C-872/25

Wydanie tymczasowe POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 30 czerwca 2026 r.(*) Odwołanie – Rozporządzenie (UE) 2017/2195 – Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek wykazujący istotność kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Przyjęcie odwołania do rozpoznania W sprawie C‑872/25 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 grudnia 2025 r., Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), którą reprezentowali J. Nordstrom i E. Tremmel, w charakterze pełnomocników, których wspierał B. Creve, adwokat, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania są: Swissgrid AG, z siedzibą w Aarau (Szwajcaria), strona skarżąca w pierwszej instancji, Komisja Europejska, interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania), w składzie: T. von Danwitz, wiceprezes Trybunału, O. Spineanu-Matei i N. Fenger (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniając wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego M. Szpunara, wydaje następujące Postanowienie 1        W odwołaniu Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2025 r., Swissgrid/ACER (T‑556/23, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2025:941), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji A‑009‑2022 Komisji Odwoławczej ACER z dnia 29 czerwca 2023 r. odrzucającej jako niedopuszczalne odwołanie od decyzji ACER 16/2022 z dnia 30 września 2022 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”). W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania 2        Na mocy art. 58a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej ACER Trybunał decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania. 3        Na podstawie art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie ze szczegółowymi przepisami określonymi w regulaminie postępowania przed Trybunałem, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. 4        Zgodnie z art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapit pierwszy wspomnianego statutu, wnoszący odwołanie załącza do niego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia, jakiej kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii ono dotyczy, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie tego wniosku. 5        Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 regulaminu postępowania Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem. Argumentacja wnoszącej odwołanie 6        Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania ACER podnosi, że jego jedyny zarzut dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. W tym jedynym zarzucie ACER twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż Komisja Odwoławcza ACER naruszyła art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiającego Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 158, s. 22), uznając za niedopuszczalne odwołanie wniesione przez Swissgrid AG od spornej decyzji. 7        Ten jedyny zarzut składa się z dwóch części. 8        W części pierwszej zarzutu ACER utrzymuje, że Sąd błędnie ocenił skutki prawne tej decyzji w odniesieniu do Swissgridu, operatora systemu przesyłowego energii elektrycznej w Szwajcarii. Nie biorąc pod uwagę okoliczności, że wykluczenie de iure Swissgridu z europejskiej platformy dla procesu kompensowania niezbilansowań (Imbalance Netting Platform, zwanej dalej „platformą IN”), które to wykluczenie spółka ta przypisywała wspomnianej decyzji, wynikało bezpośrednio z rozporządzenia Komisji (UE) 2017/2195 z dnia 23 listopada 2017 r. ustanawiającego wytyczne dotyczące bilansowania (Dz.U. 2017, L 312, s. 6), Sąd nie uwzględnił kontekstu, w jakim ta sama decyzja została wydana, ani braku kompetencji ACER do decydowania o uczestnictwie Swissgridu w tej platformie. 9        Sam Sąd wskazał w pkt 27, 28, 32 i 36 zaskarżonego wyroku, że dopuszczenie Swissgridu do uczestnictwa w europejskich platformach bilansowania jest określone albo w art. 1 ust. 6 i 7 rozporządzenia 2017/2195, albo w porozumieniu dwustronnym zawartym między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską, potwierdzając tym samym, że ACER nie jest właściwy do decydowania o uczestnictwie Swissgridu w platformie IN. Zdaniem ACER, gdyby Sąd uwzględnił ten brak kompetencji, to powinien był orzec, że wykluczenie Swissgridu z uczestnictwa we wspomnianej platformie nie wynika ze spornej decyzji, i powinien był z tego wywnioskować, że odwołanie wniesione przez Swissgrid do Komisji Odwoławczej ACER nie może – w przypadku jego uwzględnienia – przynieść korzyści tej spółce. 10      ACER twierdzi, że podejście przyjęte przez Sąd jest zatem sprzeczne z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym kontekst zaskarżonego aktu i kompetencje organu, który go wydał, należy uwzględnić przy ocenie dopuszczalności odwołania wniesionego od tego aktu. ACER powołuje się w szczególności na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2024 r., Atesos medical i in./Komisja i in. (C‑491/23 P, EU:C:2024:320), w którym Trybunał uznał skargę za niedopuszczalną ze względu na to, że skutek prawny mający wpływ na skarżących wynikał z rozporządzenia, a nie z decyzji będącej przedmiotem skargi. 11      W części drugiej jedynego zarzutu ACER podnosi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne. 12      ACER twierdzi, że Sąd uznał w pkt 33 zaskarżonego wyroku, iż uczestnictwo Swissgridu w platformie IN było wykluczone na podstawie rozporządzenia 2017/2195, orzekając jednocześnie w pkt 69 zaskarżonego wyroku, że spółka ta nie może dłużej utrzymywać swojego uczestnictwa w tej platformie w następstwie przyjęcia decyzji 16/2022. Zdaniem ACER ta druga ocena sprowadza się do przyznania w sposób dorozumiany, że wspomniana spółka mogła uczestniczyć we wspomnianej platformie przed wydaniem tej decyzji. Tymczasem art. 1 rozporządzenia 2017/2195 nie został zmieniony od czasu jego wejścia w życie, czyli od dnia 18 grudnia 2017 r., co oznacza, że sytuacja prawna Swissgridu pozostała niezmieniona od tej daty. 13      Zdaniem ACER w pkt 62–65 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie uznał, że umowy prywatne zawarte między operatorami systemów przesyłowych energii elektrycznej oraz decyzja ACER nr 13/2020 skutkują dopuszczeniem uczestnictwa Swissgridu we wspomnianej platformie. 14      Ponadto – jak twierdzi ACER – Sąd, uznając w pkt 66 zaskarżonego wyroku, że wykładnia ram wdrażania platformy IN w świetle rozporządzenia 2017/2195 nie pozwala rozwiać wszelkich wątpliwości co do możliwości dalszego uczestnictwa tej spółki w owej platformie, wprowadził nowe kryterium dotyczące istnienia wątpliwości w celu oceny skutków prawnych aktu. Takie kryterium jest pozbawione znaczenia dla sprawy i narusza domniemanie legalności aktów instytucji i organów Unii, zasadę pewności prawa, praworządność i zasadę iura novit curia. Zdaniem ACER nie mogła istnieć żadna wątpliwość w tym względzie, ponieważ uczestnictwo Swissgridu w tej platformie było jasno wykluczone w świetle ocen zawartych w pkt 27–33 i 35–39 zaskarżonego wyroku. 15      Ponadto według ACER Sąd zaprzeczył sam sobie, twierdząc z jednej strony, że ACER jest właściwy do wykluczenia Swissgridu z uczestnictwa w platformie IN, a z drugiej strony, że to wykluczenie jest określone albo w art. 1 ust. 6 i 7 rozporządzenia 2017/2195, albo w porozumieniu dwustronnym. 16      Zdaniem ACER błędy te miały wpływ na sentencję zaskarżonego wyroku. W braku tych błędów Sąd potwierdziłby ocenę Komisji Odwoławczej ACER i oddalił zarzut drugi Swissgridu. 17      ACER utrzymuje, że kwestia prawna podniesiona w jego odwołaniu znacznie wykracza poza ramy niniejszej sprawy i ma znaczenie dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. 18      W jego opinii kwestia ta dotyczy wykładni i stosowania pojęcia „bezpośredniego skutku prawnego”, które „dubluje się” z kryterium bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania przewidzianym w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 i w art. 263 TFUE. Dotyczy ona w szczególności tego, czy sąd lub organ administracyjny drugiej instancji może, badając dopuszczalność wniesionego do niego odwołania, nie wyciągnąć konsekwencji z ustaleń poczynionych już w innych motywach jego orzeczenia lub decyzji, zgodnie z którymi podnoszony bezpośredni skutek prawny wynika z aktu wyższego rzędu niż zaskarżony akt. 19      ACER twierdzi przede wszystkim, że taka możliwość jest sprzeczna z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym kontekst zaskarżonego aktu i kompetencje organu, który go wydał, należy uwzględnić przy ocenie dopuszczalności odwołania wniesionego od tego aktu. Co więcej, taka możliwość może prowadzić do przyjęcia wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia we wszystkich sprawach, w których sąd lub organ administracyjny drugiej instancji musi, w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności odwołania, dokonać oceny skutków prawnych aktu wyższego rzędu niż zaskarżony akt. Wreszcie, podejście przyjęte przez Sąd, polegające na uznaniu, że mogą istnieć wątpliwości co do wykładni rozporządzenia przed sądem, nakłada na organy administracyjne drugiej instancji obowiązek rozważenia przy rozpatrywaniu wniesionych do nich odwołań, czy Sąd mógł powziąć wątpliwości, co narusza domniemanie legalności aktów instytucji i organów Unii, przypomniane w szczególności w wyroku z dnia 12 lutego 2008 r., CELF i ministre de la Culture et de la Communication (C‑199/06, EU:C:2008:79). Ocena Trybunału 20      Na wstępie należy stwierdzić, że to na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 20; z dnia 24 marca 2026 r., Capella/EUIPO, C‑766/25 P, EU:C:2026:276, pkt 15). 21      Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem mechanizm wstępnego przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie, wykazane przez wnoszącego odwołanie, mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach postępowania odwoławczego (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 21; z dnia 24 marca 2026 r., Capella/EUIPO, C‑766/25 P, EU:C:2026:276, pkt 16). 22      I tak, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub przez zaskarżone postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub w postanowieniu. W razie gdy przywołane naruszenie prawa wynika z nieuwzględnienia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi przedstawiać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje zarzucana sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które jakoby nie zostały uwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność powoduje powstanie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 22; z dnia 24 marca 2026 r., Capella/EUIPO, C‑766/25 P, EU:C:2026:276, pkt 17). 23      Zgodnie z zasadą, według której ciężar dowodu spoczywa na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, wnoszący odwołanie powinien wykazać, że – niezależnie od kwestii prawnych, na które powołuje się on w odwołaniu – odwołanie to dotyczy jednej lub kilku kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, przy czym kwestie te wykraczają poza ramy zaskarżonego wyroku, a ostatecznie poza zakres jego odwołania (zob. w szczególności postanowienia: z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 17; z dnia 18 listopada 2025 r., EUIPO/Versiontech, C‑411/25 P, EU:C:2025:943, pkt 23). 24      Wykazanie to wymaga ustalenia zarówno istnienia, jak i wagi takich kwestii za pomocą konkretnych i swoistych dla danego przypadku dowodów, a nie tylko w drodze argumentów o charakterze ogólnym (postanowienia: z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 18; z dnia 18 listopada 2025 r., EUIPO/Versiontech, C‑411/25 P, EU:C:2025:943, pkt 24). 25      W niniejszej sprawie należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania wskazuje w sposób precyzyjny i jasny jedyny zarzut podniesiony w ramach odwołania, dotyczący w istocie naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, i wskazuje zarówno kwestionowane punkty zaskarżonego wyroku, jak i przepisy prawa Unii, które miały zostać naruszone. 26      Z wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wynika bowiem, że ACER zarzuca Sądowi z jednej strony nieuwzględnienie orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym kontekst zaskarżonego aktu i kompetencje organu, który go wydał, należy uwzględnić przy ocenie dopuszczalności odwołania. Powołuje się on w szczególności na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2024 r., Atesos medical i in./Komisja i in. (C‑491/23 P, EU:C:2024:320), którego okoliczności faktyczne są w opinii tej agencji analogiczne do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Zdaniem ACER Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając w pkt 60 i 61 zaskarżonego wyroku kontekstu, w jakim została wydana sporna decyzja, w szczególności, po pierwsze, okoliczności, że wykluczenie de iure Swissgridu z uczestnictwa w platformie IN wynikało z rozporządzenia 2017/2195, a po drugie, braku kompetencji ACER do dopuszczenia Swissgridu do uczestnictwa w tej platformie. 27      Z drugiej strony, jak wskazano w pkt 11–14 niniejszego postanowienia, ACER powołuje się na naruszenie domniemania legalności aktów instytucji i organów Unii, zasady pewności prawa, praworządności i zasady iura novit curia. Zarzuca on Sądowi, że ten przyjął wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie dotyczące uczestnictwa Swissgridu we wspomnianej platformie i kompetencji ACER do wykluczenia takiego uczestnictwa. 28      W drugiej kolejności należy stwierdzić, że we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wystarczająco wyjaśniono, w jakim zakresie te podnoszone naruszenia wywarły wpływ na wynik zaskarżonego wyroku. ACER utrzymuje bowiem, że bez zarzucanych naruszeń Sąd przyjąłby inną ocenę skutków prawnych spornej decyzji i orzekłby, że odwołanie wniesione przez Swissgrid od tej decyzji nie mogło przynieść tej spółce korzyści. 29      W trzeciej kolejności należy zauważyć, że ACER wskazuje, iż kwestia prawna podniesiona w jego jedynym zarzucie dotyczy w istocie uwzględnienia kontekstu przyjęcia zaskarżonego aktu i kompetencji organu, który go wydał, przy dokonywaniu oceny kryterium bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania przewidzianego w art. 263 TFUE i powtórzonego w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942. 30      W czwartej i ostatniej kolejności należy stwierdzić, że we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania przedstawiono w sposób wystarczający konkretne powody, dla których jedyny zarzut dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. 31      Po pierwsze bowiem, utrzymując, że rozpatrywana kwestia może pojawić się również we wszystkich sprawach, w których sąd lub organ administracyjny drugiej instancji ma ocenić skutki prawne aktu wyższego rzędu niż zaskarżony akt w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności odwołania, ACER wykazuje, że podniesiona w ten sposób kwestia prawna wykracza poza ramy jego odwołania, ponieważ dotyczy ona, poza niniejszą sprawą, warunków, w jakich należy oceniać dopuszczalność odwołania. 32      Po drugie, ACER podkreśla, że podejście przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku stwarza ryzyko braku pewności prawa, ponieważ nie uwzględnia ono utrwalonego orzecznictwa Trybunału w tej kwestii, a w szczególności orzecznictwa przypomnianego w pkt 61–64 postanowienia z dnia 11 kwietnia 2024 r., Atesos medical i in./Komisja i in. (C‑491/23 P, EU:C:2024:320). 33      Wreszcie, po trzecie, ACER podnosi, że uznając, iż mogą istnieć wątpliwości co do wykładni rozporządzenia przed sądem, Sąd wprowadził nowe kryterium pozbawione znaczenia dla dokonania oceny istnienia „bezpośredniego skutku prawnego” aktów instytucji i organów Unii. Takie podejście wymagałoby od organów administracyjnych drugiej instancji, przy rozpatrywaniu wniesionych do nich odwołań, zbadania, czy Sąd mógł powziąć taką wątpliwość, podważając tym samym domniemanie legalności tych aktów, zasadę pewności prawa, praworządność i zasadę iura novit curia. 34      W świetle argumentów przedstawionych przez ACER należy stwierdzić, że w przedmiotowym wniosku o dopuszczenie odwołania do rozpoznania wykazano w sposób wymagany prawem, iż odwołanie to dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. 35      W świetle powyższych rozważań należy przyjąć odwołanie do rozpoznania. W przedmiocie kosztów 36      Zgodnie z art. 170b § 4 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie zostanie przyjęte do rozpoznania w całości lub w części zgodnie z kryteriami określonymi w art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, to postępowanie toczy się zgodnie z art. 171–190a tego regulaminu. 37      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, o kosztach rozstrzyga się w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie. 38      Ponieważ wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania został uwzględniony, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje przyjęte do rozpoznania. 2)      Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Podpisy *      Język postępowania: angielski.