C-97/23

POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU z dnia 21 lipca 2023 r. ( *1 ) Odwołanie – Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta – Artykuł 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Interes w rozstrzygnięciu sprawy – Wniosek złożony przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) – Oddalenie W sprawie C‑97/23 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 17 lutego 2023 r., WhatsApp Ireland Ltd, z siedzibą w Dublinie (Irlandia), którą reprezentowali H.-G. Kamann, Rechtsanwalt, F. Louis i A. Vallery, avocats, B. Johnston, C. Monaghan i P. Nolan, solicitors, D. McGrath, SC, P. Sreenan, SC, E. Egan McGrath, BL, oraz C. Geoghegan, BL, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Europejska Rada Ochrony Danych, którą reprezentowali C. Foglia, M. Gufflet, G. Le Grand i I. Vereecken, w charakterze pełnomocników, tych zaś wspierali G. Haumont, E. de Lophem, G. Ryelandt i P. Vernet, avocats, strona pozwana w pierwszej instancji, PREZES TRYBUNAŁU, uwzględniając wniosek T. von Danwitza, sędziego sprawozdawcy, po wysłuchaniu rzecznik generalnej T. Ćapety, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu WhatsApp Ireland Ltd wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2022 r.,WhatsApp Ireland/Europejska Rada Ochrony Danych (T‑709/21, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2022:783), w którym sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną skargę zmierzającą do uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych nr 1/2021 z dnia 28 lipca 2021 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”), wydanej na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1, zwanego dalej „RODO”), wydanej w następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez Data Protection Commission (organ nadzorczy do spraw ochrony danych osobowych osób fizycznych, Irlandia) na podstawie art. 56 tego rozporządzenia w odniesieniu do transgranicznego przetwarzania danych przez WhatsApp Ireland w związku ze świadczeniem usług w Unii Europejskiej. Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 28 kwietnia 2023 r. Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD, zwany dalej „Inspektorem”), działając w oparciu o art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, art. 130 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 190 § 1 tego regulaminu, oraz w oparciu o art. 58 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39), o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania Europejskiej Rady Ochrony Danych. Na poparcie swego wniosku Inspektor podnosi, w pierwszej kolejności, że wynik niniejszej sprawy będzie miał wpływ na wykonywanie przezeń jego zadań, które polegają na monitorowaniu i zapewnianiu stosowania przepisów rozporządzenia 2018/1725 i wszelkich innych aktów Unii odnoszących się do podstawowych praw i wolności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy Unii oraz doradzanie instytucjom i organom Unii i osobom, których dane dotyczą, we wszystkich kwestiach związanych z przetwarzaniem danych osobowych. W tym względzie Inspektor podkreśla przede wszystkim, że – jak wynika w szczególności z motywów 4 i 5 rozporządzenia 2018/1725 – musi on zapewnić jednolitą interpretację i stosowanie przepisów wynikających z rozporządzenia RODO oraz z rozporządzenia 2018/1725. Następnie Inspektor zauważa, że wynik postępowania w niniejszej sprawie może mieć wpływ na jego przewidziane w art. 42 rozporządzenia 2018/1725 uprawnienia doradcze. Przyłączając do sprawy, wniósłby on swój wkład do inicjatywy Komisji Europejskiej mającej na celu usprawnienie współpracy między krajowymi organami nadzorczymi ochrony danych przy stosowaniu rozporządzenia RODO w sprawach transgranicznych i mógłby w przyszłości wydać opinię w sprawie funkcjonowania przewidzianych w rozporządzeniu RODO mechanizmów współpracy, a także – w sprawie przyszłych zmian przepisów regulujących funkcjonowanie tych mechanizmów. W drugiej kolejności Inspektor zauważa, że sporna decyzja dotyczy zasad i przepisów mających zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, które w swej istocie odpowiadają zasadom i przepisom określonym w rozporządzeniu RODO, oraz że zgodnie z art. 68 ust. 6 RODO skorzystał on z prawa głosu przysługującego mu w ramach Europejskiej Rady Ochrony Danych w ramach przyjmowania tej decyzji. Ponadto był on głównym sprawozdawcą w procedurze przyjmowania wytycznych 3/2021 Europejskiej Rady Ochrony Danych z dnia 13 kwietnia 2021 r. w sprawie stosowania art. 65 ust. 1 lit. a) RODO, na podstawie których jego zdaniem wydano sporną decyzję. Po doręczeniu stronom przez sekretarza Trybunału – zgodnie z art. 131 § 1 regulaminu postępowania, który ma zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 190 § 1 tego regulaminu – złożonego przez Inspektora wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, WhatsApp Ireland i Europejska Rada Ochrony Danych przedstawiły w wyznaczonym terminie uwagi dotyczące tego wniosku. Europejska Rada Ochrony Danych popiera wniosek o dopuszczenie Inspektora do tej sprawy w charakterze interwenta, zaś WhatsApp Ireland wnosi ze swej strony o oddalenie tego wniosku. W przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Artykuł 40 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie i instytucje Unii mogą interweniować w sprawach rozpatrywanych przez Trybunał. Zgodnie z art. 40 akapit drugi zdanie pierwsze takie samo prawo przysługuje organom i jednostkom organizacyjnym Unii oraz każdej innej osobie, jeżeli mogą oni uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi. Jeśli chodzi w szczególności o Inspektora, jego zdolność sądowa przed sądami Unii jest wyraźnie ustanowiona w art. 58 ust. 4 rozporządzenia 2018/1725, który stanowi, że Inspektor „ma prawo przekazać sprawę do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktach oraz interweniować w sprawach wniesionych do Trybunału Sprawiedliwości”. Jednakże takie prawo do interwencji nie może być bezwzględne, ponieważ Inspektor nie figuruje wśród „uprzywilejowanych” interwenientów, o których mowa w art. 40 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto Trybunał orzekł już, że prawo Inspektora do interwencji jest określone granicami wynikającymi z powierzonego mu zadania (zob. analogicznie postanowienie z dnia 17 marca 2005 r., Parlament/Rada, C-317/04, EU:C:2005:189, pkt 16; zob. także podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 października 2008 r., Komisja/Niemcy, C-518/07, niepublikowane, EU:C:2008:563, pkt 12, 17, 18). Wynika z tego, że Inspektor, którego prawo do interwencji wynika z art. 40 akapit drugi tego statutu, musi wykazać interes w rozstrzygnięciu sprawy, aby skorzystać z tego prawa w ramach konkretnego sporu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tego przepisu należy definiować poprzez odniesienie do przedmiotu sporu jako takiego i rozumieć jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. Przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, tak jak będzie ono ujęte w sentencji mającego zapaść orzeczenia (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 września 2022 r., Google i Alphabet/Komisja, C‑48/22 P, EU:C:2022:667, pkt 6 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy jednak zauważyć, że organy i jednostki organizacyjne Unii, w odróżnieniu od osób fizycznych i prawnych, mogą występować z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie w celu obrony swych prywatnych interesów, lecz – jeżeli akt leżący u podstaw sporu został wydany po przeprowadzeniu postępowania, do udziału w którym dany organ lub jednostka organizacyjna zostały wezwane – w celu obrony opinii, którą przyjęły, lub ocen, których dokonały w ramach tego postępowania. Tak więc, jeśli chodzi o wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożone przez organy i jednostki organizacyjne Unii, Trybunał stosuje warunek dotyczący istnienia bezpośredniego i aktualnego interesu w rozstrzygnięciu sprawy w sposób odzwierciedlający tę specyfikę (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 września 2022 r., Mylan IRE Healthcare/Komisja, C‑237/22 P, EU:C:2022:726, pkt 15, 16 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc w odniesieniu do wniosków o dopuszczenie w charakterze interwenienta do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu Unii, a nawet – w sprawie orzeczenia Sądu oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności takiego aktu, które to wnioski zostały złożone przez organy i jednostki organizacyjne Unii, należy uznać, że wymóg, by dany organ lub jednostka organizacyjna miały bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu takiej sprawy, jest spełniony w szczególności wówczas, jeżeli ten organ lub jednostka organizacyjna są w stanie wykazać, że rozpatrywany akt Unii został przyjęty po przeprowadzeniu postępowania, w którym, na mocy prawa Unii, przewidziano ich udział, odpowiednio poprzez przyjęcie opinii lub przeprowadzenie ocen (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 września 2022 r., Mylan IRE Healthcare/Komisja, C‑237/22 P, EU:C:2022:726, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie, w odniesieniu do pierwszego z argumentów przedstawionych przez Inspektora na poparcie jego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i dotyczącego wpływu niniejszej sprawy na jego rolę polegającą na zapewnieniu jednolitego stosowania przepisów rozporządzenia 2018/1725 i przepisów rozporządzenia RODO, a także na wydawaniu opinii na temat funkcjonowania mechanizmów współpracy przewidzianych w rozporządzeniu RODO, należy zauważyć, że przyjęta przez Europejską Radę Ochrony Danych sporna decyzja ma za podstawę art. 65 RODO, zaś rozporządzenie 2018/1725 nie zawiera podobnego przepisu, w związku z czym kwestia spójnego stosowania tych dwóch rozporządzeń w odniesieniu do tego art. 65 nie wydaje się mieć w tym przypadku znaczenia. W każdym razie w zaskarżonym postanowieniu Sąd orzekł jedynie w przedmiocie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, tak więc w niniejszej sprawie nasuwa się jedynie kwestia, czy sporna decyzja może zostać bezpośrednio zaskarżona przez WhatsApp Ireland do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tak więc wydane przez Trybunał orzeczenie kończące niniejsze postępowanie będzie dotyczyło wyłącznie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, nie zaś kwestii zasadności żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji. W przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Trybunał stan postępowania w sprawie nie może zostać uznany za umożliwiający wydanie orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ Sąd wydał orzeczenie na podstawie art. 129 regulaminu postępowania bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W tych okolicznościach należy uznać, że Inspektor, w szczególności w zakresie, w jakim powołuje się na swoją rolę doradcy instytucji i organów Unii w odniesieniu do wszystkich kwestii dotyczących przetwarzania danych osobowych, jak i na swoje uprawnienie do konsultowania, przewidziane w art. 42 rozporządzenia 2018/1725, mógłby uzasadniać swój interes nie poprzez odniesienie się do rozstrzygnięcia sporu toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości w ramach niniejszego odwołania, czyli sporu dotyczącego dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w świetle systemu środków odwoławczych przewidzianych w traktacie FUE, lecz poprzez odniesienie się do rozstrzygnięcia, które mogłoby zostać przyjęte przez Sąd, w przypadku gdyby zwrócono się do niego po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez Trybunał (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2020 r., VodafoneZiggo Group/Komisja, C‑689/19 P, EU:C:2020:50, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Drugi z podnoszonych przez Inspektora argumentów, oparty na fakcie, że skorzystał on z przysługującego mu prawa głosu w ramach przyjmowania zaskarżonej decyzji oraz że był ponadto głównym sprawozdawcą w procedurze przyjmowania wytycznych, o których mowa w pkt 4 niniejszego postanowienia, również nie pozwala na ustalenie, że ma on interes w rozstrzygnięciu sprawy. Inspektor nie może powoływać się na taki interes jako uzasadniający przyłączenie się przezeń do sprawy w charakterze interwenienta, ponieważ powoływany przezeń interes nie jest dla niego swoisty, a ponadto pokrywa się on całkowicie z interesem Europejskiej Rady Ochrony Danych, która jest już stroną w sporze, do którego Inspektor chce się przyłączyć (zob. analogicznie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 września 2022 r., Google i Alphabet/Komisja, C‑48/22 P, EU:C:2022:667, pkt 12). Z całości powyższych rozważań wynika, że Inspektor nie wykazał, iż ma interes w rozstrzygnięciu sprawy w rozumieniu art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a zatem jego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ wniosek Inspektora o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie został uwzględniony, a ani WhatsApp Ireland, ani Europejska Rada Ochrony Danych nie wniosły o obciążenie go kosztami postępowania, należy rozstrzygnąć, że Inspektor, WhatsApp Ireland i Europejska Rada Ochrony Danych pokrywają własne koszty poniesione w związku ze złożonym przez Inspektora wnioskiem o dopuszczenie go do sprawy w charakterze interwenienta.   Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zostaje oddalony.   2) Europejski Inspektor Ochrony Danych, WhatsApp Ireland Ltd oraz Europejska Rada Ochrony Danych pokrywają własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.