C-82/13

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (szósta izba) z dnia 7 października 2013 r. ( *1 ) „Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Wspólne działania — Niewypłacenie pomocy finansowej przez Komisję — Cofnięcie przez państwo członkowskie swojego wkładu — Zagadnienie z zakresu okoliczności faktycznych — Sytuacja wewnętrzna — Oczywisty brak właściwości Trybunału — Przedstawienie stanu faktycznego — Niewystarczający charakter — Pytanie hipotetyczne — Oczywista niedopuszczalność” W sprawie C‑82/13 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) postanowieniem z dnia 30 października 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 lutego 2013 r., w postępowaniu: Società cooperativa Madonna dei miracoli przeciwko Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, TRYBUNAŁ (szósta izba), w składzie: M. Berger (sprawozdawca), prezes izby, E. Levits i J.J. Kasel, sędziowie, rzecznik generalny: Y. Bot, sekretarz: A. Calot Escobar, postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem zgodnie z art. 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni zachowania Komisji Europejskiej w związku z rzekomym cofnięciem przyznania przez Komisję wspólnotowej pomocy finansowej finansowanej z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) – Sekcja Orientacji w odniesieniu do wydatków dotyczących roku 1992. Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy z jednej strony Società cooperativa Madonna dei miracoli (spółdzielnią „Madonna dei miracoli”), a z drugiej strony Regione Abruzzo (regionem Abruzja) oraz Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (włoskim ministerstwem rolnictwa i lasów) w przedmiocie cofnięcia dotacji regionalnej, którą państwo włoskie przyznało stronie skarżącej w postępowaniu głównym z tytułu projektu inwestycji wpisanego w program operacyjny Regione Abruzzo. Ramy prawne Artykuł 42 lit. a) ustawy regionalnej nr 31 z dnia 3 czerwca 1982 r., zatytułowanej „legge organica per lo sviluppo dell’agricoltura abruzzese nel quadriennio 1982–1985” (ustawa organiczna dotycząca rozwoju rolnictwa w regionie Abruzji w czteroletnim okresie 1982–1985) (zwanej dalej „ustawą regionalną nr 31/1982”) stanowi, co następuje: „Region wspiera nabywanie, budowę, rozbudowę i modernizację zakładów przetwórstwa produktów rolnych i zwierząt gospodarskich oraz zintegrowanych zakładów produkcyjnych, w tym sprzętu i urządzeń, poprzez następujące działania: a) projekty objęte finansowaniem EFOGR (rozporządzenie nr 355 z 1977 r.): pomoc kapitałowa w wysokości 25% wydatków kwalifikowanych. […]”. Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne Z postanowienia odsyłającego wynika, że Società cooperativa Madonna dei miracoli, przedsiębiorstwo działające w sektorze winiarskim, otrzymała regionalną dotację kapitałową w wysokości 438750000 lirów włoskich (ITL) (226595,46 EUR, czyli 25% całkowitych kosztów kwalifikowanych) na projekt inwestycyjny dotyczący modernizacji procesu technologicznego winifikacji, ujęty w programie operacyjnym regionu Abruzji odnośnie do środków za rok 1992, zatwierdzony przez Komisję. Inwestycja wchodzi w zakres EFOGR – Sekcja Orientacji, dotyczącego finansowania wspólnej polityki rolnej w celu poprawy przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych. W niniejszym przypadku całkowite koszty kwalifikowane miały zostać pokryte w 50% przez Komisję, a w 25% przez odnośne państwo członkowskie, poprzez przyznanie spornej w postępowaniu głównym dotacji regionalnej na podstawie art. 42 lit. a) ustawy regionalnej nr 31/1982, która zdaniem Consiglio di Stato ma charakter pomocniczy i uzupełniający w stosunku do dotacji wspólnotowej. W trakcie postępowania w sprawie wypłaty dotacji Komisja przeprowadziła kontrole, z których wynikało, że wykorzystanie finansowanej technologii było sprzeczne z kryteriami wyboru projektów kwalifikowalnych do pomocy zgodnie z odnośnymi uregulowaniami wspólnotowymi. W związku z tym instytucja ta nie dokonała wypłaty dotacji. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2000 r. (zwanym dalej „sporną decyzją”) Regione Abruzzo podjęła decyzję o cofnięciu dotacji regionalnej dotyczącej tego projektu, ponieważ była to dotacja pomocnicza w stosunku do dotacji wspólnotowej. Wnosząca odwołanie w postępowaniu głównym skierowała do Tribunale amministrativo regionale dell’Abruzzo (sądu administracyjnego dla regionu Abruzji) skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Ponieważ skarga ta została oddalona, wnosząca odwołanie wniosła apelację do sądu odsyłającego. W istocie podniosła w niej, że sporna decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że dotacja wspólnotowa została cofnięta i że wobec tego należało również dokonać cofnięcia dotacji regionalnej. Sąd odsyłający wskazuje, że wynik postępowania głównego zależy głównie od interpretacji zachowań organów wspólnotowych, których bezczynność w zakresie wypłaty dotacji przyznanej wcześniej wnoszącej odwołanie w postępowaniu głównym została uznana przez Regione Abruzzo i przez sąd krajowy pierwszej instancji za „dorozumiane cofnięcie dotacji”, co zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu głównym. W tej sytuacji Consiglio di Stato postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy prawdą jest, że Komisja […] cofnęła przyznanie dotacji wspólnotowej i jaki akt został w tym celu wydany? 2) Ewentualnie: a) jakie znaczenie prawne należy przypisać bezczynności Komisji, w wyniku której nie wypłacono dotacji wspólnotowej? b) czy bezczynność Komisji […], która nie dokonała wypłaty dotacji wspólnotowej, stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 42 lit. a) ustawy regionalnej nr 31/82 […], na podstawie którego przyznano wnoszącej odwołanie dotację regionalną, pomocniczą w stosunku do dotacji wspólnotowej, a zatem czy bezczynność ta stoi na przeszkodzie wypłacie dotacji regionalnej? 3) W każdym przypadku – jakie są obowiązki Włoch jako państwa członkowskiego w przypadku uporczywej bezczynności Komisji […]?”. W przedmiocie właściwości Trybunału i dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Po pierwsze, należy przypomnieć, że na podstawie art. 267 TFUE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ten ostatni jest upoważniony wypowiadać się w zakresie wykładni lub ważności aktu wspólnotowego wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego mu przez sąd krajowy (zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie C-226/08 Stadt Papenburg, Rec. s. I-131, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Do tego ostatniego należy natomiast zastosowanie zasad prawa wspólnotowego do konkretnego przypadku (zob. w szczególności wyrok z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie C‑416/10 Križan i in. pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto w postępowaniu prejudycjalnym zagadnienia z zakresu okoliczności faktycznych nie podlegają ocenie Trybunału i należą do właściwości sądu krajowego (wyrok z dnia 22 marca 1972 r. w sprawie 80/71 Merluzzi, Rec. s. 175, pkt 10). Po drugie, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pytanie prejudycjalne przedłożone przez sąd krajowy jest niedopuszczalne, gdy Trybunał nie dysponuje informacjami faktycznymi i prawnymi, które jego zdaniem są konieczne dla udzielenia użytecznej odpowiedzi na skierowane do niego pytania (zob. wyrok z dnia 15 października 2009 r. w sprawie C-101/08 Audiolux i in., Zb.Orz. s. I-9823, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wykroczyłby bowiem poza granice powierzonego mu zadania, gdyby postanowił wydać orzeczenie w przedmiocie zagadnienia o charakterze hipotetycznym, bez znajomości niezbędnych elementów stanu faktycznego i prawnego (wyrok z dnia 16 lipca 1992 r. w sprawie C-83/91 Meilicke, Rec. s. I-4871, pkt 32, 33). W niniejszym przypadku, jeśli chodzi o postawione w rozpatrywanym odesłaniu prejudycjalnym pytanie pierwsze, należy stwierdzić, że Trybunał został wezwany do dokonania oceny, czy Komisja cofnęła przyznanie dotacji wspólnotowej, a w razie odpowiedzi twierdzącej – do wskazania, jaki akt został w tym celu wydany. Pytania te stanowią jednak niewątpliwie zagadnienia z zakresu okoliczności faktycznych i wobec tego nie podlegają ocenie Trybunału w postępowaniu na podstawie art. 267 TFUE. W pytaniu drugim lit. a) sąd odsyłający wzywa Trybunał do określenia znaczenia prawnego, jakie należy przypisać takiej bezczynności Komisji. Tymczasem owa kwalifikacja prawna wymaga, zanim będzie możliwe jej dokonanie, przeprowadzenia faktycznej wykładni zachowania tej instytucji w okresie prawie dwóch dekad. Jak zostało przypomniane w poprzednim punkcie, dokonanie takiej wykładni nie należy jednak do Trybunału. Co więcej, zważywszy, że zarzucana Komisji bezczynność nie może zostać stwierdzona przez Trybunał w niniejszym postępowaniu, pytanie o znaczenie prawne, jakie należy przypisać tej bezczynności, okazuje się czysto hipotetyczne. Ponadto sąd odsyłający nie dostarczył Trybunałowi informacji koniecznych, aby mógł on udzielić użytecznej odpowiedzi na postawione pytanie. Jeśli chodzi o pytanie drugie lit. b), poprzez które sąd odsyłający chce się dowiedzieć, czy rzekoma bezczynność Komisji, taka jak ta, której dotyczy postępowanie główne, stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 42 lit. a) ustawy regionalnej nr 31/82, należy stwierdzić, że dotyczy ono wykładni postanowienia prawa krajowego, w tym przypadku prawa Regione Abruzzo. Tymczasem, jak zostało wskazane w pkt 11 niniejszego postanowienia, dokonywanie takiej wykładni należy wyłącznie do sądów krajowych, wobec czego Trybunał jest w tym względzie w sposób oczywisty niewłaściwy. Wreszcie, jeśli chodzi o pytanie trzecie, w którym wzywa się Trybunał do wskazania obowiązków państwa włoskiego w przypadku uporczywej bezczynności Komisji, należy stwierdzić, po pierwsze, że pytanie to ma charakter czysto hipotetyczny, z powodów takich samych jak przedstawione w pkt 14 niniejszego postanowienia; po drugie, w każdym wypadku odesłanie prejudycjalne nie zawiera informacji faktycznych i prawnych, które byłyby niezbędne, aby Trybunał mógł udzielić użytecznej odpowiedzi na to pytanie. W tej sytuacji należy stwierdzić, na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania przez Trybunałem, że Trybunał jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Consiglio di Stato, a ponadto że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest w sposób oczywisty niedopuszczalny. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty poniesione przez strony w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) postanawia, co następuje:   1) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Consiglio di Stato (Włochy).   2) Ponadto wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest w sposób oczywisty niedopuszczalny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: włoski.