C-99/18

WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba) z dnia 4 lipca 2019 r. ( *1 ) Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Fl” – Sprzeciw właściciela graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „fly.de” – Oddalenie – Podobieństwo oznaczeń – Nazwa zapisana zwykłym pismem w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd W sprawie C‑99/18 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 12 lutego 2018 r., FTI Touristik GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowany przez A. Parr, Rechtsanwältin, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną są: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowany przez D. Walicką i D. Botisa, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, Harald Prantner, zamieszkały w Hamburgu (Niemcy), Daniel Giersch, zamieszkały w Monako (Monako), reprezentowani przez S. Eblego, Rechtsanwalt, interwenienci w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (dziesiąta izba), w składzie: C. Lycourgos, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i I. Jarukaitis, sędziowie, rzecznik generalny: G. Pitruzzella, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W odwołaniu FTI Touristik GmbH żąda uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 listopada 2017 r., FTI Touristik/EUIPO – Prantner i Giersch (Fl) (T‑475/16, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2017:856), w którym Sąd oddalił jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 czerwca 2016 r. (sprawa R 480/2015‑5), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między FTI Touristik a Haraldem Prantnerem i Danielem Gierschem (zwanej dalej „sporną decyzją”). Ramy prawne Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 341, s. 21), które weszło w życie w dniu 23 marca 2016 r. Zmienione rozporządzenie nr 207/2009 zostało następnie uchylone i zastąpione, w dniu 1 października 2017 r., rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). Natomiast z uwagi na datę dokonania zgłoszenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, czyli dzień 7 października 2013 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, niniejszy spór podlega przepisom prawa materialnego zawartym w rozporządzeniu nr 207/2009. Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 miał następujące brzmienie: „W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: […] b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”. Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja Okoliczności powstania sporu i treść spornej decyzji przedstawiono w następujący sposób w pkt 1–15 zaskarżonego wyroku: „1. W dniu 7 października 2013 r. interwenienci […] H. Prantner i […] D. Giersch dokonali w [EUIPO] zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia nr 207/2009. 2. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: 3. Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klas 16, 39 i 43 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 16: »druki; materiały fotograficzne; materiały biurowe; materiały pakowe; publikowanie i wydawanie; książki; podręczniki [książki]; prospekty; okólniki; albumy; gazety; magazyny ilustrowane i periodyki; bilety; vouchery; kupony i dokumenty podróżne; przepustki; plakietki; afisze; karty pocztowe; kalendarze; kalendarze; materiały instruktażowe«; – klasa 39: »transport; organizowanie podróży; informacja dla podróżnych; udostępnianie obiektów parkingowych; transport towarów, pasażerów i podróżnych drogą powietrzną, lądową, morską i koleją; usługi linii lotniczych i wysyłki towarów; usługi związane z odprawą pasażerów na lotniskach; organizowanie transportu pasażerów, towarów oraz organizowanie podróży po lądzie i wodzie; usługi linii lotniczych; rejestracja bagażu; obsługa ładunków i usługi frachtowe; organizowanie, prowadzenie i dostarczanie obiektów dla wypraw, podróży, wycieczek i wakacji; czarterowanie samolotów; wynajmowanie osobom trzecim i wynajem od osób trzecich samolotów, samochodów osobowych i łodzi; usługi taksówkarskie; usługi w zakresie transportu autobusowego; usługi szofera; autobusy; usługi kolejowe; usługi dowozu do lotniska; usługi w zakresie parkowania na lotniskach; usługi hangarowania samolotów; osoby towarzyszące podróżnym (usługi -); usługi biur podróży; usługi doradcze, konsultingowe i informacyjne dotyczące wszystkich wymienionych wyżej usług; udostępnianie informacji z zakresu usług transportowych; udzielanie online informacji o podróży; rezerwacja podróży przez komputerowe bazy danych lub internet«; – klasa 43: »aprowizacja w żywność i napoje, zakwaterowanie tymczasowe; restauracje i bary; obsługa gastronomiczna z własnym zapleczem, produktami i transportem (catering); usługi w zakresie zakwaterowania wakacyjnego; usługi rezerwacji i przedsprzedaży dla restauracji i zakwaterowania wakacyjnego; usługi hoteli i/lub restauracji; usługi rezerwacji z zakresu prowadzenia hoteli«. 4. Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 225/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. 5. W dniu 26 lutego 2014 r. wnosząca odwołanie, FTI Touristik […], wniosła, na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 46 rozporządzenia nr 2017/1001), sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej. 6. Sprzeciw oparto na następującym wcześniejszym graficznym unijnym znaku towarowym: oznaczającym towary i usługi należące do klas 16, 39, 41 i 43, odpowiadające, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 16: »druki, zwłaszcza katalogi, prospekty, materiały informacyjne; sprzęt biurowy (inny niż meble); materiały szkoleniowe i dydaktyczne, ujęte w klasie 16; globusy, atlasy; papier, tektura oraz przedmioty wykonane z tych materiałów (zawarte w klasie 16); artykuły papiernicze; materiały z tworzyw sztucznych do pakowania, włącznie z torebkami lub torbami z tworzyw sztucznych, ujęte w klasie 16, osłony z tworzyw sztucznych, zwłaszcza na dokumenty podróżne«; – klasa 39: »usługi transportowe, włącznie z pośrednictwem i wypożyczaniem środków transportu; planowanie, organizacja, księgowanie i pośrednictwo podróży, także za pomocą urządzeń elektronicznych; usługi turystyczne; organizacja zwiedzania miasta, opieka pilota podczas podróży; informacje z zakresu transportu i podróży, także przy pomocy urządzeń elektronicznych«; – klasa 41: »edukacja; kształcenie; rozrywka; działalność sportowa i kulturalna; oferowanie urządzeń rekreacyjnych; publikowanie i wydawanie materiałów drukowanych oraz odpowiednich mediów elektronicznych (włącznie z płytami CD-ROM i płytami CD); wypożyczanie filmów, nagranych taśm wideo, urządzeń filmowych, radiowych, telewizyjnych, sportowych; organizacja i przygotowanie konferencji, kongresów, sympozjów, obrad i seminariów«; – klasa 43: »rezerwacja zakwaterowania; usługi w zakresie zakwaterowania; aprowizacja w żywność i napoje oraz zapewnianie zakwaterowania na pobyt czasowy; pośrednictwo przy zakwaterowaniu i wyżywieniu gości w hotelach i restauracjach włącznie z pośrednictwem przy wynajmie mieszkań i domów wczasowych«. 7. W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]. 8. W dniu 3 lutego 2015 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw i oddalił zgłoszenie znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług. 9. W dniu 26 lutego 2015 r. interwenienci – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001) – wnieśli do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. 10. W [spornej decyzji] Piąta Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów. 11. Przede wszystkim w pkt 19 [spornej] decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że rozpatrywane towary i usługi są skierowane zarówno do szerokiego kręgu odbiorców, jak i do kręgu wyspecjalizowanych odbiorców i że należy uwzględnić krąg odbiorców o najniższym poziomie uwagi, a mianowicie szeroki krąg odbiorców o przeciętnym poziomie uwagi. Następnie w pkt 20 [spornej] decyzji stwierdziła, że terytorium właściwe dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd to terytorium całej Unii Europejskiej, uściślając ponadto, że sprzeciw należy uwzględnić, nawet jeśli prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje tylko w jednym państwie członkowskim. 12. Co się tyczy porównania towarów i usług, w pkt 25 [spornej] decyzji [Piąta] Izba Odwoławcza [EUIPO] potwierdziła, niekwestionowane przed nią, stwierdzenie Wydziału Sprzeciwów zawarte w pkt 24 [spornej] decyzji, zgodnie z którym rozpatrywane towary i usługi są częściowo identyczne i częściowo podobne. Stwierdziła ona zatem identyczność oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym towarów należących do klasy 16 oraz towarów, także należących do tej klasy, oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym. Podobnie stwierdziła ona identyczność usług należących do klasy 39 oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym z należącymi do tej samej klasy usługami oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym, z wyjątkiem takich usług jak »udostępnianie obiektów parkingowych; usługi w zakresie parkowania na lotniskach; usługi hangarowania samolotów«, które zakwalifikowano jako analogiczne do usług »transportowych« oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że wszystkie usługi należące do klasy 43 oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są identyczne z usługami należącymi do tej samej klasy oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym, z wyjątkiem »usług rezerwacji i przedsprzedaży dla restauracji i zakwaterowania wakacyjnego«, które są podobne do usług »aprowizacji w żywność i napoje oraz zapewniania zakwaterowania na pobyt czasowy« oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym. 13. [Piąta] Izba Odwoławcza [EUIPO] rozpatrzyła także kolidujące ze sobą oznaczenia i w pkt 32 [spornej] decyzji stwierdziła, że pod względem wizualnym nie wykazują one żadnego podobieństwa. W pkt 33 i 34 [spornej] decyzji stwierdziła ona w istocie, że w mniemaniu kręgu odbiorców nieznających angielskiego terminu »fly« kolidujące ze sobą oznaczenia nie są podobne pod względem fonetycznym. W mniemaniu konsumentów znających angielski wyraz »fly« podobieństwo fonetyczne istnieje pod warunkiem skojarzenia zgłoszonego znaku towarowego z wyrazem »fly«. Jednakże taka sytuacja wydaje się mało prawdopodobna w zakresie, w jakim, po pierwsze, istnieje istotna różnica między literą »y« a stylizowanym sercem ukazanym w zgłoszonym znaku towarowym oraz, po drugie, zastąpienie litery »y« symbolem serca nie stanowi zwykłej praktyki. W pkt 35 i 36 [spornej] decyzji stwierdziła ona w istocie, że pod względem konceptualnym w mniemaniu kręgu odbiorców nieznających angielskiego terminu »fly« kolidujące ze sobą oznaczenia nie są podobne. W mniemaniu konsumentów znających i rozumiejących angielski wyraz »fly« podobieństwo konceptualne istnieje pod warunkiem zidentyfikowania wyrazu »fly« w zgłoszonym znaku towarowym. Jednakże taka sytuacja wydaje się marginalna z takich samych względów jak przedstawione w ramach oceny podobieństwa fonetycznego. 14. W pkt 40 [spornej] decyzji [Piąta] Izba Odwoławcza [EUIPO] stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy ma przeciętnie samoistnie odróżniający charakter w mniemaniu konsumentów, którzy nie są angielskojęzyczni, oraz słabo samoistnie odróżniający charakter w mniemaniu kręgu odbiorców angielskojęzycznych. 15. Co się tyczy badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń, w pkt 47 [spornej] decyzji [Piąta] Izba Odwoławcza [EUIPO] stwierdziła brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tym względzie w pkt 46 [spornej] decyzji wskazała, że ze względu na charakter czysto opisowy wspólnego elementu różnice fonetyczne, konceptualne i, przede wszystkim, wizualne między oznaczeniami są wystarczające, by z pewnością wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w tym w odniesieniu do identycznych towarów i usług”. Skarga do Sądu Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 26 sierpnia 2016 r. wnosząca odwołanie złożyła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, podnosząc jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Wnosząca odwołanie twierdzi w istocie, że przeprowadzona przez Piątą Izbę Odwoławczą EUIPO analiza podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego kolidujących ze sobą oznaczeń jest nieprawidłowa i że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego w mniemaniu kręgu odbiorców angielskojęzycznych, w związku z czym w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W zaskarżonym wyroku, co się tyczy porównania kolidujących ze sobą oznaczeń, w pierwszej kolejności Sąd wskazał, że Piąta Izba Odwoławcza EUIPO słusznie stwierdziła brak podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego między zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym. W drugiej kolejności, jeśli chodzi o charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, Sąd orzekł, że wspomniana Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy wykazuje przeciętnie odróżniający charakter w mniemaniu kręgu odbiorców, którzy nie są angielskojęzyczni, i słabo odróżniający charakter w mniemaniu kręgu odbiorców angielskojęzycznych. W trzeciej kolejności, co się tyczy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Sąd stwierdził, że wnosząca odwołanie nie wykazała, że wspomniana Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła nieistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego. W konsekwencji Sąd oddalił jedyny podniesiony zarzut oraz skargę w całości. Żądania stron w postępowaniu odwoławczym FTI Touristik wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku oraz – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie FTI Touristik kosztami postępowania. Harald Prantner i Daniel Giersch wnoszą do Trybunału o oddalenie odwołania. W przedmiocie odwołania W odwołaniu wnosząca odwołanie podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, który dzieli się na cztery części. W ramach części pierwszej jedynego zarzutu zarzuca ona również Sądowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. W przedmiocie części pierwszej jedynego zarzutu W części pierwszej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd metodologiczny w ramach oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ przy badaniu podobieństwa spornych oznaczeń nie uwzględnił nazwy zgłoszonego znaku towarowego zapisanej zwykłym pismem w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej. W tym kontekście Sąd naruszył również obowiązek uzasadnienia, pomijając rozpatrzenie argumentu wnoszącej odwołanie opartego na wspomnianej nazwie. EUIPO jest zdania, że część pierwsza jedynego zarzutu jest niedopuszczalna, ponieważ stanowi ona próbę podniesienia przez wnoszącą odwołanie przed Trybunałem kwestii faktycznych. W każdym razie zarzut ten jest bezzasadny. Co się tyczy dopuszczalności części pierwszej jedynego zarzutu, należy przypomnieć, po pierwsze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w mniemaniu kręgu odbiorców należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności danej sprawy. O ile ocena tych okoliczności jest kwestią faktyczną, która nie podlega kontroli Trybunału, o tyle pominięcie rozważenia wszystkich tych czynników stanowi naruszenie prawa i może, jako takie, zostać podniesione przed Trybunałem w ramach odwołania (wyrok z dnia 16 czerwca 2011 r., Union Investment Privatfonds/UniCredito Italiano, C‑317/10 P, EU:C:2011:405, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, kwestia zakresu obowiązku uzasadnienia stanowi kwestię prawną, która podlega kontroli Trybunału w ramach odwołania (wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 453). Z powyższego wynika, że część pierwsza jedynego zarzutu jest dopuszczalna. Co się tyczy zasadności tej części, na wstępie należy oddalić argument dotyczący podnoszonego naruszenia przez Sąd obowiązku uzasadnienia. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi przedstawienia wywodów, które w wyczerpujący sposób podejmowałyby punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może także być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie podstaw, na których Sąd oparł swe rozstrzygnięcie, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli w trybie odwołania (wyrok z dnia 20 września 2016 r., Mallis i in./Komisja i EBC, od C‑105/15 P do C‑109/15 P, EU:C:2016:702, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku należy stwierdzić, że z pkt 43 zaskarżonego wyroku wynika, że „[j]eśli chodzi o [nazwę] zgłoszonego znaku towarowego zapisaną zwykłym pismem, opublikowaną w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej, a mianowicie »fly«, należy wskazać, że [nazwa] ta nie może rozstrzygać o ocenie wrażenia fonetycznego wywołanego przez złożone znaki towarowe w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu”. Z powyższego wynika, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, stwierdzając, że wspomniana nazwa nie może rozstrzygać o ocenie rozpatrywanego wrażenia fonetycznego, Sąd w sposób dorozumiany, lecz koniecznie, stwierdził, że nazwa ta nie stanowi wskazania sposobu, w jaki właściwy krąg odbiorców postrzega sporny znak towarowy. Ponadto taka ocena nie jest obarczona żadnym naruszeniem prawa. Jak w pkt 21 zaskarżonego wyroku przypomniał Sąd, z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców oraz przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych nimi towarów lub usług. Jak orzekł zaś w istocie Sąd w pkt 43 zaskarżonego wyroku, wspomnianym w pkt 18 niniejszego wyroku, nazwa graficznego znaku towarowego zapisana zwykłym pismem w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej – bez względu na to, czy odpowiada ona zamiarowi zgłaszającego sporny znak towarowy, czy też wzmiance zawartej przez EUIPO w tym biuletynie – nie jest istotna dla oceny sposobu postrzegania fonetycznego spornych oznaczeń przez właściwy krąg odbiorców, które to oznaczenia nie pokrywają się z nazwą zapisaną zwykłym pismem we wspomnianym biuletynie. W konsekwencji należy oddalić część pierwszą jedynego zarzutu. W przedmiocie części drugiej jedynego zarzutu W części drugiej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd – podobnie jak Piąta Izba Odwoławcza EUIPO – popełnił błąd metodologiczny przy ocenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tym względzie o ile można wyobrazić sobie sytuację, w której podobieństwa fonetyczne są neutralizowane przez różnice wizualne, w związku z czym – pomimo podobieństwa fonetycznego – nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, o tyle taką neutralizację należy badać w odniesieniu do oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W sytuacji gdyby takie badanie zostało już przeprowadzone na etapie porównania oznaczeń, podobieństwo znaków towarowych byłoby wykluczone per se, bez możliwości uwzględnienia wpływu innych czynników na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, takich jak charakter odróżniający spornego znaku towarowego lub identyczność lub podobieństwo danych towarów i usług. EUIPO podnosi, że część druga jedynego zarzutu jest niedopuszczalna, ponieważ nie dotyczy ona zaskarżonego wyroku, lecz spornej decyzji. Część ta jest, w każdym razie, trudno zrozumiała i bezzasadna. Co się tyczy dopuszczalności części drugiej jedynego zarzutu, należy wskazać, że wbrew temu, co twierdzi EUIPO, wnosząca odwołanie nie ograniczyła się do kwestionowania w odwołaniu zgodności z prawem spornej decyzji, lecz podniosła, że w pkt 64 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził – bez odpowiedniego uzasadnienia – brak podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń, popełniając zatem błąd metodologiczny w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Część druga jedynego zarzutu jest, w konsekwencji, dopuszczalna. Co się tyczy zasadności tej części, należy stwierdzić, że część ta opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. W tym względzie wystarczy wskazać, po pierwsze, że w pkt 64 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że „argumentacja wnoszącej odwołanie dotycząca prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd opiera się na błędnej idei, zgodnie z którą [Piąta] Izba Odwoławcza [EUIPO] powinna była stwierdzić, że kolidujące ze sobą oznaczenia są bardzo podobne w zakresie, w jakim w mniemaniu większości konsumentów mają one wspólny element słowny »fly«” – odsyłając w tym względzie do pkt 26–57 owego wyroku. W pkt 65 wspomnianego wyroku wywiódł on z powyższego, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż wspomniana Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. W pkt 64 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się zatem do wskazania w istocie, że wspomniana Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w niniejszym wypadku. Po drugie, również z pkt 26–57, a w szczególności z pkt 30–36 zaskarżonego wyroku dotyczących podobieństwa wizualnego kolidujących ze sobą oznaczeń, z pkt 41–44 tego wyroku dotyczących podobieństwa fonetycznego tych oznaczeń i z pkt 49–51 wspomnianego wyroku dotyczących podobieństwa konceptualnego wspomnianych oznaczeń, nie wynika, by w ramach oceny podobieństwa spornych oznaczeń Sąd oparł się na „neutralizacji” podobieństwa fonetycznego spornych oznaczeń przez różnicę wizualną tych oznaczeń. Należy zatem oddalić część drugą jedynego zarzutu. W przedmiocie części trzeciej jedynego zarzutu W części trzeciej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie kwestionuje ocenę zawartą w pkt 42 zaskarżonego wyroku, w ramach której Sąd stwierdził, że ze względu na to, iż wcześniejszy znak towarowy zawiera element „.de”, nie istnieje podobieństwo fonetyczne między spornymi oznaczeniami, ponieważ wcześniejszy znak towarowy, ze względu na ten element, jest zawsze wymawiany za pomocą kilku sylab. W ten sposób Sąd miał nadać temu elementowi charakter dominujący w ramach całościowego wrażenia wywoływanego przez wcześniejszy znak towarowy, podczas gdy rozszerzenie nazwy domeny ma jedynie znaczenie funkcjonalne i nie może zatem, co do zasady, zostać uznane za mające taki charakter. EUIPO podnosi, że część trzecia jedynego zarzutu jest bezzasadna. Należy podkreślić, iż w pkt 42 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że „[c]o się tyczy możliwości, że właściwy krąg odbiorców dostrzeże literę »y« w elemencie graficznym zgłoszonego znaku towarowego, nie wydaje się ona prawdopodobna. Jak wynika z pkt 34 powyżej, po pierwsze, istnieje istotna różnica między literą »y« a symbolem serca ukazanym w zgłoszonym znaku towarowym oraz, po drugie, zastępowanie litery »y« takim symbolem nie stanowi zwykłej praktyki. Co więcej, zakładając, jak podnosi wnosząca odwołanie, że konsument identyfikuje literę »y« w symbolu stylizowanego serca, zbieżność fonetyczna między elementami słownymi »fly« w każdym z kolidujących ze sobą oznaczeń będzie łagodzona przez istnienie element słownego ».de« we wcześniejszym znaku towarowym. Wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego argumentu mogącego podważyć dokonaną przez [Piątą] Izbę Odwoławczą [EUIPO], w pkt 33 [spornej] decyzji, ocenę sposobu wymowy tego elementu słownego, zgodnie z którą to oceną wcześniejszy znak towarowy będzie zawsze wymawiany jako kilka sylab, a ich dokładna liczba będzie się zmieniać w zależności od reguł językowych każdego z języków krajowych”. Jak wynika z pkt 42 zaskarżonego wyroku, ocena Sądu opiera się na stwierdzeniu, zgodnie z którym, po pierwsze, istnieje istotna różnica między literą „y” a symbolem serca ukazanym w zgłoszonym znaku towarowym oraz, po drugie, zastępowanie litery „y” takim symbolem nie stanowi zwykłej praktyki, a zatem możliwość dostrzeżenia przez właściwy krąg odbiorców litery „y” w elemencie graficznym zgłoszonego znaku towarowego nie jest prawdopodobna. Taka ocena, wobec braku podniesienia w niniejszym wypadku przez skarżącą przeinaczenia okoliczności faktycznych, nie stanowi kwestii prawnej podlegającej, jako taka, kontroli Trybunału w ramach odwołania (zob. w szczególności wyrok z dnia 2 września 2010 r., Calvin Klein Trademark Trust/OHIM, C‑254/09 P, EU:C:2010:488, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie, jedynie uzupełniająco, na wypadek gdyby konsument zidentyfikował literę „y” w symbolu stylizowanego serca, Sąd stwierdził, że zbieżność fonetyczna między elementami słownymi „fly” w każdym z kolidujących ze sobą oznaczeń byłaby łagodzona istnieniem elementu słownego „.de” we wcześniejszym znaku towarowym. Tymczasem zarzuty szczegółowe skierowane przeciwko uzupełniającym punktom uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogą, w każdym razie, prowadzić do uchylenia tego wyroku (wyrok z dnia 6 września 2017 r., Intel/Komisja, C‑413/14 P, EU:C:2017:632, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego wynika, że część trzecia jedynego zarzutu jest nieistotna dla sprawy. W przedmiocie części czwartej jedynego zarzutu W części czwartej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że interwenienci w pierwszej instancji z pewnością traktują symbol serca ukazany w zgłoszonym znaku towarowym jako literę „y”, ponieważ we wszystkich pozostałych unijnych znakach towarowych posiadanych przez tych interwenientów symbol serca zastępuje literę „y” – tak jak w niniejszym wypadku. Podobnie zdaniem wnoszącej odwołanie z witryny internetowej prowadzonej przez właściciela zgłoszonego znaku towarowego wynika, że poprzez ukazanie symbolu serca zamierzano zastąpić w tej witrynie literę „y”. EUIPO kwestionuje dopuszczalność części czwartej jedynego zarzutu, która stanowi wyłącznie przedstawienie okoliczności faktycznych. W każdym razie część ta jest bezzasadna. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych oraz oceny dowodów. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej, jako taka, kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. w szczególności wyrok z dnia 2 września 2010 r., Calvin Klein Trademark Trust/OHIM, C‑254/09 P, EU:C:2010:488, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku należy stwierdzić, że w części czwartej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie ogranicza się do podważania analizy o charakterze faktycznym, przeprowadzonej przez Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku. Część czwarta jedynego zarzutu jest, w konsekwencji, niedopuszczalna. W świetle wszystkich powyższych rozważań należy oddalić odwołanie w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w wyroku lub w postanowieniu kończącym postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, także mającym na podstawie jego art. 184 § 1 zastosowanie do postępowania odwoławczego, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EUIPO wniosło o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez EUIPO. Ze względu na to, że Harald Prantner i Daniel Giersch nie przedstawili żadnego żądania dotyczącego kosztów postępowania, pokrywają oni własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) FTI Touristik GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).   3) Harald Prantner i Daniel Giersch pokrywają własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.