C-75/24

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2026 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Zarzuty nękania psychicznego w okresach zwolnienia chorobowego – Oddalenie wniosków o udzielenie wsparcia i odszkodowanie – Wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności – Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie – Dopuszczalność – Akty podlegające zaskarżeniu – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie Unii Europejskiej – Wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów W sprawie C‑75/24 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 29 stycznia 2024 r., XH, którą reprezentował P. Nowak, adwokat, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Europejska, którą reprezentowali początkowo I. Melo Sampaio i L. Vernier, w charakterze pełnomocników, a następnie L. Vernier, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), prezeska izby, J. Passer, E. Regan, D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: D. Spielmann, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 maja 2025 r., wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu XH domaga się uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 listopada 2023 r., XH/Komisja (T‑613/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:739), w którym Sąd oddalił jej skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji D/374/20 Komisji Europejskiej z dnia 4 grudnia 2020 r. oddalającej jej wniosek o udzielenie wsparcia (zwanej dalej „decyzją o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia”) i decyzji Ares(2021) 3466486 Komisji z dnia 21 maja 2021 r. dotyczącej skierowania sprawy do komitetu ds. inwalidztwa (zwanej dalej „decyzją o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności”), a po drugie, zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać. Ramy prawne Artykuł 11a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), przewiduje: „1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 urzędnik, wykonując swoje obowiązki, nie może zajmować się, bezpośrednio lub pośrednio, sprawami, które dotyczą go osobiście, w szczególności ze względów rodzinnych lub finansowych, co mogłoby wpłynąć na jego niezależność. 2.   Każdy urzędnik, któremu podczas wykonywania swoich obowiązków zostanie powierzona sprawa określona w ust. 1, niezwłocznie informuje organ powołujący. Organ powołujący podejmuje właściwe środki, w szczególności może zwolnić urzędnika z odpowiedzialności za tę sprawę. 3.   Urzędnik nie może posiadać ani nabywać, bezpośrednio lub pośrednio, udziału w przedsiębiorstwach podlegających instytucji, do której przynależy lub które pozostają w związku z tą instytucją, gdy udział ten jest takiego rodzaju lub ma taki zakres, iż mógłby ograniczyć jego niezależność przy wykonywaniu obowiązków”. Artykuł 12 regulaminu pracowniczego stanowi: „Urzędnik powstrzymuje się od jakichkolwiek działań lub zachowań, które mogłyby szkodzić powadze jego stanowiska”. Artykuł 12a regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „1.   Urzędnicy powstrzymują się od jakichkolwiek form nękania psychicznego oraz molestowania seksualnego. 2.   Fakt nękania psychicznego lub molestowania seksualnego nie może powodować dla urzędnika, który padł jego ofiarą, jakichkolwiek negatywnych skutków ze strony instytucji. Urzędnika, który przedstawił dowody nękania psychicznego lub molestowania seksualnego, nie mogą spotkać ze strony instytucji żadne negatywne skutki, pod warunkiem że działa on w dobrej wierze. 3.   »Nękanie psychiczne« oznacza niewłaściwe zachowanie, które ma miejsce na przestrzeni pewnego okresu, powtarza się lub ma charakter ciągły i obejmuje sposób zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne, gesty lub inne działania podejmowane umyślnie, które mogą godzić w osobowość, godność lub integralność fizyczną lub psychiczną danej osoby. 4.   »Molestowanie seksualne« oznacza zachowania dotyczące płci, które są niepożądane przez osobę, do której są adresowane, a ich celem lub skutkiem jest obraza osoby lub tworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, upokorzenia lub niepokoju w środowisku pracy. Molestowanie seksualne jest traktowane jako dyskryminacja ze względu na płeć”. Zgodnie z art. 21 regulaminu pracowniczego: „Urzędnik, niezależnie od swojej rangi służbowej, wspiera i służy radą swoim przełożonym; odpowiada za wykonywanie powierzonych mu obowiązków. Urzędnik kierujący określonym działem służby jest odpowiedzialny wobec swoich przełożonych za wykonywanie powierzonych mu uprawnień oraz wydanych przez niego poleceń. Odpowiedzialność jego podwładnych nie zwalnia go z jego własnej odpowiedzialności”. Artykuł 24 regulaminu pracowniczego przewiduje: „Unia [Europejska] wspomaga każdego urzędnika, w szczególności w postępowaniach przeciwko osobom dopuszczającym się gróźb, zniewag, zniesławień lub ataków na osobę lub mienie, na jakie on lub członkowie jego rodziny są narażeni ze względu na zajmowane przez niego stanowisko lub pełnione obowiązki. Unia solidarnie rekompensuje urzędnikowi szkody poniesione przez niego w takich przypadkach, o ile urzędnik nie spowodował szkody umyślnie lub przez rażące niedbalstwo i nie był w stanie uzyskać odszkodowania od osoby, która szkodę wyrządziła”. Artykuł 59 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „1.   Urzędnikowi, który wykaże, iż jest niezdolny do wykonywania obowiązków z powodu choroby lub wypadku, przysługuje zwolnienie chorobowe. Powinien on niezwłocznie powiadomić instytucję, w której jest zatrudniony, o swojej niezdolności do wykonywania obowiązków oraz wskazać swoje miejsce pobytu […]. Urzędnik [przebywający na zwolnieniu chorobowym] może każdorazowo zostać zobowiązany do poddania się badaniom lekarskim. Jeżeli badania lekarskiego nie można przeprowadzić z przyczyn zależnych od urzędnika, jego nieobecność uznaje się za nieusprawiedliwioną od dnia, w którym badanie to ma mieć miejsce. Jeżeli w wyniku badania stwierdza się, że urzędnik jest zdolny do wykonywania swoich obowiązków, jego nieobecność, z zastrzeżeniem następnego akapitu, uważana jest za nieusprawiedliwioną od dnia badania. […] 4.   Organ powołujący może skierować do komisji ds. inwalidztwa sprawę każdego urzędnika, który przebywał na zwolnieniu chorobowym dłużej niż 12 miesięcy w dowolnym okresie trzyletnim. […]”. Zgodnie z art. 60 regulaminu pracowniczego: „Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku urzędnik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia przełożonego. Bez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od corocznego urlopu tego urzędnika. Jeśli wykorzystał on już swój coroczny urlop, traci on prawo do wynagrodzenia za okres nieobecności. Jeśli urzędnik zamierza przebywać na zwolnieniu chorobowym w miejscu innym niż miejsce zatrudnienia, musi uzyskać uprzednie zezwolenie organu powołującego”. Artykuł 90 regulaminu pracowniczego przewiduje: „1.   Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu wniosek o wydanie decyzji w jej sprawie. Organ powiadamia zainteresowaną osobę o wydanej decyzji wraz z uzasadnieniem w okresie czterech miesięcy od złożenia wniosku. Jeśli w tym terminie decyzja nie zostanie wydana, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną, przeciwko której można złożyć zażalenie zgodnie z ust. 2. 2.   Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu zażalenie przeciwko aktowi, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki; dotyczy to zarówno przypadku wydania decyzji przez organ powołujący, jak i niezastosowania środka przewidzianego przez niniejszy regulamin pracowniczy […]”. Załącznik II do regulaminu pracowniczego stanowi w art. 7: „Komitet ds. inwalidztwa składa się z trzech lekarzy: – jednego wyznaczonego przez instytucję, w której dany urzędnik jest zatrudniony, – jednego wyznaczonego przez zainteresowanego urzędnika, oraz – jednego wyznaczonego w drodze porozumienia przez tych dwóch lekarzy. Jeżeli zainteresowany urzędnik nie wyznaczy lekarza, wyznacza go wówczas [prezes] Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W przypadku braku możliwości osiągnięcia porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego lekarza w terminie dwóch miesięcy od wyznaczenia drugiego lekarza, trzeci lekarz zostaje wyznaczony przez [prezesa] Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na wniosek jednej z zainteresowanych stron”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 2–34 zaskarżonego wyroku. Do celów niniejszego postępowania można je streścić w podany niżej sposób. Wnosząca odwołanie jest urzędnikiem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF‑u). Do dnia 16 czerwca 2020 r. wnosząca odwołanie zajmowała stanowisko inspektora w wydziale noszącym wcześniej nazwę: Wydział A OLAF‑u. W ramach tego wydziału, jako główny inspektor, zajmowała się w szczególności trzema sprawami będącymi w toku, a mianowicie sprawami E, F i G. W dniu 16 czerwca 2020 r. weszła w życie wewnętrzna reorganizacja OLAF‑u. W następstwie owej reorganizacji oraz z uwzględnieniem wskazanych przez wnoszącą odwołanie preferencji została ona od tego dnia przydzielona do nowego wydziału w ramach OLAF‑u, a mianowicie do wydziału B. Od dnia 2 czerwca do dnia 22 czerwca 2020 r. – w następstwie operacji medycznej – wnosząca odwołanie przebywała na zwolnieniu chorobowym. Zwolnienie to zostało przedłużone na nieprzerwany okres od dnia 23 czerwca do dnia 31 października 2020 r., w drodze zatwierdzenia w informatycznym systemie zarządzania personelem Komisji o nazwie „Sysper 2”, po raz pierwszy w dniu 23 czerwca 2020 r., na okres od tej daty do dnia 10 lipca 2020 r., po raz drugi w dniu 14 lipca, na okres od dnia 11 lipca do dnia 31 lipca 2020 r., po raz trzeci w dniu 4 sierpnia 2020 r., na okres od dnia 1 sierpnia do dnia 31 sierpnia 2020 r., po raz czwarty w dniu 1 września 2020 r., na okres od tej daty do dnia 30 września 2020 r., i po raz piąty w dniu 1 października 2020 r., na okres od tej daty do dnia 31 października 2020 r. W dniu 2 czerwca 2020 r. wnosząca odwołanie wysłała do członków wydziału A wiadomość poczty elektronicznej zawierającą podsumowanie dotyczące sprawy E. W wiadomości tej wskazała, że przebywa na zwolnieniu chorobowym, ale że – ze względów ostrożności i w celu uniknięcia opóźnień – pozostanie w łączności i będzie otwarta na wszelkie kontakty dotyczące wyżej wspomnianych trzech spraw. W dniu 8 czerwca 2020 r. pracownik wydziału A wysłał wiadomość poczty elektronicznej do wnoszącej odwołanie i do kierowniczki wydziału A. Owa wiadomość dotyczyła spraw E, F i G oraz zawierała uwagi i propozycje w zakresie kolejnych etapów. Kierowniczka wydziału A odpowiedziała, że z uwagi na zwolnienie chorobowe wnoszącej odwołanie pracownik ten powinien skonsultować się z przyszłą kierowniczką wydziału C (zwaną dalej „kierowniczką wydziału C”) w celu uzyskania informacji, czy ta ostatnia chce zakończyć przedmiotowe sprawy przed reorganizacją przewidzianą od dnia 16 czerwca 2020 r., czy też chce poczekać na przewidziany po tej dacie powrót wnoszącej odwołanie ze zwolnienia chorobowego. Wspomniany pracownik wydziału A wysłał wiadomość poczty elektronicznej do kierowniczki wydziału C, wraz z kopią do wnoszącej odwołanie i do kierowniczki wydziału A. Wnosząca odwołanie odpowiedziała na tę ostatnią wiadomość, wyjaśniając, że ma nadzieję, że wszystkie sprawy mogą zostać zakończone w najwcześniejszym możliwym terminie, biorąc pod uwagę reorganizację OLAF‑u oraz jej zwolnienie chorobowe. Ponadto wskazała ona, że chociaż przebywa na zwolnieniu, jest otwarta na otrzymanie ostatecznych propozycji dotyczących odnośnych spraw, tak aby mogły one zostać zakończone. W dniu 8 czerwca 2020 r. wnosząca odwołanie wysłała wiadomość poczty elektronicznej do współpracownika pełniącego rolę „osoby zaufania”. W wiadomości tej wnosząca odwołanie poinformowała go o wymianie korespondencji, o której mowa w pkt 17 niniejszego wyroku, i zwróciła się z prośbą o poradę w przedmiocie swojej sytuacji. W tym samym dniu sekretarka wydziału A (zwana dalej „sekretarką wydziału A”) wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej w przedmiocie zmiany jej biura związanej z wewnętrzną reorganizacją OLAF‑u, o której mowa w pkt 14 niniejszego wyroku. W wiadomości tej zapytała wnoszącą odwołanie, czy biorąc pod uwagę swoje zwolnienie chorobowe do dnia 22 czerwca 2020 r., zezwoliłaby osobie trzeciej na zajęcie się przygotowaniem przeniesienia jej rzeczy przed tą datą. W tym samym dniu wnosząca odwołanie odpowiedziała, że woli zająć się tym sama. W dniu 9 czerwca 2020 r. kierowniczka wydziału C odpowiedziała na wiadomości poczty elektronicznej, o których mowa w pkt 17 niniejszego wyroku. W swojej odpowiedzi wskazała, że z uwagi na okoliczności bardzo trudne wydaje jej się zakończenie odnośnych spraw przed dniem 16 czerwca 2020 r. Uściśliła ona, że zakończenie sprawy E wydaje jej się realistyczne w połowie lipca. W dniu 23 czerwca 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej w celu omówienia projektu sprawozdania końcowego w sprawie E. W wiadomości tej poprosiła wnoszącą odwołanie, aby ta zadzwoniła do niej, jeżeli jest dostępna. W tym samym dniu skierowała do wnoszącej odwołanie zaproszenie do udziału, w następnym dniu, a mianowicie w dniu 24 czerwca 2020 r., w spotkaniu za pośrednictwem wideokonferencji. Wnosząca odwołanie odpowiedziała na tę wiadomość poczty elektronicznej w następnym dniu, tj. w dniu 24 czerwca, wskazując, że nadal przebywa na zwolnieniu chorobowym, a owo zaproszenie zbiegło się z wizytą lekarską. Dodała, że będzie jednak dostępna przez cały następny dzień, aby omówić przez telefon odnośną sprawę. W dniu 23 czerwca 2020 r. wnosząca odwołanie wysłała do osoby zaufania wiadomość poczty elektronicznej zawierającą wystosowane przez kierowniczkę wydziału C zaproszenie na spotkanie za pośrednictwem wideokonferencji. W tejże wiadomości poczty elektronicznej wnosząca odwołanie wyjaśniła osobie zaufania, że miała wizytę w szpitalu w trakcie swojego zwolnienia chorobowego i że zaproszenie to wykraczało poza jej możliwości i było sprzeczne z przepisami. Zwróciła się do osoby zaufania z prośbą o „zgłoszenie tego zachowania jako nękania psychicznego”. W dniu 30 czerwca 2020 r. sekretarka wydziału A wysłała do wnoszącej odwołanie drugą wiadomość poczty elektronicznej z pytaniem, czy podjęła decyzję dotyczącą przeniesienia swojego biura. W dniu 1 lipca 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie dwie wiadomości poczty elektronicznej, w których zadała jej pytania dotyczące sprawy E. Wnosząca odwołanie odpowiedziała na nie w dniu 6 lipca 2020 r. W dniu 1 sierpnia 2020 r. wnosząca odwołanie złożyła do właściwego organu powołującego – na podstawie art. 24, 59 i 60 regulaminu pracowniczego – wniosek o udzielenie wsparcia. W swoim wniosku wnosząca odwołanie stwierdziła zasadniczo, że wiadomości poczty elektronicznej, które otrzymała w trakcie zwolnienia chorobowego, stanowiły – ze strony przełożonych lub pracowników OLAF‑u – żądania świadczenia pracy lub natychmiastowego udania się do jej biura w celu przygotowania przeniesienia jej rzeczy, co uznała za próby przerwania lub zakończenia jej zwolnienia chorobowego. W dniu 26 sierpnia 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej zawierającą nowy projekt sprawozdania końcowego w sprawie E. W owej wiadomości kierowniczka wydziału C zapytała wnoszącą odwołanie, po pierwsze, czy zatwierdza treść tego sprawozdania, a po drugie, czy może dokonać weryfikacji w Europejskim Urzędzie Patentowym (EPO). Wnosząca odwołanie odpowiedziała jej, że nadal przebywa na zwolnieniu chorobowym. W drugiej wiadomości poczty elektronicznej kierowniczka wydziału C wyjaśniła, że wysłała pierwszą wiadomość elektroniczną, aby wnosząca odwołanie zajęła się nią po powrocie do pracy. W dniu 28 sierpnia 2020 r. wnosząca odwołanie odpowiedziała jej, wyjaśniając, iż uważa, że nie jest konieczne czekanie na jej powrót z dokończeniem odnośnych sprawozdań. W dniu 31 sierpnia 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej, w której wyjaśniła, że ze względu na znaczne obciążenie pracą ekipy dochodzeniowej, której sprawa dotyczy, nie może przydzielić trzech odnośnych spraw innemu głównemu inspektorowi i że w konsekwencji liczy na wnoszącą odwołanie, że zakończy ona owe sprawy po powrocie ze zwolnienia, zgodnie z tym, co zostało uzgodnione. W tym samym dniu wysłała do wnoszącej odwołanie dwie kolejne wiadomości poczty elektronicznej, zawierające, odpowiednio, zmieniony projekt sprawozdania końcowego w sprawie F i nowy projekt sprawozdania końcowego w sprawie G. W obu tych wiadomościach poczty elektronicznej kierowniczka wydziału C uściśliła, że wnosząca odwołanie powinna się nimi zająć dopiero po powrocie ze zwolnienia chorobowego. W dniu 6 września 2020 r. wnosząca odwołanie odpowiedziała, że jej zwolnienie chorobowe zostało przedłużone i że odnośne sprawy mogą zostać zakończone bez jej udziału. W dniu 7 września 2020 r. wnosząca odwołanie podpisała elektronicznie w oprogramowaniu OLAF‑u do zarządzania treścią (OCM) oświadczenie o wystąpieniu konfliktu interesów, który dotyczy sprawy G. W dniu 8 września 2020 r. kierowniczka wydziału C poinformowała wnoszącą odwołanie, że wyznaczyła nowego inspektora w dwóch z trzech odnośnych spraw. Ponadto wspomniała o konsultacji w sprawie zakończenia, bez udziału wnoszącej odwołanie, trzeciej sprawy, a mianowicie sprawy G. Kierowniczka wydziału C zwróciła się do wnoszącej odwołanie z prośbą o przesłanie jej – w przypadku gdyby w międzyczasie wnosząca odwołanie wróciła ze zwolnienia chorobowego – brakujących informacji w przedmiocie tej trzeciej sprawy. W dniu 11 września 2020 r. wnosząca odwołanie otrzymała wiadomość poczty elektronicznej od współpracownika z wydziału C, w której ten ostatni pogratulował jej wygranej w sprawie, która była rozpoznawana przez Sąd. W dniu 17 września 2020 r. wnosząca odwołanie otrzymała od tego samego współpracownika kolejną wiadomość poczty elektronicznej, zawierającą hiperlink umożliwiający dostęp do wydanego przez Sąd wyroku. W dniu 18 września 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej, w której wskazała, że zapoznała się z oświadczeniem o wystąpieniu konfliktu interesów. Ponadto, w celu podjęcia decyzji w sprawie tego oświadczenia, zwróciła się ona do wnoszącej odwołanie z prośbą o udzielenie dodatkowych informacji w przedmiocie odnośnego konfliktu interesów. Wnosząca odwołanie odpowiedziała na tę prośbę w dniu 20 września 2020 r. W dniu 25 września 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej w celu zawiadomienia jej, że ze względu na wystąpienie konfliktu interesów została ona zwolniona z obowiązku prowadzenia swojej ostatniej sprawy w toku. Kierowniczka wydziału C stwierdziła tym samym, że wnosząca odwołanie nie prowadzi już żadnych spraw w jej wydziale. W dniu 28 października 2020 r. kierownik wydziału HR.AMC.5 Komisji wysłał notatkę do służby medycznej tej instytucji z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności w stosunku do wnoszącej odwołanie. Jako podstawę tego wniosku wskazano okoliczność, że w okresie od listopada 2017 r. do października 2020 r., czyli w okresie trzyletnim, wnosząca odwołanie przebywała na zwolnieniu chorobowym dłużej niż 12 miesięcy. W dniu 4 grudnia 2020 r. właściwy organ powołujący wydał decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia, o którym mowa w pkt 25 niniejszego wyroku. W dniu 28 lutego 2021 r. wnosząca odwołanie złożyła – na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – zażalenie na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia. W dniu 6 maja 2021 r. zorganizowano wideokonferencję między z jednej strony wnoszącą odwołanie a z drugiej strony Biurem Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC) i wydziałem HR.E.2 (Skargi i monitorowanie akt sprawy) Komisji. W dniu 10 maja 2021 r. przesłano wnoszącej odwołanie streszczenie argumentów przedstawionych przez nią podczas owej wideokonferencji. W dniu 11 maja 2021 r. wnosząca odwołanie przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie tego streszczenia i przekazała dokumenty. W dniu 21 maja 2021 r. dyrektorka generalna Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa wydała decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, na mocy której skierowała sprawę wnoszącej odwołanie do komitetu ds. inwalidztwa i – zgodnie z przepisami art. 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego – wyznaczyła lekarza do reprezentowania Komisji. W dniu 31 maja 2021 r. wnosząca odwołanie złożyła – na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – zażalenie na decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności. W dniu 2 lipca 2021 r. organ powołujący wydał decyzję R/138/21 oddalającą zażalenie wnoszącej odwołanie na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia (zwaną dalej „decyzją R/138/21 o oddaleniu zażalenia”) ze względu na brak uprawdopodobnienia zarzutów wnoszącej odwołanie. Ponadto organ powołujący oddalił żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W dniu 30 września 2021 r. organ powołujący wydał decyzję R/301/21 odrzucającą zażalenie wnoszącej odwołanie na decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności (zwaną dalej „decyzją R/301/21 o odrzuceniu zażalenia”), w której stwierdził, że złożone przez wnoszącą odwołanie zażalenie na decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności było niedopuszczalne. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 września 2021 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia i decyzji R/138/21 o oddaleniu zażalenia w tym zakresie, oraz po drugie, decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności i decyzji R/301/21 o odrzuceniu zażalenia w tym zakresie. Ponadto wnosząca odwołanie zwróciła się do Sądu o zasądzenie od Komisji na jej rzecz kwoty 20000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz o nakazanie Komisji przedstawienia szeregu dokumentów wewnętrznych. Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności i decyzji R/301/21 o odrzuceniu zażalenia w tym zakresie wnosząca odwołanie podniosła zasadniczo zarzut naruszenia przez Komisję art. 59 i 90 regulaminu pracowniczego w związku z art. 12a i 24 tego regulaminu. Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia i decyzji R/138/21 o oddaleniu zażalenia w tym zakresie wnosząca odwołanie podniosła cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia przez Komisję art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego, obowiązku dbałości, art. 7 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz zasady dobrej administracji, drugi – naruszenia przez tę instytucję art. 12a, 24, 59 i 60 regulaminu pracowniczego, trzeci – naruszenia przez Komisję art. 59 i 90 regulaminu pracowniczego w związku z art. 12a i 24 tego regulaminu, a czwarty – naruszenia przez Komisję art. 7 i 8 Karty. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił jako bezzasadne żądania stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, a po drugie, decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia. Ponadto Sąd oddalił żądanie odszkodowawcze wnoszącej odszkodowanie oraz jej żądanie dotyczące środków dowodowych. W konsekwencji oddalił on w całości skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie. Żądania stron w postępowaniu odwoławczym Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia i decyzji R/138/21 o oddaleniu zażalenia w tym zakresie; – stwierdzenie nieważności decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności i decyzji R/301/21 o odrzuceniu zażalenia w tym zakresie; – zasądzenie naprawienia poniesionej przez nią szkody; – obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem; oraz – w przypadku gdyby uchylenie zaskarżonego wyroku okazało się niemożliwe – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd. Komisja wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania; oraz – obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty, dotyczące – w przypadku pierwszego – uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie oddalenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, a w przypadku drugiego – owego uzasadnienia w zakresie oddalenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia. W przedmiocie zarzutu pierwszego Argumentacja stron Zarzut pierwszy, który dzieli się co do istoty na pięć części, dotyczy błędnego zakwalifikowania przez Sąd decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności jako aktu przygotowawczego, a zatem niezaskarżalnego przed Sądem. W ramach części pierwszej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie utrzymuje, że zgodnie z orzecznictwem Sądu akt może zostać uznany za „przygotowawczy” tylko wtedy, gdy nie wywołuje on odrębnych skutków prawnych, podczas gdy akty, które wywołują skutki wykraczające poza ramy proceduralne oraz które zmieniają prawa i obowiązki zainteresowanych na płaszczyźnie materialnej, podlegają kontroli sądowej sprawowanej przez Sąd. W konsekwencji w pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył w przekonaniu wnoszącej odwołanie prawo w ten sposób, że nie zastosował tego orzecznictwa. Gdyby bowiem je zastosował, zważywszy, że wszczęcie przez Komisję postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności doprowadziło do ostatecznego i nieodwracalnego ujawnienia danych objętych tajemnicą lekarską, wpływając w ten sposób na prawa wnoszącej odwołanie, Sąd bezsprzecznie doszedłby do wniosku, że decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności należy uznać za akt zmieniający w istotny sposób jej prawa i obowiązki. W ramach części drugiej tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że uznając decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności za akt przygotowawczy, Sąd naruszył prawo, przeinaczył dowody i w istocie nie uwzględnił pewnych okoliczności, które jednak mają charakter rozstrzygający. Po pierwsze, z utrwalonego orzecznictwa wywodzącego się z wyroku z dnia 18 marca 1997 r., Guérin automobiles/Komisja (C‑282/95 P, EU:C:1997:159, pkt 37) wynika, że zgodnie z zasadą dobrej administracji ostateczna decyzja Komisji powinna zostać wydana w rozsądnym terminie. Zważywszy, że w niniejszym przypadku Komisja nie kontynuowała postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, wszczęcie tego postępowania nie służyło już swojemu celowi jako akt przygotowawczy. Po drugie, zważywszy zasadniczo, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowi przejaw nękania psychicznego, decyzję tę należy zdaniem wnoszącej odwołanie uznać za akt zaskarżalny. Po trzecie, ponieważ postępowanie w sprawie orzeczenia niepełnosprawności jest nierozerwalnie związane ze zwolnieniem chorobowym wnoszącej odwołanie, została ona poinformowana o jego wszczęciu dopiero pod koniec maja 2021 r. Ten poważny brak przejrzystości ze strony Komisji nie został uwzględniony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Po czwarte, decyzja R/301/21 o odrzuceniu zażalenia nie pozwoliła na zakończenie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności dotyczącego wnoszącej odwołanie, pozostawiając ją w przedłużonym stanie niepewności, z naruszeniem art. 90 i 59 regulaminu pracowniczego. Po piąte, nie tylko decyzje końcowe mogą wywoływać szkodliwe skutki, gdyż pośrednie skutki niektórych aktów lub działań instytucji Unii mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji zainteresowanej osoby. W konsekwencji nawet gdyby decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowiła akt przygotowawczy, podlegałaby ona zaskarżeniu, ponieważ wywierała negatywny wpływ na status zainteresowanej osoby. W ramach części trzeciej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego nie pozostawia Komisji żadnego zakresu uznania w sytuacji, gdy kieruje ona sprawę do komitetu ds. inwalidztwa. Tymczasem w niniejszym przypadku przewidziany w tym przepisie warunek skierowania sprawy, zgodnie z którym zwolnienia chorobowe danego urzędnika powinny łącznie przekraczać dwanaście miesięcy w okresie trzech lat, nie jest spełniony. Tym samym wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowi akt zaskarżalny, ponieważ było ono niezgodne z prawem, a wręcz stanowiło przejaw nadużycia władzy. W ramach części czwartej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że przeinaczył dowody, nie badając specyficznych aspektów jej sytuacji. Ograniczył się on bowiem do przyjęcia przedstawionej przez Komisję wersji okoliczności faktycznych, nie badając istotnych elementów stanu faktycznego, podczas gdy decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności została oparta na błędnym obliczeniu dni zwolnienia chorobowego, które nie uwzględniało rzeczywistej obecności wnoszącej odwołanie w jej miejscu pracy. W ramach części piątej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie dodaje, nadal w celu wykazania, że Sąd nie zbadał specyficznych aspektów jej sytuacji, że prowadzone przez Komisję w następstwie decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności dochodzenie w przedmiocie jej stanu zdrowia oraz nieprawidłowe zarządzanie przez tę instytucję szczególnie chronionymi danymi medycznymi stanowią naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego i do ochrony jej danych, o których mowa w art. 7 i 8 Karty w związku z art. 59 i 60 regulaminu pracowniczego. Komisja uważa, że zarzut pierwszy jest w części niedopuszczalny, a w części bezzasadny. Ocena Trybunału W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się w istocie na pięć części, wnosząca odwołanie kwestionuje pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku. W pkt 47 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności została wydana na podstawie art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego. Otóż zgodnie z własnym orzecznictwem Sądu decyzja o poddaniu sprawy strony skarżącej komitetowi ds. inwalidztwa jest aktem przygotowawczym, który wpisuje się w ramy postępowania w sprawie przeniesienia w stan spoczynku, i dopiero przy okazji skargi na decyzję wydaną po zakończeniu tego postępowania strona skarżąca może podnieść niezgodność z prawem wcześniejszych aktów, które są z nią ściśle związane. Stosując to orzecznictwo w rozpoznawanej sprawie, Sąd orzekł w pkt 48 zaskarżonego wyroku, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie jest aktem, który ostatecznie określa stanowisko Komisji, lecz stanowi akt przygotowawczy względem decyzji końcowej, która ma zostać wydana po zakończeniu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, i że w konsekwencji decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie stanowi dla wnoszącej odwołanie aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W celu dokonania oceny, czy – jak twierdzi wnosząca odwołanie – Sąd błędnie zakwalifikował decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności jako akt przygotowawczy, należy na wstępie przypomnieć, podobnie jak orzekł Sąd w pkt 45 zaskarżonego wyroku, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż zarówno w ramach specyficznych sporów z zakresu europejskiej służby publicznej, jak i w ramach sporów o charakterze ogólnym, aktami niekorzystnymi i w konsekwencji zaskarżalnymi jako takie są jedynie decyzje wywołujące wiążące skutki prawne mogące wpływać na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej (zob. podobnie wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., CSUE/KF, C‑14/19 P, EU:C:2020:492, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak Sąd przypomniał również w pkt 46 zaskarżonego wyroku, w przypadku aktów bądź decyzji, których wydanie następuje w kilku etapach, w szczególności po zakończeniu postępowania wewnętrznego, aktami zaskarżalnymi są co do zasady jedynie te środki, które w sposób definitywny określają stanowisko instytucji po zakończeniu takiego postępowania, z wyłączeniem środków pośrednich, które służą jedynie przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji (wyrok z dnia 14 lutego 1989 r., Bossi/Komisja, 346/87, EU:C:1989:59, pkt 23; zob. podobnie postanowienie z dnia 7 kwietnia 2005 r., Van Dyck/Komisja, C‑160/04 P, EU:C:2005:207, pkt 32). To w świetle powyższych zasad należy zbadać pięć części zarzutu pierwszego. – W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego W ramach części pierwszej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że w pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając faktu, że wszczęcie przez Komisję postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności doprowadziło do ujawnienia danych objętych tajemnicą lekarską, które naruszało jej prawa, i uznając, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie jest aktem określającym ostatecznie stanowisko Komisji w stosunku do niej, lecz aktem przygotowawczym względem decyzji końcowej, która miała zostać wydana po zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia niepełnosprawności. Zdaniem wnoszącej odwołanie akt można bowiem uznać za „przygotowawczy” tylko wtedy, gdy nie wywołuje on odrębnych skutków prawnych, podczas gdy akty, które wywołują skutki wykraczające poza ramy proceduralne oraz zmieniają prawa i obowiązki zainteresowanych na płaszczyźnie materialnej, podlegają kontroli sądowej sprawowanej przez Sąd. W tym względzie należy jednak zauważyć, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, na mocy której instytucja postanawia poddać przypadek urzędnika ocenie komisji lekarskiej zgodnie z art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego, nie wywołuje sama w sobie żadnego wiążącego skutku prawnego mogącego wpłynąć na interesy zainteresowanej osoby, zmieniając w istotny sposób, a zatem w sposób co najmniej ostateczny, sytuację prawną tego urzędnika. Wniosku tego nie może podważyć okoliczność, że wszczęcie przez Komisję postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności doprowadziło następnie do ostatecznego i nieodwracalnego ujawnienia danych objętych tajemnicą lekarską. Nawet bowiem gdyby uznać, że takie ujawnienie naruszało tajemnicę lekarską, okoliczność ta, która dotyczy zasadności wspomnianego ujawnienia, nie oznacza jednak, że decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności należy uznać za akt niekorzystny w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, ponieważ decyzja ta sama w sobie nie zmieniła w istotny sposób, a zatem w sposób co najmniej ostateczny, sytuacji prawnej wspomnianego urzędnika. Tym samym Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie stanowi dla wnoszącej odwołanie aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2. W związku z tym część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną. – W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego Na poparcie części drugiej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, że przewlekłość postępowania w sprawie stwierdzenia niepełnosprawności skutkowała tym, że decyzja o wszczęciu tego postępowania nie służyła już swojemu celowi jako akt przygotowawczy i że w związku z tym Sąd powinien był uznać ją za akt dla niej niekorzystny, a zatem zaskarżalny. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że – jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 69 niniejszego wyroku – warunkiem, aby dany akt mógł zostać uznany za niekorzystny, jest to, że musi on wywoływać wiążące skutki prawne mogące wpływać na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Tymczasem czas trwania postępowania, nawet zbyt długi, nie może warunkować uznania, że akt, którego przedmiotem jest wszczęcie tego postępowania, należy zakwalifikować jako zmieniający w istotny sposób sytuację prawną skarżącego. W tych okolicznościach Sąd nie naruszył prawa, gdy pominął czas rozpatrywania sprawy przez Komisję przy badaniu, czy decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowi dla wnoszącej odwołanie akt niekorzystny w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi co do istoty, że wydanie decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności jest przejawem nękania psychicznego, w związku z czym w celu umożliwienia jej dochodzenia jej praw decyzję tę należy uznać za dla niej niekorzystną. W tym względzie wystarczy zauważyć, że o ile oczywiście nie można wykluczyć, iż wszczęcie postępowania może stanowić przejaw nękania psychicznego, którego ofiarą jest dana osoba, a w konsekwencji może zostać podniesione w ramach wniosku o udzielenie wsparcia lub wniosku o żądania odszkodowawczego jako istotna okoliczność faktyczna, o tyle okoliczność ta nie oznacza jednak, że decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności należy uznać za akt niekorzystny. Jak bowiem przypomniano w pkt 69 niniejszego wyroku, aby dana decyzja mogła zostać uznana za akt niekorzystny, musi ona zmienić w istotny sposób sytuację prawną jej adresata, a nie – móc wyrządzić mu szkodę. Wbrew temu, co zdaje się sugerować wnosząca odwołanie, taka wykładnia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie temu, aby osoba, która poniosła szkodę właśnie w wyniku wydania takiego aktu, mogła uzyskać naprawienie tej szkody. W przypadku aktu przygotowawczego zainteresowana osoba może bowiem w szczególności wnieść skargę na akt, który zostanie przyjęty po zakończeniu rzeczonego postępowania, i domagać się przy tej okazji naprawienia szkody wynikłej z wszczęcia tego postępowania. Po trzecie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż została ona poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności z opóźnieniem, podczas gdy, po czwarte, decyzja R/301/21 o odrzuceniu zażalenia pozostawiła ją w przedłużonym stanie niepewności, z naruszeniem art. 90 i 59 regulaminu pracowniczego. Należy jednak zauważyć, że wnosząca odwołanie nie wyjaśnia, z jakiego powodu Sąd powinien był uwzględnić te okoliczności. Tymczasem samo abstrakcyjne wskazanie zarzutów w odwołaniu nie spełnia wymogów określonych w art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w art. 169 regulaminu postępowania przed Trybunałem (zob. w szczególności wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., PNB Banka/EBC, C‑100/23 P, EU:C:2025:610, pkt 34). Po piąte, wnosząca odwołanie utrzymuje, że nawet jeśli decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowi akt przygotowawczy, decyzję tę należy jednak uznać za akt zaskarżalny, ponieważ wywiera negatywny wpływ na status zainteresowanej osoby. Taki argument, który pokrywa się z drugim argumentem, nie może zostać uwzględniony, ponieważ – jak przypomniano już w pkt 83 niniejszego wyroku – okoliczność, że przyjęcie aktu może wywołać negatywne skutki w odniesieniu do statusu danej osoby, niekoniecznie oznacza, że akt ten zmienił w istotny sposób, a mianowicie w szczególności w sposób ostateczny, sytuację prawną tej osoby. Po szóste, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył dowody, kwalifikując tę decyzję jako akt przygotowawczy. Niemniej kiedy wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi przeinaczenie dowodów, musi on – pod rygorem niedopuszczalności takiego zarzutu – dokładnie wskazać elementy, które jego zdaniem zostały przeinaczone przez Sąd, i wykazać błędy w analizie, które w jego ocenie doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia (wyrok z dnia 10 września 2024 r., KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 148). Tymczasem w niniejszej sprawie wnosząca odwołanie nie wyjaśnia, jakich dowodów dotyczy ten zarzut i w jaki sposób Sąd miał je przeinaczyć. W tych okolicznościach argument dotyczący przeinaczenia przez Sąd dowodów należy odrzucić jako niedopuszczalny. Część drugą zarzutu pierwszego należy zatem w części odrzucić jako niedopuszczalną, a w części oddalić jako bezzasadną. – W przedmiocie części trzeciej, czwartej i piątej zarzutu pierwszego W ramach części trzeciej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Komisja nie mogła wszcząć względem niej postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, ponieważ łączny czas trwania jej zwolnień chorobowych nie przekraczał dwunastu miesięcy w okresie trzech lat, jak wymaga tego art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego. W ramach części czwartej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył dowody, ponieważ poprzestał na błędnym obliczeniu przez Komisję liczby dni jej zwolnień chorobowych, bez zbadania jej faktycznej obecności w pracy. W ramach części piątej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi w istocie, że Sąd powinien był stwierdzić, iż Komisja naruszyła jej prawo do poszanowania życia prywatnego i naruszyła obowiązek ochrony jej danych osobowych, gwarantowane na mocy art. 7 i 8 Karty. W tym względzie należy przypomnieć, że jak wynika z pkt 67 i 68 niniejszego wyroku, Sąd orzekł, iż decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie stanowi dla wnoszącej odwołanie aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Z tego względu w pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tych okolicznościach, zważywszy, że Sąd nie zbadał co do istoty zgodności z prawem wspomnianej decyzji, części trzecią, czwartą i piątą zarzutu pierwszego, dotyczące owej zgodności z prawem, należy oddalić jako bezskuteczne. W przedmiocie zarzutu drugiego Argumentacja stron Zarzut ten składa się zasadniczo z dwunastu części. W ramach części pierwszej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału naruszenie przez instytucję jasnego przepisu prawa jest kwestią z zakresu porządku publicznego i powinno zostać podniesione przez Sąd z urzędu. Tymczasem w pkt 98 zaskarżonego wyroku Sąd nie uwzględnił należycie tego orzecznictwa. Gdyby bowiem tak było, Sąd powinien był stwierdzić, że rozpatrywane decyzje są sprzeczne z art. 59 i 90 regulaminu pracowniczego, które nie tylko są jasne, ale ponadto mają przymiot norm porządku publicznego. W części drugiej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie stwierdził braku uzasadnienia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia, która jest sprzeczna z wymogami przejrzystości i odpowiedzialności przewidzianymi w art. 59 i 90 regulaminu pracowniczego w związku z art. 41 i 47 Karty. W ramach części trzeciej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że w pkt 97 i 98 zaskarżonego wyroku Sąd popełnił błąd w wykładni i stosowaniu art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. Sąd odrzucił bowiem nowe dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie po złożeniu repliki, podczas gdy dowody te nie były dostępne w chwili wniesienia skargi lub złożenia repliki w postępowaniu w pierwszej instancji. Odrzucenie tych dowodów przez Sąd jest w przekonaniu wnoszącej odwołanie sprzeczne z art. 7, 8 i 47 Karty oraz z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”). W tym względzie wnosząca odwołanie dodaje, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu umożliwienie polubownego rozstrzygnięcia sporów między urzędnikami a administracją, a nie ograniczenie zakresu kontroli sądowej sprawowanej przez sąd Unii. W ramach części czwartej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, po pierwsze, że Komisja powinna była powstrzymać się od wszczynania postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, jako że decyzja o jego wszczęciu spełnia kryteria nękania psychicznego określone w art. 12a regulaminu pracowniczego. Po drugie, zachowanie kierowniczki wydziału C, o którym mowa w pkt 107 i 108 zaskarżonego wyroku, jest zdaniem wnoszącej odwołanie sprzeczne z art. 12 regulaminu pracowniczego, który zobowiązuje urzędników do powstrzymania się od wszelkich działań mogących szkodzić powadze ich stanowiska. W konsekwencji Sąd naruszył prawo poprzez brak zakwalifikowania tego zachowania jako nękania psychicznego w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, pomimo kontekstu i skumulowanych skutków działań podjętych przez tę kierowniczkę wydziału. W ramach części piątej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 86 regulaminu pracowniczego, który przewiduje nałożenie kar dyscyplinarnych na urzędników, którzy nie wywiązują się ze swoich obowiązków, w tym obowiązków określonych w art. 11a, 12 i 12a regulaminu pracowniczego. Zachowanie kierowniczki wydziału C powinno było doprowadzić do wszczęcia dochodzenia na podstawie tych przepisów. W ramach części szóstej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 11a regulaminu pracowniczego, dotyczący konfliktu interesów, i art. 59 tego regulaminu, dotyczący zwolnienia chorobowego. Brak zaradzenia we właściwy sposób niewłaściwemu zachowaniu danej instytucji może również stanowić naruszenie prawa do godności, prawa do poszanowania życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych, które to prawa zostały ustanowione, odpowiednio, w art. 1, 7 i 8 Karty. Wnosząca odwołanie dodaje, że w pkt 107 i 108 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 11 i 21 regulaminu pracowniczego, gdy stwierdził, że dowody na istnienie nękania psychicznego są niewystarczające. Fakt skontaktowania się przez kierowniczkę wydziału C z wnoszącą odwołanie w przedmiocie jednej ze spraw niezwłocznie po złożeniu oświadczenia o wystąpieniu konfliktu interesów i w okresie, gdy nie zostało ono jeszcze zatwierdzone, można uznać w opinii wnoszącej odwołanie za niewłaściwy. W ramach części siódmej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że orzekł, iż ciężar dowodu w zakresie nękania psychicznego spoczywa na ofierze takiego działania, w sytuacji gdy jednocześnie przypomniał w pkt 82–84 zaskarżonego wyroku orzecznictwo, zgodnie z którym w celu zbadania zarzutów nękania psychicznego należy uwzględnić cały kontekst historyczny i każdy wcześniejszy incydent. Podkreślenie przez Sąd w pkt 78–80 zaskarżonego wyroku konieczności uprawdopodobnienia wskazywanego nękania psychicznego jest sprzeczne z ciążącym na danej instytucji obowiązkiem zbadania wszystkich dostępnych informacji i ochrony dobrostanu urzędników, zgodnie z brzmieniem wyroku z dnia 26 marca 2015 r., CN/Parlament (F‑26/14, EU:F:2015:22). W ramach części ósmej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, iż miała ona możliwość nie przychylić się prośby o pomoc wyrażonej przez kierowniczkę wydziału C. W tym względzie Sąd naruszył art. 21 regulaminu pracowniczego, który stanowi, że urzędnik ma obowiązek wspierać swoich przełożonych i służyć im radą oraz że jest odpowiedzialny za wykonywanie powierzonych mu zadań. Wnosząca odwołanie podkreśla, że równolegle przestrzeganie tego przepisu doprowadziło ją do naruszenia art. 11a regulaminu pracowniczego, który broni urzędnikowi prowadzenia sprawy, w której ma on osobisty interes. W ramach części dziewiątej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał w zaskarżonym wyroku odmowy uwzględnienia przez Komisję jej wniosku o elastyczne warunki pracy, a także wielokrotnych wezwań ze strony Komisji do świadczenia dodatkowej pracy poza ramami zatrudnienia, które to wezwania są sprzeczne z ogólnymi zaleceniami Komisji w dziedzinie zdrowia w miejscu pracy. W tym względzie Sąd nie uwzględnił art. 59 i 60 regulaminu pracowniczego. Część dziesiąta zarzutu drugiego dotyczy przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, jakiego miał dopuścić się Sąd. W ramach tej części zarzutu wnosząca odwołanie utrzymuje, że w pkt 113 zaskarżonego wyroku, po pierwsze, Sąd stwierdził, iż zachowanie sekretarki wydziału A było całkowicie racjonalne, a po drugie, przeinaczył sposób postrzegania go przez wnoszącą odwołanie, a konkretnie jej odczucie, że niepokoi się ją podczas zwolnienia chorobowego. W pkt 114 zaskarżonego wyroku Sąd przyjął za dowiedzione, że owa sekretarka nie wiedziała o istnieniu zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie, przeinaczając w ten sposób okoliczności faktyczne, ponieważ sekretarka ta miała ona możliwość poznania wymiaru nieobecności wnoszącej odwołanie, jak wynika to z pkt 9 i 113 zaskarżonego wyroku. Co się tyczy zachowania wspomnianej sekretarki, wnosząca odwołanie wyjaśnia, że odmiennie od tego, co wskazał Sąd w pkt 9, 13, 113 i 114 zaskarżonego wyroku, osoba ta okazała się natarczywa i kontaktowała się z nią w trakcie zwolnienia chorobowego nie tylko dwukrotnie. W pkt 9, 113 i 114 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył zdaniem wnoszącej odwołanie treść załącznika 5 do skargi wniesionej w pierwszej instancji dotyczący korespondencji elektronicznej między sekretarką wydziału A a wnoszącą odwołanie w przedmiocie przeprowadzki jej biura. Korespondencja ta świadczy o aktywnej roli wspomnianej sekretarki w działaniach dotyczących tej przeprowadzki w okresie zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie, a zachowanie to należy uznać za inwazyjne. Wbrew temu, co wynika z pkt 114 zaskarżonego wyroku, wspomniana korespondencja świadczy o tym, że owa sekretarka wiedziała o zwolnieniu chorobowym wnoszącej odwołanie. W pkt 6, 9, 13, 113 i 114 zaskarżonego wyroku Sąd miał przeinaczyć treść stron 313 i 205 dokumentów załączonych do skargi wniesionej w pierwszej instancji, wykazujących, że wnosząca odwołanie poinformowała swoich przełożonych z wyprzedzeniem o potrzebie poddania się leczeniu, w szczególności w wiadomości poczty elektronicznej z dnia 12 maja 2020 r. W pkt 7, 11, 14, 16 i 17 zaskarżonego wyroku Sąd miał przeinaczyć treść załącznika 6 do skargi wniesionej w pierwszej instancji, dotyczący, odpowiednio, wiadomości poczty elektronicznej z dnia8 czerwca 2020 r., wiadomości poczty elektronicznej z dnia 23 i 24 czerwca 2020 r., korespondencji między administracją a wnoszącą odwołanie w sprawie E, wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 sierpnia 2020 r., wiadomości poczty elektronicznej z dnia 8, 26, 28 i 31 sierpnia 2020 r. oraz wiadomości poczty elektronicznej z dnia 6 września 2020 r. Sąd nie uwzględnił załącznika 10 do skargi wniesionej w pierwszej instancji, wykazującego, że w dniu 25 lipca 2020 r. wnosząca odwołanie była nadal odpowiedzialna za trzy sprawy, w których sprawozdania końcowe były w trakcie opracowywania. W pkt 103, 104 i 107 zaskarżonego wyroku Sąd skoncentrował się, jak wskazuje wnosząca odwołanie, na charakterze próśb sformułowanych przez kierowniczkę wydziału C względem wnoszącej odwołanie, nie umieszczając ich w ich kontekście, który świadczy o jej udziale w prowadzeniu kilku spraw. Sąd nie wziął pod uwagę załącznika 3 do skargi wniesionej w pierwszej instancji, dotyczącego dokumentacji medycznej wnoszącej odwołanie i potwierdzającego, że stan jej prawej nogi wymagał zabiegu chirurgicznego, ani załącznika 8 do tej skargi, dotyczącego interwencji osoby zaufania. Ponadto wnosząca odwołanie uważa, że Sąd przeinaczył dowody związane z różnymi zarzutami podniesionymi w jej pismach, odwołując się w pkt 3–29 oraz w pkt 99–111 zaskarżonego wyroku do ogólnego kontekstu, tonu i charakteru wymiany korespondencji między nią a administracją jej wydziału, a w szczególności między nią a kierowniczką wydziału C. Wnosząca odwołanie dodaje, że w pkt 7, 11, 14, 16 i 17 tego wyroku Sąd przeinaczył treść załącznika 6 do skargi wniesionej w pierwszej instancji, nie uwzględniając faktu, że stale przypominała ona członkom swojego zespołu, że przebywa na zwolnieniu chorobowym i że nie chce być zaangażowana w pracę wydziału w tym okresie. Sąd nie wziął również pod uwagę załącznika 10 do skargi wniesionej w pierwszej instancji, co skutkuje w przekonaniu wnoszącej odwołanie tym, że stwierdzenie zawarte w pkt 24 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie miała już sprawy do prowadzenia w swoim wydziale, jest błędne. W części jedenastej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że w pkt 147 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie orzekł, iż korespondencja elektroniczna między kierowniczką wydziału C i sekretarką wydziału A z jednej strony a wnoszącą odwołani, z drugiej strony nie doprowadziła do przekazania informacji osobowych, które mogłoby naruszyć jej prawo do poszanowania życia prywatnego. W ten sposób Sąd błędnie ocenił ochronę życia prywatnego przewidzianą w art. 7 i 8 Karty oraz w odpowiednim orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W tym względzie z wyroku ETPC z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie Libert przeciwko Francji (CE:ECHR:2018:0222JUD000058813, §§ 24, 25) wynika, że kontekst przetwarzania danych osobowych, bez względu na to, czy ma charakter zawodowy, czy inny, nie determinuje sam w sobie wpływu takiego przetwarzania na życie prywatne osoby, której dane dotyczą. Zasadnicze znaczenie ma tutaj charakter samych danych i sposób, w jaki są one związane z tym życiem prywatnym. Wnosząca odwołanie dodaje, że stwierdzenie Sądu zawarte w pkt 143 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym wszelka działalność zawodowa jest automatycznie wyłączona z ochrony życia prywatnego, jest sprzeczne z art. 7 Karty i art. 8 EKPC. Ponadto Sąd miał nie uwzględnić orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego negatywnych i pozytywnych obowiązków umawiających się państw w zakresie ochrony życia prywatnego, wymogu zgodnego z prawem charakteru ingerencji w sferę prywatną, marginesu uznania przysługującego tym państwom w owej dziedzinie, a także wymogu skutecznej ochrony prawnej przed tą ingerencją. Stwierdzeniu dokonanemu przez Sąd w pkt 147 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym kwestia zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie została poruszona w rozpatrywanych wiadomościach poczty elektronicznej wyłącznie w kontekście zawodowym i w sposób mało konkretny, przeczy treść pkt 6, 11, 12 i 15 zaskarżonego wyroku. Wniosek Sądu zawarty w pkt 149 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym „prawo do zdrowia” wnoszącej odwołanie nie zostało naruszone, stanowi naruszenie prawa, ponieważ jest niezgodne z art. 7 i 8 Karty. Wnosząca odwołanie podnosi, że wiadomości poczty elektronicznej i opisane przez nią interakcje, choć miały głównie charakter zawodowy, to jednak wyraźnie wkraczały w jej sferę osobistą, w szczególności w odniesieniu do jej zwolnienia chorobowego i „prawa do zdrowia”. Tymczasem w pkt 5–7, 9, 11, 12 i 15–18 zaskarżonego wyroku Sąd zatarł rozróżnienie między kwestiami zawodowymi i osobistymi. Wnosząca odwołanie twierdzi, że okoliczność, iż jej przełożeni zwracali się do niej w trakcie jej zwolnienia chorobowego, prosząc o udział w prowadzeniu toczących się spraw i w podejmowaniu decyzji dotyczących przeprowadzania biur, jak wskazał Sąd w pkt 6, 7, 9, 11, 16 i 17 zaskarżonego wyroku, zakłóciła prawidłowy przebieg tego zwolnienia i stanowiła ingerencję w jej życie prywatne i „jej potrzeby w zakresie zdrowia”. W ramach części dwunastej zarzutu drugiego, opartej w istocie na wewnętrznie sprzecznym charakterze uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wnosząca odwołanie utrzymuje, że w pkt 100 tego wyroku Sąd skoncentrował się na planie organizacyjnym dotyczącym spraw E, F i G, wskazując, że wnosząca odwołanie nie została poproszona o wykonanie jakiejkolwiek konkretnej pracy. Jednakże stwierdzeniu temu przeczy treść pkt 7, 9 i 10 wspomnianego wyroku, w których mowa jest o większym stopniu zaangażowania wnoszącej odwołanie. W pkt 101 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że wprawdzie w wiadomościach poczty elektronicznej z dnia 1 lipca 2020 r. kierowniczka wydziału C zadała wnoszącej odwołanie pytania dotyczące sprawy E, jednakże, ponieważ odpowiedź na te pytania była oczekiwana dopiero po powrocie wnoszącej odwołanie ze zwolnienia chorobowego, Sąd orzekł, że wpływ tej wiadomości na sferę prywatną wnoszącej odwołanie był mniej istotny. W przekonaniu wnoszącej odwołanie rozważania te są sprzeczne z pkt 14 zaskarżonego wyroku. O ile w pkt 103 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał na skierowane do wnoszącej odwołanie zaproszenie do udziału w wideokonferencji, o tyle podkreślił w pkt 102 tego wyroku, że korespondencja między wnoszącą odwołanie a kierowniczką wydziału C prowadzona była w uprzejmym tonie, co stoi w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi, o których mowa w pkt 11 i 12 wspomnianego wyroku. Co się tyczy wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 i 31 sierpnia 2020 r., Sąd wskazał w pkt 103 zaskarżonego wyroku, że wnosząca odwołanie otrzymała nową wersję sprawozdania do zatwierdzenia, lecz zobowiązana była wykonać tę pracę dopiero po powrocie ze zwolnienia chorobowego. Twierdzeniu temu przeczą rozważania przedstawione w pkt 16 i 17 zaskarżonego wyroku. Co się tyczy kwestii, czy kierowniczka wydziału C wiedziała o przedłużeniach zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie, o których mowa w pkt 105 zaskarżonego wyroku, ustalenie dokonane przez Sąd w pkt 102 tego wyroku pozostaje w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w pkt 11, 16 i 18 tego wyroku. Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 103 i 105 zaskarżonego wyroku błędnie orzekł, iż kierowniczka wydziału C nie była w pełni poinformowana o przedłużeniu jej zwolnienia chorobowego, podczas gdy w pkt 6, 11, 13 i 16 tego wyroku wspomina się o jej wiadomościach dotyczących stanu tego zwolnienia. Ustaleniu dokonanemu w pkt 147 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym żadna dokładna data powrotu wnoszącej odwołanie ze zwolnienia chorobowego nie została wskazana w korespondencji elektronicznej między nią a kierowniczką wydziału C oraz sekretarką wydziału A, przeczy stwierdzenie zawarte w pkt 18 tego wyroku. Komisja wnosi o odrzucenie w części zarzutu drugiego jako niedopuszczalnego, a w części oddalenie go jako bezprzedmiotowego i bezzasadnego. Ocena Trybunału – W przedmiocie części pierwszej i trzeciej zarzutu drugiego W celu zbadania części pierwszej i trzeciej zarzutu drugiego należy na wstępie przypomnieć, że w pkt 97 i 98 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał argument wnoszącej odwołanie podniesiony w jej replice złożonej w postępowaniu w pierwszej instancji, zgodnie z którym decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowiła element ciągłego nękania psychicznego wnoszącej odwołanie. W pkt 98 tego wyroku, na który powołuje się wnosząca odwołanie w tej pierwszej części, Sąd doszedł do wniosku, że z pism procesowych wnoszącej odwołanie nie wynika, by taki argument został wyraźnie sformułowany w skardze wniesionej w pierwszej instancji lub by był związany z zarzutem lub argumentem sformułowanym w skardze. W konsekwencji Sąd uznał ten argument za niedopuszczalny na podstawie art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. W ramach części pierwszej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał z urzędu niezgodności spornych decyzji z art. 59 i 90 regulaminu pracowniczego, podczas gdy zawarte w nich zasady mają przymiot norm porządku publicznego. Artykuł 59 regulaminu pracowniczego dotyczy zwolnienia chorobowego urzędnika i materialnych przesłanek skierowania sprawy przez organ powołujący do komitetu ds. inwalidztwa, podczas gdy art. 90 tego regulaminu dotyczy wydania przez organ powołujący decyzji wobec urzędnika oraz możliwości złożenia przez tego urzędnika zażalenia na akt dla niego niekorzystny. W tym względzie należy przypomnieć, że z przepisów regulujących procedurę przed sądami Unii, w szczególności z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z art. 76 regulaminu postępowania przed Sądem, wynika, że co do zasady strony określają przedmiot sporu i ustalają jego zakres oraz że sąd Unii nie może orzekać ultra petita. O ile niektóre zarzuty mogą lub powinny być podniesione z urzędu, tak jak brak uzasadnienia bądź niedostateczne uzasadnienie danej decyzji, wchodzące w zakres istotnych wymogów proceduralnych, zarzut w przedmiocie zgodności z prawem materialnym rzeczonej decyzji, dotyczący naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem w rozumieniu art. 263 TFUE, może być natomiast rozpatrywany przez sąd Unii tylko wtedy, gdy został podniesiony przez skarżącego (wyrok z dnia 10 grudnia 2013 r., Komisja/Irlandia i in., C‑272/12 P, EU:C:2013:812, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Nie można zatem podnieść z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 59 regulaminu pracowniczego. Co się tyczy art. 90 regulaminu pracowniczego, wnosząca odwołanie nie wyjaśniła, z jakiego powodu sporne decyzje są sprzeczne z tym przepisem i jaki jest dokładny oparty na tym przepisie zarzut, który jej zdaniem Sąd powinien był podnieść z urzędu. Co za tym idzie, ta część jej argumentacji nie spełnia wymogów przedstawionych w pkt 151 niniejszego wyroku i należy ją odrzucić jako niedopuszczalną. Co się tyczy części trzeciej zarzutu drugiego, która dotyczy błędu popełnionego przez Sąd przy wykładni i stosowaniu art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, należy przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. W tym względzie, jak przypomniano w pkt 132 niniejszego wyroku, argument wnoszącej odwołanie podniesiony w replice złożonej w postępowaniu w pierwszej instancji, zgodnie z którym decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności stanowiła element ciągłego nękania psychicznego wnoszącej odwołanie, został uznany przez Sąd na podstawie tego przepisu za niedopuszczalny ze względu na to, że jak wskazano w pkt 98 zaskarżonego wyroku, nie opiera się on na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero w toku postępowania i że w związku z tym stanowi nowy zarzut w rozumieniu art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. Otóż orzekając w ten sposób, Sąd w swoim wywodzie naruszył prawo. Zważywszy bowiem, że w rozpoznawanej sprawie wnosząca odwołanie powołała się, jak wynika z pkt 97 zaskarżonego wyroku, na wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie w celu przedstawienia nowego motywu faktycznego lub prawnego uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia, lecz w celu potwierdzenia istnienia nękania psychicznego, na które powołała się w skardze, Sąd nie mógł zakwalifikować tego argumentu jako „nowego zarzutu” w rozumieniu art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, nie naruszając przy tym zakresu tego przepisu. Należy jednak stwierdzić, że decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności została wydana w dniu 21 maja 2021 r., a tym samym po wydaniu decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia, która została wydana w dniu 4 grudnia 2020 r. Tymczasem, jak przypomniał również Sąd w pkt 81 zaskarżonego wyroku, w odniesieniu do zgodności z prawem decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, takiej jak sporna decyzja, sąd Unii powinien zbadać zasadność tej decyzji w świetle okoliczności, o których dana instytucja była poinformowana, w szczególności przez wnioskującego o udzielenie wsparcia, na etapie wydawania przez nią decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 1989 r.,Koutchoumoff/Komisja, 224/87, EU:C:1989:38, pkt 20). Ta decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie może zatem mieć wpływu na zasadność oceny dokonanej przez Sąd. Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu drugiego jako bezzasadną, a część trzecią tego zarzutu jako bezskuteczną. – W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego W ramach części drugiej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie stwierdził braku uzasadnienia spornej decyzji. W tym względzie, jak Sąd przypomniał w pkt 72 zaskarżonego wyroku, dany akt jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w znanym zainteresowanemu urzędnikowi kontekście, który pozwala mu zrozumieć zakres podjętego w stosunku do niego środka (zob. podobnie wyroki: z dnia 1 czerwca 1983 r., Seton/Komisja, 36/81, 37/81 i 218/81, EU:C:1983:152, pkt 48; a także z dnia 12 listopada 1996 r., Ojha/Komisja, C‑294/95 P, EU:C:1996:434, pkt 18). Zdaniem Sądu wynika z tego, że uzasadnienie nie musi być wyczerpujące, powinno natomiast zostać uznane za wystarczające, gdy przedstawia okoliczności faktyczne i względy prawne o zasadniczym znaczeniu o zasadniczym znaczeniu dla systematyki decyzji (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 kwietnia 2023 r., Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo/Komisja, C‑492/21 P, EU:C:2023:354, pkt 49; a także z dnia 30 czerwca 2022 r., Fakro/Komisja, C‑149/21 P, EU:C:2022:517, pkt 190). W pkt 73 wspomnianego wyroku Sąd stwierdził, że w rozpoznawanym przypadku obowiązek uzasadnienia nie oznacza, iż organ powołujący powinien odnieść się konkretnie do wszystkich dokumentów przedłożonych przez wnoszącą odwołanie. Sąd dodał, że z decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia, uzupełnionej decyzją R/138/21 o oddaleniu zażalenia, nie wynika, że doszło do naruszenia tego obowiązku, ponieważ akty te zawierały wystarczające uzasadnienie i umożliwiły wnoszącej odwołanie zakwestionowanie ich przed Sądem, a Sądowi zbadanie ich zgodności z prawem. Tymczasem, jak słusznie stwierdził Sąd w pkt 73 wspomnianego wyroku, decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia i uzupełniająca ją decyzja R/138/21 o oddaleniu zażalenia były wystarczająco uzasadnione, dzięki czemu, co więcej, wnosząca odwołanie mogła zaskarżyć te decyzje przed Sądem, a Sąd mógł zbadać ich zgodność z prawem. W tych okolicznościach część drugą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną. – W przedmiocie części czwartej zarzutu drugiego W ramach czwartej części zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył prawo, nie uznając w odniesieniu do niej istnienia nękania psychicznego w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, podczas gdy, po pierwsze, Komisja powinna była powstrzymać się od wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, a po drugie, kontekst i skumulowane skutki działań podjętych przez kierowniczkę wydziału C stanowią przejaw istnienia takiego nękania. Co się tyczy w pierwszej kolejności części argumentacji wnoszącej odwołanie dotyczącej faktu, że Komisja powinna była powstrzymać się od wszczęcia wobec niej postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności, należy ją uznać za niedopuszczalną. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem podnoszone zarzuty i argumenty prawne powinny wskazywać precyzyjnie motywy orzeczenia Sądu, które strona wnosząca odwołanie kwestionuje. Tym samym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenie ma na celu, oraz zawierać argumenty prawne, które w konkretny sposób uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (zob. wyrok z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 87 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem w niniejszej sprawie argumentacja wnoszącej odwołanie nie spełnia tych wymogów, ponieważ ogranicza się ona do wskazania zachowania Komisji, nie odnosząc się do żadnego z punktów uzasadnienia zaskarżonego wyroku (zob. analogicznie wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r., TUIfly/Komisja, C‑763/21 P, EU:C:2023:528, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeśli chodzi, w drugiej kolejności, o argument, za pomocą którego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi brak zakwalifikowania zachowania kierowniczki wydziału C, o którym mowa w pkt 107 i 108 zaskarżonego wyroku, jako nękania psychicznego, a także nieuwzględnienie kontekstu, w jakim to zachowanie miało miejsce, i skumulowanych skutków działań przez nią podjętych, wystarczy stwierdzić, że w pkt 99–111 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał szczegółowo wspomniane zachowanie z uwzględnieniem jego kontekstu, a mianowicie w szczególności braku wiedzy po stronie kierowniczki wydziału C o przedłużeniach zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie. Niemniej Sąd uznał w pkt 107 tego wyroku za niewłaściwe kontaktowanie się przez kierowniczkę wydziału C z wnoszącą odwołanie w celu uzyskania od niej informacji na temat sprawy G następnego dnia po złożeniu przez wnoszącą odwołanie oświadczenia o istnieniu konfliktu interesów dotyczącego tej sprawy. Natomiast w pkt 108 wspomnianego wyroku Sąd mógł uznać, nie naruszając przy tym prawa, że to zachowanie kierowniczki wydziału C nie może samo w sobie stanowić nękania psychicznego, tym bardziej że wnoszącej odwołanie pozostawiono swobodę niezastosowania się do prośby kierowniczki wydziału C, jako że ta ostatnia nie nalegała na uzyskanie informacji, o które prosiła. Część czwartą zarzutu drugiego należy zatem w części odrzucić jako niedopuszczalną, a w części oddalić jako bezzasadną. – W przedmiocie części piątej zarzutu drugiego W ramach części piątej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie orzekł, iż zachowanie kierowniczki wydziału C powinno było doprowadzić do wszczęcia dochodzenia w celu sprawdzenia, czy osoba ta uchybiła spoczywającym na niej obowiązkom przewidzianym w art. 11a, 12 i 12a regulaminu pracowniczego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przytoczonym w pkt 151 niniejszego wyroku odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenie ma na celu, oraz zawierać argumenty prawne, które w konkretny sposób uzasadniają żądanie jego uchylenia, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu. W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie nie wskazuje ani punktów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, których dotyczy część piąta zarzutu drugiego, ani znaczenia kwestii ewentualnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego względem kierowniczki wydziału C, która jest odrębna od kwestii kontroli zgodności z prawem decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia będącej przedmiotem zarzutu drugiego odwołania. Należy zatem odrzucić część piątą zarzutu drugiego jako niedopuszczalną. – W przedmiocie części szóstej zarzutu drugiego W ramach części szóstej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, po pierwsze, że nie zaradzając we właściwy sposób niewłaściwemu zachowaniu Komisji, Sąd naruszył art. 11a i 59 regulaminu pracowniczego, a także prawo do godności, prawo do poszanowania życia prywatnego i prawo do ochrony danych osobowych, ustanowione, odpowiednio, w art. 1, 7 i 8 Karty. Po drugie, w przekonaniu wnoszącej odwołanie w pkt 107 i 108 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 11 i 21 regulaminu pracowniczego, stwierdzając niewystarczający charakter dowodów potwierdzających istnienie nękania psychicznego, mimo że kierowniczka wydziału C zachowała się w niewłaściwy sposób. W tym względzie, co się tyczy pierwszej części tej argumentacji, sprowadza się ona w rzeczywistości do zarzucenia Sądowi, że nie uwzględnił wystarczająco dowodów, które zostały mu przedstawione. Tymczasem zadaniem Trybunału orzekającego w postępowaniu odwoławczym nie jest zastępowanie własną oceną dowodów oceny dokonanej przez Sąd, a w szczególności podważanie wyborów dokonanych przez Sąd w ramach tego badania, gdy decyduje się on oprzeć na niektórych dowodach przedstawionych mu do oceny, a odrzucić inne, chyba że Trybunał dojdzie do wniosku, iż Sąd przeinaczył wspomniane dowody (zob. podobnie w szczególności postanowienie z dnia 22 czerwca 2023 r., QN/Komisja, C‑720/22 P, EU:C:2023:536, pkt 32). Co się tyczy drugiej części tej argumentacji, należy zauważyć, że w pkt 108 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, iż zachowanie kierowniczki wydziału C nie może samo w sobie stanowić nękania psychicznego. Sąd wskazał bowiem, że w przedmiotowej wiadomości poczty elektronicznej wnoszącej odwołanie pozostawiono swobodę niezastosowania się do prośby kierowniczki wydziału C oraz że ponadto z akt sprawy nie wynika, by nalegała ona na uzyskanie informacji, o które prosiła. W dniu 25 września 2020 r., po poinformowaniu wnoszącej odwołanie, że wniosek o uznanie istnienia konfliktu interesów został zaakceptowany, kierowniczka wydziału C potwierdziła, że wnosząca odwołanie została zwolniona z obowiązku prowadzenia owej sprawy i że w związku z tym nie prowadziła już żadnych spraw w jej wydziale. Tymczasem w ramach części szóstej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie nie wskazuje z wymaganą precyzją, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 151 niniejszego wyroku, naruszenia prawa mającego cechować wywód Sądu. Należy zatem odrzucić część szóstą zarzutu drugiego jako niedopuszczalną. – W przedmiocie części siódmej zarzutu drugiego W ramach części siódmej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie orzekł, iż ciężar dowodu w zakresie nękania psychicznego spoczywa na ofierze. W tym względzie wystarczy zauważyć, że twierdzenie to opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. W pkt 78 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że w przypadku gdy organ administracji rozpatruje na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosek o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 wspomnianego regulaminu, musi on, gdy organ ma do czynienia z wydarzeniem niezgodnym z porządkiem i spokojem służby, na podstawie spoczywającego na nim obowiązku wspomagania interweniować z całą konieczną stanowczością. Ponadto musi on reagować z szybkością i starannością, jakiej wymagają okoliczności danego przypadku, w celu ustalenia faktów i wyciągnięcia z nich odpowiednich konsekwencji przy pełnej znajomości stanu rzeczy. W tym celu wystarczy, aby urzędnik lub pracownik, który domaga się ochrony ze strony swojej instytucji, uprawdopodobnił rzeczywiste zaistnienie ataków, których – jak twierdzi – stał się adresatem. W obliczu takich informacji do danej instytucji należy podjęcie właściwych środków, w szczególności poprzez przeprowadzenie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia okoliczności faktycznych leżących u podstaw skargi, we współpracy z wnioskodawcą. W pkt 80 i 94 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że jeżeli, jak w rozpoznawanej sprawie, zarzuty zawarte we wniosku o udzielenie wsparcia dotyczą nękania psychicznego, do osoby wnoszącej o udzielenie wsparcia należy uprawdopodobnienie takiego nękania psychicznego w świetle definicji zawartej w art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego, obejmującej „niewłaściwe zachowanie, które ma miejsce na przestrzeni pewnego okresu, powtarza się lub ma charakter ciągły i obejmuje sposób zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne, gesty lub inne działania podejmowane umyślnie, które mogą godzić w osobowość, godność lub integralność fizyczną lub psychiczną” wnioskodawcy. W konsekwencji, wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd nie wykluczył w ramach oceny zgodności z prawem decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia obowiązku podjęcia przez daną instytucję odpowiednich środków, w szczególności poprzez wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia okoliczności faktycznych leżących u podstaw skargi. Prawdą jest, że Sąd uznał, iż ten obowiązek danej instytucji zakłada, że dany urzędnik lub pracownik uprawdopodobni rzeczywisty charakter działań, których, jak twierdzi, stał się adresatem. Dochodząc do takiego wniosku, Sąd nie naruszył jednak prawa. Administracja nie może bowiem być zobowiązana do przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego na podstawie zwykłych twierdzeń urzędnika lub pracownika (wyrok z dnia 7 grudnia 2023 r., HV i HW/ECDC, C‑615/22 P, EU:C:2023:961, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy zatem oddalić część siódmą zarzutu drugiego jako bezzasadną. – W przedmiocie części ósmej zarzutu drugiego W celu zbadania części ósmej zarzutu drugiego, w której wskazano na naruszenie przez Sąd art. 21 regulaminu pracowniczego, należy przypomnieć, że w pkt 104 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, iż w odniesieniu do wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 i 31 sierpnia 2020 r. kierowniczka wydziału C postarała się, aby uściślić, że wykonanie pracy, o którą się zwróciła, jest wymagane dopiero po zakończeniu zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie. Co się tyczy wiadomości poczty elektronicznej z dnia 8 września 2020 r., o której mowa w pkt 108 zaskarżonego wyroku, Sąd stwierdził również, że w wiadomości tej pozostawiono wnoszącej odwołanie swobodę niezastosowania się do prośby kierowniczki wydziału C. Należy zauważyć, że wnosząca odwołanie nie wyjaśniła w odwołaniu powodów, dla których te ustalone przez Sąd fakty miałyby naruszać art. 21 regulaminu pracowniczego, który przewiduje, że urzędnik ma obowiązek wspierać swoich przełożonych i służyć im radą oraz że jest odpowiedzialny za wykonywanie powierzonych mu zadań. Tymczasem chociaż wnosząca odwołanie podniosła również w tym odwołaniu, że prośba kierowniczki wydziału C postawiła ją w sytuacji, w której musiała ona naruszyć albo ciążący na niej na podstawie art. 11a regulaminu pracowniczego obowiązek wstrzymania się od rozpatrywania jakiejkolwiek sprawy, w której miała ona bezpośrednio lub pośrednio „interes osobisty”, albo ciążący na niej na mocy art. 21 regulaminu pracowniczego obowiązek wspierania swoich przełożonych i służenia im radą, to nie wyjaśniła ona wystarczająco jasno, w jaki sposób okoliczność ta – nawet jeżeli zostałaby uznana za wykazaną – miałaby świadczyć o tym, że Sąd naruszył prawo. Należy zatem oddalić część ósmą zarzutu drugiego jako bezzasadną. – W przedmiocie części dziewiątej zarzutu drugiego W ramach części dziewiątej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie zbadał, po pierwsze, odmowy uwzględnienia przez Komisję jej wniosku o elastyczne warunki pracy, a także wielokrotnych wezwań ze strony Komisji do świadczenia dodatkowej pracy poza ramami zatrudnienia, które to wezwania są sprzeczne z ogólnymi zaleceniami Komisji w dziedzinie zdrowia w miejscu pracy. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że wnosząca odwołanie nie zakwestionowała w skardze wniesionej w pierwszej instancji odmowy uwzględnienia przez Komisję jej wniosku o elastyczne warunki pracy ani nie podniosła braku poszanowania ogólnych zaleceń Komisji w dziedzinie zdrowia w miejscu pracy, w związku z czym argumenty te należy uznać za nowe. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu i argumentów, których nie podniosła przed Sądem, byłoby równoznaczne z pozwoleniem jej na wniesienie do Trybunału, którego właściwość w postępowaniu odwoławczym jest ograniczona, sprawy o zakresie szerszym niż sprawa, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym właściwość Trybunału jest bowiem ograniczona do oceny prawnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów i argumentów, które były rozpatrywane w pierwszej instancji (wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., OA/Parlament, C‑32/24 P, EU:C:2025:118, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). W tych okolicznościach dziewiątą część zarzutu drugiego należy odrzucić jako niedopuszczalną. – W przedmiocie części dziesiątej zarzutu drugiego W ramach części dziesiątej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi przeinaczenie różnych okoliczności faktycznych i dowodów. W tym względzie należy przypomnieć, że zarzucane Sądowi przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów. Stwierdzenie przeinaczenia wymaga, by Sąd w sposób oczywisty przekroczył granice rozsądnej oceny dowodów. W tym względzie nie wystarczy wskazać, że dokument mógłby być przedmiotem wykładni odmiennej od tej dokonanej przez Sąd. Wnoszący odwołanie powinien natomiast dokładnie wskazać elementy, które jego zdaniem zostały przeinaczone przez Sąd, i wykazać błędy w analizie, które w jego ocenie doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia (wyrok z dnia 27 marca 2025 r., XH/Komisja, C‑91/23 P, EU:C:2025:219, pkt 28, 49). Tymczasem argumentacja wnoszącej odwołanie przedstawiona w pkt 113–117 niniejszego wyroku jest w świetle tych wymogów niewystarczająca dla dowiedzenia podnoszonych przeinaczeń. Należy zatem odrzucić część dziesiątą zarzutu drugiego jako niedopuszczalną. – W przedmiocie części jedenastej zarzutu drugiego W ramach części jedenastej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd błędnie ocenił ochronę życia prywatnego ustanowioną w art. 7 Karty i art. 8 EKPC, a także ochronę danych osobowych ustanowioną w art. 8 Karty, a to z powodów przedstawionych w pkt 118–122 niniejszego wyroku. W tym względzie należy zauważyć, że jeśli chodzi o twierdzenia wnoszącej odwołanie dotyczące pkt 143 zaskarżonego wyroku, opierają się one na błędnym założeniu, ponieważ w tym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka „życie prywatne” jest pojęciem szerokim i brak jest zasadniczej podstawy pozwalającej na wyłączenie działalności zawodowej lub handlowej z tego pojęcia w rozumieniu art. 8 EKPC. Należy bowiem zaznaczyć, że w pkt 145 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, iż zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (wyrok ETPC z dnia 22 lutego 2018 r., Libert przeciwko Francji, CE:ECHR:2018:0222JUD000058813, §§ 24, 25) aby móc uznać, że wiadomości poczty elektronicznej wysłane z miejsca pracy podlegają art. 7 i 8 Karty, muszą one zawierać dane pozazawodowe, a mianowicie dane dotyczące życia prywatnego danej osoby. W związku z tym, wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd, przypominając i stosując to orzecznictwo, nie uczynił z kontekstu zawodowego decydującego kryterium. Co się tyczy twierdzenia wnoszącej odwołanie, że wnioskowi Sądu sformułowanemu w pkt 147 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym kwestia zwolnienia chorobowego została poruszona w rozpatrywanych wiadomościach poczty elektronicznej wyłącznie w kontekście zawodowym i w sposób mało konkretny, przeczy treść pkt 6, 11, 12 i 15 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że opiera się ono na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. Kiedy bowiem w pkt 147 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do okoliczności, że kwestia zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie jest poruszana w kontekście zawodowym i w sposób mało konkretny, miało to związek z wymianą wiadomości poczty elektronicznej między kierowniczką wydziału C i sekretarką wydziału A z jednej strony a wnoszącą odwołanie z drugiej strony. Przede wszystkim jednak jedynie pkt 6 i 11 zaskarżonego wyroku odnoszą się do takich wiadomości poczty elektronicznej. Ponadto, co się tyczy tych punktów, wnosząca odwołanie ogranicza się do streszczenia ich treści lub określenia skutków, jakie z nich wywodzi, nie wyjaśniając jednak z niezbędną dokładnością, w jaki sposób wspomniane punkty miałyby być sprzeczne z pkt 147 zaskarżonego wyroku, w związku z czym twierdzenie to jest niedopuszczalne. Co się tyczy twierdzenia wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Sąd nie uwzględnił orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego negatywnych i pozytywnych obowiązków umawiających się państw w zakresie ochrony życia prywatnego, wymogu zgodnego z prawem charakteru ingerencji w sferę prywatną, zakresu uznania tych państw w tej dziedzinie, a także wymogu skutecznej ochrony prawnej przed tą ingerencją, należy stwierdzić, że takie twierdzenie jest zbyt niejasne, a zatem należy je odrzucić jako niedopuszczalne. Co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Sąd naruszył art. 7 i 8 Karty, orzekając w pkt 149 zaskarżonego wyroku, że jej „prawo do zdrowia” nie zostało naruszone, wystarczy przypomnieć, że w punkcie tym Sąd uznał, iż z uwagi na ustalenia poczynione w pkt 99–115 tego wyroku organ powołujący nie popełnił błędu w ocenie, gdy uznał, że wnosząca odwołanie nie uprawdopodobniła istnienia nękania psychicznego ze względu na obowiązek świadczenia pracy lub prośbę o przygotowanie przeprowadzki swojego biura podczas zwolnienia chorobowego. Argument ten ma bowiem w rzeczywistości na celu podważenie dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, która w braku przeinaczenia dowodów, na których oparł się Sąd, nie podlega kontroli Trybunału na etapie odwołania. Argument ten należy zatem odrzucić jako niedopuszczalny. Część jedenastą zarzutu drugiego należy zatem w części oddalić jako bezzasadną, a w części odrzucić jako niedopuszczalną. – W przedmiocie części dwunastej zarzutu drugiego W ramach części dwunastej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera szereg wewnętrznych sprzeczności. W pierwszej kolejności – w pkt 100 tego wyroku Sąd uznał, że korespondencja elektroniczna w dniach 8 i 9 czerwca 2020 r., o której mowa w pkt 17 i 20 niniejszego wyroku, nie zawierała żadnej prośby o świadczenie pracy skierowanej do wnoszącej odwołanie, czemu zdaniem wnoszącej odwołanie przeczą ustalenia poczynione przez Sąd w pkt 7, 9 i 10 zaskarżonego wyroku. Należy jednak stwierdzić, że z tej korespondencji elektronicznej z dnia 8 i 9 czerwca 2020 r., o której mowa w pkt 7, 9 i 10 zaskarżonego wyroku, nie wynika, by zawierała ona taką prośbę. Po pierwsze, w pkt 7 tego wyroku Sąd powołał się bowiem na wiadomość poczty elektronicznej wysłaną do wnoszącej odwołanie i kierowniczki wydziału A w dniu 8 czerwca 2020 r. przez członka wydziału A. O ile zaś Sąd zauważył, że ta wiadomość poczty elektronicznej, która dotyczyła trzech spraw, o których mowa w pkt 13 niniejszego wyroku, zawierała uwagi i sugestie dotyczące kolejnych etapów rozpatrywania tych spraw, o tyle takie stwierdzenie nie oznacza, że wspomniany członek wydziału A zwrócił się do wnoszącej odwołanie o świadczenie pracy. Ponadto Sąd stwierdził w pkt 7 zaskarżonego wyroku, że kierowniczka wydziału A odpowiedziała na tę wiadomość poczty elektronicznej, iż ze względu na zwolnienie chorobowe wnoszącej odwołanie ów członek wydziału A powinien skonsultować się z kierowniczką wydziału C, aby dowiedzieć się, czy ta ostatnia chciała zakończyć przedmiotowe sprawy przed reorganizacją OLAF‑u z dnia 16 czerwca 2020 r., czy też chciała poczekać na powrót wnoszącej odwołanie ze zwolnienia chorobowego przewidziany po tej dacie. Po drugie, w pkt 9 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że w dniu 8 czerwca 2020 r. sekretarka wydziału A wysłała do wnoszącej odwołanie wiadomość poczty elektronicznej w sprawie zmiany jej biura związanej z reorganizacją wewnętrzną OLAF‑u, o której mowa w pkt 14 niniejszego wyroku. W wiadomości tej zapytała rzeczywiście wnoszącą odwołanie, czy z uwagi na swe zwolnienie chorobowe do dnia 22 czerwca 2020 r. zezwoliłaby osobie trzeciej na zajęcie się przygotowaniem przeniesienia jej rzeczy przed tą datą. Takiego pytania o udzielenie zezwolenia nie można jednak utożsamiać z prośbą o świadczenie pracy skierowaną do wnoszącej odwołanie. Po trzecie, w pkt 10 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że w dniu 9 czerwca 2020 r. kierowniczka wydziału C odpowiedziała na wiadomości poczty elektronicznej, o których mowa w pkt 7 tego wyroku, wskazując, że zważywszy na okoliczności zakończenie rozpatrywanych spraw przed dniem 16 czerwca 2020 r. wydaje jej się bardzo trudne. Należy stwierdzić, że również w tym przypadku takie stwierdzenie nie może oznaczać istnienia prośby o świadczenie pracy skierowanej do wnoszącej odwołanie. Co się tyczy w drugiej kolejności podnoszonej sprzeczności między pkt 101 i 14 zaskarżonego wyroku, należy przypomnieć, że w tym pierwszym punkcie Sąd wypowiedział się w przedmiocie wiadomości poczty elektronicznej z dnia 1 lipca 2020 r., wymienionych w pkt 14 zaskarżonego wyroku, w których kierowniczka wydziału C zadała wnoszącej odwołanie pytania dotyczące sprawy E. W tym względzie Sąd podkreślił, że wprawdzie ta wymiana korespondencji obejmowała prośbę o udzielenie informacji dotyczących tej sprawy w celu dokonania analizy sprawozdania przygotowanego przez wnoszącą odwołanie, niemniej kierowniczka wydziału C wyjaśniła również, że odpowiedź wnoszącej odwołanie jest oczekiwana dopiero po jej powrocie ze zwolnienia chorobowego. Tymczasem te rozważania Sądu w żaden sposób nie stoją w sprzeczności ze stwierdzeniem zawartym w pkt 14 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym, po pierwsze, w dniu 1 lipca 2020 r. kierowniczka wydziału C wysłała do wnoszącej odwołanie dwie wiadomości poczty elektronicznej, w których zadała jej pytania dotyczące sprawy E, a po drugie, wnosząca odwołanie odpowiedziała na nie w dniu 6 lipca 2020 r. W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że ustalenie dokonane przez Sąd w pkt 102 zaskarżonego wyroku, dotyczące uprzejmego tonu adresowanych do niej wiadomości poczty elektronicznej, w tym zaproszenia do udziału w wideokonferencji, pozostaje w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi przedstawionymi w pkt 11 i 12 tego wyroku. Ten argument wnoszącej odwołanie opiera się na błędnym rozumieniu pkt 102 zaskarżonego wyroku. W owym pkt 102 Sąd stwierdził, że wszystkie wiadomości poczty elektronicznej wymienione między kierowniczką wydziału C a wnoszącą odwołanie wymienione w pkt 100 i 101 zaskarżonego wyroku były sformułowane w uprzejmym i pełnym szacunku tonie. Tymczasem, po pierwsze, nie można stwierdzić jakiejkolwiek wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia w odniesieniu do relacji między tym stwierdzeniem a stwierdzeniem dokonanym w pkt 11 i 12 zaskarżonego wyroku. O ile bowiem wiadomości poczty elektronicznej, o których mowa w pkt 100 i 101 zaskarżonego wyroku, są opatrzone datami 8 i 9 czerwca 2020 r. oraz 1 lipca 2020 r., o tyle wiadomości, o których mowa w pkt 11 i 12 tego wyroku, są datowane na dzień 23 czerwca 2020 r. Po drugie, nawet gdyby uznać, że wnosząca odwołanie zamierzała w rzeczywistości zakwestionować sposób, w jaki Sąd odczytał wiadomości poczty elektronicznej, o których mowa w pkt 100 i 101 wspomnianego wyroku, opierając się na wiadomościach poczty elektronicznej wymienionych w pkt 11 i 12 tego samego wyroku, argument taki powinien zostać oddalony, ponieważ – jak przypomniano już w pkt 160 niniejszego wyroku – do Trybunału orzekającego w postępowaniu odwoławczym nie należy zastępowanie oceny dowodów dokonanej przez Sąd swoją własną oceną. Jeśli chodzi o argument wnoszącej odwołanie, że ustaleniu Sądu zawartemu w pkt 103 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym miała ona wykonać wspomnianą pracę dopiero po powrocie ze zwolnienia chorobowego, przeczą ustalenia dokonane przez Sąd w pkt 16 i 17 tego wyroku, należy stwierdzić, że ten argument wnoszącej odwołanie odnosi się w rzeczywistości nie do pkt 103 zaskarżonego wyroku, lecz do jego pkt 104, gdyż to w tym ostatnim punkcie Sąd orzekł, że w odniesieniu do wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 i 31 sierpnia 2020 r. kierowniczka wydziału C postarała się, aby uściślić, że wykonanie pracy, o którą się zwróciła, jest wymagane dopiero po zakończeniu zwolnienia chorobowego wnoszącej odwołanie. Tymczasem to stwierdzenie Sądu nie stoi w sprzeczności z pkt 16 i 17 zaskarżonego wyroku. Prawdą jest, że w pkt 16 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, iż kierowniczka wydziału C zwróciła się do wnoszącej odwołanie o zatwierdzenie treści nowego projektu sprawozdania końcowego w sprawie E i o dokonanie pewnych weryfikacji w EPO, co stanowi skierowane do wnoszącej odwołanie polecenie wykonania pracy. Jednakże w tym samym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd zauważył również, że wspomniana kierowniczka wydziału wyjaśniła w drugiej wiadomości poczty elektronicznej skierowanej do wnoszącej odwołanie, że wiadomość z dnia 26 sierpnia 2020 r., zawierająca nowy projekt sprawozdania końcowego do zatwierdzenia w danej sprawie, została jej przesłana do załatwienia po powrocie ze zwolnienia chorobowego. Tymczasem w pkt 104 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się w sposób ogólny do wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 i 31 sierpnia 2020 r., przy czym nie twierdził, że takie uściślenie zostało dokonane w pierwszej wiadomości poczty elektronicznej z dnia 26 sierpnia 2020 r. Chociaż pkt 17 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że kierowniczka wydziału C wskazała w pierwszej wiadomości poczty elektronicznej z dnia 31 sierpnia 2020 r., iż liczy na wnoszącą w zakresie zakończenia szeregu spraw po jej powrocie ze zwolnienia chorobowego, i że tego samego dnia przesłała jej dwie inne wiadomości poczty elektronicznej, zawierające, odpowiednio, zmieniony projekt sprawozdania końcowego w jednej sprawie i nowe sprawozdanie końcowe w innej sprawie, to wskazał on, iż jednak wspomniana kierowniczka wyjaśniła, że wnosząca odwołanie powinna zająć się nimi dopiero po powrocie ze zwolnienia chorobowego. W czwartej kolejności, zdaniem wnoszącej odwołanie, ustalenie dokonane przez Sąd w pkt 105 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym kierowniczka wydziału C nie wiedziała o kolejnych przedłużeniach jej zwolnienia chorobowego, jest sprzeczne z pkt 6, 11, 13, 16 i 18 tego wyroku. W tym względzie należy stwierdzić, że pkt 6 zaskarżonego wyroku dotyczy wiadomości poczty elektronicznej wysłanej przez wnoszącą odwołanie do członków wydziału A w dniu 2 czerwca 2020 r., przy czym punkt ten nie odnosi się do wiedzy kierowniczki wydziału C o zwolnieniu chorobowym wnoszącej odwołanie. Również w pkt 11 zaskarżonego wyroku Sąd nie stwierdził, że kierowniczka wydziału C wiedziała o przedłużeniach tego zwolnienia. Przeciwnie, w punkcie tym wskazano, że to wnosząca odwołanie poinformowała tę urzędniczkę, dopiero w odpowiedzi na jej wiadomość poczty elektronicznej, że nadal przebywa na zwolnieniu chorobowym. Co się tyczy pkt 13 zaskarżonego wyroku, ogranicza się on do wskazania, że sekretarka wydziału A skierowała do wnoszącej odwołanie w dniu 30 czerwca 2020 r. nową wiadomość poczty elektronicznej z zapytaniem, czy podjęła ona decyzję w sprawie przeprowadzki swojego biura. W pkt 16 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że to wnosząca odwołanie, w odpowiedzi na wiadomość poczty elektronicznej kierowniczki wydziału C z dnia 26 sierpnia 2020 r., poinformowała ją o przedłużeniu jej zwolnienia chorobowego. W pkt 18 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał jedynie, iż w dniu 6 września 2020 r. wnosząca odwołanie odpowiedziała na wiadomość poczty elektronicznej kierowniczki wydziału C z dnia 31 sierpnia 2020 r., że jej zwolnienie chorobowe zostało przedłużone i że rozpatrywane sprawy mogą zostać zakończone bez jej udziału. W piątej kolejności wnosząca odwołanie utrzymuje, że zawartemu w pkt 147 zaskarżonego wyroku stwierdzeniu, zgodnie z którym w wiadomościach poczty elektronicznej wymienianych między nią a kierowniczką wydziału C i sekretarką wydziału A nie wskazano żadnej konkretnej daty powrotu ze zwolnienia chorobowego, przeczy treść pkt 18 tego wyroku. W tym względzie wystarczy przypomnieć, że w pkt 18 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, iż w dniu 6 września 2020 r. wnosząca odwołanie odpowiedziała na wiadomość poczty elektronicznej kierowniczki wydziału C z dnia 31 sierpnia 2020 r., że jej zwolnienie chorobowe zostało przedłużone i że rozpatrywane sprawy mogą zostać zakończone bez jej udziału. Niemniej nie wynika z tego, że Sąd stwierdził istnienie wskazania dokładnej daty powrotu wnoszącej odwołanie z jej zwolnienia chorobowego. Ponieważ żaden z argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie twierdzenia, że Sąd uzasadnił swój wyrok w sposób wewnętrznie sprzeczny, nie jest zasadny, część dwunastą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną. W konsekwencji zarzut drugi nie może zostać uwzględniony i należy go w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny. Ponieważ wszystkie zarzuty podniesione na poparcie odwołania zostały oddalone, odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie wnoszącej postępowanie kosztami postępowania, a wnosząca odwołanie przegrała sprawę, należy orzec, że pokryje ona, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) XH pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.