C-745/24

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2025 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Odpowiedź niebudząca jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości – Rolnictwo i rybołówstwo – Produkty ekologiczne – Rozporządzenie (UE) 2018/848 – Artykuł 3 pkt 52 – Pojęcie „znakowania” – Pojęcie „etykiety” – Artykuł 3 pkt 53 – Pojęcie „reklamy” – Artykuł 30 ust. 1 – Produkty opatrzone terminami odnoszącymi się do produkcji ekologicznej – Artykuł 32 ust. 1 lit. a) – Obowiązek wskazania na etykiecie kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania – Brak zastosowania do ulotek reklamowych promujących te produkty W sprawie C‑745/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken, Niemcy) postanowieniem z dnia 24 września 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 października 2024 r., w postępowaniu: Verband Sozialer Wettbewerb eV przeciwko GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: O. Spineanu-Matei, prezeska izby, S. Rodin i N. Piçarra (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: T. Ćapeta, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Verband Sozialer Wettbewerb eV – R. Welzel, Rechtsanwalt, – w imieniu GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG – M. Grube, Rechtsanwalt, – w imieniu Komisji Europejskiej – A. Dawes oraz M. Zerwes, w charakterze pełnomocników, postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 32 ust. 1 lit. a) w związku z art. 3 pkt 52 i 53 oraz art. 30 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. 2018, L 150, s. 1). Wniosek ten został złożony w ramach powództwa o zaniechanie wniesionego przez Verband Sozialer Wettbewerb eV (zwany dalej „VSW”), stowarzyszenie zajmujące się zwalczaniem nieuczciwej konkurencji, przeciwko GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG (zwanej dalej „Globusem”), spółce prowadzącej hipermarkety, mającego na celu zakazanie tej spółce promowania produktów ekologicznych w ulotkach reklamowych bez wskazania kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Ramy prawne Motywy 6, 9, 15, 17 i 73 rozporządzenia 2018/848 mają następujące brzmienie: „(6) Ze względu na cele polityki [Unii Europejskiej] w dziedzinie produkcji ekologicznej, ramy prawne ustanowione dla realizacji tej polityki powinny służyć zapewnieniu uczciwej konkurencji i właściwemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, podtrzymaniu i uzasadnieniu zaufania konsumentów do produktów znakowanych jako ekologiczne i powinny zmierzać do stworzenia takich warunków, w których polityka ta może być kształtowana zgodnie z tendencjami produkcyjnymi i rynkowymi. […] (9) Zważywszy na dynamiczne przemiany w sektorze produkcji ekologicznej, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 [z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. 2007, L 189, s. 1)] wskazano na potrzebę przyszłego przeglądu unijnych przepisów dotyczących produkcji ekologicznej przy uwzględnieniu doświadczeń zdobytych przy stosowaniu tych przepisów. Rezultaty przeglądu dokonanego przez Komisję [Europejską] wskazują, że unijne ramy prawne dotyczące produkcji ekologicznej należy poprawić, tak by zawierały przepisy odpowiadające wysokim oczekiwaniom konsumentów oraz były zrozumiałe przez osoby, do których są skierowane. Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 834/2007 i zastąpić je nowym rozporządzeniem. […] (15) Z projektów badawczych wynika, że zaufanie konsumentów ma zasadnicze znaczenie dla rynku żywności ekologicznej. W dłuższej perspektywie mało wiarygodne normy mogą podważyć zaufanie publiczne i doprowadzić do upadku rynku. Dlatego fundamentem zrównoważonego rozwoju produkcji ekologicznej w Unii powinny być solidne przepisy dotyczące produkcji zharmonizowane na poziomie unijnym i które powinny odpowiadać oczekiwaniom podmiotów i konsumentów, jeżeli chodzi o jakość produktów ekologicznych oraz zgodność z zasadami i przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. […] (17) Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić podstawę zrównoważonego rozwoju produkcji ekologicznej i jej pozytywnych skutków dla środowiska przy zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych i uczciwej konkurencji, tym samym pomagając rolnikom w uzyskaniu należnego dochodu, zapewniając zaufanie konsumentów, chroniąc interes konsumentów oraz wspierając krótkie łańcuchy dostaw i produkcję lokalną. Cele te powinny być realizowane w zgodności z ogólnymi i szczegółowymi zasadami oraz ogólnymi i szczegółowymi przepisami dotyczącymi produkcji mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej. […] (73) Znakowanie produktów rolnych i środków spożywczych powinno podlegać ogólnym przepisom ustanowionym w [rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. 2011, L 304, s. 18)], a w szczególności przepisom, które mają na celu zapobieganie znakowaniu mogącemu dezorientować konsumentów lub wprowadzać ich w błąd. Ponadto w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące znakowania produktów ekologicznych i produktów w okresie konwersji. Powinny one chronić zarówno interesy podmiotów związane z prawidłowym oznakowaniem ich produktów na rynku oraz by podmioty te mogły funkcjonować w warunkach uczciwej konkurencji, jak również interesy konsumentów związane z możliwością podejmowania świadomych wyborów”. Artykuł 1 rozporządzenia 2018/848, zatytułowany „Przedmiot”, stanowi: „Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady produkcji ekologicznej oraz przepisy dotyczące produkcji ekologicznej, związanej z tym certyfikacji, oraz stosowania przy znakowaniu i w materiałach reklamowych oznaczeń odnoszących się do produkcji ekologicznej, a także przepisy dotyczące dodatkowych kontroli oprócz kontroli ustanowionych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 [z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzeniu w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. 2017, L 95, s. 1)]”. Artykuł 3 rozporządzenia 2018/848, zatytułowany „Definicje”, przewiduje w pkt 52 i 53: „52) »znakowanie« oznacza wszelkie słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole odnoszące się do produktu i umieszczane na wszelkich opakowaniach, dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących takiemu produktowi lub odnoszących się do niego; 53) »reklama« oznacza wszelką formę prezentacji produktów w każdej postaci innej niż etykieta, mającą wywrzeć wpływ lub kształtować postawy, przekonania lub zachowania lub mogącą wywierać taki wpływ, w celu bezpośredniego lub pośredniego promowania sprzedaży produktów”. Artykuł 30 tego rozporządzenia, zatytułowany „Stosowanie terminów związanych z produkcją ekologiczną”, ma następujące brzmienie: „1.   Do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe stosowane do ich produkcji opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W szczególności, terminy wymienione w załączniku IV, oraz ich pochodne i wersje skrócone, jak np. »bio« i »eko«, używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terytorium Unii i we wszystkich językach wymienionych w tym załączniku do celów znakowania i reklamy produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, zgodnych z niniejszym rozporządzeniem. 2.   W przypadku produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być używane nigdzie w Unii w żadnym z języków wymienionych w załączniku IV w znakowaniu, materiałach reklamowych ani dokumentach handlowych produktów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem. Ponadto w znakowaniu ani reklamie nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych lub nazwach przedsiębiorstw, ani praktyk, jeżeli mogą one wprowadzić konsumenta lub użytkownika w błąd poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. […]”. Artykuł 32 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Obowiązkowe oznaczenia”, przewiduje: „1.   W przypadku gdy produkty opisywane są terminami, o których mowa w art. 30 ust. 1, w tym produkty znakowane jako produkty w okresie konwersji zgodnie z art. 30 ust. 3: a) na etykiecie umieszcza się również kod organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania; oraz […] 3.   Oznaczenia, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz w art. 33 ust. 3, umieszczane są w eksponowanym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne. […]”. Artykuł 33 tego rozporządzenia, zatytułowany „Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej”, stanowi w ust. 1: „Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być używane w znakowaniu oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem. […]”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Globus, spółka należąca do grupy dystrybucyjnej Globus St. Wendel, prowadzi hipermarkety w Niemczech. W styczniu i lutym 2024 r. spółka ta rozprowadzała w mieście Gera (Niemcy) i w jej okolicach ulotki reklamowe promujące między innymi szereg produktów spożywczych opatrzonych oznaczeniem „bio” i logo produkcji ekologicznej Unii, ale nie towarzyszył im kod organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848. VSW wniósł do Landgericht Saarbrücken (sądu krajowego w Saarbrücken, Niemcy), który jest sądem odsyłającym, powództwo o zaniechanie przeciwko spółce Globus, żądając zakazania jej promowania produktów ekologicznych w ulotkach reklamowych bez podania tego kodu. VSW podniósł, że szerokie pojęcie „znakowania”, o którym mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, do którego odsyła art. 32 ust. 1 tego rozporządzenia, obejmuje zarówno „znakowanie” w ścisłym znaczeniu art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia, jak i „reklamę” w rozumieniu art. 3 pkt 53 tego rozporządzenia. Odesłanie to rozszerza zatem obowiązek wskazania wspomnianego kodu przewidziany w art. 32 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia na reklamę produktów ekologicznych. Wersje językowe angielska i francuska tych przepisów są w tym względzie bardziej wyraźne niż wersja niemiecka. Globus ze swej strony twierdzi, że art. 3 pkt 52 i 53 rozporządzenia 2018/848 wyraźnie rozróżnia znakowanie od reklamy i że art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia nie pozwala na utożsamienie tych dwóch pojęć. Obowiązki dotyczące produktów opisanych jako pochodzące z produkcji ekologicznej powinny mieć zastosowanie wyłącznie do fizycznych przepływów towarów i towarzyszących im dokumentów, z wyłączeniem ulotek reklamowych. W związku z tym wskazanie kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, powinno znajdować się wyłącznie na samym produkcie. Globus dodaje, że gdyby obowiązek ten obejmował ulotki reklamowe takie jak ulotki będące przedmiotem postępowania głównego, jego wykonanie byłoby w praktyce niemożliwe. W chwili opracowania ulotek nie zna ona bowiem jeszcze podmiotu lub podmiotów gospodarczych odpowiedzialnych za dostawę produktów opisanych jako pochodzące z produkcji ekologicznej i nie może zatem zidentyfikować organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, od których podmioty te są zależne. Sąd odsyłający zauważa, że wyrażenie „lub odnoszących się do niego”, zawarte wraz z wyrażeniem „towarzyszących takiemu produktowi” w definicji pojęcia „znakowania” w art. 3 pkt 52 rozporządzenia 2018/848, może, jak twierdzi VSW, obejmować „reklamę” w rozumieniu art. 3 pkt 53 tego rozporządzenia. W zakresie bowiem, w jakim ulotki reklamowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, „odnoszą się” do produktów ekologicznych, które są w nich przedstawione, można je uznać za formę „znakowania”. W celu wyłączenia ulotek reklamowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym z zakresu pojęcia „znakowania” w rozumieniu art. 3 pkt 52 rozporządzenia 2018/848 sąd ten dokonuje rozróżnienia między reklamą ogólną, która jest daleka od danego produktu, a konkretną reklamą, która jest bliska temu produktowi, które to rozróżnienie opiera się w szczególności na art. 32 ust. 3 tego rozporządzenia. Wspomniany sąd wywodzi z przewidzianego w nim obowiązku wpisania informacji, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, w widocznym miejscu w taki sposób, aby były łatwo widoczne, czytelne i nieusuwalne, że ten ostatni przepis odnosi się zazwyczaj do znakowania samego produktu, a nie do reklamy fizycznie od niego oddalonej, takiej jak ulotki. Ponadto sąd odsyłający uważa, że art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, który interpretuje w ten sposób, że „produktom muszą towarzyszyć niezbędne informacje”, nie wymaga, aby ulotki reklamowe, fizycznie oddzielone od opisanych w nim produktów z wyrazami „bio” lub „eko”, wskazywały kod, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, ponieważ konsumenci mogliby uzyskać taką informację przy zakupie tych produktów. Dodaje on, że wniosek ten wynika jasno z angielskiej wersji językowej tego ostatniego przepisu, ponieważ termin „labelling” nie odnosi się do reklamy. Podobnie jak Globus, sąd odsyłający zauważa, że w chwili przygotowania ulotki reklamowej sprzedawca niekoniecznie zna tożsamość podmiotu dostarczającego produkty ekologiczne ani w konsekwencji organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a). W tych okolicznościach Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy wykładni prawa Unii – w szczególności w odniesieniu do rozporządzenia [2018/848] należy dokonywać w ten sposób, że doręczane gospodarstwom domowym konsumentów gazetki reklamowe sieci handlowej, których przedmiotem oprócz szeregu innych towarów są również produkty ekologiczne w rozumieniu [tego rozporządzenia], muszą zawierać informację o kodzie właściwego organu kontrolnego lub właściwej jednostki certyfikującej, a więc jednostki, której podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania? 2) a) Czy wykładni art. 3 pkt 52 rozporządzenia 2018/848 należy dokonywać w ten sposób, że każda »reklama« produktu ekologicznego w rozumieniu art. 3 pkt 53 rozporządzenia 2018/848 stanowi również »znakowanie« tego produktu w rozumieniu art. 3 pkt 52 rozporządzenia 2018/848? b) Czy z art. 32 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 wraz z odesłaniem do art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 wynika obowiązek podawania kodu jednostki certyfikującej również w wypadku reklamy, która jest przestrzennie oddzielona od produktu, jeżeli w znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt jest opisywany za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że chodzi o ekologiczną produkcję żywności? c) Czy powyższe obowiązuje również w wypadku sprzedawcy detalicznego reklamującego produkty producenta, które pochodzą (mogą pochodzić) z różnych fabryk i podlegają różnym jednostkom certyfikującym? d) W wypadku niemożności udzielenia na pytanie drugie lit. a)–c) jednoznacznych odpowiedzi »tak« albo »nie«: według jakich kryteriów należy ewentualnie dokonywać rozróżnienia w sytuacjach, o których mowa w pytaniu drugim lit. a) lub b)?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych Zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem może on w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa lub jeżeli nie pozostawia ona żadnych uzasadnionych wątpliwości. Przepis ten należy zastosować w niniejszej sprawie, ponieważ odpowiedź na pytania zadane przez sąd odsyłający nie pozostawia miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości. Poprzez pytania prejudycjalne, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd ten dąży w istocie do ustalenia, czy art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848 w związku z art. 3 pkt 52 i 53 oraz art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazania kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, nie rozciąga się na ulotki reklamowe fizycznie oddzielone od promowanych w nich produktów ekologicznych. Artykuł 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848 przewiduje we francuskiej wersji językowej obowiązek wskazania na „étiquette” [etykiecie] każdego produktu opatrzonego terminami, o których mowa w art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia, takich jak „bio” lub „eko” kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania. Jak wynika z art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia, „étiquette” [etykieta] we francuskiej wersji językowej („Etikett” i „label” w wersjach językowych, odpowiednio, niemieckiej i angielskiej) stanowi, podobnie jak wszelkie opakowania, dokumenty, materiały informacyjne, pierścienie lub opaski, nośnik lub formę „znakowania”. To ostatnie pojęcie obejmuje znajdujące się na tych nośnikach słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole odnoszące się do produktu. Pojęcie „znakowania” jest zatem zdefiniowane szerzej niż pojęcie „etykiety” i nie pokrywa się z nim. Natomiast w wersjach językowych niemieckiej i angielskiej w art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848 posłużono się, odpowiednio, terminami „Kennzeichnung” i „labelling”, przy czym te dwa terminy odpowiadają pojęciu „znakowania” w rozumieniu art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia, a nie pojęciu „etykiety”. Ponadto pojęcie „reklamy” zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 53 rozporządzenia 2018/848 w wersji w języku francuskim jako „toute présentation de produits à l’attention du public, par tout moyen autre que l’étiquetage, qui vise ou est de nature à influencer et façonner les attitudes, les opinions et les comportements afin de promouvoir directement ou indirectement la vente” [wszelka forma prezentacji produktów w każdej postaci innej niż znakowanie, mająca wywrzeć wpływ lub kształtować postawy, przekonania lub zachowania lub mogąca wywierać taki wpływ, w celu bezpośredniego lub pośredniego promowania sprzedaży produktów]. W szczególności z wyrażenia „par tout moyen autre que l’étiquetage” [w każdej postaci innej niż znakowanie] wynika, że pojęcie „reklamy” w rozumieniu tego przepisu oraz pojęcie „znakowania” w rozumieniu pkt 52 tego artykułu wzajemnie się wykluczają. Niemniej jednak w wersjach językowych niemieckiej i angielskiej art. 3 pkt 53 rozporządzenia 2018/848 wyklucza z pojęcia „reklamy” jedynie, odpowiednio, „Etikett” („mit anderen Mitteln als einem Etikett”) i „label” („by any means other than a label”). Tymczasem, jak wskazano w pkt 21 niniejszego postanowienia, terminy te odpowiadają terminowi „etykieta”, która jest jednym z nośników lub postaci „znakowania” wymienionych w pkt 52 tego artykułu. W świetle brzmienia art. 3 pkt 53 tego rozporządzenia w tych dwóch wersjach językowych sąd odsyłający zauważa, że ulotka reklamowa taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym mogłaby zostać uznana za formę znakowania, ponieważ nawet jeśli nie „towarzyszy” produktowi ekologicznemu, „odnosi się” ona do takiego produktu. Trybunał wielokrotnie orzekał, że sformułowania użytego w jednej wersji językowej przepisu prawa Unii nie można traktować jako jedynej podstawy jego wykładni ani przyznawać mu w tym zakresie pierwszeństwa względem innych wersji językowych. Przepisy prawa Unii należy bowiem interpretować i stosować w sposób jednolity w świetle wersji sporządzonych we wszystkich językach Unii. W przypadku różnicy między poszczególnymi wersjami językowymi tekstu prawa Unii sporny przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi on część (wyroki: z dnia 5 lutego 2015 r., M. i in., C‑627/13 i C‑2/14, EU:C:2015:59, pkt 48, 49; a także z dnia 18 września 2019 r., VIPA, C‑222/18, EU:C:2019:751, pkt 37). W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, że w żadnej z wersji językowych rozporządzenia 2018/848 termin „reklama”, niezależnie od jej formy, nie figuruje wśród nośników lub form znakowania wymienionych w art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia, a mianowicie wśród „opakowań, dokumentów, materiałów informacyjnych, etykiet, pierścieni lub opasek”. W związku z tym brzmienie tego przepisu nie pozwala na zakwalifikowanie „reklamy” jako formy „znakowania” ani na żadne zrównanie tych dwóch pojęć. W drugiej kolejności jednoczesne użycie terminów „znakowanie” i „reklama” w licznych przepisach rozporządzenia 2018/848, w szczególności w jego art. 1, art. 30 ust. 1 i 2, a także w art. 33 ust. 1, wskazuje, że rozporządzenie to wprowadza systematyczne rozróżnienie między tymi dwoma pojęciami, przy czym pierwsze z nich nie może zostać uznane za obejmujące drugie. Wynika z tego, że „reklama” nie może zatem stanowić formy „znakowania” w rozumieniu art. 3 pkt 52 wspomnianego rozporządzenia, jak w sposób szczególnie wyraźny wynika z francuskiej wersji językowej art. 3 pkt 53 tego rozporządzenia, który definiuje ją jako „wszelkie środki inne niż znakowanie”. W trzeciej kolejności, jak zauważa sąd odsyłający, wymóg ustanowiony w art. 32 ust. 3 rozporządzenia 2018/848, zgodnie z którym kod organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, o którym mowa w ust. 1 lit. a) tego artykułu, powinien być umieszczony w eksponowanym miejscu w taki sposób, aby był dobrze widoczny, czytelny i nieusuwalny, odnosi się siłą rzeczy do „znakowania” samego produktu w rozumieniu art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia i wyklucza w ten sposób fizycznie oddzieloną reklamę tego produktu, taką jak ulotki reklamowe rozpatrywane w postępowaniu głównym. W czwartej kolejności, wbrew twierdzeniom VSW, art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2018/848 nie może rozszerzyć pojęcia „znakowania” poza definicję zawartą w art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia. Ów art. 30 ust. 1 ogranicza się bowiem do wyjaśnienia pojęcia „produktu opatrzonego terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej”, zarówno przy znakowaniu, w materiałach reklamowych, jak i w dokumentach handlowych. Dokonane w art. 32 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia odesłanie do wspomnianego art. 30 ust. 1 nie może zatem skutkować rozszerzeniem obowiązku wskazania kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej na każdą reklamę promującą opisany produkt za pomocą terminów odnoszących się do produkcji ekologicznej. W tych okolicznościach wyrażenia „odnoszących się do [tego produktu]” zawartego w art. 3 pkt 52 rozporządzenia 2018/848 nie można interpretować w ten sposób, że włącza ono „reklamę” w zakres pojęcia „znakowania”, ani jako że pozwala ono na rozszerzenie na reklamę obowiązków, które są właściwe dla znakowania. Wykładnię tę potwierdzają cele rozporządzenia 2018/848. Zgodnie z motywami 6, 9, 15, 17 i 73 rozporządzenie to ma na celu zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym produktów ekologicznych oraz utrzymanie zaufania konsumentów do produktów opisanych jako ekologiczne. W tym celu przewidziano w nim jasne przepisy chroniące interesy podmiotów gospodarczych i konsumentów, w szczególności poprzez przepisy dotyczące etykietowania, aby umożliwić podmiotom gospodarczym korzystanie z równych warunków konkurencji, a konsumentom – dokonanie świadomego wyboru (zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2024 r., Herbaria Kräuterparadies II, C‑240/23, EU:C:2024:852, pkt 71, 72). W niniejszej sprawie, jak podkreśliła Komisja, wskazanie na etykiecie produktów ekologicznych kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, ma na celu zapewnienie identyfikowalności kontroli, którym produkty te podlegają na podstawie rozporządzenia 2018/848, zgodnie z określonym w poprzednim punkcie niniejszego postanowienia celem, jakim jest zwiększenie zaufania konsumentów do produktów oznaczonych jako produkty ekologiczne. Tymczasem w celu zapewnienia identyfikowalności tych kontroli wystarczające wydaje się wskazanie tego kodu, czy to na etykiecie produktów ekologicznych, czy też na opakowaniu, dokumencie, materiale informacyjnym, pierścieniu lub opasce, jako nośnikach lub formach znakowania w rozumieniu art. 3 pkt 52 tego rozporządzenia, bez konieczności wskazywania go również w fizycznie oddzielonych reklamach takich produktów. Ponadto, jak zauważyły Globus i Komisja, obowiązek podania tego kodu w każdej reklamie wiązałby się ze znacznymi trudnościami praktycznymi, gdy kilka podmiotów może dostarczać produkt ekologiczny autorowi reklamy. W przypadku takim jak w postępowaniu głównym, dotyczącym ulotek reklamowych, tożsamość podmiotu, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, a tym samym tożsamość organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848, któremu podlega ten podmiot, nie są bowiem co do zasady znane w chwili przygotowywania tych ulotek. W świetle powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/848 w związku z art. 3 pkt 52 i 53 oraz art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazania kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, jakim podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, nie rozciąga się na ulotki reklamowe fizycznie oddzielone od promowanych w nich produktów ekologicznych. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.   Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 w związku z art. 3 pkt 52 i 53 oraz art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia   należy interpretować w ten sposób, że:   obowiązek wskazania kodu organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, jakim podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania, nie rozciąga się na ulotki reklamowe fizycznie oddzielone od promowanych w nich produktów ekologicznych.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.