C-90/10

WyrokTSUE2011-09-22CELEX: 62010CJ0090ECLI:EU:C:2011:606

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG poprzez niezastosowanie działań priorytetowych i stosownych środków ochronnych dla specjalnych obszarów ochrony w makaronezyjskim regionie biogeograficznym?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że Hiszpania naruszyła swoje zobowiązania, ponieważ nie podjęła wymaganych działań w celu ochrony specjalnych obszarów ochrony (SAC) w makaronezyjskim regionie biogeograficznym. Konkretnie, Hiszpania nie ustaliła działań priorytetowych dla tych obszarów, jak wymaga tego art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG. Ponadto, nie stworzyła ani nie zastosowała stosownych środków ochronnych i systemu ochrony, które zapobiegałyby pogarszaniu stanu siedlisk przyrodniczych i niepokojeniu gatunków, co jest obowiązkiem wynikającym z art. 6 ust. 1 i 2 tej samej dyrektywy. Uchybienie to dotyczyło terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, wskazanych w decyzji Komisji 2002/11.

Stan faktyczny

Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Królestwu Hiszpanii, zarzucając mu niewywiązanie się z obowiązków wynikających z dyrektywy 92/43/EWG (dyrektywa siedliskowa). Zarzuty dotyczyły braku ustalenia działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony (SAC) oraz braku wdrożenia odpowiednich środków ochronnych dla tych obszarów, położonych w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na terytorium hiszpańskim (Wyspy Kanaryjskie), które zostały wymienione w decyzji Komisji 2002/11.

Rozstrzygnięcie

1) Królestwo Hiszpanii, nie ustalając, na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony, będących terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym, położonych na terytorium hiszpańskim i wymienionych w decyzji Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, oraz nie tworząc, ani nie stosując, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43, stosownych środków ochronnych oraz systemu ochrony, który umożliwiałby uniknięcie pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również niepokojenia gatunków, zapewniając ochronę specjalnych obszarów ochrony obejmujących tereny wskazane w decyzji 2002/11, a położone na terytorium hiszpańskim, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów przytoczonej dyrektywy. 2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania. 3) Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. – Komisja przeciwko Hiszpanii (sprawa C‑90/10) Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa siedliskowa – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Dzika fauna i flora – Artykuł 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 – Ustalenie priorytetów dla specjalnych obszarów ochrony oraz ich właściwa ochrona – Brak gwarancji właściwej ochrony sądowej specjalnych obszarów ochrony położonych w archipelagu Wysp Kanaryjskich 1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 25) 2. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich – Ustalenie priorytetów – Wykonanie poprzez zatwierdzenie odpowiednich środków zarządzania – Brak – Brak przyjęcia środków niezbędnych w celu uniknięcia pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również istotnego niepokojenia gatunków – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 92/43, art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 1, 2) (por. pkt 37, 38, 48, 49, 53, 54, 62–64; sentencja) 3. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Domniemania – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 47) Przedmiot Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Środki ochronne – Makaronezyjski region biogeograficzny Sentencja 1) Królestwo Hiszpanii, – nie ustalając, na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony, będących terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym, położonych na terytorium hiszpańskim i wymienionych w decyzji Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, oraz – nie tworząc, ani nie stosując, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43, stosownych środków ochronnych oraz systemu ochrony, który umożliwiałby uniknięcie pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również niepokojenia gatunków, zapewniając ochronę specjalnych obszarów ochrony obejmujących tereny wskazane w decyzji 2002/11, a położone na terytorium hiszpańskim, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów przytoczonej dyrektywy. 2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania. 3) Republika Finlandii pokrywa własne koszty.