C-708/19

WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 10 marca 2021 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Ostateczne cło antydumpingowe – Folia aluminiowa pochodząca z Chin – Nieznacznie zmienione rodzaje folii aluminiowej – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/271 – Dopuszczalność – Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżącą w postępowaniu głównym – Legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności W sprawie C‑708/19 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie, Niemcy) postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 września 2019 r., w postępowaniu: Von Aschenbach & Voss GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: N. Wahl (sprawozdawca), prezes izby, F. Biltgen i L.S. Rossi, sędziowie, rzecznik generalny: G. Pitruzzella, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Von Aschenbach & Voss GmbH – T. Lieber, Rechtsanwalt, – w imieniu rządu włoskiego – G. Palmieri, w charakterze pełnomocnika, którą wspierał G. Albenzio, avvocato dello Stato, – w imieniu Komisji Europejskiej – początkowo M. França, N. Kuplewatzky i K. Blanck, a następnie K. Blanck, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz.U. 2017, L 40, s. 51) (zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”). Wniosek ten złożono w ramach sporu pomiędzy Von Aschenbach & Voss GmbH (zwanym dalej „VA&V”) a Hauptzollamt Duisburg (głównym urzędem celnym w Duisburgu, Niemcy) w przedmiocie zapłaty cła antydumpingowego uiszczonego z tytułu przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chin. Ramy prawne Rozporządzenie podstawowe Obowiązujące w chwili przyjęcia spornego rozporządzenia przepisy regulujące przyjmowanie środków antydumpingowych przez Unię Europejską są zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21) (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”). Artykuł 1 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Zasady ogólne”, stanowi w ust. 4: „Do celów niniejszego rozporządzenia »produkt podobny« oznacza produkt, który jest identyczny, czyli taki, który przypomina pod wszystkimi względami produkt objęty postępowaniem lub, przy braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod każdym względem, ale którego właściwości ściśle odpowiadają właściwościom produktu objętego postępowaniem”. Artykuł 13 tego rozporządzenia, zatytułowany „Obejście środków”, ma następujące brzmienie: „1.   Cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich […] produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak i niemodyfikowanych, lub [a także przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek] nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Cła antydumpingowe nieprzekraczające pozostałych ceł antydumpingowych nałożonych stosownie do art. 9 ust. 5 można rozszerzyć tak, aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Obejście ceł określa się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Unią lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią, wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów, jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2. Praktyka, proces lub prace, o których mowa w akapicie trzecim, polegają między innymi na: a) nieznacznej modyfikacji przedmiotowego towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie regulacje [kody] celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod warunkiem że modyfikacja taka nie zmienia istotnej charakterystyki [istotnych właściwości] tego towaru; […] 3.   Postępowania na mocy niniejszego artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony, w przypadkach gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1. Wszczęcie następuje w drodze rozporządzenia Komisji, które może także nakazać organom celnym poddanie przywozu rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub żądanie gwarancji. Komisja informuje państwa członkowskie, gdy zainteresowana strona lub państwo członkowskie wystąpiły z wnioskiem uzasadniającym wszczęcie postępowania, a Komisja zakończyła jego analizę, lub gdy Komisja samodzielnie ustaliła, że należy wszcząć dochodzenie. Dochodzenia prowadzone są przez Komisję. Komisji mogą towarzyszyć organy celne, a dochodzenia są kończone w ciągu dziewięciu miesięcy. W przypadku gdy ostatecznie ustalone fakty uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Komisja zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3. Rozszerzenie skutkuje począwszy od daty nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu. 4.   Przywożone towary nie podlegają rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 ani środkom, w przypadku gdy handel nimi prowadzą przedsiębiorstwa korzystające ze zwolnień. Wnioski o przyznanie zwolnienia wraz ze stosownymi dowodami przedstawia się w terminach wskazanych we wszczynającym dochodzenie rozporządzeniu Komisji. W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem wykonywane są poza Unią, zwolnienie może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, którzy wykażą, że nie są związani z żadnym z producentów objętych środkiem oraz że uznano, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem wykonywane są wewnątrz Unii, zwolnienie może zostać przyznane importerom, którzy wykażą, że nie są w żaden sposób związani z producentami objętymi środkiem. Zwolnienia te przyznawane są w drodze decyzji Komisji i pozostają w mocy w okresie i na warunkach w niej przewidzianych. Komisja informuje państwa członkowskie, gdy zakończy swoją analizę. Z zastrzeżeniem spełnienia wymagań ustanowionych w art. 11 ust. 4 zwolnienia można przyznać także po zakończeniu dochodzenia prowadzącego do rozszerzenia środków. […] 5.   Przepisy niniejszego artykułu nie wyłączają zwykłego stosowania obowiązujących przepisów dotyczących ceł”. Rozporządzenia antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej i sporne rozporządzenie W następstwie pierwotnego dochodzenia Rada Unii Europejskiej przyjęła w dniu 24 września 2009 r. rozporządzenie (WE) nr 925/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 262, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem pierwotnym”). Zastosowane środki przyjęły postać cła ad valorem nałożonego między innymi na przywóz z Chin w wysokości 30% w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw, z wyjątkiem czterech przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego. Środki te dotyczyły folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale ponadto nie obrobionej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o gramaturze ponad 10 kg, objętej kodem CN ex76071119 (kod TARIC 7607111910), powszechnie nazywanej „folią aluminiową do użytku domowego”. W następstwie przeglądu środków wprowadzonych rozporządzeniem pierwotnym – w związku z ich wygaśnięciem – Komisja w drodze rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2015, L 332, s. 63) postanowiła przedłużyć obowiązywanie środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu pochodzącej z Chin folii aluminiowej do użytku domowego (zwanych dalej „istniejącymi środkami”). W następstwie otrzymanego wniosku Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. 2016, L 144, s. 35). Dochodzenie to dotyczyło konkretnie opisanych w pkt 16 niniejszego wyroku czterech rodzajów folii aluminiowej posiadających takie same istotne właściwości co folia aluminiowa do użytku domowego, do której miały zastosowanie istniejące środki. Trzy pierwsze rodzaje były objęte tym samym kodem CN co odnośny produkt, w przeciwieństwie do rodzaju czwartego, jednak wszystkie miały różne kody TARIC. W wyniku wspomnianego dochodzenia Komisja przyjęła w dniu 16 lutego 2017 r. sporne rozporządzenie, w którym zasadniczo rozszerzyła stosowanie istniejących środków na przywóz tych nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chin, z wyjątkiem produktów przywożonych z przeznaczeniem innym niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Motywy 10, 15, 16, 18 i 20 spornego rozporządzenia, objęte nagłówkiem „Dochodzenie”, mają następujące brzmienie: „(10) Komisja należycie poinformowała o wszczęciu dochodzenia władze [Chińskiej Republiki Ludowej], producentów eksportujących i przedsiębiorców w tym państwie oraz znanych zainteresowanych importerów unijnych i przemysł unijny. […] (15) Następujący producenci eksportujący przedstawili pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne: – Dingsheng Aluminium Group – […] (16) Następujących pięciu unijnych importerów niepowiązanych przesłało pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu: – […] – [VA&V], – […] […] (18) Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących importerów niepowiązanych: – […] – [VA&V], […] (20) Przesłuchania odbyły się między Komisją a wnioskodawcą oraz między Komisją oraz [a] następującymi przedsiębiorstwami: […] oraz [VA&V]”. Motywy 44–47 spornego rozporządzenia, objęte nagłówkiem „Występowanie praktyk obchodzenia środków”, mają następujące brzmienie: „(44) Działalność współpracujących producentów eksportujących została przeanalizowana. Analiza ta potwierdziła istnienie czterech praktyk obchodzenia środków. (45) W przypadku tych czterech praktyk obchodzenia środków dowody przyjęły formę wiadomości e‑mail od chińskich producentów eksportujących, które zawierały wskazówki dla klientów dotyczące sposobu obchodzenia obecnych środków. Różne dowody zawierały również informacje, że takie praktyki zostały faktycznie wdrożone przez niektórych unijnych importerów/użytkowników. (46) Komisja znalazła również potwierdzające dowody podczas weryfikacji jednego ze współpracujących chińskich producentów – Dingsheng Aluminium Group […]. (47) Ponadto w tym samym okresie Dingsheng Aluminium Group sprzedawało do Unii AHF [folię aluminiową do użytku domowego] w rolkach szerszych niż 650 mm. Rolki te były następnie cięte na mniejsze rolki w Unii. Podczas weryfikacji jednego ze współpracujących importerów Komisja ustaliła, że importer ten, mianowicie przedsiębiorstwo [VA&V], przycina w Unii szersze rolki na rolki będące produktem konsumpcyjnym”. Motywy 57–59 spornego rozporządzenia, objęte nagłówkiem „Wniosek”, mają następujące brzmienie: „(57) Na podstawie powyższych ustaleń Komisja uznała, że cła nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem zdefiniowanego w pierwotnym dochodzeniu [a mianowicie folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale ponadto nie obrobionej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o gramaturze ponad 10 kg] były obchodzone poprzez przywóz nieznacznie zmienionego produktu objętego postępowaniem pochodzącego z [Chin]. (58) Dochodzenie wykazało również, że wystąpiła zmiana w strukturze handlu między [Chińską Republiką Ludową] a Unią oraz że nie było wystarczających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia tej zmiany poza nałożonym cłem. (59) Komisja ustaliła również, że wspomniany przywóz wyrządza szkodę oraz że skutki naprawcze cła są osłabiane pod względem cen lub ilości produktu podobnego. Znaleziono również dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości ustalonych wcześniej dla produktu podobnego”. Motywy 81–86 spornego rozporządzenia, objęte nagłówkiem „Wniosek o zwolnienie złożony przez niepowiązanych importerów”, mają następujące brzmienie: „(81) Jeżeli obchodzenie środków ma miejsce w Unii, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego importerzy mogą uzyskać zwolnienie z rozszerzonego cła, jeżeli wykażą, że nie są w żaden sposób powiązani z producentami objętymi środkami. (82) Na tej podstawie otrzymano i przeanalizowano pięć wniosków o zwolnienie złożonych przez niepowiązanych importerów. Jedno z przedsiębiorstw – […] – zaprzestało współpracy w późniejszym okresie. (83) Komisja stwierdziła, że chociaż w niektórych przypadkach ostateczne zakończenie procesu (wzdłużne cięcie folii na mniejsze rolki) ma miejsce w Unii, nieznaczna modyfikacja produktu objętego postępowaniem odbywa się poza Unią, a mianowicie w [Chinach]. Na tej podstawie Komisja uznała, że nie można przyznać zwolnień importerom niepowiązanym. (84) W przypadku trzech spośród czterech współpracujących przedsiębiorstw stwierdzono, że były one rzeczywistymi importerami odsprzedającymi produkt objęty dochodzeniem bez przetwarzania. Przedsiębiorstwa te nie mogą zatem uzyskać zwolnienia z rozszerzonego cła na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Tylko jedno z przedsiębiorstw – [VA&V] – dokonuje przywozu produktu objętego dochodzeniem z [Chin] w postaci folii aluminiowej do użytku domowego w rolkach przekraczających 650 mm i dalej przetwarza ten produkt. Folia jest cięta przed jej sprzedażą klientom przedsiębiorstwa (przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii). (85) Przed wprowadzeniem obecnych [istniejących] środków ustalono, że przedsiębiorstwo [VA&V] dokonywało przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii i odnotowano wyraźną zmianę w strukturze handlu. Ustalenia Komisji nie popierają stanowiska przedsiębiorstwa w sprawie istnienia innych racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia poza nałożeniem cła. Zatem nawet gdyby Komisja uznała ten fakt za wystarczające uzasadnienie, że praktyki obchodzenia środków były dokonywane na terytorium Unii, nie można byłoby przyznać zwolnienia temu przedsiębiorstwu. (86) W związku z tym uznano, że żaden z niepowiązanych importerów nie może zostać zwolniony na mocy art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego”. W tych okolicznościach Komisja doszła w motywie 89 spornego rozporządzenia do wniosku, że „obowiązujące [istniejące] środki antydumpingowe wprowadzone wobec przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z [Chin] powinny zostać rozszerzone na przywóz produktu objętego dochodzeniem pochodzącego z [Chińskiej Republiki Ludowej]”. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 4 spornego rozporządzenia: „1.   Ostateczne cło antydumpingowe stosowane wobec »wszystkich pozostałych przedsiębiorstw«, nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 925/2009 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z [Chin], zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz do Unii: – folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej, objętej obecnie kodem CN ex76071119 (kod TARIC 7607111930), lub – folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzonej, objętej obecnie kodem CN ex76071119 (kod TARIC 7607111940), lub – folii aluminiowej o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej, objętej obecnie kodem CN ex76071119 (kod TARIC 7607111950), lub – folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierającej przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej, objętej obecnie kodem CN ex76071190 (kody TARIC 7607119045 i 7607119080). […] 4.   Produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego [rozszerzonego] cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 unijnego kodeksu celnego”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne VA&V jest przedsiębiorstwem niepowiązanym, z siedzibą w Niemczech, które w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym dokonywało przywozów folii aluminiowej z Chin. W okresie od dnia 21 lipca do dnia 15 września 2016 r. VA&V dokonało w Zollamt Ruhrort (urzędzie celnym w Ruhrort, Niemcy) zgłoszenia sześciu partii folii aluminiowej pochodzącej z Chin w celu dopuszczenia ich do swobodnego obrotu. Przywożone towary zarejestrowano we wspomnianym urzędzie celnym jako „rolki folii aluminiowej, walcowanej, o grubości folii nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości większej niż 650 mm”. Urząd celny w Ruhrort przyjął te zgłoszenia celne i decyzją w sprawie ustalenia przywozowych należności celnych i podatkowych ustalił jedynie cło i podatek obrotowy z tytułu przywozu. Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika jednak, że VA&V, dokonawszy przywozu wspomnianych partii do Unii, zleciło cięcie rolek na szerokość wykorzystywaną do folii aluminiowej do użytku domowego, a mianowicie szerokość nieprzekraczającą 650 mm, przed przystąpieniem do ich sprzedaży swoim klientom, którymi są „przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii”. W związku z tym decyzją z dnia 5 maja 2017 r. w sprawie ustalenia przywozowych należności celnych i podatkowych (zwaną dalej „decyzją z dnia 5 maja 2017 r.”) główny urząd celny w Duisburgu na podstawie spornego rozporządzenia nałożył na VA&V cło antydumpingowe w wysokości 413471 EUR w odniesieniu do owych sześciu partii. VA&V wniosło od tej decyzji odwołanie, które oddalono decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. W konsekwencji VA&V wniosło do Finanzgericht Düsseldorf (sądu ds. finansowych w Düsseldorfie, Niemcy) skargę, żądając uchylenia decyzji z dnia 5 maja 2017 r. i, tytułem ewentualnym, umożliwienia mu wniesienia skargi rewizyjnej. Na poparcie skargi VA&V powołuje się na zarzut nieważności spornego rozporządzenia, na podstawie którego wydano tę decyzję, podnosząc, że rozporządzenie to jest sprzeczne z rozporządzeniem podstawowym. Główny urząd celny w Duisburgu wnosi natomiast o oddalenie skargi, powołując się na uzasadnienie zawarte w decyzji z dnia 2 lutego 2018 r. Sąd odsyłający zastanawia się nad zakresem art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia i jego ewentualną sprzecznością z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że ów art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia rozszerza na folię aluminiową przeznaczoną do dalszego przetwarzania cło antydumpingowe nałożone na folię aluminiową do użytku domowego rozporządzeniem wykonawczym 2015/2384 i przewiduje, że folia aluminiowa przeznaczona do dalszego przetwarzania jest zwolniona z cła antydumpingowego wyłącznie na warunkach określonych w art. 1 ust. 4 spornego rozporządzenia. W tym względzie sąd ten zauważa między innymi, że szczegółowe zasady związane z konkretnym wdrożeniem art. 1 ust. 4 spornego rozporządzenia mają na celu postawienie w niekorzystnej sytuacji importera folii aluminiowej przeznaczonej do dalszego przetwarzania. Ponadto sąd odsyłający zastanawia się, w jaki sposób Komisja doszła do jego zdaniem niewystarczająco uzasadnionego wniosku, że 80% produktów objętych dochodzeniem stanowiły produkty nieznacznie zmienione. Sąd ten zauważa, że jeżeli ową wartość procentową ustalono błędnie, mogło dojść do popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie przy dokonywaniu oceny neutralizacji skutków naprawczych cła antydumpingowego. W konsekwencji art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia byłby nieważny. W tym względzie sąd odsyłający zauważa, że Komisja oparła swoje wnioski na art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, odejmując od całkowitej wielkości wywozu z Chin do Unii ilości folii aluminiowej przeznaczonej do dalszego przetwarzania, pochodzące od współpracujących przedsiębiorstw. Sąd ten wskazuje, że Komisja, stwierdziwszy, iż 20% wywozu z Chin przypadało w każdym razie na folię aluminiową przeznaczoną do dalszego przetwarzania, uznała, że pozostała wielkość odpowiada produktom nieznacznie zmienionym. Wreszcie wspomniany sąd zastanawia się, czy art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia jest nieważny w zakresie, w jakim Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy przyjmowaniu tego rozporządzenia, ze względu na to, że nie zbadała końcowego przeznaczenia w Unii przywożonej folii aluminiowej. Zdaniem tego sądu okoliczności sprawy w postępowaniu głównym nie pozwoliły Komisji na przeprowadzenie takiego badania z uwagi na brak wystarczającego czasu. Sąd odsyłający uważa ponadto, że sporne rozporządzenie dotyczy VA&V bezpośrednio. W tych okolicznościach Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1 ust. 1 [spornego rozporządzenia] jest nieważny, ponieważ narusza art. 13 ust. 1 rozporządzenia [podstawowego] w ten sposób, że przepis ten rozszerzył cło antydumpingowe, które zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym [2015/2384] nałożono na folię aluminiową do użytku domowego, również na folię aluminiową do dalszego przetwarzania i przewiduje jej zwolnienie z cła antydumpingowego wyłącznie na warunkach określonych w art. 1 ust. 4 [spornego rozporządzenia]? 2) Czy art. 1 ust. 1 [spornego rozporządzenia] jest nieważny ze względu na to, że Komisja, wydając to rozporządzenie, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ jej założenie, zgodnie z którym 80% produktów objętych dochodzeniem miały stanowić nieznacznie zmienione produkty, nie jest w wystarczającym stopniu uzasadnione? 3) Czy art. 1 ust. 1 [spornego rozporządzenia] jest nieważny ze względu na to, że Komisja, wydając to rozporządzenie, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie zbadała końcowego przeznaczenia przywożonej folii aluminiowej w Unii Europejskiej?”. W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Komisja podnosi, w oparciu o wyrok z dnia 9 marca 1994 r., TWD Textilwerke Deggendorf (C‑188/92, EU:C:1994:90), że niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny ze względu na to, iż VA&V nie wniosło do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Na wstępie należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż zasada ogólna, która ma na celu zagwarantowanie, aby każdy miał prawo do powołania się, w ramach zaskarżenia niekorzystnego dla niego środka krajowego, na nieważność aktu Unii służącego za podstawę tego środka, nie sprzeciwia się temu, aby prawo to podlegało warunkowi, iż zainteresowany nie miał możliwości bezpośredniego żądania przed sądem Unii stwierdzenia nieważności tego aktu na podstawie art. 263 TFUE. Jednak tylko w przypadku, gdy można stwierdzić, że dana osoba byłaby bez wątpienia uprawniona do wniesienia – w terminie dwóch miesięcy przewidzianym w akapicie szóstym wspomnianego artykułu – skargi o stwierdzenie nieważności danego aktu, osoba ta nie ma prawa powoływać się na nieważność owego aktu przed właściwym sądem krajowym (zob. w szczególności wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 29). Jedynie zatem w przypadku, gdyby można było uznać, że VA&V przysługiwałaby bez wątpienia legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, przedsiębiorstwo to nie miałoby prawa powoływać się na nieważność tego rozporządzenia przed sądem odsyłającym. Jeżeli chodzi o to, czy VA&V mogło w sposób oczywisty wnieść skargę na podstawie art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE na sporne rozporządzenie w zakresie, w jakim stanowi ono akt regulacyjny, który dotyczy tego przedsiębiorstwa bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu tego postanowienia, wystarczy stwierdzić, że to na podstawie decyzji z dnia 5 maja 2017 r. na owo przedsiębiorstwo nałożony został obowiązek zapłaty cła antydumpingowego rozszerzonego przez sporne rozporządzenie. Wynika stąd, że nie można uznać, iż rozporządzenie to w oczywisty sposób nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu wspomnianego postanowienia (zob. w szczególności wyroki: z dnia 18 października 2018 r., Rotho Blaas, C‑207/17, EU:C:2018:840, pkt 38, 39; a także z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 31). Tylko zatem w przypadku, gdyby można było stwierdzić, że sporne rozporządzenie bez wątpienia dotyczy importera takiego jak VA&V bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, nie miałoby ono prawa powoływać się na nieważność tego rozporządzenia przed sądami krajowymi. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału rozporządzenia ustanawiające cło antydumpingowe mają charakter normatywny, ponieważ znajdują zastosowanie do ogółu zainteresowanych podmiotów gospodarczych (wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 33). To samo dotyczy, z tych samych powodów, rozporządzenia takiego jak sporne rozporządzenie, rozszerzającego cło antydumpingowe ze względu na praktyki mające na celu obejście środków. Celem takiego rozporządzenia jest bowiem rozszerzenie zakresu cła antydumpingowego nałożonego pierwotnym rozporządzeniem, takim jak rozporządzenie pierwotne (wyrok z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 34). Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak, że rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe może dotyczyć podmiotu gospodarczego bezpośrednio i indywidualnie (wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 59; a także z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 35). W tym względzie, co się tyczy w pierwszej kolejności kwestii, czy sporne rozporządzenie dotyczyło VA&V bezpośrednio, wystarczy zauważyć, że rozporządzenie to miało bezpośredni wpływ na sytuację prawną VA&V, ponieważ stanowiło podstawę prawną nałożonego na to przedsiębiorstwo cła antydumpingowego. Wynika stąd, że sporne rozporządzenie dotyczyło VA&V bezpośrednio. Co się tyczy w drugiej kolejności kwestii, czy sporne rozporządzenie dotyczyło VA&V indywidualnie, należy przypomnieć, że Trybunał zidentyfikował niektóre kategorie podmiotów gospodarczych, których rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe może dotyczyć indywidualnie, co nie stoi na przeszkodzie temu, aby rozporządzenie to dotyczyło indywidualnie również innych podmiotów ze względu na szczególne cechy wyróżniające te podmioty spośród wszystkich pozostałych osób (wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 59; a także z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 35). Rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe może dotyczyć indywidualnie, po pierwsze, tych producentów i eksporterów danego produktu, którym są zarzucane praktyki dumpingowe, a wykorzystuje się do tego dane dotyczące ich działalności handlowej, po drugie, importerów tego produktu, których ceny odsprzedaży zostały uwzględnione w celu skonstruowania cen eksportowych i których w konsekwencji dotyczą ustalenia odnoszące się do istnienia praktyki dumpingowej, oraz po trzecie, importerów powiązanych z eksporterami danego produktu, w szczególności w wypadku gdy cena eksportowa została obliczona na podstawie cen odsprzedaży na rynku Unii stosowanych przez tych importerów oraz w wypadku gdy samo cło antydumpingowe zostało obliczone w oparciu o te ceny odsprzedaży (wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 60–62 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 36). Należy zatem stwierdzić, że status importera nie może sam w sobie wystarczyć, aby uznać, że rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe dotyczy importera indywidualnie. Takie rozporządzenie dotyczy bowiem importera indywidualnie – nawet jeżeli jest on powiązany z eksporterami danego produktu – wyłącznie wtedy, gdy może on przedstawić dowód, że dane dotyczące jego działalności handlowej zostały wzięte pod uwagę w celu ustalenia praktyk dumpingowych, a w przypadku braku takiego dowodu – gdy może on wykazać inne cechy, które są dla niego szczególne i które odróżniają go od każdej innej osoby (zob. w szczególności wyrok z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 37). Nie można więc wykluczyć, że w przypadku importera danego produktu, wykazującego istnienie pewnych cech, które są dla niego szczególne i które odróżniają go od każdej innej osoby, można uznać, że rozporządzenie rozszerzające cło antydumpingowe ze względu na praktyki związane z obchodzeniem środków, takie jak sporne rozporządzenie, dotyczy go indywidualnie (wyrok z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport, C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 38). W tym względzie należy zauważyć, że – jak wynika w szczególności z motywów 16, 18 i 20 spornego rozporządzenia – VA&V uczestniczyło w dochodzeniu oraz że – jak wynika z motywów 81–86 tego rozporządzenia – Komisja stwierdziła, iż żaden z importerów niepowiązanych, takich jak VA&V, nie mógł skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. I tak Komisja stwierdziła, po pierwsze, że VA&V dokonywało przywozu z Chin objętego dochodzeniem produktu w postaci folii aluminiowej do użytku domowego i dalej przetwarzało ten produkt, a po drugie, że wystąpiła zmiana w strukturze handlu, zaś VA&V nie przedstawiło racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem. W tym kontekście, wbrew temu, co twierdzi VA&V, okoliczność, że żadna „decyzja” przyjęta w formie autonomicznego aktu nie została mu notyfikowana, nie ma znaczenia w zakresie ustalenia, czy istniał akt zaskarżalny, ponieważ z utrwalonego orzecznictwa wynika, że forma, w której wydano akt czy decyzję, co do zasady nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności tego aktu lub tej decyzji. W celu zaklasyfikowania zaskarżonych aktów należy bowiem skupić się na samej istocie tych aktów, jak również na zamiarze ich autorów. W tym względzie aktami zaskarżalnymi są co do zasady akty, które określają w sposób definitywny stanowisko Komisji po zakończeniu postępowania administracyjnego i które zmierzają do wywołania wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy skarżącego, z wyłączeniem aktów tymczasowych służących przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji. W zasadzie nie ma więc wpływu na kwalifikację danego aktu kwestia, czy spełnia on określone wymogi formalne, mianowicie czy został należycie nazwany przez autora aktu, czy jest wystarczająco uzasadniony lub czy wskazuje na przepisy, które stanowią jego podstawę prawną. Tak więc nie ma znaczenia okoliczność, że akt ten nie został określony jako „decyzja” (wyrok z dnia 17 lipca 2008 r., Athinaïki Techniki/Komisja, C‑521/06 P, EU:C:2008:422, pkt 42–44 i przytoczone tam orzecznictwo). W świetle powyższego należy stwierdzić, że sporne rozporządzenie dotyczyło VA&V indywidualnie, a co za tym idzie – VA&V było bez wątpienia uprawnione do wniesienia skargi o stwierdzenie jego nieważności. W niniejszej sprawie VA&V nie wniosło w terminie dwóch miesięcy przewidzianym w art. 263 akapit szósty TFUE skargi na wspomniane rozporządzenie, które opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 lutego 2017 r. W związku z tym, ponieważ VA&V miało bez wątpienia prawo do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, lecz nie skorzystało z tego prawa, nie może ono powoływać się na nieważność owego rozporządzenia na poparcie skargi o uchylenie decyzji z dnia 5 maja 2017 r. Wynika stąd, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:   Złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie, Niemcy) postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.