C-71/07

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. Sprawa C‑71/07 P Franco Campoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Emerytura – Zastosowanie współczynnika korygującego obliczonego na podstawie średnich kosztów utrzymania w państwie miejsca zamieszkania – System przejściowy ustanowiony rozporządzeniem zmieniającym regulamin pracowniczy – Zarzut niezgodności z prawem Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie T‑135/05 Campoli przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku. Odwołanie wzajemne wniesione przez Komisję. Orzeczenie: Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone. Streszczenie 1.        Odwołanie – Odwołanie wzajemne – Przedmiot – Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania głównego – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit drugi, art. 61) 2.        Urzędnicy – Emerytury i renty – Współczynnik korygujący (regulamin pracowniczy, art. 82 ust. 1, 3; załącznik XIII, art. 20 ust. 1, art. 24 ust. 2; rozporządzenie Rady nr 723/2004) 3.        Urzędnicy – Emerytury i renty – Współczynnik korygujący (regulamin pracowniczy, art. 83 ust. 1 akapit pierwszy; załącznik XIII, art. 20; rozporządzenie Rady nr 723/2004) 1.        Z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że każde odwołanie powinno mieć na celu uchylenie wyroku Sądu w całości lub w części, ponieważ Trybunał Sprawiedliwości może w przypadku uchylenia wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji. Tym samym niedopuszczalne jest odwołanie wzajemne mające na celu nie uchylenie zaskarżonego wyroku, lecz stwierdzenie niedopuszczalności odwołania głównego. 2.        Jeden współczynnik korygujący na państwo stosowany do emerytur urzędników może stanowić właściwy wskaźnik dla odzwierciedlenia, w sposób z konieczności przybliżony, kosztów utrzymania w obrębie jednego państwa członkowskiego. W świetle z konieczności przybliżonego charakteru jednego współczynnika korygującego na państwo cel zagwarantowania pewnej równości siły nabywczej wśród byłych urzędników zamieszkujących w różnych państwach członkowskich powinno się w gruncie rzeczy uznać za przestrzegany, o ile ten jeden współczynnik korygujący jest ustalony według kryteriów gwarantujących jego reprezentatywność. Mechanizm obliczania wskaźników korygujących według stosunku pomiędzy kosztami utrzymania w państwie miejsca zamieszkania a kosztami utrzymania w Belgii („metoda krajowa”) odzwierciedla koszty utrzymania w obrębie państwa w sposób co najmniej tak reprezentatywny jak obliczanie wskaźników korygujących według stosunku pomiędzy kosztami utrzymania w stolicy państwa miejsca zamieszkania a kosztami utrzymania w Brukseli („metoda stołeczna”). Ponieważ „metoda krajowa” stanowi tym samym sposób obliczania właściwy dla zapewnienia w miarę możliwości równej siły nabywczej wśród emerytów, prawodawca wspólnotowy nie naruszył zasady równego traktowania, gdy uchwalając rozporządzenie nr 723/2004 zmieniające regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników, zastąpił „metodę stołeczną” „metodą krajową” dla celów ustalenia współczynników korygujących w ramach przejściowego systemu emerytalnego. 3.        Decyzja prawodawcy wspólnotowego o reformie systemu emerytalnego poprzez zniesienie współczynników korygujących stosowanych do uprawnień emerytalnych nabytych począwszy od dnia 1 maja 2004 r., skonkretyzowana w rozporządzeniu nr 723/2004 zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników, nie jest niezgodna z zasadą równego traktowania. O ile prawdą jest, że dawny system emerytalny, oparty na systemie współczynników korygujących, a w rezultacie na pewnej kompensacji siły nabywczej według państwa członkowskiego miejsca zamieszkania emeryta, stanowił właściwy sposób na wprowadzenie w życie tej zasady, o tyle nie można wywnioskować z tego, że każdy inny system jest niezgodny z tą zasadą. W gruncie rzeczy system emerytalny zapewniający równą siłę nabywczą jest jedynie jednym z możliwych sposobów zapewnienia zasady równego traktowania. Zasada ta jest również przestrzegana w ramach systemu, w którym emeryci otrzymują, przy równych składkach, równą emeryturę nominalną. Wprowadzenie minimalnego współczynnika korygującego w wysokości 100% w ramach systemu przejściowego antycypuje jedynie w odniesieniu do części emerytów zniesienie współczynników korygujących przewidziane przez system ostateczny. Ponieważ ostateczny system emerytalny wynikający ze zmienionego regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim nie realizuje już celu zapewnienia pewnej równości siły nabywczej wśród emerytów niezależnie od ich miejsca zamieszkania, jest zgodny z zasadą równego traktowania, to system przejściowy, który jedynie antycypuje wprowadzenie zasady emerytury w „jednej” wysokości dla emerytów, dla których jest to korzystne, nie może stanowić dyskryminacji.