C-89/20

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 1 października 2020 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Artykuł 54 – Zasada ne bis in idem – Zakres stosowania – Identyczność okoliczności faktycznych – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i przyczyn uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność W sprawie C‑89/20 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Županijski sud u Puli (sąd żupański w Puli, Chorwacja) postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 lutego 2020 r., w postępowaniu: GR, HS, IT, Inter Consulting d.o.o., w likwidacji, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: P.G. Xuereb (sprawozdawca), prezes izby, T. von Danwitz i A. Kumin, sędziowie, rzecznik generalny: J. Richard de la Tour, sekretarz: A. Calot Escobar, postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, s. 19), która została podpisana w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., a weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r. (zwanej dalej „KWUS”). Wniosek ten został złożony w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko GR, HS i IT oraz Inter Consulting d.o.o. w likwidacji, którym zarzuca się popełnienie albo podżeganie do popełnienia lub pomocnictwo w popełnieniu w Chorwacji czynów kwalifikowanych jako nadużycie zaufania w ramach transakcji handlowych. Ramy prawne Prawo Unii Akt przystąpienia Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U. 2012, L 112, s. 21, zwanego dalej „aktem przystąpienia”): „Przepisy dorobku Schengen, o których mowa w Protokole w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej […], załączonym do [traktatu UE] i [traktatu FUE], oraz akty oparte na tym dorobku lub w inny sposób z nim związane, wymienione w załączniku II, jak również wszelkie dalsze akty przyjęte przed dniem przystąpienia, są wiążące dla Chorwacji i mają zastosowanie w Chorwacji od dnia przystąpienia”. Załącznik II do aktu przystąpienia nosi tytuł „Wykaz przepisów dorobku Schengen w postaci, w jakiej zostały włączone w ramy Unii Europejskiej, oraz akty na nim oparte lub w inny sposób z nim związane, które staną się wiążące dla Republiki Chorwacji i będą miały w tym państwie zastosowanie od dnia przystąpienia (o którym mowa w artykule 4 ustęp 1 aktu przystąpienia)”. W tym kontekście pkt 2 tego załącznika wskazuje „[n]astępujące postanowienia [KWUS] oraz jej aktu końcowego i powiązanych wspólnych deklaracji […], zmienionej przez niektóre akty wymienione w punkcie 8 niniejszego załącznika: […] artykuły 54–58 […]”. KWUS Artykuł 54 KWUS jest ujęty w rozdziale 3, zatytułowanym „Stosowanie zasady ne bis in idem”. W myśl tego artykułu: „Osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem że została nałożona i wykonana kara lub jest ona w trakcie wykonywania, lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych skazującej Umawiającej się Strony”. Prawo chorwackie Artykuł 31 ust. 2 konstytucji Republiki Chorwacji brzmi następująco: „Nikt nie może być ponownie sądzony ani ścigany karnie za czyn, w odniesieniu do którego został już uniewinniony lub skazany prawomocnym orzeczeniem sądu wydanym zgodnie z ustawą”. Artykuł 246 ust. 1 i 2 Kazneni zakon (kodeksu karnego), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, penalizuje nadużycie zaufania w transakcjach handlowych jako przestępstwo o charakterze gospodarczym. Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne W czasie zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym GR był członkiem zarządu spółek Skiper Hoteli d.o.o. i Interco Umag d.o.o., Umag (zwanej dalej „Interco”), która następnie przekształciła się w Inter Consulting. Był również wspólnikiem w spółce Rezidencija Skiper d.o.o. i posiadał udziały w spółce Alterius d.o.o. HS był natomiast prezesem zarządu Interco i posiadał również udziały w spółce Alterius, podczas gdy IT zajmował się szacowaniem wartości nieruchomości. W dniu 28 września 2015 r. Županijsko državno odvjetništvo u Puli (prokuratura żupańska w Puli, Chorwacja, zwana dalej „prokuraturą w Puli”) wydała akt oskarżenia przeciwko GR, HS, IT i Interco. W akcie tym zarzuciła ona, po pierwsze, GR i Interco dopuszczenie się nadużycia zaufania w transakcjach handlowych w rozumieniu art. 246 ust. 1 i 2 Kazneni zakon, w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, a po drugie, HS i IT, odpowiednio, podżeganie do popełnienia tego przestępstwa i pomocnictwo w jego popełnieniu. Ze wspomnianego aktu oskarżenia przedstawionego we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że w okresie od grudnia 2004 r. do czerwca 2006 r. GR i HS podejmowali działania zmierzające do nabycia przez Interco nieruchomości położonych na szeregu sąsiadujących ze sobą działek w gminie Savudrija (Chorwacja), miejscu, na którym Skiper Hoteli planowała realizację przedsięwzięcia nieruchomościowego obejmującego budowę kwater turystycznych. Następnie te same osoby miały działać w tym celu, aby Skiper Hoteli odkupiła te nieruchomości po cenie znacznie wyższej od ceny rynkowej, tak aby Interco uzyskała bezprawną korzyść kosztem Skiper Hoteli. W tymże akcie oskarżenia wskazano ponadto, że w okresie od listopada 2004 r. do listopada 2005 r. GR i HS mieli również współdziałać, mając na celu sprzedanie spółce Skiper Hoteli przez GR i inne spółki reprezentowane przez niego udziałów GR i tych innych spółek w spółce Alterius po cenie znacznie wyższej od ceny odpowiadającej ich rzeczywistej wartości, przy czym pierwotnie wniesiony wkład do tej ostatniej spółki obejmował nieruchomości wzniesione na sąsiadujących ze sobą działkach położonych na obszarze gminy Savudrija. W tym zamiarze GR i HS mieli doprowadzić, za pośrednictwem Rezidencija Skiper i przy współudziale IT, do sporządzenia wyceny zawyżającej wartość odnośnych nieruchomości. Akt oskarżenia prokuratury w Puli został potwierdzony orzeczeniem z dnia 5 maja 2016 r. wydanym przez izbę karną sądu odsyłającego, Županijski sud u Puli (sąd żupański w Puli, Chorwacja). Podczas rozprawy wstępnej przed sądem odsyłającym GR i HS wnieśli o zawieszenie postępowania karnego na tej podstawie, że zasada ne bis in idem stoi na przeszkodzie prowadzeniu przeciwko nim postępowania karnego przed tym sądem. W tym względzie podnieśli oni, że byli już ścigani karnie w Austrii za te same czyny i że to postępowanie karne zakończyło się prawomocnym wyrokiem. W tych ramach sąd odsyłający wskazuje, że austriackie organy ścigania wszczęły w istocie postępowanie karne przeciwko dwóm byłym członkom zarządu Hypo Alpe Adria Bank International AG (zwanego dalej „Hypo Alpe Adria Bank”), instytucji bankowej z siedzibą w Austrii, a także przeciwko GR i HS jako współsprawcom działającym z tymi dwoma byłymi członkami. Zgodnie z aktem oskarżenia sporządzonym przez Staatsanwaltschaft Klagenfurt (prokuraturę w Klagenfurcie, Austria), wniesionym do Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie, Austria) w dniu 9 stycznia 2015 r., zarzucono wspomnianym byłym członkom zarządu dopuszczenie się nadużycia zaufania w rozumieniu Strafgesetzbuch (kodeksu karnego) poprzez zatwierdzenie w okresie od września 2002 r. do lipca 2005 r. przyznania Rezidencija Skiper i Skiper Hoteli kredytów na całkowitą kwotę co najmniej 105 mln EUR bez spełnienia wymogów dotyczących wkładu odpowiednich środków własnych i kontroli wykorzystania środków i z pominięciem, po pierwsze, braku dokumentacji dotyczącej realizacji przedsięwzięć uzasadniającej przyznanie tych kredytów, a po drugie, niewystarczającego charakteru zarówno instrumentów gwarantujących spłatę, jak i zdolności zainteresowanych spółek do spłaty kredytu. Ponadto zarzucono GR i HS, że występując o przyznanie wspomnianych kredytów, podżegali tychże byłych członków do popełnienia zarzucanego przestępstwa lub przyczyniali się do jego popełnienia. Na wniosek HS prokuratura w Klagenfurcie potwierdziła ponadto pismem z dnia 16 lipca 2015 r. skierowanym do jego adwokatów, że w odniesieniu do postępowania karnego wszczętego przeciwko GR i HS sporządzony przez nią akt oskarżenia obejmuje również sprzedaż za nadmiernie wysoką cenę nieruchomości spółce Skiper Hoteli za pośrednictwem spółki Alterius oraz budzącą wątpliwości zapłatę kosztów zarządzania przedsięwzięciem. Wyrokiem Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie) wydanym w dniu 3 listopada 2016 r. dwóch byłych członków zarządu Hypo Alpe Adria Bank uznano częściowo za winnych zarzucanych im czynów i skazano za zatwierdzenie jednego z przyznanych Skiper Hoteli kredytów w wysokości ponad 70 mln EUR. Natomiast GR i HS zostali uniewinnieni w odniesieniu do oskarżenia, według którego, odpowiednio, podżegali do popełnienia przestępstw zarzucanych byłym członkom zarządu Hypo Alpe Adria Bank i przyczynili się do ich popełnienia. Wyrok ten uprawomocnił się w następstwie oddalenia w dniu 4 marca 2019 r. środka odwoławczego wniesionego od tego wyroku do Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria). Ponadto sąd odsyłający wskazuje, że prokuratura w Puli, prowadząca również postępowanie w sprawie innych przestępstw powiązanych z Hypo Alpe Adria Bank, zwróciła się kilkakrotnie w 2014 r. do prokuratury w Klagenfurcie o sprawdzenie, czy ta ostatnia prowadziła w Austrii postępowanie równoległe do postępowania wszczętego w Chorwacji. W świetle informacji przekazanych przez prokuraturę w Klagenfurcie, co do istoty identycznych z informacjami przedstawionymi później w sentencji aktu oskarżenia sporządzonego przez prokuraturę w Klagenfurcie, wspomnianego w pkt 14 niniejszego postanowienia, prokuratura w Puli uznała, że czyny rozpatrywane przez prokuraturę w Klagenfurcie i Landesgericht Klagenfurt (sąd okręgowy w Klagenfurcie) nie są istotne pod względem prawnym dla kwalifikacji przestępstwa będącego przedmiotem postępowania karnego w sprawie głównej, nie wykazują związku z czynami opisanymi w akcie oskarżenia z dnia 28 września 2015 r., a zatem nie należy ich uważać za już osądzone. W tym kontekście Županijski sud u Puli (sąd żupański w Puli) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy naruszenie zasady ne bis in idem dotyczy jedynie kluczowych czynów wskazanych w sentencji aktu oskarżenia prokuratury w Puli z dnia 28 września 2015 r. w stosunku do kluczowych czynów wymienionych w sentencji aktu oskarżenia prokuratury w Klagenfurcie z dnia 9 stycznia 2015 r. oraz w sentencji wyroku Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie) z dnia 3 listopada 2016 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego) z dnia 4 marca 2019 r., czy też takie naruszenie dotyczy także innego ustalenia dotyczącego: – czynów przedstawionych w uzasadnieniu wyroku Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie) z dnia 3 listopada 2016 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego); – czynów będących przedmiotem postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę w Klagenfurcie przeciwko kilku osobom, w szczególności przeciwko GR i HS, które zostały następnie pominięte w akcie oskarżenia prokuratury w Klagenfurcie z dnia 9 stycznia 2015 r.?”. W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny, Trybunał, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, może w każdej chwili wydać postanowienie z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. Powyższy przepis należy zastosować w niniejszej sprawie. W tym celu należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału procedura przewidziana w art. 267 TFUE jest instrumentem współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi, dzięki któremu Trybunał dostarcza sądom krajowym elementów wykładni prawa Unii, które są niezbędne dla rozstrzygnięcia przedstawionych im sporów (wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). W ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszłe orzeczenie sądowe, należy, przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r., Kancelaria Medius, C‑495/19, EU:C:2020:431, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się do Trybunału sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie sąd ten jest odpowiedzialny i którego prawidłowość nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, że mają znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy wniosku jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r., Kancelaria Medius, C‑495/19, EU:C:2020:431, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). I tak, ponieważ postanowienie odsyłające stanowi podstawę postępowania prowadzonego przed Trybunałem, niezbędne jest wyjaśnienie przez sąd krajowy w tym postanowieniu ram faktycznych i prawnych, w jakich mieści się spór w postępowaniu głównym, oraz udzielenie minimum wyjaśnień co do wyboru przepisów prawa Unii, o których wykładnię sąd ten wnosi, jak również co do związku, jaki dostrzega on między tymi przepisami a uregulowaniem prawa krajowego mającym zastosowanie do rozpoznawanego przezeń sporu [zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r., C.F. (kontrola podatkowa), C‑430/19, EU:C:2020:429, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo]. Te łączne wymogi dotyczące treści wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zostały wyraźnie uregulowane w art. 94 regulaminu postępowania, z którym sąd odsyłający powinien być zapoznany i którego powinien skrupulatnie przestrzegać (wyrok z dnia 7 listopada 2019 r., UNESA i in., od C‑80/18 do C‑83/18, EU:C:2019:934, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Wspomniane wymogi zostały powtórzone w szczególności w zaleceniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla sądów krajowych dotyczących składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (Dz.U. 2019, C 380, s. 1). Wreszcie należy podkreślić, że informacje zawarte w postanowieniach odsyłających pozwalają Trybunałowi nie tylko na udzielenie użytecznych odpowiedzi, ale także na dostarczenie rządom państw członkowskich oraz innym zainteresowanym stronom możliwości przedstawienia uwag zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zadaniem Trybunału jest czuwanie, aby ta możliwość była zapewniona, przy uwzględnieniu faktu, że na mocy wymienionego artykułu zainteresowanym stronom doręczane są jedynie postanowienia odsyłające (zob. w szczególności wyrok z dnia 20 grudnia 2017 r., Asociación Profesional Elite Taxi, C‑434/15, EU:C:2017:981, pkt 25; a także postanowienie z dnia 15 maja 2019 r., MC, C‑827/18, niepublikowane, EU:C:2019:416, pkt 35). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w oczywisty sposób nie spełnia wymogów przypomnianych w pkt 24 i 25 niniejszego postanowienia. Poprzez pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dąży bowiem w istocie do ustalenia, czy art. 54 KWUS należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia, czy zasada ne bis in idem została naruszona ze względu na tożsamość zdarzeń rozpatrywanych w ramach postępowań karnych wszczętych w dwóch państwach członkowskich, właściwe organy państwa członkowskiego, w którym postępowanie karne jeszcze się toczy, powinny uwzględnić nie tylko czyny wymienione w akcie oskarżenia sporządzonym przez właściwe organy innego państwa członkowskiego oraz w sentencji wydanego tam prawomocnego wyroku, lecz również te, które były przedmiotem postępowania przygotowawczego, ale nie zostały ujęte w akcie oskarżenia. W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przypomnieć, że kryterium istotnym dla celów określenia, czy art. 54 KWUS ma zastosowanie, jest kryterium tożsamości zdarzenia, rozumianego w ten sposób, że zdarzenie leżące u podstaw postępowań karnych wszczętych w dwóch zainteresowanych państwach członkowskich musi stanowić całość, na którą składają się zachowania nierozdzielnie ze sobą związane w czasie, przestrzeni, jak i przez swój przedmiot (zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., Kraaijenbrink, C‑367/05, EU:C:2007:444, pkt 26–28). Aby Trybunał mógł udzielić użytecznej odpowiedzi na zadane pytanie, konieczne jest, aby okoliczności faktyczne leżące u podstaw postępowań karnych wszczętych, odpowiednio, w Chorwacji i w Austrii, a także powody, dla których sąd odsyłający mógłby skłaniać się do uznania, że okoliczności te są nierozdzielnie ze sobą związane, były przedstawione we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, bez uszczerbku dla faktu, że jak to wynika z orzecznictwa Trybunału przypomnianego w poprzednim punkcie, nie do Trybunału, lecz wyłącznie do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy występuje tożsamość zdarzenia. W niniejszym zaś przypadku, po pierwsze, sąd odsyłający pominął wskazanie, choćby w sposób zwięzły, lecz precyzyjny, związku, który łączyłby czyny rozpatrywane w ramach odnośnych postępowań karnych, czyny wymienione w uzasadnieniu prawomocnego wyroku wydanego w dniu 3 listopada 2016 r. przez Landesgericht Klagenfurt (sąd okręgowy w Klagenfurcie), czyny, które zostały zbadane przez prokuraturę w Klagenfurcie, lecz które nie zostały formalnie ujęte w akcie oskarżenia sporządzonym przez tę prokuraturę, oraz powody, dla których prokuratura w Puli przeprowadziła śledztwo w sprawie przestępstw związanych z tymi, które były już przedmiotem postępowania karnego w Austrii. Po drugie, sąd ten ogranicza się do powtórzenia treści aktów oskarżenia sporządzonych przez te dwie prokuratury krajowe oraz sentencji wyroku Landesgericht Klagenfurt (sądu okręgowego w Klagenfurcie), bez przedstawienia okoliczności faktycznych w sposób ukazujący ich logiczny i zrozumiały całościowy obraz. Wynika z tego, że sąd odsyłający nie omówił w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny całości istotnych okoliczności faktycznych lub danych faktycznych, na których opiera się zadane pytanie, a zatem nie spełnił wymogu zawartego w art. 94 lit. a) regulaminu postępowania. Ponadto, poprzestając na pobieżnym powtórzeniu żądań GR i HS dotyczących podnoszonego naruszenia zasady ne bis in idem bez wyjaśnienia w świetle dokumentów, na które powołują się te osoby, w jakiej mierze można by było ewentualnie stwierdzić tożsamość zdarzenia, i pomijając ponadto wyjaśnienie treści zadanego pytania, zarówno pod względem prawnym, jak i w świetle istotnych okoliczności faktycznych, a także wątpliwości, które powziął w odniesieniu do zastosowania zasady ne bis in idem w związku z kryterium tożsamości zdarzenia oraz, ewentualnie, z orzecznictwem Trybunału w tej dziedzinie, sąd krajowy nie przedstawił w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny powodów, które skłoniły go do zadania tego pytania, a tym samym nie spełnił wymogu zawartego w art. 94 lit. c) regulaminu postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, w myśl art. 53 § 2 regulaminu postępowania, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny. Niemniej jednak należy przypomnieć, że sąd odsyłający zachowuje możliwość złożenia kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jeżeli będzie w stanie przedstawić Trybunałowi wszelkie okoliczności umożliwiające mu wydanie orzeczenia w przedmiocie zadanego pytania (zob. podobnie postanowienia: z dnia 23 maja 2019 r., Trapeza Peiraios, C‑105/19, niepublikowane, EU:C:2019:452, pkt 17; z dnia 11 lipca 2019 r., Jadransko osiguranje, C‑651/18, niepublikowane, EU:C:2019:613, pkt 31). W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.   Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) postanawia, co następuje:   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli (sąd żupański w Puli, Chorwacja) postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: chorwacki.