E2007J0001

WyrokTSUE2007-10-03CELEX: E2007J0001

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy przepis prawa krajowego wymagający od adwokata z innego państwa EOG wspólnej reprezentacji z adwokatem krajowym jest zgodny z art. 5 dyrektywy 77/249/EWG oraz art. 36 ust. 1 Porozumienia EOG? Czy Porozumienie EOG nakłada wymóg bezpośredniego stosowania i nadrzędności dyrektywy, która nie została prawidłowo transponowana do krajowego porządku prawnego?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że krajowy przepis nakładający obowiązek wspólnej reprezentacji przez adwokata z innego państwa EOG z adwokatem krajowym nie mieści się w zakresie art. 5 dyrektywy 77/249/EWG. Ponadto, jeśli taki przepis wymaga powołania krajowego adwokata w sprawach, w których nie ma obowiązku reprezentacji przez adwokata, jest on niezgodny z art. 36 ust. 1 Porozumienia EOG oraz z dyrektywą. Trybunał wyjaśnił również, że w kontekście Porozumienia EOG brak jest wymogu, aby przepis dyrektywy, która nie została prawidłowo transponowana, był bezpośrednio stosowany i traktowany jako nadrzędny wobec prawa krajowego, co odróżnia ten system od prawa Unii Europejskiej.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła postępowania karnego przeciwko osobie oznaczonej jako „A”. W ramach tego postępowania Fürstliches Landgericht zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni zasad swobody świadczenia usług w EOG, w szczególności w odniesieniu do dyrektywy 77/249/EWG, w kontekście krajowego przepisu regulującego reprezentację prawną przez adwokatów z innych państw EOG.

Rozstrzygnięcie

1. Przepis prawa krajowego stanowiący, że w postępowaniu sądowym, w którym strona jest reprezentowana przez adwokata lub w którym konieczne jest powołanie obrońcy, występujący w sprawie adwokat z innego państwa EOG musi zwrócić się do krajowego adwokata o wspólną reprezentację klienta, nie jest objęty zakresem art. 5 dyrektywy Rady 77/249/EWG mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, o której mowa w pkt. 2 załącznika VII do Porozumienia EOG, a także — w przypadkach gdy ten przepis prawa krajowego wymaga powołania krajowego adwokata w sprawach, w których nie występuje obowiązek reprezentowania strony przez adwokata — jest on niezgodny z art. 36 ust. 1 Porozumienia EOG oraz z dyrektywą. 2. Porozumienie EOG nie nakłada wymogu, aby przepis dyrektywy, którą uznano za integralną część Porozumienia EOG, był bezpośrednio stosowany i traktowany jako nadrzędny wobec przepisu krajowego, w którym odnośny przepis EOG nie został prawidłowo transponowany do krajowego porządku prawnego.

Pełny tekst orzeczenia

24.1.2008 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 17/13 WYROK TRYBUNAŁU z dnia 3 października 2007 r. w sprawie E-1/07: postępowanie karne przeciwko A (Swoboda świadczenia usług przez prawników — Dyrektywa 77/249/EWG — Art. 7 Porozumienia EOG — Protokół 35 do Porozumienia EOG — Zasada nadrzędności i zasada bezpośredniego skutku — Wykładnia zgodna) (2008/C 17/09) W sprawie E-1/07 — postępowanie karne przeciwko A — Wniosek złożony do Trybunału przez Fürstliches Landgericht (Okręgowy Sąd Książęcy), odnośnie do wykładni zasad dotyczących swobody świadczenia usług na Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), a w szczególności dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, Trybunał, w składzie Carl Baudenbacher, przewodniczący, Henrik Bull, sędzia, Thorgeir Örlygsson, sędzia sprawozdawca, wydał dnia 3 października 2007 r. orzeczenie, którego sentencja brzmi następująco: 1. Przepis prawa krajowego stanowiący, że w postępowaniu sądowym, w którym strona jest reprezentowana przez adwokata lub w którym konieczne jest powołanie obrońcy, występujący w sprawie adwokat z innego państwa EOG musi zwrócić się do krajowego adwokata o wspólną reprezentację klienta, nie jest objęty zakresem art. 5 dyrektywy Rady 77/249/EWG mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, o której mowa w pkt. 2 załącznika VII do Porozumienia EOG, a także — w przypadkach gdy ten przepis prawa krajowego wymaga powołania krajowego adwokata w sprawach, w których nie występuje obowiązek reprezentowania strony przez adwokata — jest on niezgodny z art. 36 ust. 1 Porozumienia EOG oraz z dyrektywą. 2. Porozumienie EOG nie nakłada wymogu, aby przepis dyrektywy, którą uznano za integralną część Porozumienia EOG, był bezpośrednio stosowany i traktowany jako nadrzędny wobec przepisu krajowego, w którym odnośny przepis EOG nie został prawidłowo transponowany do krajowego porządku prawnego.