F-11/09

PostanowienieTSUE2009-11-25CELEX: 62009FO0011ECLI:EU:F:2009:157

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
1. Czy decyzja instytucji UE oddalająca wniosek urzędnika o zwrot kosztów leczenia jest wystarczająco uzasadniona, jeśli informuje o sposobie rozpatrzenia wniosku i powodach natury faktycznej i prawnej, nawet jeśli pełna dokumentacja nie była początkowo dostępna, ale została dołączona do decyzji oddalającej zażalenie? 2. Czy decyzja oddalająca wniosek o pokrycie kosztów medycznych, która nie zawiera żadnego nowego elementu w stosunku do identycznego, wcześniej oddalonego wniosku, będącego już przedmiotem skargi przed sądem wspólnotowym, stanowi akt niekorzystny w rozumieniu regulaminu pracowniczego, czy też jest aktem potwierdzającym, co prowadzi do niedopuszczalności skargi z uwagi na zawisłość sporu?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że decyzja oddalająca wniosek o zwrot kosztów medycznych jest wystarczająco uzasadniona, jeśli urzędnik został poinformowany o sposobie rozpatrzenia wniosku i przyczynach faktycznych i prawnych, nawet jeśli brakujące odliczenia zostały dołączone dopiero do decyzji oddalającej zażalenie. Ponadto, Sąd stwierdził, że decyzja oddalająca wniosek o pokrycie kosztów medycznych, która jest identyczna z wcześniej oddalonym wnioskiem i nie wnosi nowych elementów, stanowi akt potwierdzający, a nie akt niekorzystny. W takim przypadku, skarga na taki akt jest niedopuszczalna z uwagi na zawisłość sporu, którą sąd wspólnotowy powinien uwzględnić z urzędu.
Stan faktyczny
L. Marcuccio, urzędnik Komisji, złożył dwa wnioski z dnia 27 grudnia 2007 r. o zwrot kosztów medycznych – jeden w zwykłej wysokości, drugi o zwrot „dodatkowy” (100%). Komisja oddaliła te wnioski. Następnie L. Marcuccio złożył zażalenie z dnia 17 czerwca 2008 r., które również zostało oddalone decyzją Komisji z dnia 16 października 2008 r. W odpowiedzi na te decyzje, L. Marcuccio wniósł skargę do Sądu do spraw Służby Publicznej, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oraz zasądzenia kwoty 356,18 EUR tytułem zwrotu kosztów w 100%, powiększonej o odsetki.
Rozstrzygnięcie
Skarga zostaje oddalona w części jako oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej, a w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa koszty postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2009 r. Sprawa F‑11/09 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Oddalenie wniosków o zwrot kosztów leczenia Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda, między innymi, w pierwszej kolejności stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalających po pierwsze, jego wniosek z dnia 27 grudnia 2007 r. o zwrot w zwykłej wysokości poniesionych przez niego kosztów medycznych, a po drugie, jego wniosek z dnia 27 grudnia 2007 r. o zwrot „dodatkowy”, czyli w 100%, tych samych kosztów medycznych; w drugiej kolejności – stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 października 2008 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 17 czerwca 2008 r. na wspomniane decyzje; w trzeciej kolejności – zasądzenia od Komisji na swą rzecz, tytułem zwrotu tych kosztów w 100%, kwoty 356,18 EUR lub jakiejkolwiek innej kwoty, jaką Sąd za słuszną i sprawiedliwą z tego tytułu, powiększonej o odsetki w wysokości 10% w stosunku rocznym, z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia, który Sąd uzna za właściwy. Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona w części jako oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej, a w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa koszty postępowania. Streszczenie 1.      Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Wniosek o zwrot kosztów leczenia – Urzędnik niebędący adresatem wszystkich odliczeń wysłanych przez biuro ds. rozliczeń (regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi) 2.      Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Akt potwierdzający – Wyłączenie – Postępowanie – Zarzut zawisłości sporu (regulamin pracowniczy, art. 72 ust. 1, art. 90, 91) 1.      Decyzja oddalająca wniosek o zwrot kosztów medycznych jest wystarczająco uzasadniona, jeśli informuje urzędnika o sposobie, w jaki rozpatrywany jest jego wniosek, oraz o powodach natury faktycznej i prawnej, uzasadniających odbiór przez system ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich udzielonych mu zaliczek. Zakładając nawet, że zainteresowany nie był adresatem wszystkich odliczeń w trakcie ich sporządzania, to był w stanie ocenić szanse wszczęcia postępowania przed sądem wspólnotowym, gdy brakujące odliczenia zostały dołączone do decyzji oddalającej zażalenie. Ponadto w każdym razie, nawet przy założeniu, że taka decyzja oddalająca byłaby niewystarczająco uzasadniona, powinna być traktowana tak, jakby zawierała co najmniej zaczątek uzasadnienia, pozwalający instytucji na przedstawienie dodatkowych informacji w toku postępowania i na wywiązanie się ze swego obowiązku uzasadnienia. (zob. pkt 53, 58, 59) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑37/89 Hanning przeciwko Parlamentowi, 20 września 1990 r., Rec. s. II‑463, pkt 41, 44 2.      Decyzja oddalająca wniosek o pokrycie kosztów medycznych w 100%, niezawierająca żadnego nowego elementu w stosunku do identycznego, wcześniej oddalonego wniosku i będąca przedmiotem skargi przed sądem wspólnotowym nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego, a tym samym nie stanowi aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. Zakładając nawet, że taka decyzja mogłaby być rozpatrywana jako akt potwierdzający pierwszą decyzję, a w ten sposób pokrywać się z nią i w tym zakresie stanowić akt niekorzystny, to sąd wspólnotowy rozpatrujący skargę na taką decyzję powinien z urzędu uwzględnić okoliczność, że spór toczy się między tymi samymi stronami, ma ten sam przedmiot i opiera się na tych samych zarzutach. W takich okolicznościach, wobec skargi mógłby zostać podniesiony zarzut zawisłości sprawy, a tym samym byłaby ona oczywiście niedopuszczalna. (zob. pkt 67, 68) Odesłanie: Trybunał: sprawy połączone 58/72 i 75/72 Perinciolo przeciwko Radzie, 17 maja 1973 r., Rec. s. 511, pkt 3−5; sprawy połączone 172/83 i 226/83 Hoogovens Groep przeciwko Komisji, 19 września 1985 r., Rec. s. 2831, pkt 9 Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑68/07 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji, 14 czerwca 2007 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 16; sprawy połączone T‑296/05 i T‑408/05 Marcuccio przeciwko Komisji, 9 lipca 2008 r., niepublikowane w Zbiorze, pkt 47−49, odwołanie w toku przed Trybunałem, sprawa C‑432/08 P; sprawa T‑143/08 Marcuccio przeciwko Komisji, 9 września 2008 r., Zb.Orz. s. I‑A‑2‑0000, II‑A‑2‑0000, pkt 39−41, odwołanie w toku przed Trybunałem, sprawa C‑513/08 P; sprawa T‑144/08 Marcuccio przeciwko Komisji, 9 września 2008 r., Zb.Orz. s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 32–34, odwołanie w toku przed Trybunałem, sprawa C‑528/08 P Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑80/06 Duyster przeciwko Komisji, 25 stycznia 2008 r., Zb.Orz. s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 52; sprawa F‑73/08 Marcuccio przeciwko Komisji, 20 maja 2009 r., Zb.Orz. s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 61, odwołanie w toku przed Sądem Pierwszej Instancji, sprawa T‑311/09 P

© Unia Europejska, źródło: EUR-Lex (eur-lex.europa.eu), pozyskano 13.07.2026. Autentyczne są wyłącznie wersje opublikowane w Dz. Urz. UE. · Źródło