C-88/21

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba) z dnia15 grudnia 2022 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) – Decyzja 2007/533/WSiSW – Wpis dotyczący poszukiwanego przedmiotu – Artykuł 38 – Cele wpisu – Zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym – Artykuł 39 – Wykonanie działania na podstawie wpisu – Działania podjęte zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zakazania rejestracji pojazdów będących przedmiotem wpisów w SIS II W sprawie C‑88/21 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 lutego 2021 r., w postępowaniu: Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai, przy udziale: Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, L. Bay Larsen (sprawozdawca), wiceprezes Trybunału, P.G. Xuereb, A. Kumin i I. Ziemele, sędziowie, rzecznik generalny: N. Emiliou, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu rządu litewskiego – K. Dieninis i V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu łotewskiego – J. Davidoviča i K. Pommere, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu niderlandzkiego – M.K. Bulterman i M.A.M. de Ree, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu portugalskiego – P. Barros da Costa, L. Inez Fernandes, M.J. Ramos i C. Vieira Guerra, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – L. Grønfeldt i A. Steiblytė, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 7 lipca 2022 r., wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 3 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. 2007, L 205, s. 63; sprostowanie Dz.U. 2014, L 299, s. 33, zwanej dalej „decyzją SIS II”). Wniosek ten został złożony w ramach postępowania wszczętego przed Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższym sądem administracyjnym Litwy) przez Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai (regionalny sąd administracyjny wydział w Kownie, Litwa) w przedmiocie zgodności z prawem litewskich przepisów zakazujących wpisania pojazdów będących przedmiotem aktualnego wpisu w systemie informacyjnym Schengen drugiej generacji (zwanym dalej „SIS II”) do krajowego rejestru pojazdów. Ramy prawne Rozporządzenie (WE) nr 1986/2006 Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1986/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. 2006, L 381, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2015, L 26, s. 34) ma następujące brzmienie: „Niezależnie od art. 38, 40 i art. 46 ust. 1 decyzji [SIS II] służby odpowiedzialne w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów zgodnie z dyrektywą [Rady] 1999/37/WE [z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. 1999, L 138, s. 57)] mają dostęp do następujących danych wprowadzonych do SIS II, zgodnie z art. 38 ust. 2 lit. a), b) i f) tej decyzji, jedynie w celu sprawdzenia, czy zgłoszone do rejestracji pojazdy zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone, lub czy są poszukiwane jako dowody w postępowaniu karnym: a) dane dotyczące pojazdów silnikowych o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3; […]”. Decyzja SIS II Motywy 5, 8 i 13 decyzji SIS II stanowią: „(5) SIS II powinien stanowić środek uzupełniający, który przyczyniać się będzie do utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej poprzez wspomaganie współpracy operacyjnej organów policji i organów sądowniczych w sprawach karnych. […] (8) Należy opracować podręcznik określający szczegółowe zasady wymiany informacji uzupełniających w związku z działaniami, które zgodnie z wpisem należy podjąć. Organy krajowe w każdym państwie członkowskim powinny zapewnić wymianę takich informacji. […] (13) Wpisów nie należy przechowywać w SIS II dłużej, niż jest to konieczne do osiągnięcia celów, w jakich zostały wprowadzone. […] Wpisy dotyczące przedmiotów przeznaczonych do zajęcia lub wykorzystania jako dow[odu] w postępowaniu karnym powinny być automatycznie usuwane z SIS II po upływie dziesięciu lat. […]”. Artykuł 1 tej decyzji, zatytułowany „Utworzenie i ogólny cel SIS II”, stanowi w ust. 2: „Zgodnie z niniejszą decyzją celem SIS II jest zapewnienie przy wykorzystaniu informacji przekazywanych za pośrednictwem tego systemu, wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego oraz porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państw członkowskich […]”. Artykuł 3 wspomnianej decyzji, zatytułowany „Definicje”, stanowi w ust. 1: „Na użytek niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje: a) »wpis« oznacza zbiór danych wprowadzonych do SIS II, umożliwiających właściwym organom zidentyfikowanie osoby lub przedmiotu w związku z konkretnym planowanym działaniem; b) »informacje uzupełniające« oznaczają informacje, które nie są przechowywane w SIS II, ale są związane z wpisami do SIS II, i które są wymieniane w następujących okolicznościach: […] (ii) w celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań po uzyskaniu potwierdzenia w systemie; […]”. Artykuł 8 ust. 1 i 3 wspomnianej decyzji przewiduje: „1.   Informacje uzupełniające są wymieniane zgodnie z wytycznymi zawartymi w podręczniku SIRENE za pośrednictwem infrastruktury łączności. […] […] 3.   Odpowiedź na wniosek państwa członkowskiego o informacje uzupełniające jest udzielana niezwłocznie”. Artykuł 38 decyzji SIS II, zatytułowany „Cele i warunki dokonywania wpisów”, stanowi: „1.   Dane dotyczące przedmiotów poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dow[odu] w postępowaniu karnym są wprowadzane do SIS II. 2.   Wprowadza się następujące kategorie łatwych do zidentyfikowania przedmiotów: a) pojazdy silnikowe o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3, jednostki pływające i statki powietrzne; […]”. Artykuł 39 tej decyzji, zatytułowany „Wykonanie działania na podstawie wpisu”, przewiduje: „1.   Jeżeli wyszukiwanie w systemie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został znaleziony, organ, który stwierdził zgodność wpisu z przedmiotem, zgłasza ten fakt organowi, który dokonał wpisu, tak by ustalić konieczne działania. W tym celu dopuszcza się także przekazywanie danych osobowych zgodnie z niniejszą decyzją. 2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w ramach wymiany informacji uzupełniających. 3.   Państwo członkowskie, które odnalazło dany przedmiot, podejmuje działania zgodnie z prawem krajowym”. Artykuł 45 wspomnianej decyzji, zatytułowany „Okres przechowywania wpisów dotyczących przedmiotów”, stanowi: „1.   Wpisy dotyczące przedmiotów wprowadzane do SIS II zgodnie z niniejszą decyzją są przechowywane wyłącznie przez okres konieczny do osiągnięcia celów, w których zostały wprowadzone. […] 3.   Wpisy dotyczące przedmiotów wprowadzone zgodnie z art. 38 przechowywane są przez okres nieprzekraczający dziesięciu lat. 4.   Okresy przechowywania danych określone w ust. […] 3 mogą być przedłużone, o ile wymagają tego cele, w których dokonano wpisu. W takim przypadku ust. […] 3 [ma] zastosowanie również do przedłużenia okresu przechowywania”. Artykuł 49 ust. 1 i 2 tej decyzji przewiduje: „1.   Na państwie członkowskim, które dokonało wpisu, spoczywa obowiązek zapewnienia, by dane [wprowadzane do SIS II] były […] aktualne […]. 2.   Do zmiany, uzupełniania, korekty, aktualizacji lub usuwania wprowadzonych danych upoważnione jest wyłącznie państwo członkowskie, które dokonało wpisu”. Podręcznik SIRENE Załącznik do decyzji wykonawczej Komisji 2013/115/UE z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie przyjęcia podręcznika SIRENE i innych środków wykonawczych dla systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. 2013, L 71, s. 1; sprostowanie do wersji polskiej Dz.U. 2013, L 312, s. 48), zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1528 z dnia 31 sierpnia 2017 r. (Dz.U. 2017, L 231, s. 6) (zwany dalej „podręcznikiem SIRENE”), stanowi w pkt 2.1: „Definicje – »Państwo członkowskie, które dokonało wpisu«: państwo członkowskie, które wprowadziło wpis do SIS II. – »Państwo członkowskie wykonujące działania«: państwo członkowskie, które podejmuje wymagane działania po uzyskaniu trafienia. […]”. Podręcznik SIRENE stanowi w pkt 2.10, zatytułowanym „Usuwanie wpisu w przypadku, gdy nie spełnia on już warunków przechowywania w systemie”: „Wpisy wprowadzone do systemu SIS II przechowywane są wyłącznie przez okres konieczny do osiągnięcia celów, dla których zostały dokonane. Gdy warunki utrzymywania wpisu nie są już spełnione, państwo członkowskie, które dokonało wpisu, niezwłocznie usuwa taki wpis. […] […]”. Prawo litewskie Z pkt 25 krajowych przepisów SIS II Litwy, zatwierdzonych przez Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministro įsakymas Nr. 1V-324 „Dėl Lietuvos nacionalinės antrosios kartos Šengeno informacijos sistemos nuostatų patvirtinimo” (zarządzenie nr 1V-324 ministra spraw wewnętrznych Republiki Litewskiej w sprawie zatwierdzenia rozporządzenia w sprawie litewskiego krajowego systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji) z dnia 17 września 2007 r. (Žin., 2007, nr 100-4084), wynika że departament informatyki i łączności ministerstwa spraw wewnętrznych Republiki Litewskiej gwarantuje dostęp przedsiębiorstwu państwowemu Regitra do wykazu danych N. SIS II znajdujących się w pkt 1 i 3.1–3.3 (dane dotyczące poszukiwanych pojazdów silnikowych i ich przyczep, krajowy rejestr pojazdów, dokumenty rejestracyjne poszukiwanych pojazdów silnikowych). Artykuł 27 ust. 1 Lietuvos Respublikos saugaus eismo automobilių keliais įstatymas (ustawy Republiki Litewskiej o bezpieczeństwie ruchu drogowego pojazdów silnikowych) z dnia 12 października 2000 r. (Žin., 2000, nr 92-2883), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, przewiduje, że „[n]a drogach publicznych Republiki Litewskiej dozwolone jest poruszanie się prawidłowo zarejestrowanych pojazdów silnikowych i ich przyczep”. Punkt 13 zasad dotyczących rejestracji pojazdów silnikowych i ich przyczep, zatwierdzonych przez Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministro įsakymas Nr. 260 „Dėl kelių transporto priemonių registravimo taisyklių patvirtinimo” (zarządzenie nr 260 ministra spraw wewnętrznych Republiki Litewskiej w sprawie rejestracji pojazdów drogowych) z dnia 25 maja 2001 r. (Žin., 2001, nr 48-1683), w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi: „13. Przedsiębiorstwo państwowe Regitra zawiadamia policję, gdy: 13.1 wnioskodawca chce zarejestrować pojazd: 13.1.1 którego silnik lub tablica rejestracyjna, lub sam pojazd, znajduje się w rejestrze poszukiwanych pojazdów, w litewskim systemie informacyjnym Schengen lub w bazie danych sekretariatu generalnego Interpolu; […]”. Punkt 14 tych zasad dotyczących rejestracji przewiduje: „Po zawiadomieniu policji […] przedsiębiorstwo państwowe Regitra będzie badało wnioski o rejestrację pojazdów wnioskodawców dopiero po przeprowadzeniu badań lub dochodzeń organów ścigania […]. Pojazdy, o których mowa w pkt 13.1.1 wskazanych zasad rejestracji, […] mogą być rejestrowane dopiero po wykreśleniu z rejestru poszukiwanych pojazdów, litewskiego systemu informacyjnego Schengen lub bazy danych sekretariatu generalnego Interpolu”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne W dniu 13 listopada 2015 r. D.R. nabył pojazd silnikowy w Niemczech na podstawie umowy zawartej z AM Transportas, który to pojazd został wcześniej skradziony w Bułgarii. W dniu 20 listopada tego samego roku pojazd silnikowy został wykreślony z rejestru pojazdów w Niemczech, a następnie przetransportowany na Litwę i odsprzedany innej osobie, której tożsamość nie została wskazana we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W dniu 22 lutego 2016 r. ta inna osoba chciała zarejestrować ów pojazd silnikowy na Litwie w Regitra – przedsiębiorstwie państwowym odpowiedzialnym za rejestrację pojazdów silnikowych w tym państwie członkowskim. Wówczas wspomniana inna osoba odkryła, że w dniu 23 grudnia 2015 r. w Bułgarii dokonano wpisu do SIS II w odniesieniu do tego samego pojazdu silnikowego. W konsekwencji wypowiedziała ona zawartą uprzednio umowę sprzedaży tego pojazdu. Postanowieniem prokuratury litewskiej z dnia 21 września 2016 r. dochodzenie wszczęte na Litwie, dotyczące odnośnego pojazdu silnikowego, zostało umorzone z uwagi na brak możliwości stwierdzenia popełnienia przestępstwa w tym państwie członkowskim. Jak wynika z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, w drodze tego postanowienia ów pojazd silnikowy został zwrócony D.R., jego nabywcy. Mimo że właściciel wspomnianego pojazdu silnikowego, bułgarska spółka zależna Nabko Holding Company LLC, w chwili domniemanej kradzieży został o niej poinformowana poprzez przesłanie kopii tej decyzji i podanie tożsamości D.R. i w związku z tym mógł dochodzić swoich praw, właściciel ten nie podjął działań w tym zakresie. Ponadto pomimo przekazania niezbędnych informacji państwu członkowskiemu dokonującemu wpisu to państwo członkowskie po upływie ponad trzech lat od przekazania tych informacji nie podjęło żadnych działań mających na celu usunięcie wpisu tego pojazdu silnikowego z SIS II. Decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. lokalne biuro Regitra oddaliło wniosek o rejestrację odnośnego pojazdu, złożony przez D.R. na Litwie, na podstawie dyspozycji przepisu prawa litewskiego, zgodnie z którym pojazdy, których wpis w SIS II jest aktualny, mogą zostać zarejestrowane w tym państwie członkowskim dopiero po usunięciu wpisu z tego systemu. AM Transportas odwołał się od wspomnianej decyzji do tego przedsiębiorstwa państwowego, które decyzją z dnia 28 marca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję wspomnianego lokalnego biura o oddaleniu wniosku o rejestrację tego pojazdu na Litwie. AM Transportas odwołał się od decyzji Regitra do Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai (regionalnego sądu administracyjnego wydział w Kownie, Litwa). Sąd ten zwrócił się do sądu odsyłającego z wnioskiem o dokonanie kontroli zgodności z prawem tego uregulowania krajowego. Sąd odsyłający zastanawia się nad zgodnością z decyzją SIS II uregulowania krajowego, które uzależnia rejestrację pojazdów silnikowych w krajowym rejestrze pojazdów drogowych od warunku, że dany pojazd nie jest przedmiotem aktualnego wpisu w SIS II, w szczególności w przypadku gdy wpis ten nie został usunięty z SIS II przez państwo członkowskie, które dokonało wpisu, mimo że organy państwa członkowskiego wykonującego działania przekazały niezbędne informacje o odnalezionym przedmiocie zarówno organom państwa, które dokonało wpisu, jak i jego pierwotnemu właścicielowi. W tych okolicznościach Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on obowiązek wprowadzenia zakazu rejestracji przedmiotów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w [SIS II], mimo iż ten wpis nie jest już aktualny (pojazd został odnaleziony; postępowanie karne w państwie członkowskim, w którym odnaleziono pojazd, zostało umorzone z tej przyczyny, że w owym państwie członkowskim nie popełniono czynu zabronionego; państwo, które dokonało wpisu, zostało poinformowane, ale nie podejmuje żadnych działań w celu usunięcia wpisu z systemu)? 2) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot, w odniesieniu do którego dokonano wpisu zgodnie z art. 38 ust. 1 owej decyzji, do wprowadzenia w prawie krajowym uregulowań zakazujących podejmowania jakichkolwiek działań dotyczących odnalezionego przedmiotu innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celu wskazanego w art. 38 (zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym)? 3) Czy art. 39 [decyzji SIS II], w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na ustanawianie regulacji prawnych przewidujących wyjątki od zakazu rejestracji pojazdów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w [SIS II] zgodnie z art. 38 owej decyzji, na które to wyjątki można by się powołać wówczas, gdy właściwe organy państwa członkowskiego podjęły kroki w celu poinformowania o odnalezionym przedmiocie państwa, które dokonało wpisu?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych Poprzez swoje pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 39 decyzji SIS II w związku z art. 38 ust. 1 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on przede wszystkim ogólny obowiązek wprowadzenia zakazu rejestracji pojazdu silnikowego będącego przedmiotem aktualnego wpisu w SIS II, następnie nakłada na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia ogólnych uregulowań zakazujących podejmowania działań dotyczących przedmiotu, który został odnaleziony, innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celów wskazanych w art. 38 ust. 1 i wreszcie, zezwala państwom członkowskim na ustanawianie wyjątków od ewentualnego ogólnego zakazu rejestracji takiego pojazdu. Na wstępie należy stwierdzić, że z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż przedmiotem odnośnego wpisu jest pojazd silnikowy o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3. W tym względzie art. 38 ust. 1 i art. 38 ust. 2 lit. a) decyzji SIS II przewidują, że dane dotyczące pojazdów takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym, są wprowadzane do SIS II. Co się tyczy przedstawionych pytań, należy najpierw przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jakim został on umieszczony, oraz cele regulacji, której stanowi on część [wyrok z dnia 28 października 2022 r., Generalstaatsanwaltschaft München (Ekstradycja i zasada ne bis in idem), C‑435/22 PPU, EU:C:2022:852, pkt 67]. Artykuł 39 decyzji SIS II reguluje zasady wykonania działania na podstawie wpisu dotyczącego przedmiotów przeznaczonych do zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym. Co się tyczy w pierwszej kolejności brzmienia art. 39 ust. 1 tej decyzji, należy zauważyć, że przepis ten przewiduje, że gdy wyszukiwanie w systemie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został znaleziony, organ, który stwierdził zgodność wpisu z przedmiotem, zgłasza ten fakt organowi, który dokonał wpisu, tak by ustalić konieczne działania. Informacje, o których mowa w art. 39 ust. 1 decyzji SIS II, są przekazywane, jak wskazano w art. 39 ust. 2, w drodze wymiany dodatkowych informacji. Artykuł 39 ust. 3 tej decyzji stanowi, że państwo członkowskie, które odnalazło dany przedmiot, podejmuje działania „zgodnie z prawem krajowym”. Wynika z tego, że art. 39 decyzji SIS II ogranicza się do ogólnego opisu sposobu, w jaki właściwe organy państwa członkowskiego wykonującego działania powinny udzielić pozytywnej odpowiedzi dotyczącej wpisu w SIS II, dokonanego na podstawie art. 38 tej decyzji. W związku z tym, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 49 opinii, decydując się na niewyszczególnienie w art. 39 decyzji SIS II konkretnych działań, jakie państwa członkowskie mają podjąć w celu wykonania czynności wymaganych we wpisie wprowadzonym do SIS II na podstawie art. 38 tej decyzji, prawodawca Unii zamierzał pozostawić im szeroki zakres uznania w tym względzie. Co się tyczy w drugiej kolejności kontekstu, w jaki wpisuje się art. 39 decyzji SIS II, należy zauważyć, że o ile współpraca operacyjna w sprawach karnych między służbami policyjnymi a organami sądowymi, realizowana na podstawie tej decyzji, zakłada, że organy państwa członkowskiego wykonującego działania powinny podjąć niezbędne środki zabezpieczające (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2022 r., Nachalnik na Rayonno upravlenie Silistra, C‑520/20, EU:C:2022:466, pkt 40), o tyle żaden przepis wspomnianej decyzji nie określa w konkretny sposób rodzaju działań, jakie państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot, będący przedmiotem wpisu, podejmuje zgodnie z prawem krajowym. Ponadto należy zauważyć, że mimo iż art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1986/2006 stanowi, że służby odpowiedzialne w państwie członkowskim za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów silnikowych mają dostęp do SIS II w celu sprawdzenia, czy zgłoszone do rejestracji pojazdy zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone lub czy są poszukiwane jako dowody w postępowaniu karnym, przepis ten nie przewiduje żadnego obowiązku zakazywania rejestracji pojazdów będących przedmiotem aktualnego wpisu do SIS II. W trzeciej kolejności z art. 1 ust. 2 decyzji SIS II w związku z jej motywem 5 wynika, że decyzja ta ma w szczególności na celu wspomaganie współpracy operacyjnej organów policji i organów sądowniczych w sprawach karnych oraz przyczynienie się tym samym do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii, przy wykorzystaniu informacji przekazywanych za pośrednictwem SIS II. Jednakże wykładnia art. 39 rzeczonej decyzji, zgodnie z którą artykuł ten nie zobowiązuje państw członkowskich do przyjęcia wcześniej określonych działań, lecz pozostawia im szeroki zakres uznania w celu określenia działań koniecznych do podjęcia, nie jest sprzeczna z tym celem i chroni wkład we wzmocnienie poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa sprawiedliwości Unii, który wiąże się z przekazywaniem informacji dotyczących przedmiotów przeznaczonych do zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym oraz prowadzenia wymiany między zainteresowanymi państwami członkowskimi w celu uzgodnienia niezbędnych działań. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że z art. 39 decyzji SIS II nie wynika żaden ogólny obowiązek, taki jak zakaz rejestracji pojazdów silnikowych, które są przedmiotem wpisu w SIS II lub zakaz podejmowania działań dotyczących tego pojazdu innych niż te dotyczące art. 38 ust. 1 tej decyzji. Wynika z tego, że w przypadku gdy państwo członkowskie postanawia skorzystać z szerokiego zakresu uznania, którym dysponuje na podstawie art. 39 ust. 3 wspomnianej decyzji w odniesieniu do działań, które mogą zostać podjęte zgodnie z prawem krajowym, ustanawiając ogólny zakaz rejestracji pojazdów silnikowych będących przedmiotem wpisu w SIS II, decyzja ta nie stoi na przeszkodzie ustanawianiu przez to państwo członkowskie wyjątków od tego zakazu. Ponadto, biorąc pod uwagę wątpliwości wyrażone przez sąd odsyłający w odniesieniu do braku działania właściwych organów państwa członkowskiego dokonującego wpisu w związku z dokonanym wpisem, należy mieć na uwadze, co następuje. Po pierwsze, z art. 8 ust. 3 decyzji SIS II wynika, że państwa członkowskie niezwłocznie udzielają odpowiedzi na wniosek państwa członkowskiego o informacje uzupełniające. Ponadto art. 45 ust. 1 tej decyzji w związku z jej motywem 13 stanowi, że wpisy dotyczące przedmiotów wprowadzane do SIS II zgodnie z decyzją SIS II są przechowywane wyłącznie przez okres konieczny do osiągnięcia celów, w których zostały wprowadzone. Po drugie, art. 49 ust. 1 i 2 wspomnianej decyzji stanowi, że wyłącznie państwo członkowskie, które dokonało wpisu i na którym spoczywa obowiązek w szczególności zapewnienia, by dane wprowadzane do SIS II były aktualne, jest uprawnione do usuwania tych danych. Niemniej jednak art. 8 ust. 1 decyzji SIS II w związku z jej motywem 8 odsyła do podręcznika SIRENE, który zawiera bardziej szczegółowe przepisy i w pkt 2.10 akapit drugi stanowi, że gdy warunki utrzymywania danego wpisu nie są już spełnione, państwo członkowskie, które dokonało wpisu, niezwłocznie usuwa taki wpis. Przytoczony przepis podręcznika SIRENE nakłada zatem na to ostatnie państwo członkowskie obowiązek usunięcia wspomnianego wpisu, jeżeli został osiągnięty cel, dla którego został on dokonany. W świetle wszystkich powyższych rozważań na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, iż art. 39 decyzji SIS II w związku z jej art. 38 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że: – nie przewiduje on ogólnego obowiązku wprowadzenia zakazu rejestracji pojazdu silnikowego, który jest przedmiotem aktualnego wpisu w SIS II; – nie nakłada on na państwo członkowskie wykonujące działania obowiązku wprowadzenia ogólnych uregulowań zakazujących podejmowania działań dotyczących przedmiotu, który został odnaleziony, innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celów wskazanych w art. 38 ust. 1; – nie stoi on na przeszkodzie ustanawianiu przez to państwo członkowskie wyjątków od ogólnego zakazu rejestracji takiego pojazdu. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) w związku z jej art. 38 ust. 1   należy interpretować w ten sposób, że:   – nie przewiduje on ogólnego obowiązku wprowadzenia zakazu rejestracji pojazdu silnikowego, który jest przedmiotem aktualnego wpisu w systemie informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II);   – nie nakłada on na państwo członkowskie wykonujące działania obowiązku wprowadzenia ogólnych uregulowań zakazujących podejmowania działań dotyczących przedmiotu, który został odnaleziony, innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celów wskazanych w art. 38 ust. 1;   – nie stoi on na przeszkodzie ustanawianiu przez to państwo członkowskie wyjątków od ogólnego zakazu rejestracji takiego pojazdu.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: litewski.