C-76/24

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO DEANA SPIELMANNA przedstawiona w dniu 27 marca 2025 r. ( ) Sprawa C‑76/24 Tradeinn Retail Services S.L. przeciwko PH [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy)] Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Krajowe znaki towarowe – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Artykuł 10 ust. 3 lit. b) – Skutki znaku towarowego – Prawo do zakazania osobie trzeciej posiadania towarów w celu ich oferowania lub wprowadzania do obrotu – Pojęcie „posiadania towarów” – Posiadanie towarów w innym państwie członkowskim – Zasada terytorialności – Handel online – Wysłanie towarów do państwa członkowskiego, w którym znak towarowy jest chroniony Wprowadzenie 1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy (UE) 2015/2436 ( ). 2. Wniosek ten został złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy), który ma orzekać w ostatniej instancji po wydaniu orzeczeń przez sąd pierwszej instancji i sąd apelacyjny, w ramach sporu pomiędzy PH, właścicielem niemieckich znaków towarowych dla akcesoriów do nurkowania, a Tradeinn Retail Services S.L. (zwaną dalej „TRS”), spółką z siedzibą w Hiszpanii, w przedmiocie powództwa o zaniechanie używania tych znaków towarowych. 3. Trybunał będzie musiał zająć się kwestią praw związanych z krajowym znakiem towarowym chronionym na terytorium jednego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy towary opatrzone tym znakiem towarowym znajdują się w posiadaniu osób trzecich w innym państwie członkowskim w celu ich oferowania lub wprowadzenia do obrotu w państwie członkowskim, w którym znak towarowy jest chroniony. Ramy prawne Prawo Unii 4. Artykuł 10 dyrektywy 2015/2436, zatytułowany „Prawa wynikające ze znaku towarowego”, stanowi: „1.   Rejestracja znaku towarowego skutkuje przyznaniem właścicielowi praw wyłącznych do tego znaku. 2.   Bez uszczerbku dla praw właściciela nabytych przed datą zgłoszenia lub datą pierwszeństwa zarejestrowanego znaku towarowego właściciel tego zarejestrowanego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia w odniesieniu do towarów lub usług, w przypadku gdy: a) oznaczenie jest identyczne ze znakiem towarowym i jest używane w odniesieniu do towarów lub usług, które są identyczne z tymi, dla których znak towarowy został zarejestrowany; b) oznaczenie jest identyczne ze znakiem towarowym lub do niego podobne oraz jest używane w odniesieniu do towarów lub usług, które są identyczne lub podobne do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; c) oznaczenie jest identyczne ze znakiem towarowym lub do niego podobne niezależnie od tego, czy jest ono używane w odniesieniu do towarów lub usług, które są identyczne, podobne lub niepodobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną korzyść lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego. 3.   Na podstawie ust. 2 mogą być zakazane w szczególności następujące działania: [...] b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie [lub ich posiadanie] w tym celu pod takim oznaczeniem, lub oferowanie lub świadczenie usług pod tym oznaczeniem; [...] e) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie; [...]”. Prawo niemieckie 5. Paragraf 14 ust. 1–3 Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen – Markengesetz (ustawy o ochronie znaków towarowych i innych oznaczeń odróżniających) z dnia 25 października 1994 r. (BGBl. 1994 I, s. 3082), zmienionej przez Gesetz zur Umsetzung der Richtlinie (EU) 2015/2436 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 16. Dezember 2015 zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über die Marken (Markenrechtsmodernisierungsgesetz) (ustawę transponującą dyrektywę 2015/2436) z dnia 11 grudnia 2018 r. (BGBl. 2018 I, s. 2357) (zwanej dalej „MarkenG”), zatytułowany „Prawo wyłączne właściciela znaku towarowego, prawo do żądania zaniechania, prawo do odszkodowania” ma na celu transpozycję art. 10 ust. 1–3 dyrektywy 2015/2436. 6. Zgodnie z § 14 ust. 2 zdanie pierwsze pkt 1 MarkenG osobom trzecim, którym właściciel znaku nie udzielił zgody, zakazuje się używania w obrocie handlowym w odniesieniu do towarów lub usług oznaczeń identycznych ze znakiem towarowym w odniesieniu do towarów i usług identycznych z tymi, dla których znak towarowych jest chroniony. 7. Zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 2 i 6 MarkenG, jeżeli spełnione są wymogi określone w ust. 2 tego paragrafu, zakazuje się w szczególności oferowania towarów, wprowadzania ich do obrotu lub ich posiadania w wymienionych celach oraz używania oznaczenia w dokumentach handlowych lub w reklamie. 8. Zgodnie z § 14 ust. 5 MarkenG każda osoba, która używa oznaczenia z naruszeniem ust. 2–4, może zostać pozwana przez właściciela znaku towarowego o zaniechanie, jeżeli istnieje ryzyko powtórzenia. Prawo to istnieje również wtedy, gdy naruszenie może wystąpić po raz pierwszy. Okoliczności faktyczne, postępowanie główne, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 9. PH jest właścicielem przedstawionych poniżej dwóch niemieckich graficznych znaków towarowych zawierających element słowny zarejestrowanych m.in. dla „aparatów do nurkowania, kombinezonów do nurkowania, rękawic do nurkowania, masek do nurkowania i aparatów oddechowych do nurkowania”: 10. TRS, która ma siedzibę w Hiszpanii, reklamowała lub oferowała akcesoria do nurkowania przy użyciu znaków towarowych PH za pośrednictwem swojej strony internetowej www.scubastore.com oraz platformy handlowej www.amazon.de. Niektóre zdjęcia towarów przedstawiały te znaki towarowe. Tak było w przypadku worka balastowego zakupionego przez PH w dniu 8 czerwca 2019 r. do celów testowych, który to worek, jak i jego opakowanie, dostarczono mu jednak bez opatrzenia tymi znakami. 11. Po bezskutecznym upomnieniu PH wniósł do Landgericht Nürnberg-Fürth (sądu krajowego w Norymberdze-Fürth, Niemcy) powództwo o nakazanie TRS zaprzestania używania w obrocie handlowym w Niemczech rozpatrywanych znaków towarowych dla akcesoriów do nurkowania. Wniósł on w szczególności o zakazanie TRS umieszczania tych oznaczeń na akcesoriach do nurkowania lub ich opakowaniach, oferowania, produkcji, dystrybucji lub innego wprowadzania akcesoriów do nurkowania do obrotu pod tymi oznaczeniami, reklamowania ich lub posiadania ich do wyżej wymienionych celów. PH wniósł również o ustalenie odpowiedzialności odszkodowawczej TRS, o nakazanie TRS udzielenia informacji i zwrotu kosztów upomnienia wraz z odsetkami. 12. TRS uznała roszczenie o zaniechanie oferowania lub reklamowania akcesoriów do nurkowania pod rozpatrywanymi znakami towarowymi i udzielenia informacji, a także roszczenie o ustalenie jej odpowiedzialności odszkodowawczej w tym względzie. 13. W dniu 3 lutego 2022 r. Landgericht Nürnberg-Fürth (sąd krajowy w Norymberdze-Fürth) wydał wyrok wobec TRS zgodnie z częściowym uznaniem przez nią roszczenia, a ponadto zasądził na rzecz PH zwrot kosztów upomnienia wraz z odsetkami. W pozostałym zakresie oddalił powództwo. 14. W wyniku apelacji wniesionej przez PH Oberlandesgericht Nürnberg (wyższy sąd krajowy w Norymberdze, Niemcy) rozszerzył orzeczenie w sprawie nakazania zaniechania, w szczególności dodając do niego słowa „oraz do dystrybucji lub posiadania w wyżej wymienionym celu” i oddalił apelację w pozostałym zakresie. 15. W skardze rewizyjnej wniesionej do Bundesgerichtshof (trybunału federalnego), będącego sądem odsyłającym, TRS kwestionuje wyrok Oberlandesgericht Nürnberg (wyższego sądu krajowego w Norymberdze) w szczególności w zakresie nakazania zaniechania posiadania akcesoriów do nurkowania, które naruszałyby prawa do znaków towarowych PH, i domaga się przywrócenia wyroku Landgericht Nürnberg-Fürth (sądu krajowego w Norymberdze-Fürth) wydanego w pierwszej instancji. 16. Zdaniem sądu odsyłającego nieuprawnione posiadanie towarów, o którym mowa w § 14 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 MarkenG, wymaga spełnienia elementu materialnego, to znaczy musi zaistnieć posiadanie towarów naruszających prawo do znaku towarowego oraz element umyślności polegający na zamiarze posiadania w celu wprowadzenia towaru do obrotu poprzez dowolną czynność prawną, w tym jego oferowanie. Ponieważ przepisy te mają na celu transpozycję art. 10 ust. 2 lit. a) oraz art. 10 i ust. 3 lit. b) i e) dyrektywy 2015/2436, należy je w przekonaniu tego sądu interpretować zgodnie z tą dyrektywą. 17. Wątpliwości sądu odsyłającego dotyczą elementu materialnego. W pierwszej kolejności sąd odsyłający wskazuje, że ze względu na zasadę terytorialności obowiązującą w prawie własności intelektualnej ochrona krajowego znaku towarowego jest ograniczona do terytorium Republiki Federalnej Niemiec i jedynie czynności dokonane na tym terytorium można sankcjonować. W świetle tej zasady wspomniany sąd zastanawia się, czy właściciel krajowego znaku towarowego może uzyskać na podstawie art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 zakaz posiadania za granicą przez osobę trzecią towarów naruszających ten znak towarowy w celu oferowania tych towarów lub wprowadzania ich do obrotu w kraju ochrony. 18. Sąd odsyłający podnosi, że możliwe są dwie wykładnie tego przepisu. Otóż, zgodnie z zasadą terytorialności można by uznać, że osoba, która posiada towary za granicą, nawet jeśli robi to w celu oferowania ich pod oznaczeniem na danym terytorium krajowym i wprowadzania ich do obrotu na tym terytorium, nie narusza krajowego znaku towarowego. 19. Możliwe jest jednak również dopuszczenie – jak uczynił to sąd drugiej instancji – że dla naruszenia krajowego znaku towarowego wystarczające jest, aby posiadanie odnośnych towarów za granicą miało na celu ich oferowanie i wprowadzanie do obrotu pod oznaczeniem w kraju ochrony znaku towarowego. Na poparcie tej wykładni sąd odsyłający powołuje się na wyrok Trybunału ( ), w którym orzekł on w sprawie prawa autorskiego, że prawo, które jest chronione tylko na terytorium krajowym, może zostać również naruszone przez działania, które mają miejsce za granicą. 20. W drugiej kolejności sąd odsyłający zastanawia się, czy pojęcie „magazynowania [posiadania]” w rozumieniu art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 („besitzen” w niemieckiej wersji językowej) wymaga możliwości skutecznego dostępu do towarów naruszających prawo do znaku towarowego, czy też wystarczy mieć możliwość wywarcia wpływu na osobę, która rzeczywiście ma dostęp do tych towarów. 21. W tym względzie sąd odsyłający wyjaśnia, że w prawie niemieckim pojęcie „Besitz” ma szeroki zakres i obejmuje zarówno „posiadanie bezpośrednie”, jak i „posiadanie pośrednie”. „Bezpośrednie posiadanie” oznacza uzyskanie faktycznego władztwa nad przedmiotem i ustaje, gdy posiadacz zrezygnuje z tego władztwa lub je utraci. Natomiast jeśli ktoś jest posiadaczem rzeczy na podstawie stosunku, na mocy którego jest uprawniony lub zobowiązany wobec innej osoby przez określony czas, uznaje się go za „posiadacza pośredniego”. Sąd odsyłający podaje przy tym przykład zakupu towarów drogą wysyłkową, w ramach którego sprzedawca wysyłający towar staje się posiadaczem pośrednim w chwili przekazania towarów podmiotowi świadczącemu usługi logistyczne, który zapewnia przewóz towaru od sprzedawcy do kupującego, pośrednim posiadaczem, a przewoźnik ten uzyskuje status posiadacza bezpośredniego. 22. Chociaż w prawie niemieckim można by zatem uznać TRS za „posiadacza pośredniego”, sąd odsyłający ma wątpliwości, czy art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 obejmuje posiadanie przez osoby trzecie. Powołuje się on w tym względzie na opinię rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie Coty Germany ( ), z której wynika, że termin „posiadanie” nie występuje we wszystkich wersjach językowych art. 9 rozporządzenia (UE) 2017/1001 ( ), ponieważ w niektórych wersjach użyto raczej czasowników lub rzeczowników oznaczających czynność składowania towarów, które wymagałoby bezpośredniego dostępu do towarów. 23. Sąd odsyłający wskazuje jednak, że prawo Unii zezwoliło już na przypisanie przedsiębiorcy czynności wykonywanych przez dostawcę usług logistycznych lub przewoźnika, które naruszają krajowe prawo własności intelektualnej ( ). 24. W takich okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy właściciel krajowego znaku towarowego może uzyskać względem osoby trzeciej na podstawie art. 10 ust. 3 lit. b) [dyrektywy 2015/2436] zakaz magazynowania [posiadania] za granicą towarów naruszających ten znak towarowy w celu oferowania tych towarów lub wprowadzania ich do obrotu w kraju ochrony? 2) Czy w ramach pojęcia magazynowania [posiadania] w rozumieniu art. 10 ust. 3 lit. b) [dyrektywy 2015/2436] istotny jest rzeczywisty dostęp do towarów naruszających znak towarowy, czy też wystarczająca jest możliwość wywarcia wpływu na osobę, która ma rzeczywisty dostęp do tych towarów?”. 25. Uwagi na piśmie przedstawili właściciel niemieckich znaków towarowych i Komisja Europejska. Analiza 26. Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2015/2436 rejestracja znaku towarowego skutkuje przyznaniem jego właścicielowi praw wyłącznych, które zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy uprawniają go do uniemożliwienia wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy został zarejestrowany. Artykuł 10 ust. 3 wspomnianej dyrektywy wymienia zatem w sposób niewyczerpujący kilka rodzajów używania, których właściciel znaku towarowego może zakazać ( ). W szczególności art. 10 ust. 3 lit. b) tej samej dyrektywy przewiduje, że właściciel zarejestrowanego znaku towarowego może zakazać oferowania towarów opatrzonych jego znakiem towarowym, wprowadzania ich do obrotu lub ich magazynowania w tym celu. 27. Na wstępie pragnę przypomnieć, że ochrona znaków towarowych w Unii Europejskiej charakteryzuje się współistnieniem kilku systemów ochrony. Z jednej strony, w drodze dyrektywy 2015/2436 prawodawca Unii podjął wysiłek zbliżenia ustawodawstw krajowych dotyczących znaków towarowych. Z drugiej strony, rozporządzenie 2017/1001 ustanowiło jednolite prawo znaków towarowych znajdujące zastosowanie na całym terytorium Unii. Prawo Unii dotyczące znaków towarowych nie zastępuje ustawodawstw państw członkowskich w zakresie znaków towarowych, lecz uzupełnia krajowe systemy ochrony. Dalsze istnienie krajowych znaków towarowych zostało uznane za niezbędne dla przedsiębiorstw, które nie chcą zdecydować się na ochronę ich znaku towarowego na szczeblu Unii ( ). 28. Przypominam również, że zgodnie z zasadą terytorialności (lex loci protectionis) wywoływane przez krajowy znak towarowy skutki prawne są ograniczone do terytorium państwa, w którym jest on chroniony ( ). Zasada ta oznacza, że to prawo państwa, w którym wnosi się o ochronę znaku towarowego, określa przesłanki tej ochrony. Prawo krajowe może ponadto sankcjonować jedynie czynności dokonane na danym terytorium krajowym. Wynika z tego, że co do zasady właściciel krajowego znaku towarowego nie może powoływać się na wspomnianą ochronę poza tym terytorium ( ). Zasada ta obowiązuje również w odniesieniu do unijnych znaków towarowych, ponieważ ochrona uzyskana na szczeblu Unii zasadniczo nie pozwala na powoływanie się na ochronę na terytoriach znajdujących się poza Unią ( ). 29. W niniejszej sprawie zasada terytorialności sama w sobie nie jest przedmiotem dyskusji. Powstaje natomiast pytanie, czy mogą wystąpić szczególne przypadki, w których czynności dokonane za granicą uznaje się za naruszenie prawa do krajowego znaku towarowego, co oznaczałoby, że właściciel wspomnianego prawa może powołać się na art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 w celu uniemożliwienia oferowania, wprowadzania do obrotu lub posiadania w tym celu towarów oznaczonych jego krajowym znakiem towarowym. Dwa przedstawione pytania prejudycjalne mają w szczególności na celu określenie zakresu jednej z tych czynności, którą właściciel chronionego znaku towarowego może uniemożliwić, a mianowicie czynności polegającej na „magazynowaniu [posiadaniu towarów] w tym celu”. 30. W tym względzie pragnę dodać, że Trybunał miał już okazję wyjaśnić, iż z brzmienia art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 wynika, że pojęcie posiadania „w tym celu” odnosi się do posiadania w celu oferowania towarów lub wprowadzania ich do obrotu. Wynika z tego, że aby można było zakwalifikować posiadanie towarów opatrzonych oznaczeniami identycznymi z chronionym znakiem towarowym jako używanie tego oznaczenia w rozumieniu art. 10 ust. 2 wspomnianej dyrektywy i umożliwić właścicielowi owego znaku towarowego dochodzenie jego praw i powołanie się na art. 10 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, konieczne jest, aby przedsiębiorca sam realizował cel, o którym mowa w tym przepisie, polegający na oferowaniu towarów lub wprowadzaniu ich do obrotu. Posiadanie towarów w celu ich wprowadzenia do obrotu jest zatem czynnością poprzedzającą wprowadzenie do obrotu, wyraźnie wskazaną jako taka przez prawodawcę Unii, której właściciel znaku towarowego może się sprzeciwić ( ). W przedmiocie pytania pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa do krajowego znaku towarowego poprzez eksterytorialne posiadanie 31. Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że właściciel krajowego znaku towarowego może uzyskać zakaz posiadania za granicą przez osobę trzecią towarów naruszających ten znak towarowy w celu oferowania tych towarów lub wprowadzania ich do obrotu w kraju ochrony. 32. Uważam, że orzecznictwo Trybunału pozwala na udzielenie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie. 33. Wypowiadając się bowiem na temat ofert sprzedaży i reklam w Internecie towarów opatrzonych oznaczeniem identycznym z chronionym znakiem towarowym lub do niego podobnym, skierowanych do konsumentów przebywających na terytorium Unii, Trybunał orzekł, że skuteczność reguł dotyczących ochrony praw do znaku towarowego mogłaby zostać naruszona, gdyby używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym zarejestrowanym w Unii lub do niego podobnego wymykało się spod ich stosowania tylko z tego względu, że osoba trzecia, od której pochodzi ta oferta lub reklama, ma siedzibę w państwie trzecim, że serwer serwisu internetowego, z którego korzysta ta osoba, znajduje się w takim państwie lub że towar będący przedmiotem wspomnianej oferty lub reklamy znajduje się w państwie trzecim. Trybunał uznał, że właściciel znaku towarowego może wówczas sprzeciwić się tej sprzedaży, ofercie sprzedaży lub reklamie na podstawie albo art. 5 pierwszej dyrektywy 89/104 albo art. 9 rozporządzenia nr 40/94 ( ). 34. Trybunał dodał, że sama dostępność serwisu internetowego na terytorium, dla którego zastrzeżono dany znak, nie może wystarczyć do wywiedzenia wniosku, że wyświetlone w nim oferty sprzedaży są skierowane do konsumentów przebywających na tym terytorium. To do sądów krajowych należy dokonanie, indywidualnie dla każdego przypadku, oceny, czy istnieją przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że oferta sprzedaży wyświetlona na internetowej platformie handlowej dostępnej na terytorium, dla którego zastrzeżono dany znak, jest skierowana do konsumentów tam przebywających, z uwzględnieniem w szczególności okoliczności, czy ofercie sprzedaży towarzyszy szczegółowe określenie stref geograficznych, do których sprzedawca jest gotów wysłać towar ( ). 35. Ponadto w niektórych sprawach dotyczących środków, na które właściciel prawa własności intelektualnej może powołać się w przypadku sprzedaży w Unii towarów opatrzonych jego znakiem towarowym i pochodzących z państwa trzeciego, w szczególności gdy oferowanie lub sprzedaż tych towarów odbywają się w czasie, gdy towary są objęte procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego, Trybunał uznał zasadniczo, że chronione prawa własności intelektualnej mogą zostać naruszone, jeżeli nawet przed ich przybyciem na obszar objęty tą ochroną towary pochodzące z państw trzecich są przedmiotem czynności handlowej skierowanej do konsumentów na tym terytorium, takiej jak sprzedaż lub oferta sprzedaży. Właściciel znaku towarowego może zatem sprzeciwić się oferowaniu lub sprzedaży takich towarów wówczas, gdy nieodzownie wiąże się to z wprowadzeniem ich do obrotu na terytorium Unii ( ). 36. Ponadto, jak podnosi sąd odsyłający, orzekając w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego w ramach postępowania karnego w sprawie współudziału w komercyjnym wykorzystaniu bez zezwolenia utworów chronionych prawem autorskim, Trybunał wskazał, że prawo, które jest chronione tylko na terytorium krajowym, może być również naruszone przez działania, które mają miejsce za granicą. W ten sposób, w wyroku Donner Trybunał uznał, że handlowiec, który kieruje swoją reklamę do klientów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w określonym państwie członkowskimi i tworzy lub udostępnia im szczególny system dostawy oraz szczególny sposób zapłaty lub zezwala na takie działanie osobie trzeciej, umożliwiając w ten sposób tym klientom dostawę na ich rzecz kopii utworów chronionych prawem autorskim w tym państwie członkowskim, podejmuje w państwie członkowskim, w którym dostawa ma miejsce, działanie stanowiące naruszenie tego prawa ( ). 37. Podobnie w sprawie dotyczącej jurysdykcji sądów państw członkowskich w przypadku podnoszonego naruszenia autorskich praw majątkowych Trybunał uznał, że sąd państwa członkowskiego, w którym majątkowe prawa autorskie są chronione, powinien rozpoznać zarzuty naruszenia tych praw, nawet jeśli podnoszone naruszenie tych praw wynika z działań podjętych w innym państwie członkowskim, jeżeli podnoszona szkoda może się urzeczywistnić na obszarze właściwości miejscowej owego sądu ( ). 38. Z całości tego orzecznictwa wynika, że istotny element pozwalający na ustalenie, czy właściciel prawa własności intelektualnej może powoływać się na nie w obliczu działań podejmowanych za granicą, wynika zasadniczo z faktu, że działania te, takie jak sprzedaż, oferowanie do sprzedaży lub wprowadzanie do obrotu danych towarów, są skierowane do konsumentów przebywających na terytorium, na którym dane prawo własności intelektualnej jest chronione. 39. Niezależnie od poszczególnych kontekstów tych wyroków rozważania dotyczące środków ochrony prawnej przysługujących właścicielowi prawa własności intelektualnej w odniesieniu do podnoszonego naruszenia tego prawa przez działania podejmowane za granicą, poza terytorium, na którym prawo to jest chronione, mają charakter przekrojowy i w związku z tym, moim zdaniem, można je przenieść na grunt niniejszej sprawy. 40. Podążając bowiem analogicznym tokiem myślenia, w niniejszej sprawie należy uniknąć sytuacji, gdy osoba trzecia, która używa oznaczenia identycznego z krajowym znakiem towarowym bez zgody właściciela tego znaku w odniesieniu do towarów identycznych z tymi, dla których ten znak jest zarejestrowany, mogłaby sprzeciwić się zastosowaniu art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436, z naruszeniem skuteczności (effet utile) tego przepisu, wskutek powołania się na miejsce posiadania towarów, jeżeli zamierza je oferować lub wprowadzać do obrotu na terytorium, na którym znak ten jest chroniony. 41. Ponieważ posiadanie towarów w celu ich oferowania lub wprowadzania do obrotu jest jednym z rodzajów używania w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2015/2436, którego właściciel znaku może zakazać, o czym wyraźnie mowa ust. 3 lit. b) tego artykułu, właściciel krajowego znaku towarowego powinien, moim zdaniem, mieć możliwość sprzeciwienia się temu na podstawie wyłącznego prawa wynikającego ze znaku towarowego. 42. Artykuł 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 należy zatem interpretować w ten sposób, że zapewnia on ochronę krajowego znaku towarowego przed posiadaniem towaru naruszającego prawa wynikające z tego znaku towarowego poza obszarem jego ochrony, jeżeli posiadanie to ma na celu oferowanie towaru lub wprowadzenie go do obrotu w państwie, w którym wspomniany znak towarowy jest chroniony. 43. Taka wykładnia tego przepisu jest zgodna z zasadą terytorialności, ponieważ musi istnieć istotny łącznik z terytorium krajowym, na którym znak towarowy jest chroniony. Jest ona również zgodna z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, który wielokrotnie przypominał, że wyłączne prawo zostało przyznane właścicielowi znaku towarowego po to, aby umożliwić mu ochronę jego szczególnych interesów jako właściciela tego znaku, to znaczy umożliwić mu zadbanie o to, by znak ów mógł pełnić właściwe mu funkcje. Wykonywanie tego prawa powinno być zastrzeżone dla przypadków, w których używanie oznaczenia przez osobę trzecią narusza lub może naruszać funkcje znaku towarowego, do których zalicza się podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zapewnienie konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu identyczności pochodzenia towaru oznaczonego znakiem towarowym, by umożliwić mu odróżnienie, bez ewentualnego wprowadzenia w błąd, owego towaru od towarów o innym pochodzeniu ( ). 44. W świetle powyższych rozważań stwierdzam, że art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że właściciel krajowego znaku towarowego może uzyskać zakaz posiadania przez osobę trzecią w innym państwie członkowskim towarów naruszających ten znak towarowy w celu oferowania tych towarów lub wprowadzania ich do obrotu w kraju ochrony. W przedmiocie pytania drugiego, dotyczącego pojęcia „posiadania” 45. Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że aby doszło do posiadania w rozumieniu tego przepisu, wymagana jest możliwość rzeczywistego dostępu do towarów naruszających znak towarowy, czy też wystarczająca jest możliwość wywierania wpływu na osobę, która ma rzeczywisty dostęp do tych towarów. 46. W świetle znaczenia pojęcia „Besitz” w prawie niemieckim, jak wynika z pkt 21 niniejszej opinii, pytanie prejudycjalne należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono kwestii, czy „magazynowanie [posiadanie]” w rozumieniu art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 („besitzen” w wersji niemieckiej) oznacza wyłącznie „uzyskanie faktycznego władztwa” nad towarami, tak że ustaje ono, gdy posiadacz nie ma już możliwości uzyskania rzeczywistego dostępu do tych towarów, czy też, jak w prawie niemieckim, obejmuje ono również sytuację, w której osoba „przyznaje” lub „nakłada” na osobę trzecią „prawo lub obowiązek posiadania” tych towarów, tak że osoba ta ma decydujący wpływ na tę osobę trzecią przy podejmowaniu decyzji o przeznaczeniu towarów. 47. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarówno wymogi jednolitego stosowania prawa Unii, jak i zasady równości wskazują na to, że treści przepisu prawa Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Unii Europejskiej wykładnię autonomiczną i jednolitą, którą należy ustalać z uwzględnieniem kontekstu tego przepisu oraz zamierzonego celu danego uregulowania ( ). 48. Ponadto potrzeba jednolitej wykładni różnych wersji językowych przepisu prawa Unii wymaga również, by w sytuacji wystąpienia rozbieżności pomiędzy poszczególnymi wersjami językowymi tego przepisu rozpatrywany przepis interpretować poprzez odwołanie się do jego celu i ogólnej systematyki regulacji, której część stanowi ( ). 49. Artykuł 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 nie zawiera żadnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu określenia jego znaczenia i zakresu, a z analizy porównawczej różnych wersji językowych tego przepisu wynika, że wykazują one pewne rozbieżności. 50. Jak słusznie zauważył sąd odsyłający, Trybunał pochylił się nad pojęciem „magazynowania [posiadania]” w wyroku Coty Germany. Chodziło w szczególności o ustalenie, czy składowanie towarów naruszających prawo do znaku towarowego bez samodzielnego oferowania ich do sprzedaży lub wprowadzenia ich do obrotu i bez zamiaru oferowania ich do sprzedaży lub wprowadzania ich do obrotu można uznać za „używanie” znaku towarowego w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001, a w szczególności za„magazynowanie [posiadanie]” tych towarów w celu ich oferowania lub wprowadzania do obrotu w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, którego istota została powtórzona w art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 ( ). 51. W tym względzie rzecznik generalny M. Campos Sánchez-Bordona słusznie stwierdził, że wyrażenie „posiadanie” nie występuje we wszystkich wersjach językowych art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Otóż francuska wersja językowa („détenir”) i niemiecka wersja językowa („besitzen”) używają terminów bezpośrednio związanych z prawnym pojęciem possessio. W innych wersjach, takich jak hiszpańska, włoska, portugalska, angielska i szwedzka („almacenarlos”, „stoccaggio”, „armazená-los”, „stocking” i „lagra”) użyto raczej czasowników lub rzeczowników oznaczających czynność składowania towarów ( ). 52. Choć Trybunał w wyroku Coty Germany ostatecznie nie musiał rozstrzygać, co konkretnie należy rozumieć pod pojęciem „magazynowania [posiadania]” w rozumieniu art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 i skoncentrował się na handlowym celu posiadania „w celu oferowania towarów lub wprowadzania ich do obrotu”, to jednak ów wyrok oraz orzecznictwo Trybunału dostarczają użytecznych wskazówek w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w niniejszej sprawie. 53. Jak bowiem wspomniano w pkt 30 niniejszej opinii, posiadanie towarów opatrzonych chronionym znakiem towarowym jest jednym z rodzajów „używania” znaku towarowego w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2015/2436, które zostały wymienione w sposób niewyczerpujący w ust. 3 tych artykułów, a których właściciel prawa do unijnego znaku towarowego lub prawa do krajowego znaku towarowego może zakazać, pod warunkiem że takie posiadanie służy celowi oferowania towarów lub wprowadzania ich do obrotu. 54. Trybunał miał zaś już okazję podkreślić, że zgodnie z jego zwykłym znaczeniem wyrażenie „używanie” oznacza aktywne zachowanie i bezpośrednie lub pośrednie kierowanie czynnością stanowiącą używanie. W tej kwestii wskazał on, że art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 ust. 3 dyrektywy 2008/95, których istota została powtórzona w art. 10 ust. 3 dyrektywy 2015/2436, wymieniające w sposób niewyczerpujący rodzaje używania, których właściciel znaku towarowego może zakazać, wspomina wyłącznie o aktywnych zachowaniach osoby trzeciej ( ). W tym kontekście Trybunał przypomniał, że celem art. 9 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 dyrektywy 2008/95 jest przyznanie właścicielowi unijnego znaku towarowego lub krajowego znaku towarowego instrumentu prawnego pozwalającego mu zakazać wszelkiego używania tego znaku towarowego przez osobę trzecią bez jego zgody – i tym samym je zakończyć. Niemniej jedynie osoba trzecia, która bezpośrednio lub pośrednio kieruje czynnością stanowiącą używanie, może faktycznie zakończyć to używanie i dostosować się w ten sposób do wspomnianego zakazu ( ). 55. Trybunał badał zatem różne sprawy, w których osoba trzecia będąca usługodawcą – operatorem internetowej platformy handlowej, reklamodawcą lub właścicielem składu – posługuje się oznaczeniem odpowiadającym znakowi towarowemu należącemu do innej osoby, w celu ustalenia, czy można uznać, że ta osoba trzecia „używa” wspomnianego oznaczenia. 56. Trybunał miał już zatem sposobność uznać, że operatorzy internetowych platform handlowych, którzy oferują usługi składowania sprzedawcom działającym na tych platformach handlowych i nie mają na celu samodzielnego oferowania przechowywanych przez siebie towarów ani wprowadzania ich do obrotu, nie „używają” oznaczeń umieszczonych na składowanych towarach. Trybunał uściślił, że fakt stworzenia technicznych warunków niezbędnych do używania oznaczenia i pobierania za tę usługę wynagrodzenia nie oznacza bowiem koniecznie, że podmiot świadczący taką usługę sam używa wspomnianego oznaczenia. Używanie to dokonywane jest przez klientów usługodawcy, chyba że istnieje związek między rozpatrywanym oznaczeniem a usługami świadczonymi przez usługodawcę będącego osobą trzecią ( ). 57. Ponadto zdaniem Trybunału nie można przypisywać reklamodawcy używania oznaczenia, jeżeli ogłoszenia reklamowe są wyświetlane przez inne podmioty gospodarcze, takie jak podmioty prowadzące serwisy internetowe zawierające odesłania, które wykraczają poza udzielone im wyraźnie przez reklamodawcę wskazówki mające na celu uniknięcie takiego używania i z którymi to podmiotami reklamodawca nie utrzymuje żadnej bezpośredniej ani pośredniej relacji i które działają nie na zlecenie i na rachunek tego reklamodawcy, lecz z własnej inicjatywy i we własnym imieniu. Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2015/2436 nie można zatem interpretować w ten sposób, że osoba może zostać uznana, niezależnie od swego zachowania, za podmiot używający oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innej osoby lub do niego podobnego jedynie ze względu na to, że to używanie może przynieść jej korzyść ekonomiczną ( ). 58. W przypadku właściciela składu, który jedynie przechowuje towary na rzecz osoby trzeciej w ramach normalnego wykonywania swojej działalności, Trybunał uznał również, że świadczenie przez niego usług składowania towarów oznaczonych znakiem towarowym innej osoby nie stanowi „używania” oznaczenia. Pośrednicy, tacy jak podmioty składujące towary, którzy świadczą usługi na rzecz swoich klientów, nie ponoszą zatem odpowiedzialności za popełnione przez tych klientów naruszenia praw do znaków towarowych, jeżeli nie używają oni oznaczenia w ramach ich własnej komunikacji handlowej lub w ramach ich działalności gospodarczej. Inaczej jest natomiast w przypadku podmiotu gospodarczego, który przekazuje temu właścicielowi składu i zleca składowanie towarów opatrzonych znakiem towarowym, którego nie jest on właścicielem w celu wprowadzenia ich do obrotu. Taki podmiot gospodarczy należy zatem uznać za „posiadacza w tym celu” w rozumieniu art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436. W przeciwnym razie czynności „magazynowania [posiadania]” w celu wprowadzenia do obrotu, – wspomnianych w tym art. 10 ust. 3 i zwykle realizowanych bez bezpośredniego kontaktu z potencjalnymi konsumentami – nie można byłoby zakwalifikować jako „używania” w rozumieniu wspomnianego przepisu i nie można byłoby zatem ich zakazać, mimo że prawodawca Unii wyraźnie zidentyfikował je jako takie, których można zakazać ( ). 59. Żeby ustalić, czy osoba trzecia używa oznaczenia identycznego z chronionym znakiem towarowym lub do niego podobnego w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2015/2436, Trybunał dokonał zatem rozróżnienia między usługodawcami w zależności od oferowanych przez nich usług i zachowania, jakie podejmują. Takie używanie nie nastąpi gdy osoba trzecia zapewnia jedynie rozwiązanie techniczne niezbędne do używania oznaczenia lub gdy nie podejmuje czynnego zachowania i nie kieruje w sposób bezpośredni lub pośredni czynnością stanowiącą używanie ( ). A contrario, używanie w rozumieniu tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy dana osoba trzecia kieruje, bezpośrednio lub pośrednio, czynnością stanowiącą zakazane używanie. Może to być sprzedawca, który korzysta z internetowych platform handlowych w celu oferowania lub wprowadzania do obrotu towarów opatrzonych znakiem towarowym, którego nie jest właścicielem, a nawet podmiot gospodarczy, który przekazuje takie towary właścicielowi składu w celu wprowadzenia ich do obrotu i który używa chronionego znaku towarowego w swojej komunikacji handlowej ( ). 60. Z całości powyższych rozważań wynika, po pierwsze, że „magazynowanie [posiadanie]” w celu oferowania towarów lub wprowadzania ich do obrotu jest jednym z rodzajów używania, wyraźnie wskazanych w art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436, którego właściciel chronionego znaku towarowego może zakazać. Po drugie, Trybunał wskazał już w istocie, że podmiot gospodarczy, który przekazuje właścicielowi składu towary oznaczone znakiem towarowym, którego nie jest właścicielem, w celu wprowadzenia ich do obrotu, używa tego znaku towarowego i „magazynuje [posiada]” towary w rozumieniu tego przepisu. Uważam zatem, że art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 przyznaje właścicielowi krajowego znaku towarowego, który jest chroniony, prawo do podjęcia działań przeciwko każdej osobie trzeciej, która bezpośrednio lub pośrednio kieruje tym posiadaniem. 61. Fakt posiadania towarów w celu ich oferowania lub wprowadzania do obrotu należy zatem rozumieć w ten sposób, że obejmuje on każdą sytuację, w której osoba trzecia wskazana przez właściciela chronionego znaku towarowego sama przechowuje towary w celu ich oferowania lub wprowadzenia do obrotu na terytorium, na którym znak towarowy jest chroniony, bądź też zleca ich składowanie w jej imieniu innej osobie w tym celu i wywiera decydujący wpływ na tę osobę, ponieważ ta osoba trzecia może decydować, nawet pośrednio, o przeznaczeniu tych towarów. 62. Taka wykładnia art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 jest również zgodna z celem art. 10 tej dyrektywy, który polega na przyznaniu właścicielowi znaku towarowego instrumentu prawnego pozwalającego mu zakazać wszelkiego używania jego znaku towarowego przez osobę trzecią bez jego zgody – i tym samym je zakończyć. Jak słusznie podnosi Komisja, wykładnia ta pozwala zapewnić skuteczną ochronę właścicielowi znaku towarowego. W przeciwnym razie osoba trzecia, która pośrednio sprawuje kontrolę za pośrednictwem innej osoby, mogłaby uchylić się od skutków prawnych wynikających z art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436, mimo że kontroluje, choć pośrednio, towar w celu oferowania go lub wprowadzenia do obrotu na terytorium chronionym. 63. W związku z tym stwierdzam, że art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że „magazynowanie [posiadanie]” w rozumieniu tego przepisu obejmuje możliwość wywierania decydującego wpływu na osobę mającą rzeczywisty dostęp do towarów w celu decydowania, nawet pośrednio, o przeznaczeniu tych towarów. Wnioski 64. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: Artykuł 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że: – właściciel krajowego znaku towarowego może uzyskać zakaz posiadania przez osobę trzecią w innym państwie członkowskim towarów naruszających ten znak towarowy w celu oferowania tych towarów lub wprowadzania ich do obrotu w kraju ochrony; – „magazynowanie [posiadanie]” w rozumieniu tego przepisu obejmuje możliwość wywierania decydującego wpływu na osobę mającą rzeczywisty dostęp do towarów w celu decydowania, nawet pośrednio, o przeznaczeniu tych towarów. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1). ( ) Wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., Donner (C‑5/11, zwany dalej „wyrokiem Donner”, EU:C:2012:370, pkt 30). ( ) C‑567/18, EU:C:2019:1031, pkt 46, 47. ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). ( ) Zobacz wyrok Donner (pkt 27). ( ) Zobacz wyroki: z dnia 17 listopada 2022 r., Merck Sharp & Dohme i in. (C‑224/20, zwany dalej wyrokiem Merck Sharp & Dohme i in., EU:C:2022:893, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo); a także z dnia 17 listopada 2022 r., Impexeco i PI Pharma (C‑253/20 i C‑254/20, EU:C:2022:894, pkt 44). ( ) Zobacz podobnie motywy 5–8 rozporządzenia 2017/1001. Zobacz także wyrok z dnia 22 marca 2012 r., Génesis (C‑190/10, EU:C:2012:157, pkt 30, 31); a także opinia rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie Génesis (C‑190/10, EU:C:2011:202, pkt 31–33). ( ) Zobacz motyw 5 rozporządzenia 2017/1001; zob. także opinia rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie Génesis (C‑190/10, EU:C:2011:202, pkt 29); a także między innymi H.W. Wertheimer, The Principle of Territoriality in the Trademark Law of the Common Market Countries, International and Comparative Law Quarterly, 1967, vol. 16, nr 3, s. 630; G.B. Dinwoodie, Territorial Overlaps in Trademark Law: The Evolving European Model, Notre Dame Law Review, 2017, vol. 92, nr 4, s. 1673. ( ) Zobacz podobnie wyroki: z dnia 22 czerwca 1994 r., IHT Internationale Heiztechnik i Danzinger (C‑9/93, EU:C:1994:261, pkt 22); z dnia 19 kwietnia 2012 r., Wintersteiger (C‑523/10, EU:C:2012:220, pkt 25). ( ) Zobacz podobnie wyroki: z dnia 7 grudnia 2017 r., Coca-Cola/EUIPO – Mitico (Master) (T‑61/16, EU:T:2017:877, pkt 81); z dnia 21 grudnia 2022 r., International Masis Tabak/EUIPO – Philip Morris Brands (Przedstawienie paczki papierosów) (T‑44/22, EU:T:2022:843, pkt 78). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., TOP Logistics i in. (C‑379/14, EU:C:2015:497, pkt 38, 41, 42), odwołujący się do art. 5 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1). Dyrektywa ta została zastąpiona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25), która z kolei została zastąpiona dyrektywą 2015/2436. Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104 nie uległ zaś żadnej istotnej zmianie co do jego brzmienia, kontekstu ani celu w stosunku do równoważnego przepisu dyrektywy 2008/95 – art. 5 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 lit. b) – i równoważnego przepisu dyrektywy 2015/2436 – art. 10 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 lit. b). Wynika z tego, że odniesienia do orzecznictwa dotyczącego tych przepisów dyrektywy 89/104 i dyrektywy 2008/95 pozostają aktualne dla celów wykładni art. 10 dyrektywy 2015/2436. Zobacz także wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Coty Germany (C‑567/18, zwany dalej „wyrokiem Coty Germany”, EU:C:2020:267, pkt 44, 45), który dotyczył art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1). Ponieważ art. 9 rozporządzenia 2017/1001, którego treść zaczerpnięto z art. 9 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ma brzmienie niemal identyczne z brzmieniem art. 10 dyrektywy 2015/2436, rozumowanie dotyczące tych przepisów rozporządzeń w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej można zastosować mutatis mutandis do tego przepisu dyrektywy 2015/2436. Zobacz w tym względzie wyrok Merck Sharp & Dohme i in. (pkt 112–116); Zobacz także opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie ÖKO-Test Verlag (C‑690/17, EU:C:2019:39, pkt 26). ( ) Zobacz wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., L’Oréal i in. (C‑324/09, zwany dalej wyrokiem L’Oréal i in., EU:C:2011:474, pkt 62, 63, 67), który dotyczył w szczególności towarów znajdujących się w państwie trzecim względem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opatrzonych reklamowanym znakiem towarowym zarejestrowanym w państwie członkowskim Unii, które były oferowane do sprzedaży przez przedsiębiorcę za pośrednictwem internetowej platformy handlowej, bez zgody właściciela tego znaku towarowego, konsumentom przebywającym na terytorium, dla którego zastrzeżono wspomniany znak towarowy. Zobacz także podobnie wyrok z dnia 5 września 2019 r., AMS Neve i in. (C‑172/18, EU:C:2019:674, pkt 47–49 i przytoczone tam orzecznictwo), który dotyczył jurysdykcji sądów państwa członkowskiego do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do unijnego znaku towarowego w sytuacji kierowania do konsumentów tego państwa reklam i ofert sprzedaży wyświetlanych drogą elektroniczną, mimo że osoba trzecia podjęła decyzje i działania, aby wyświetlać je tą drogą w innym państwie członkowskim. W wyroku tym Trybunał oparł się w szczególności na rozumowaniu przedstawionym w wyroku L’Oréal i in. ( ) Zobacz wyroki: L’Oréal i in. (pkt 64, 65 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 5 września 2019 r., AMS Neve i in., (C‑172/18, EU:C:2019:674, pkt 56). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 18 października 2005 r., Class International (C‑405/03, EU:C:2005:616, pkt 58–61), który dotyczył w szczególności wykładni art. 5 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104 oraz art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 40/94; zobacz także wyrok z dnia 1 grudnia 2011 r., Philips (C‑446/09 i C‑495/09, EU:C:2011:796, pkt 56–58), który dotyczył towarów mogących naruszać prawa wyłączne wynikające z zarejestrowanych wzorów oraz niektóre prawa autorskie, a także unijny znak towarowy, i w którym Trybunał odniósł się do wyroku L’Oréal i in. oraz wyroku z dnia 18 października 2005 r.Class International (C‑405/03, EU:C:2005:616). Zobacz także wyrok z dnia 6 lutego 2014 r., Blomqvist (C‑98/13, EU:C:2014:55, pkt 32–35). ( ) Wyrok Donner (pkt 30). W szczególności Trybunał stwierdził, że taki handlowiec dokonuje „publicznego rozpowszechniania” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10). ( ) Zobacz wyrok z dnia 3 października 2013 r., Pinckney (C‑170/12, EU:C:2013:635, pkt 43–47). Trybunał wyjaśnił, że sąd jest wówczas właściwy wyłącznie w zakresie szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega. ( ) Zobacz podobnie między innymi wyroki: z dnia 27 października 2022 r., Soda-Club (CO2) i SodaStream International (C‑197/21, EU:C:2022:834, pkt 35, 36); Merck Sharp & Dohme i in. (pkt 45); a także z dnia 25 stycznia 2024 r., Audi (Mocowanie do emblematu na osłonie chłodnicy) (C‑334/22, EU:C:2024:76, pkt 31). ( ) Zobacz między innymi wyrok z dnia 13 października 2022 r., Gemeinde Bodman-Ludwigshafen (C‑256/21, EU:C:2022:786, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 22 marca 2012 r., Génesis (C‑190/10, EU:C:2012:157, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Wyrok Coty Germany (pkt 35). ( ) Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie Coty Germany (C‑567/18, EU:C:2019:1031, pkt 46). ( ) Zobacz wyrok z dnia 3 marca 2016 r., Daimler (C‑179/15, zwany dalej „wyrokiem Daimler”, EU:C:2016:134, pkt 40), „[takich] jak »umieszczanie« oznaczenia na towarach i ich opakowaniach lub »używanie« oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie, »oferowanie« towarów, »wprowadzanie ich do obrotu«, lub ich »magazynowanie« w tym celu pod takim oznaczeniem, »przywóz« lub »wywóz« towarów pod takim oznaczeniem lub też »oferowanie« lub »świadczenie« usług pod tym oznaczeniem”. ( ) Zobacz wyroki: Daimler (pkt 39–41); z dnia 25 lipca 2018 r., Mitsubishi Shoji Kaisha i Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‑129/17, EU:C:2018:594, pkt 38); Coty Germany (pkt 37, 38); a także z dnia 22 grudnia 2022 r., Louboutin (Używanie oznaczenia naruszającego prawo na rynku elektronicznym online) (C‑148/21 i C‑184/21, EU:C:2022:1016, pkt 27, 28). ( ) Zobacz podobnie wyroki: z dnia 23 marca 2010 r., Google France i Google (od C‑236/08 do C‑238/08, EU:C:2010:159, pkt 57, 72); L’Oréal i in. (pkt 92, 102, 103); z dnia 15 grudnia 2011 r., Frisdranken Industrie Winters (C‑119/10, EU:C:2011:837, pkt 29, 32); a także Coty Germany (pkt 40–48), w którym prowadzący skład nie wiedział ponadto o składowaniu towarów naruszających prawa do znaków towarowych; zob. także postanowienie z dnia 19 lutego 2009 r., UDV North America (C‑62/08, EU:C:2009:111, pkt 47). ( ) Zobacz podobnie wyroki: Daimler (pkt 34–36, 39, 42); z dnia 2 lipca 2020 r., mk advokaten (C‑684/19, EU:C:2020:519, pkt 21–25). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., TOP Logistics i in. (C‑379/14, EU:C:2015:497, pkt 42–45), odwołujący się do art. 5 ust. 3 pierwszej dyrektywy 89/104. ( ) Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie Coty Germany (C‑567/18, EU:C:2019:1031, pkt 39), która odnosiła się do art. 9 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001. ( ) W tym względzie zobacz także analogicznie wyrok Donner (pkt 27), w którym Trybunał uznał, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za każdą dokonaną przez siebie lub na swój rachunek transakcję prowadzącą do „publicznego rozpowszechniania” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w państwie członkowskim, gdzie rozpowszechniane towary są chronione prawem autorskim. Trybunał dodał, że można mu również przypisać każdą transakcję o podobnym charakterze dokonaną przez osobę trzecią, jeżeli ów handlowiec w szczególności ukierunkował się na klientów państwa przeznaczenia i nie mógł nie wiedzieć o działaniach owej osoby trzeciej.