.1.3.5.5). 57. To, czy rozporządzenie CLP w istocie w sposób wyczerpujący określa, co stanowi istotny czynnik – oraz uniemożliwia czy przy tym Komisji uwzględnienie innych czynników – stanowi kwestię prawną. 58. Moim zdaniem Komisja nie jest pozbawiona swobody decyzji w tym zakresie. Musi ona dokonać oceny, czy istnieją inne istotne czynniki, i – zgodnie z powyżej cytowanym w przypisie 11 orzecznictwem – jeśli określi ona takie czynniki, ma prawny obowiązek ich uwzględnienia ( ). 59. Dla podsumowania powyższego i dla pełnej jasności w zakresie omawianego problemu prawnego należy wskazać cztery różne kwestie prawne, które mogą być przedmiotem ewentualnej kontroli sądowej: – czy Komisji przysługuje uprawnienie do wskazania „istotnych czynników” poza tymi wymienionymi we właściwych przepisach; – czy Komisja prawidłowo skorzystała z tego uprawnienia i wskazała czynnik jako istotny; – po wskazaniu istotnego czynnika, czy Komisja w praktyce wypełniła ciążący na niej obowiązek prawny uwzględnienia tego czynnika, korzystając ze swojej swobody decyzji; – czy Komisja w należyty sposób uwzględniła ten czynnik przy ocenie. 60. Tylko pierwsza z powyższych kwestii podlega dyskusji w kontekście części drugiej zarzutu drugiego. iii) Czy Komisji przysługiwała swoboda decyzji? 61. Co do zasady ustawodawstwo Unii może przyznać Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów przy wykluczeniu uwzględnienia pewnych czynników. Oczywistym przykładem może być zakaz uwzględniania zdarzeń, które miały miejsce przed określoną datą. Podobnie możliwe jest nałożenie przez ustawodawstwo Unii na Komisję zadania, które nie będzie wiązało się z przyznaniem żadnej swobody decyzji, na przykład obliczanie tonaży lub płatności pieniężnych przy użyciu wzorów matematycznych. 62. Jednakże nie uważam, aby ten rodzaj sytuacji był porównywalny z sytuacjami takimi jak ta w niniejszej sprawie, obejmującymi (potencjalnie decydujący) etap wysoce skomplikowanej oceny naukowej, gdyż ich charakter bardzo się różni. 63. Jak stwierdził już wcześniej Trybunał, „swoboda decyzji po stronie administracji, która jest niezbędna, aby mogła ona uwzględnić różnorodne, niemożliwe do przewidzenia okoliczności charakteryzujące każdą sprawę, nie jest niezgodna z ogólną zasadą równego traktowania, na którą powołuje się skarżący […]. Ta zasada ogólna nie oznacza, że stosując dany przepis, administracja musi jedynie mechanicznie realizować wcześniej określone zasady i kryteria. Taka interpretacja stałaby w sprzeczności z potrzebą oceny często skomplikowanych rozważań dotyczących okoliczności faktycznych, charakterystycznych dla każdej indywidualnej sprawy” ( ). 64. Chociaż kontekst tego cytatu był zupełnie inny, to ogólny kierunek został trafnie wskazany. Wymaganie od administracji oceny faktów o wysokim stopniu skomplikowania w sytuacji, gdy jest ona związana, mogłoby prowadzić do niesprawiedliwych, a wręcz dziwacznych skutków. 65. Komisja nie twierdzi jednak, że nie przysługuje jej swoboda decyzji w całym procesie oceny, a jedynie w odniesieniu do jego poszczególnych części. 66. Jednakże moim zdaniem analiza ta zawiera jeśli nie wewnętrzną sprzeczność, to co najmniej bardzo nietrafne zestawienie. Z jednej strony Komisja potwierdza, że korzysta z szerokiego marginesu swobody decyzji w odniesieniu do stosowności danej metody klasyfikacji. Z drugiej strony musi ona wziąć pod uwagę każdą metodę podejścia wielopoziomowego w ścisłej hierarchicznej kolejności (metoda klasyfikacji bezpośredniej, zasady pomostowe i metoda sumowania). Ponadto, w przypadku gdy Komisja decyduje się na metodę sumowania, zaprzecza ona, aby przysługiwał jej jakikolwiek margines swobody decyzyjnej w zakresie samego sposobu stosowania tej metody klasyfikacji. Musi ona „mechanicznie” wykonywać zasady tej metody, pozostając ślepa na wszelkie czynniki niewymienione w rozporządzeniu CLP. 67. Nie podzielam tego stanowiska. 68. Po pierwsze i najważniejsze, w argumentacji Komisji nie przekonuje mnie dychotomia pomiędzy (i) szerokim marginesem swobody decyzji przy wyborze właściwej metody a (ii) absolutnym brakiem takiej swobody przy jej stosowaniu. Ze swojej natury oba stadia, czyli wybór i realizacja metody, są częściami jednej i tej samej wysoce skomplikowanej naukowej oceny ryzyka. W praktyce należy oczekiwać, że sumienny administrator najpierw zgromadzi wszystkie dostępne dane. Na podstawie informacji o (nie)wystarczalności poszczególnych elementów tych danych następnie zdecyduje on o wyborze metody, biorąc oczywiście pod uwagę rodzaj danych potrzebnych dla zastosowania każdej metody. 69. Nie mogę wykluczyć, że w przypadkach gdy Komisji przysługuje margines swobody, w całościowym procesie oceny można dopatrzeć się pojedynczych części, w których rzeczywiście nie posiada ona uprawnień dyskrecjonalnych. Jednakże dla rozdzielenia procesu oceny w taki sposób musiałaby istnieć jasna podstawa. W niniejszej sprawie nie widzę takiej podstawy. 70. Chciałbym podkreślić, że w żaden sposób nie sugeruję, iż wartość merytoryczna wyników oceny Komisji jest bez znaczenia. Nie wyrażam żadnej oceny co do (nie)prawidłowości klasyfikacji CTPHT. Wymieniam ten element jedynie dla wykazania swobody decyzyjnej nierozerwalnie związanej z wyborem metody, a tym samym z całościową złożoną oceną naukową. 71. Należy dodać, że w tym konkretnym przypadku w istocie nie jest jasne, że Komisja rzeczywiście rygorystycznie przestrzegała podejścia, które przedstawia. Komisja twierdzi, że musi wziąć pod uwagę każdą metodę w ścisłej hierarchicznej kolejności i nie przysługuje jej w tym zakresie swoboda decyzji. Jednakże wydawałoby się, że w rzeczywistości przy ocenie CTPHT Komisja przeszła od razu od metody pierwszej (klasyfikacja bezpośrednia) do metody trzeciej (metoda sumowania), bez wyraźnego rozważenia i wykluczenia możliwości zastosowania metody drugiej (zasady pomostowe). 72. Ponadto moim zdaniem przynajmniej cztery kolejne elementy potwierdzają, że argumentacja Komisji dotycząca całkowitego braku swobody decyzyjnej nie może zostać przyjęta. 73. Po pierwsze, z samego doboru słów w tekście pkt 4.1.3 załącznika I do rozporządzenia CLP, zatytułowanego „Kryteria klasyfikacji dla mieszanin”, można wywnioskować istnienie pewnej swobody decyzyjnej: „W celu wykorzystania wszystkich dostępnych danych do celów zaklasyfikowania zagrożeń, jakie mieszanina stwarza dla środowiska wodnego, stosuje się w odpowiednich przypadkach” (wyróżnienie moje). 74. Fragment ten następnie opisuje podejście wielopoziomowe do klasyfikacji. We fragmentach załącznika I do rozporządzenia CLP przewidujących skorzystanie z metody sumowania i opisujących komponenty tej metody nie ma żadnej wzmianki, która zabraniałaby uwzględnienia czynników innych niż bezpośrednio wymienione ( ). 75. Rozumiem stanowisko Komisji dotyczące legalności postępowania administracyjnego w tym kontekście, sugerujące, w skrócie, że skoro jest ona organem administracji, to może działać jedynie w granicach wyznaczonych prawem. Ogólnie jest to podejście godne pochwały. Jednakże w tym konkretnym przypadku zarówno językowe, jak i systemowe granice przepisów po prostu nie są tak wąskie, jak przedstawia to Komisja. 76. Po drugie, rozporządzenie CLP ma szerszy kontekst i międzynarodowe pochodzenie. Zgodnie z jego motywem 6: „Rozporządzenie jest następstwem szeregu deklaracji, w których Wspólnota potwierdziła zamiar wniesienia wkładu w globalną harmonizację kryteriów klasyfikacji i oznakowania, nie tylko na szczeblu ONZ, lecz również przez włączenie uzgodnionych na poziomie międzynarodowym kryteriów GHS do prawa wspólnotowego”. 77. Wielopoziomowe podejście do klasyfikacji zagrożeń dla środowiska wodnego odzwierciedla zatem podejście przyjęte na poziomie międzynarodowym przez globalny zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów („GHS”). W istocie, w załączniku I do rozporządzenia CLP znajdują się znaczne fragmenty, które pod względem brzmienia są prawie identyczne z odpowiednimi wytycznymi GHS ( ). 78. Załącznik 9 do GHS jest bardziej kompletny niż pkt 4 załącznika I do rozporządzenia CLP. Moim zdaniem z załącznika 9 wynika jasno, że możliwe jest udzielenie szczegółowych wskazówek, lecz trudno w tej dziedzinie zapewnić zasady, które miałyby zastosowanie w sposób kompletny i mechaniczny. Na przykład załącznik 9 wymienia trudności polegające na „problemach interpretacyjnych” związanych z „trudnymi substancjami”, które obejmują substancje „trudno rozpuszczalne” i „złożone lub wieloskładnikowe” ( ). 79. Przed przejściem do systemu zharmonizowanej klasyfikacji – załącznik 9 do GHS zawiera wprowadzenie, z którego wynika, że „nie może on mieć nadziei na objęcie wszystkich sytuacji, jakie mogą wyniknąć przy klasyfikacji. Powinien zatem być traktowany jako żywy dokument, który częściowo opisuje podstawowe zasady systemu, a więc oparte na zagrożeniu, a nie na ryzyku, oraz stałe kryteria. Musi także, częściowo, stanowić zbiór zgromadzonego doświadczenia w korzystaniu z systemu, aby włączyć interpretacje, które umożliwią stosowanie pozornie ustalonych kryteriów do wielu różnych niestandardowych sytuacji” (wyróżnienie moje) ( ). 80. Jest zatem jasne, że międzynarodowe standardy, które prawodawstwo Unii zamierza włączyć poprzez rozporządzenie CLP, przyjmują znacznie bardziej niejednoznaczne stanowisko. Określają one zasady, i jakkolwiek wskazówki są bardzo szczegółowe, to otwarcie jest uznane, że istnieją trudne przypadki i zawartych w nich zasad nie można uważać za wyczerpujące listy kontrolne. 81. Po trzecie, moim zdaniem istotne jest także spojrzenie szersze niż na indywidualny przypadek i zwrócenie uwagi na całokształt systemu i funkcjonowania rozporządzenia CLP. W niniejszej sprawie Komisja twierdzi, że nie przysługuje jej swoboda decyzji, i na tej podstawie dochodzi do wniosku, że uzasadniona jest najbardziej rygorystyczna klasyfikacja dotycząca zagrożeń. W tym konkretnym przypadku wniosek taki rzeczywiście jest zgodny z celem rozporządzenia CLP, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Powstaje jednak pytanie o inne przypadki, gdy niemożność wzięcia przez Komisję pod uwagę innych istotnych czynników ostatecznie prowadziłaby do przyjęcia niższej klasyfikacji zagrożenia niż ta, która w innym przypadku byłaby uzasadniona. 82. Rzeczywiście, istnieje klasyfikacja „asekuracyjna”, pozwalająca na klasyfikację substancji, które nie zostały zaklasyfikowane w kategoriach toksyczność ostra kategorii 1 dla środowiska wodnego lub toksyczność przewlekła kategorii 1, 2 lub 3 dla środowiska wodnego, a które wzbudzają powody do obaw, w ramach kategorii toksyczność przewlekła 4. Możliwość ta ma na celu osłabienie ryzyka „zbyt niskiej” klasyfikacji. 83. Jednakże moim zdaniem klasyfikacja „asekuracyjna” powinna być traktowana jedynie jako taka. Jeżeli pojawią się bardzo znaczące, istotne czynniki, które poważnie podważą klasyfikację zagrożenia jako „zbyt niską”, będą one musiały zostać uwzględnione w głównej ocenie. 84. Jeżeli rzeczywiście istnieje swoboda decyzji, powinna ona działać w obie strony. Jeżeli pojawią się bardzo znaczące, istotne czynniki, które będą wskazywać, że klasyfikacja zagrożenia jest „zbyt wysoka”, będą one musiały zostać uwzględnione w głównej ocenie. Takie jest też w istocie stanowisko strony pozwanej. 85. Podkreślam, że w powyższych rozważaniach nie ma żadnej mowy o tym, co stanowi „istotny czynnik”, czy też o tym, jaką wagę należy do niego przykładać (zob. pkt 59 powyżej). Są to kwestie do rozwiązania w pierwszej kolejności przez Komisję. W przypadku kontroli sądowej do Sądu należy stwierdzenie, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w tym względzie. 86. Wreszcie, Trybunał badał już sprawę dotyczącą CTPHT. Sprawa T‑93/10, Bilbaína/ECHA (w postępowaniu odwoławczym C‑287/13 P Bilbaína/ECHA) (zwana dalej „Bilbaína I”) ( ), dotyczyła, w zakresie, w jakim ma to znaczenie dla niniejszej sprawy, zidentyfikowania CTPHT jako bardzo trwałej i wykazującej bardzo dużą zdolność do biokumulacji (zwanej dalej „vPvB”). 87. Dla zidentyfikowania substancji jako vPvB Komisja musi postępować zgodnie z wymogami określonymi między innymi w załączniku XIII do rozporządzenia nr 1907/2006. W wersji obowiązującej w tamtym czasie kryteria dla zidentyfikowania substancji jako vPvB były określone w sekcjach 1.1, 1.2 i 1.3 załącznika XIII. W kryteriach tych nie było wzmianki o właściwościach składników substancji. Jednakże CTPHT zostało w istocie zidentyfikowane jako vPvB na podstawie właściwości jego składników. 88. Skarżący powołali się na odstępstwo od kryteriów określonych w załączniku XIII. Sąd przychylił się do argumentów Komisji. W postępowaniu odwoławczym Trybunał utrzymał ów wyrok w mocy, stwierdzając w pkt 34 wyroku Bilbaína I: „Rzeczywiście prawdą jest, że w wersji obowiązującej w dniu przyjęcia zaskarżonej decyzji załącznik XIII do rozporządzenia REACH wyraźnie nie określał, że substancja może zostać zidentyfikowana poprzez uwzględnienie właściwości PBT lub vPvB jej odpowiednich składników. Przeciwnie do twierdzeń strony skarżącej, nie oznacza to jednak, że załącznik XIII do rozporządzenia REACH wykluczał uwzględnienie właściwości PBT lub vPvB odpowiednich składników substancji”. 89. Trybunał potwierdził, że uwzględnienie właściwości składników było ponadto zgodne z celami rozporządzenia. 90. Pomiędzy tymi dwiema sprawami istnieją oczywiste różnice. W szczególności sprawa Bilbaína I dotyczyła rozporządzenia REACH, a nie rozporządzenia CLP. Jednakże w obu powstała ta sama kwestia zasadnicza, a mianowicie: w jakich przypadkach Komisji przysługuje uprawnienie do odejścia od kryteriów oceny substancji określonych w rozporządzeniu i stwierdzenie innych istotnych czynników? W sprawie Bilbaína I Sąd i Trybunał przekonująco oparły potwierdzenie swobody decyzji o stwierdzeniu innych istotnych czynników na: (i) braku jakiegokolwiek sformułowania wykluczającego taką swobodę i (ii) fakcie, że uwzględnienie tych czynników jest zgodne z celami rozporządzenia REACH. 91. Jak wskazałem powyżej, w niniejszej sprawie, podobnie, w załączniku I do rozporządzenia CLP brak jest jakiegokolwiek sformułowania, które w sposób jasny wykluczałoby stwierdzenie innych istotnych czynników przy stosowaniu metody sumowania. 92. W odniesieniu do celów odsyłam do moich uwag w pkt 81 do 84 powyżej. Jeżeli co do zasady przyjmie się istnienie pewnego zakresu swobody decyzyjnej, trzeba przyjąć, że będzie ona działać w obie strony. Może ona być wykonywana w sposób oczywiście zgodny z kierunkiem celów rozporządzenia, skutkujący wyższą, surowszą klasyfikacją ze względu na zagrożenie. Jednakże może być także wykonywana w sposób skutkujący niższą, mniej surową klasyfikacją ze względu na zagrożenie. Nie oznacza to, że cele rozporządzenia CLP zostały naruszone, a jedynie oznacza pełniejsze uwzględnienie dostępnych informacji, aby klasyfikacja była jak najbardziej prawidłowa. 93. Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzam, że pod względem prawnym Komisji przysługiwało, zgodnie z rozporządzeniem CLP, uprawnienie do określenia innych istotnych czynników w procesie stosowania metody sumowania. 94. Doszedłszy do tego wniosku, podkreślam jeszcze raz, że te istotne czynniki stanowią kwestię faktyczną, która wobec braku zniekształcenia faktów została ustalona przez Sąd i nie może być ponownie badana przez Trybunał. Ponadto zwracam uwagę, że Sąd w żadnym punkcie nie stwierdził (ani też by nie mógł stwierdzić), że gdyby hipotetycznie Komisja wzięła niską rozpuszczalność CTPHT pod uwagę, to popełniłaby oczywisty błąd, klasyfikując CTPHT jako substancję o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1. To raczej obiektywny brak uwzględnienia przez Komisję tego elementu w jej rozumowaniu, co potwierdził Sąd, był przyczyną stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonego rozporządzenia. 95. Wreszcie powyższa ocena odnosi się do wąskiej kwestii istnienia swobody decyzji w konkretnym kontekście niniejszej sprawy. Chociaż nawiązuje do tej kwestii, nie mówi jednak nic wiążącego na temat zakresu tej swobody w sytuacjach, gdy istotne i szczegółowe wskazówki znajdują się w podstawowym ustawodawstwie. Jest to moim zdaniem istotna kwestia, którą warto zaznaczyć, lecz nie potrzebuje ona omówienia w niniejszej sprawie. iv) Wniosek dotyczący części drugiej zarzutu drugiego 96. W świetle powyższych rozważań nie uważam, aby Sąd naruszył prawo, twierdząc, że Komisja zastosowała metodę sumowania w sposób niewłaściwy, i proponuję, aby część druga zarzutu drugiego została oddalona jako bezzasadna. W odniesieniu do pkt 55 powyżej, w zakresie, w jakim część drugą zarzutu drugiego należy rozumieć jako kwestionowanie dokonanej przez Sąd oceny faktycznej, dotyczącej znaczenia rozpuszczalności CTPHT jako całości, należy ją oddalić jako niedopuszczalną. C. Zarzut trzeci: przekroczenie granic kontroli i zniekształcenie dowodów 97. Komisja twierdzi, że Sąd przekroczył granice kontroli, wykraczając poza ocenę oczywistego błędu i zastępując ocenę Komisji własną oceną, i tym samym dokonał wypaczenia przedstawionych mu dowodów. 98. Co do zasady Komisja twierdzi, że Sąd niesłusznie przywiązywał tak dużą wagę do założenia, że WWA będące składnikami CTPHT rozpuszczają się w wodzie. Był to tylko jeden spośród wielu czynników, na których oparta była ocena naukowa. Ponadto Sąd wyjął ją z kontekstu. 99. Nie zgadzam się z takim stanowiskiem. 100. Uważam, że argumentacja Komisji dotknięta jest błędem polegającym na nieprawidłowym rozumieniu zaskarżonego wyroku. Jak wyjaśniłem w pkt 50 powyżej, Sąd konkretnie nie wytyka Komisji założenia, że składniki CTPHT rozpuszczają się w wodzie. Sąd nie twierdził, że Komisja nie była uprawniona do uczynienia takiego założenia. Obawa Sądu dotyczy tego, że czyniąc to założenie, Komisja nie uwzględniła rozpuszczalności CTPHT jako całości. 101. Na samej tej podstawie trzeci zarzut Komisji powinien zostać oddalony jako bezzasadny. 102. Jednakże w zakresie, w jakim zarzut trzeci można rozumieć jako oznaczający, że Sąd przekroczył granice kontroli poprzez: (i) stwierdzenie, że rozpuszczalność CTPHT jako całości stanowi istotny czynnik, lub (ii) przywiązywanie do tego czynnika zbyt dużej wagi, przedstawiam poniższe uwagi. 103. Po pierwsze, kwestia, czy Komisja ma uprawnienie do stwierdzenia, że rozpuszczalność CTPHT jako całości stanowi istotny czynnik, została omówiona w odniesieniu do części drugiej zarzutu drugiego. Komisji przysługuje to uprawnienie. 104. Po drugie, jak stwierdziłem w pkt 55 powyżej, okoliczność, czy rozpuszczalność CTPHT jako całości jest „istotnym czynnikiem” powodującym powstanie prawnego obowiązku uwzględnienia go, stanowi kwestię faktyczną podlegającą wyłącznej jurysdykcji Sądu, chyba że doszło do przeinaczenia faktów ( ). 105. Komisja twierdzi, że Sąd przeinaczył fakty, wyciągając odniesienie do rozpuszczalności składników CTPHT z kontekstu i nie uwzględniając jego znaczenia w kontekście metody sumowania. Komisja nie twierdzi bezpośrednio, że Sąd przeinaczył fakty, stwierdzając, że rozpuszczalność CTPHT jako całości stanowi istotny czynnik. 106. Jednakże w zakresie, w jakim argumentacja Komisji może być tak rozumiana, wystarczy wskazać, że rozpuszczalność substancji jako całości oczywiście nie jest elementem marginalnym czy drugorzędnym szczegółem. Kilkakrotne odwołania do rozpuszczalności substancji znajdują się w pkt 4 załącznika I do rozporządzenia CLP w odniesieniu do oceny toksyczności substancji dla środowiska wodnego, i jest ona bezpośrednio wskazana jako źródło trudności w przypadku słabej rozpuszczalności ( ). Została ona także dogłębnie omówiona w załączniku 9 do GHS, który został włączony do prawa Unii w szczególności poprzez pkt 4 załącznika I do rozporządzenia CLP ( ). Sąd nie dopuścił się zatem przeinaczenia faktów w odniesieniu do istotności tego czynnika. 107. Po trzecie, w odniesieniu do znaczenia przywiązywanego przez Sąd do rozpuszczalności CTPHT jako całości zwracam tylko uwagę, że zaskarżony wyrok milczy w tym względzie. Z zaskarżonego wyroku nie wynika twierdzenie, że gdyby Komisja uwzględniła rozpuszczalność CTPHT jako całości, to czynnik ten „przeważyłby” nad innymi czynnikami. Sąd stwierdza jedynie, że Komisja popełniła oczywisty błąd, obiektywnie nie uwzględniając rozpuszczalności CTPHT jako całości (zob. także pkt 93 powyżej). 108. W świetle powyższych rozważań jestem zdania, że Sąd nie przekroczył granic kontroli legalności zaskarżonego rozporządzenia i nie dopuścił się przeinaczenia faktów. Z tego względu zarzut trzeci należy oddalić jako bezzasadny. VII. Wnioski 109. Proponuję, aby Trybunał: – oddalił odwołanie jako bezzasadne; – obciążył Komisję jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą i GrafTech Iberica, SL; – obciążył Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i interwenienta ich własnymi kosztami. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5). ( ) Deza, a.s.; Industrial Química del Nalón, SA; Koppers Denmark A/S; Koppers UK Ltd; Koppers Netherlands BV; Rütgers basic aromatics GmbH; Rütgers Belgium NV; Rütgers Poland Sp. z o.o.; Bawtry Carbon International Ltd; Grupo Ferroatlántica, SA; SGL Carbon GmbH; SGL Carbon GmbH; SGL Carbon; SGL Carbon, SA; SGL Carbon Polska S.A.; ThyssenKrupp Steel Europe AG; Tokai erftcarbon GmbH. ( ) Wyrok z dnia 7 października 2015 r., Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja (T‑689/13, niepublikowany, EU:T:2015:767). ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1). ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1). ( ) O którym mowa w art. 76 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1907/2006. ( ) „[…] [A]ni Komisja, ani ECHA nie były w stanie wykazać przed Sądem, że […] Komisja uwzględniła fakt, że […] składniki CTPHT zostały uwolnione z CTPHT jedynie w ograniczonym zakresie i że substancja ta była bardzo stabilna”. „[A]ni opinia RAC o CTPHT, ani dokument referencyjny nie zawierają uzasadnienia, które wykazywałoby, że […] uwzględniono niską rozpuszczalność CTPHT w wodzie […]. Rozumowanie takie nie wykazuje jednakże, że uwzględniona została słaba rozpuszczalność tej substancji”. ( ) Podstawowa klasyfikacja oparta na danych dotyczących podobnych substancji. ( ) Wyrok z dnia 7 października 2015 r., Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja (T‑689/13, niepublikowany, EU:T:2015:767, pkt 24). ( ) Wyroki: z dnia 21 listopada 1991 r., Technische Universität München (C‑269/90, EU:C:1991:438, pkt 14); z dnia 29 marca 2012 r., Komisja/Estonia (C‑505/09 P, EU:C:2012:179, pkt 95). ( ) Artykuł 256 TFUE i art. 58 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. ( ) Komisja w istocie twierdzi, że Sąd zniekształcił przedstawione mu dowody, lecz czyni to oddzielnie w zarzucie trzecim oraz w sposób, który nie ma wpływu na analizę prowadzoną w tym miejscu (zob. w szczególności pkt 104 i 105 poniżej). ( ) Postanowienie z dnia 27 marca 2014 r., Polyelectrolyte Producers Group i in./Komisja (C‑199/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:205, pkt 33–36). ( ) Inną sprawą jest, czy wpływają one na wynik, i co do zasady Komisji przysługuje prawo decyzji w zakresie prowadzenia skomplikowanych ocen naukowych, co znajduje potwierdzenie w tym samym orzecznictwie. ( ) Wyrok z dnia 7 czerwca 1972 r., Brandau/Rada (46/71, EU:C:1972:50, pkt 12–14). Zobacz także podobnie wyrok z dnia 7 maja 1992 r., Rada/Brems (C‑70/91 P, EU:C:1992:201); opinia rzecznika generalnego M. Darmona w sprawie Rada/Brems (C‑70/91 P, niepublikowaną, EU:C:1992:77, s. 2993, 2994). ( ) Zobacz postanowienie z dnia 22 maja 2014 r., Bilbaína de Alquitranes i in./ECHA (C‑287/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:599, pkt 34), gdzie podobny brak wyraźnych ograniczeń został użyty jako argument na poparcie istnienia swobody decyzyjnej (zob. także pkt 90 poniżej). ( ) Załącznik 9 do globalnie zharmonizowanego systemu klasyfikacji i oznakowania chemikaliów (GHS), wydanie czwarte, dostępny pod adresem: https://www.unece.org/fileadmin/DAM/trans/danger/publi/ghs/ghs_rev04/English/ST-SG-AC10-30-Rev4e.pdf. ( ) A9.1.10, zob. także A9.3.5.7 i A9.3.5.10. ( ) A9.1.16. ( ) Wyrok z dnia 7 marca 2013 r., Bilbaína de Alquitranes i in./ECHA (T‑93/10, EU:T:2013:106). Postanowienie z dnia 22 maja 2014 r., Bilbaína de Alquitranes i in./ECHA (C‑287/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:599). ( ) Postanowienie z dnia 27 marca 2014 r., Polyelectrolyte Producers Group i in./Komisja (C‑199/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:205, pkt 33). ( ) Punkt 4.1.2.10 załącznika I, wskazujący trudności z klasyfikacją słabo rozpuszczalnych związków nieorganicznych; pkt 4.1.2.6 i klasyfikacja „asekuracyjna” kategorii 4, o której mowa w pkt 82 i 83 powyżej. Rozpuszczalność stanowi także część definicji „dostępności” zgodnie z pkt 4.1.1.1. ( ) Zobacz pkt 78 powyżej.