F-11/14

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. ( *1 ) „Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu tymczasowego — Artykuł 98 regulaminu pracowniczego — Artykuł 2 lit. e) WZIP — Umowa o pracę — Zaszeregowanie — Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o naborze — Stanowisko w grupie zaszeregowania AD 5 możliwe do objęcia przez personel krajowych służb dyplomatycznych i urzędników zaszeregowanych do grup od AD 5 do AD 14 — Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Wyrok zaoczny” W sprawie F‑11/14 której przedmiotem jest skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a Bruno Dupré, członek personelu tymczasowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, zamieszkały w Etterbeek (Belgia), reprezentowany przez adwokatów S. Rodriguesa oraz A. Tymen strona skarżąca, przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ), reprezentowanej przez S. Marquardta oraz M. Silvę, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba), w składzie: K. Bradley, prezes, H. Kreppel oraz M.I. Rofes i Pujol (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: W. Hakenberg, uwzględniając pisemny etap postępowania, wydaje następujący Wyrok Skargą, która wpłynęła do sekretariatu Sądu w dniu 7 lutego 2014 r., B. Dupré zażądał stwierdzenia nieważności swojej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), podpisanej w dniu 1 kwietnia 2013 r. ze względu na zaszeregowanie go do grupy AD 5, oraz naprawienia poniesionej szkody. Ramy prawne Artykuł 5 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1240/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ma następujące brzmienie: „1.   Stanowiska objęte regulaminem pracowniczym klasyfikuje się zgodnie z charakterem i ważnością zadań, które się z nimi wiążą, do grupy funkcyjnej administratorów (zwanej dalej „[A]D”) oraz grupy funkcyjnej asystentów (zwanej dalej „AST”). 2.   Grupa funkcyjna AD obejmuje dwanaście grup zaszeregowania personelu odpowiedzialnego za zadania w zakresie zarządzania, prac koncepcyjnych i studyjnych, językowych lub naukowych. […] 3.   Powołanie wymaga przynajmniej: […] b) dla grupy funkcyjnej AD w grupach zaszeregowania 5 i 6: i) poziomu wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym co najmniej trzy lata, potwierdzonym dyplomem; lub ii) […]; c) dla grupy funkcyjnej AD w grupach zaszeregowania 7–16: i) poziomu wykształcenia odpowiadającego ukończonym, trwającym normalnie cztery lata lub dłużej, studiom uniwersyteckim, potwierdzonym dyplomem; lub ii) wykształcenia, które odpowiada ukończeniu studiów wyższych potwierdzonych dyplomem oraz przynajmniej rocznego, właściwego doświadczenia zawodowego w przypadku gdy normalny okres trwania studiów wyższych wynosi przynajmniej trzy lata; lub […] […]”. Zgodnie z art. 31 regulaminu pracowniczego: „1.   Wybrani kandydaci są powoływani na urzędników do grupy zaszeregowania grupy funkcyjnej wymienionej w ogłoszeniu o konkursie, który przeszli. 2.   Bez uszczerbku dla przepisów art. 29 ust. 2, nabór urzędników prowadzi się wyłącznie dla grup zaszeregowania AST 1–AST 4 lub AD 5–AD 8. Grupę zaszeregowania dla konkursu ustala instytucja według poniższych kryteriów: a) cel naboru urzędników posiadających możliwie najwyższe kwalifikacje określone w art. 27 [regulaminu pracowniczego]; b) jakość wymaganego doświadczenia zawodowego. […]”. Artykuł 32 regulaminu pracowniczego stanowi: „Zatrudnianemu urzędnikowi przyznaje [się] pierwszy stopień w jego grupie zaszeregowania. Organ powołujący może, uwzględniając doświadczenie zawodowe, przyznać wyższy stopień odpowiadający nie więcej niż 24 miesiącom. Każda instytucja przyjmuje ogólne przepisy wykonawcze w celu wprowadzenia w życie przepisów niniejszego artykułu. […]”. Artykuł 98 regulaminu pracowniczego wprowadzono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1080/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287, s. 15). Stanowi on co następuje: „1.   Do celów art. 29 ust. 1 lit. a) [regulaminu pracowniczego], przy obsadzaniu wolnego stanowiska w ESDZ, organ powołujący rozpatruje podania urzędników Sekretariatu Generalnego Rady [Unii Europejskiej], Komisji [Europejskiej] i ESDZ, pracowników tymczasowych, do których ma zastosowanie art. 2 lit. e) warunków zatrudnienia innych pracowników [Unii Europejskiej], oraz podania pracowników z krajowych służb dyplomatycznych bez przyznawania pierwszeństwa żadnej z tych kategorii. Do dnia 30 czerwca 2013 r., w drodze odstępstwa od art. 29 [regulaminu pracowniczego], w przypadku naboru spoza instytucji, ESDZ rekrutuje wyłącznie urzędników z Sekretariatu Generalnego Rady [Unii Europejskiej] i z Komisji [Europejskiej], a także pracowników służb dyplomatycznych państw członkowskich. […]”. Artykuł 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 723/2004, ostatnio zmienionych rozporządzeniem nr 1240/2010 (zwanych dalej „WZIP”) ustanawia w lit. e) przepis wprowadzony rozporządzeniem nr 1080/2010: „Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez »personel tymczasowy« rozumie się: […] e) personel oddelegowany z krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich zatrudniony tymczasowo na stałym stanowisku w ESDZ”. Artykuł 10 WZIP stanowi: „1.   […] [A]rtukuł] 5 ust. 1, 2, 3, i 4 i art. 7 regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii. 2.   Grupa zaszeregowania i stopień, na które zatrudniany jest pracownik personelu tymczasowego, określone są w umowie. […]”. Artykuł15 ust. 1 akapit pierwszy WZIP stanowi: „Personel tymczasowy wstępnie dzieli się na grupy zaszeregowania zgodnie z art. 32 regulaminu pracowniczego”. Artykuł 50b WZIP, wprowadzony rozporządzeniem nr 1080/2010, ma następujące brzmienie: „1.   Pracownicy z krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, którzy zostali wybrani na podstawie procedury określonej w art. 98 ust. 1 regulaminu pracowniczego i oddelegowani przez swoje krajowe służby dyplomatyczne, są zatrudniani jako personel tymczasowy na podstawie art. 2 lit. e) [, WZIP]. 2.   Mogą oni zostać zatrudnieni maksymalnie na okres czterech lat. Umowy mogą być przedłużone maksymalnie na okres czterech lat. Okres ich zatrudnienia nie powinien przekraczać ogółem ośmiu lat. Jednakże w wyjątkowych okolicznościach i w interesie służby pod koniec ósmego roku umowa może zostać przedłużona maksymalnie na okres dwóch lat. Każde państwo członkowskie gwarantuje swoim urzędnikom, którzy zostali pracownikami tymczasowymi w ESDZ, natychmiastowe przywrócenie na stanowisko po zakończeniu okresu służby w ESDZ, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami swojego prawa krajowego. […]”. Artykuł 6, zatytułowany „Personel”, decyzji Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określającej organizację i zasady funkcjonowania [ESDZ] (Dz.U. L 201, s. 30) ma następujące brzmienie: „[…] 7.   Urzędnicy Unii i pracownicy zatrudnieni na czas określony pochodzący ze służb dyplomatycznych państw członkowskich mają te same prawa i obowiązki i są traktowani w równy sposób, w szczególności w zakresie kwalifikowania się do zajmowania wszystkich stanowisk [w ramach ESDZ] na równorzędnych warunkach. Nie wprowadza się rozróżnienia między pracownikami zatrudnionymi na czas określony pochodzącymi z krajowych służb dyplomatycznych a urzędnikami Unii w odniesieniu do przydziału zadań do wykonania we wszystkich dziedzinach działalności i politykach realizowanych przez ESDZ. […] […] 11.   Zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi każde państwo członkowskie gwarantuje swoim urzędnikom, których mianowano na stanowiska na czas określony w ESDZ, natychmiastowe przywrócenie na stanowisko po zakończeniu okresu ich służby w ESDZ. Ten okres służby, zgodnie z przepisami art. 50b WZIP, nie przekracza ośmiu lat, chyba że zostanie przedłużony maksymalnie o dwa lata w wyjątkowych okolicznościach i w interesie służby. […]”. Okoliczności faktyczne wynikające ze skargi Skarżący pracował najpierw dla Komisji Europejskiej, a następnie dla ESDZ jako oddelegowany ekspert krajowy, od 2007 r. aż do dnia 31 marca 2013 r. Jego opis stanowiska przedstawiał go jako pracownika ds. polityki bezpieczeństwa w dziedzinie ograniczania zagrożeń chemicznych, biologicznych, radiologicznych i nuklearnych („Policy Officer – Security in the area of [Chemical, Biological, Radiological and Nuclear] Risk mitigation”). Przed zakończeniem swojego okresu oddelegowania w charakterze oddelegowanego eksperta krajowego w ESDZ skarżący zgłosił swoją kandydaturę na stanowisko będące przedmiotem ogłoszenia o naborze EEAS/2012/AD/36, które miało na celu nabór do wydziału ds. polityki bezpieczeństwa i sankcji pracownika ds. polityki bezpieczeństwa w dziedzinie ograniczania zagrożeń chemicznych, biologicznych, radiologicznych i nuklearnych („Policy Officer – Security in the area of [Chemical, Biological, Radiological and Nuclear] Risk mitigation”) (zwanego dalej „ogłoszeniem o naborze”). Z ogłoszenia o naborze wynika, że kandydaci musieli być albo urzędnikami niektórych instytucji Unii Europejskiej w grupie zaszeregowania od AD 5 do AD 14, albo członkami personelu tymczasowego zatrudnionymi na podstawie art. 2 lit. e) WZIP, albo pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich. W odniesieniu do kandydatów będących pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich ogłoszenie o naborze wskazuje, że poza posiadaniem obywatelstwa jednego z państw członkowskich musieli oni dysponować poziomem wykształcenia odpowiadającym ukończonym, trwającym przynajmniej trzy lata, studiom uniwersyteckim, potwierdzonym dyplomem. Wymagano od nich ponadto przepracowania przynajmniej dwóch lat w administracji krajowej. Z ogłoszenia o naborze wynika także, że jeżeli wybór miał dotyczyć urzędnika Unii, zostałby on powołany w swojej grupie zaszeregowania. Jeżeli wybrany kandydat należałby do personelu krajowej służby dyplomatycznej jednego z państw członkowskich, zaproponowano by mu umowę na podstawie art. 2 lit. e) WZIP, której okres nie mógłby przekraczać czterech lat, oraz zaszeregowano by go do grupy AD 5. Kandydatura skarżącego została przyjęta i dnia 1 kwietnia 2013 r. podpisał on z ESDZ umowę o pracę. Z umowy wynika, że skarżący został zatrudniony od tego dnia jako członek personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. e) WZIP w grupie zaszeregowania AD 5, w stopniu 2. Jako miejsce pracy została ustanowiona Bruksela (Belgia). Uważając, że grupa zaszeregowania AD 5 nie odpowiada ani obowiązkom przewidzianym w ogłoszeniu o naborze, ani obowiązkom, które pełni, oraz że jest dyskryminowany w porównaniu z urzędnikami Unii, skarżący złożył „[wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego]” dnia 27 czerwca 2013 r. w celu naprawienia oczywistego błędu w ocenie jego zaszeregowania. Organ upoważniony do zawierania umów o pracę ESDZ uznał wniosek skarżącego za „zażalenie w rozumieniu art. 90 [ust.] 2 regulaminu pracowniczego” oraz oddalił go decyzją z dnia 28 października 2013 r. Żądania strony skarżącej oraz postępowanie W swej skardze skarżący wnosi do Sądu o: „– […] stwierdzenie nieważności decyzji [zawartej w jego umowie o pracę] z dnia 1 kwietnia 2013 r. [przewidującej] zaszeregowanie go do grupy AD 5; – stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 28 października 2013 r. oddalającej zażalenie […]; […] – […] nakazanie zmiany zaszeregowania obejmowanego [przez niego] stanowiska do grupy odpowiadającej zakresowi jego odpowiedzialności; – […] nakazanie [EZDZ] wyciągnięcia wszelkich konsekwencji, przede wszystkim finansowych, z tej zmiany zaszeregowania, z mocą wsteczną od dnia podjęcia służby; – […] zadośćuczynienie za doznaną krzywdę […], oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 5000 EUR; […] – […] obciążenie [EZDZ] całością kosztów postępowania”. Na podstawie art. 39 § 1 regulaminu postępowania obowiązującego w chwili wniesienia skargi strona pozwana musi wnieść swoją odpowiedź na skargę w terminie dwóch miesięcy od doręczenia skargi. Jak wynika z potwierdzenia odbioru doręczenia skargi, została ona prawidłowo doręczona dnia 14 lutego 2014 r. na adres Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa w Brukseli – adres, który został uprzednio wskazany Sądowi przez ESDZ jako adres do doręczeń pism procesowych. Termin dwóch miesięcy na złożenie odpowiedzi na skargę upłynął dnia 24 kwietnia 2014 r. wraz z terminem uwzględniającym odległość, jednak ESDZ nie złożyła odpowiedzi. Sekretariat Sądu pismem z dnia 2 lipca 2014 r. poinformował skarżącego o braku złożenia odpowiedzi na skargę w przepisanym terminie oraz o zamknięciu procedury pisemnej. W związku z tym sekretariat przypomniał skarżącemu o przysługującej mu możliwości wystąpienia do Sądu o wydanie wyroku zaocznego na podstawie art. 116 § 1 akapit pierwszy wówczas obowiązującego regulaminu postępowania. W swoim piśmie sekretariat Sądu zwrócił także skarżącemu uwagę na brzmienie § 4 tego samego artykułu, zgodnie z którym od wyroku zaocznego można jednak wnieść sprzeciw. Pismem z tego samego dnia, 2 lipca 2014 r., sekretariat Sądu przekazał ESDZ pismo skierowane do skarżącego, informując jednocześnie ESDZ o zamknięciu pisemnego etapu postępowania. Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wydanie wyroku zaocznego zgodnie z żądaniami skargi. Wniosek ten został doręczony ESDZ. Dnia 11 lipca 2014 r. ESDZ zgodnie z art. 116 § 1 akapit drugi wówczas obowiązującego regulaminu postępowania zwróciła się do Sądu o otwarcie etapu ustnego postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 10 lipca 2014 r. i o przesłanie kopii skargi. Sąd przesłał ESDZ kopię skargi i, decyzją z dnia 24 listopada 2014 r., nie uwzględnił wniosku o otwarcie etapu ustnego postępowania w przedmiocie rzeczonego wniosku. Co do prawa Na podstawie przepisów art. 121 § 2 regulaminu postępowania, które zawierają przepisy art. 116 § 2 regulaminu postępowania obowiązującego do dnia 30 września 2014 r., przed wydaniem wyroku zaocznego Sąd bada dopuszczalność skargi oraz sprawdza, czy zostały spełnione wymogi formalne i czy żądania skarżącego wydają się zasadne. Sąd może podjąć środki organizacji postępowania lub postanowić o przeprowadzeniu środków dowodowych. W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że skarga do Sądu została wniesiona w trzymiesięcznym terminie przewidzianym w regulaminie pracowniczym, przedłużonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, liczonym od dnia powiadomienia skarżącego o oddaleniu zażalenia; że skarżący kwestionuje akt zaszeregowania dokonany podczas zatrudniania go jako członka personelu tymczasowego, który uważa za niekorzystny dla siebie, oraz że ma on interes prawny w zakresie, w jakim kwestionuje decyzję administracyjną mającą charakter indywidualny, która wywołuje wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na jego interesy. Z akt sprawy wynika także, że skarga została prawidłowo doręczona ESDZ na adres w Brukseli, który ESDZ podała sekretariatowi Sądu jako adres do doręczeń pism procesowych, oraz że ESDZ nie wniosła odpowiedzi na skargę w terminie. Z powyższego wynika, że w niniejszym przypadku dopuszczalność skargi nie ulega wątpliwości oraz że spełnione zostały wymogi formalne. Zadaniem Sądu jest teraz zbadanie, czy w świetle skargi i jej załączników żądania skarżącego wydają się zasadne. W tym celu Sąd nie uznał, aby konieczne było podjęcie środków organizacji postępowania ani postanowienie o przeprowadzeniu środków dowodowych. W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia Skarżący żąda, o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 października 2013 r. oddalającej zażalenie. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zażalenie administracyjne i jego oddalenie – w sposób wyraźny lub dorozumiany – stanowią integralną część złożonej procedury i są jedynie wstępną przesłanką wniesienia sprawy do sądu. W tych okolicznościach skarga, nawet jeżeli formalnie skierowana jest przeciwko oddaleniu zażalenia, skutkuje przedłożeniem ocenie sądu aktu niekorzystnego, którego dotyczyło zażalenie, chyba że oddalenie zażalenia ma inny zakres niż akt, na który zażalenie zostało wniesione. Już wielokrotnie orzekano, że decyzja oddalająca w wyraźny sposób zażalenie może ze względu na swoją treść nie stanowić decyzji utrzymującej w mocy akt podważany przez skarżącego. Jest tak w przypadku decyzji oddalającej zażalenie, w której ponownie zbadano sytuację skarżącego w świetle nowych okoliczności prawnych lub faktycznych, lub decyzji, która zmienia albo uzupełnia decyzję wydaną pierwotnie. W takich przypadkach oddalenie zażalenia stanowi akt podlegający kontroli sądu, który bierze go pod uwagę przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a nawet uznaje za akt niekorzystny zastępujący akt zaskarżony (wyrok Adjemian i in./Komisja, T‑325/09 P, EU:T:2011:506, pkt 32). Jako że w systemie regulaminu pracowniczego zainteresowany powinien złożyć zażalenie na decyzję, z którą się nie zgadza, i wnieść skargę na decyzję oddalającą to zażalenie, sąd Unii orzekł, że skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy jest wniesiona wyłącznie na decyzję będącą przedmiotem zażalenia, na decyzję oddalającą zażalenie, czy na obie te decyzje łącznie, o ile zażalenie i skarga zostały wniesione w terminach określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. Jednak zgodnie z zasadą ekonomii procesowej sąd może postanowić, iż nie ma potrzeby rozstrzygania żądań dotyczących konkretnie decyzji o oddaleniu zażalenia, jeżeli stwierdzi, że nie mają one autonomicznej treści i w rzeczywistości pokrywają się z żądaniami dotyczącymi decyzji, na którą wniesiono zażalenie (zob. podobnie wyrok Vainker/Parlament, 293/87, EU:C:1989:8, pkt 7, 8). W szczególności może tak się zdarzyć, jeżeli sąd Unii stwierdzi, że decyzja oddalająca zażalenie, na przykład dlatego że jest dorozumiana, wyłącznie potwierdza decyzję będącą przedmiotem zażalenia, a tym samym stwierdzenie nieważności tej drugiej decyzji nie wywrze na sytuację prawną zainteresowanej osoby żadnego innego skutku niż skutek wypływający ze stwierdzenia nieważności pierwszej z nich (wyrok Adjemian i in./Komisja, EU:T:2011:506, pkt 33). W niniejszym przypadku bezsporne jest, że decyzja oddalająca zażalenie nie zawiera ponownego zbadania sytuacji skarżącego w świetle nowych okoliczności prawnych lub faktycznych, lecz potwierdza decyzję o zaszeregowaniu do grupy AD 5, w stopniu 2, zawartą w umowie o pracę skarżącego, i ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego oraz do dostarczenia pewnych uściśleń w przedmiocie uzasadnienia rzeczonej decyzji o zaszeregowaniu. W takiej sytuacji to właśnie zgodność z prawem pierwotnego aktu niekorzystnego powinna być badana z uwzględnieniem uzasadnienia zawartego w decyzji o oddaleniu zażalenia, które to uzasadnienie uznaje się za zbieżne z tym aktem (zob. podobnie wyrok Komisja/Birkhoff T‑377/08 P, EU:T:2009:485, pkt 58, 59, i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji żądania stwierdzenia nieważności skierowane przeciwko decyzji o oddaleniu zażalenia nie mają autonomicznej treści i skargę należy rozpatrywać jako skierowaną przeciwko decyzji zawartej w umowie o pracę skarżącego z dnia 1 kwietnia 2013 r., określającej jego zaszeregowanie do grupy AD 5 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją o zaszeregowaniu”), której uzasadnienie zostało uściślone w decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 28 października 2013 r. (zob. podobnie wyroki: Eveillard/Komisja, T‑258/01, EU:T:2004:177, pkt 31, 32, oraz Buxton/Parlament, F‑50/11, EU:F:2012:51, pkt 21). Nie ma zatem potrzeby odrębnego orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia. W przedmiocie żądania mającego na celu zmianę zaszeregowania obejmowanego przez skarżącego stanowiska oraz wyciągnięcie przez ESDZ z mocą wsteczną wszelkich konsekwencji ze zmiany zaszeregowania W odniesieniu do żądań zmierzających do tego, aby Sąd z jednej strony nakazał zmianę zaszeregowania obejmowanego przez skarżącego stanowiska do grupy odpowiadającej zakresowi jego odpowiedzialności, a z drugiej strony nakazał EZDZ wyciągnięcie wszelkich konsekwencji, przede wszystkim finansowych, z tej zmiany zaszeregowania, z mocą wsteczną od dnia podjęcia służby przez skarżącego, należy przypomnieć, że w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego sąd nie może, bez naruszania prerogatyw władzy administracyjnej, wydawać oświadczeń lub czynić spostrzeżeń dla zasady ani wydawać nakazów instytucji (zob. postanowienie Caminiti/Komisja, F‑71/09, EU:F:2011:53, pkt 23, i przytoczone tam orzecznictwo). Co najwyżej instytucja mogłaby zostać skłoniona do podjęcia działań, takich jak żądane przez skarżącego, w wykonaniu wyroku uwzględniającego żądania skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Z powyższego wynika, że żądanie zmierzające do tego, aby Sąd nakazał zmianę zaszeregowania obejmowanego przez skarżącego stanowiska do grupy odpowiadającej poziomowi jego obowiązków i nakazał EZDZ wyciągnięcie wszelkich konsekwencji, przede wszystkim finansowych, z tej zmiany zaszeregowania, z mocą wsteczną od dnia podjęcia służby przez skarżącego, nie jest dopuszczalne. W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu Na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu skarżący podnosi pojedynczy zarzut oparty na niezgodności z prawem ogłoszenia o naborze, na podstawie którego został on zatrudniony – zarzut ten składa się z trzech części. Pierwsza część opiera się na naruszeniu zasady zgodności między grupą zaszeregowania a stanowiskiem, a także na naruszeniu art. 5 regulaminu pracowniczego i załącznika I pkt A regulaminu pracowniczego. Część druga została wywiedziona z oczywistego błędu w ocenie. Część trzecia opiera się na naruszeniu zasady równego traktowania i zakazu wszelkiej dyskryminacji, a także na naruszeniu art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427. Sąd stwierdza, że w swojej skardze skarżący przedstawia argumentację odnoszącą się wyłącznie do pierwszej i trzeciej części rozpatrywanego zarzutu. Część druga tego zarzutu, wywiedziona z oczywistego błędu w ocenie, nie została poparta jakąkolwiek argumentacją, wbrew zasadzie przewidzianej w art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania obowiązującego podczas wniesienia skargi i zawartej w art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania. Należy zatem uznać drugą część rozpatrywanego zarzutu skargi za niedopuszczalną. W przedmiocie części pierwszej zarzutu opartej na naruszeniu zasady zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem, a także na naruszeniu art. 5 regulaminu pracowniczego i załącznika I pkt A regulaminu pracowniczego. Skarżący podnosi niezgodność z prawem ogłoszenia o naborze w zakresie, w jakim przewidywało ono powołanie do grupy zaszeregowania AD 5 wyłącznie kandydatów, którzy byli pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich. Tymczasem ta grupa zaszeregowania, do której skarżący został zaszeregowany jako członek personelu tymczasowego, nie odpowiada zadaniom, które skarżący zobowiązany jest wykonywać, i nie odzwierciedla ich wagi ani spoczywającej na nim odpowiedzialności. Do prowadzenia „wrażliwych” tematów, które zostały mu przydzielone, niezbędne jest długie doświadczenia w specjalizacji skarżącego, a w każdym razie nie może być należycie wykonywane przez początkującego urzędnika, posiadającego jedynie dwa lata doświadczenia – tak jak wymagano tego w ogłoszeniu o naborze. Skarżący dodaje, że na jego dwudziestopięcioletnie doświadczenie zawodowe składa się piętnaście lat przepracowanych w specjalistycznej dziedzinie, której dotyczyło ogłoszenie o naborze, oraz że stanowisko, które zajmował jako oddelegowany ekspert krajowy, było uznawane za „wrażliwe” ze względu na wymagane kompetencje. Tymczasem, mimo że powierzono mu identyczne obowiązki, został zaszeregowany jako członek personelu tymczasowego do grupy AD 5. Skarżący podnosi także, że opisy stanowisk dwóch innych członków jego zespołu, które załączył do skargi, są identyczne z opisem zajmowanego przez niego stanowiska, podczas gdy – po pierwsze – dwaj urzędnicy zajmujący te stanowiska są zaszeregowani do grupy AD 12 i do grupy AD 13, a po drugie – skarżący został powołany do grupy zaszeregowania AD 5 jako następca urzędnika w grupie zaszeregowania AD 13 w celu wykonywania takich samych obowiązków. Okoliczności te potwierdzają brak korelacji grupy, do której skarżący został zaszeregowany, z jego obowiązkami i zakresem odpowiedzialności. Skarżący dodaje, że załącznik I pkt A regulaminu pracowniczego przewiduje, że grupa zaszeregowania AD 5 odpowiada stanowiskom asystenckim, podczas gdy skarżący nie pracuje jako czyjkolwiek asystent i wykazuje się wielką niezależnością w pełnieniu swoich obowiązków. Skarżący podnosi ponadto, że w opisie stanowiska, który załączył do skargi, dotyczącym stanowiska oddelegowanego eksperta krajowego, który zastąpił go od października 2013 r., jest wymagane przynajmniej osiem lat doświadczenia w jego specjalizacji, oraz że w rzeczywistości w zespole, do którego należy, żaden jego współpracownik nie został zatrudniony w grupie zaszeregowania AD 5. Wreszcie skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja o zaszeregowaniu była konsekwencją ograniczeń budżetowych, podczas gdy zgodnie z art. 6 ust. 8 decyzji 2010/427 selekcja personelu musi być oparta na obiektywnych kryteriach i mieć na celu zagwarantowanie pozyskania personelu o najwyższym stopniu kwalifikacji, wydajności i uczciwości. Skarżący jest zdania, że argument dotyczący ograniczeń budżetowych wysuwany przez ESDZ jest bezzasadny, zważywszy na fakt, że jeżeli zostałby wybrany kandydat zakwalifikowany podczas selekcji po ogłoszeniu o naborze na drugim miejscu, to w związku z tym, że był urzędnikiem, otrzymałby miesięczne wynagrodzenie odpowiadające wynagrodzeniu urzędnika zaszeregowanego do grupy AD 13. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym ogłoszenie o naborze przewidywało powołanie do grupy zaszeregowania AD 5 wyłącznie kandydatów pochodzących z krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, opiera się na błędnej interpretacji brzmienia tego ogłoszenia. Z pkt 1 pierwszej grupy warunków kwalifikacji zawartych w ogłoszeniu o naborze wynika, że zgodnie z art. 98 regulaminu pracowniczego kandydaci powinni być albo urzędnikami Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, Komisji lub ESDZ, albo członkami personelu tymczasowego, do których ma zastosowanie art. 2 lit. e) WZIP, a mianowicie członkami personelu oddelegowanego z krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich zatrudnionymi tymczasowo na stałym stanowisku w ESDZ, albo pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich. W konsekwencji, chociaż wyróżniono trzy możliwe kategorie kandydatów, a mianowicie tych, którzy byli urzędnikami Unii, tych, którzy zostali już zatrudnieni w ESDZ jako członkowie personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. e) WZIP, oraz tych, którzy, tak jak skarżący, nie należeli ani do jednej, ani do drugiej kategorii, ogłoszenie o naborze przewidywało, że w przypadku urzędników Unii wybrani kandydaci zostaną zaszeregowani do tej grupy, do której byli uprzednio zaszeregowani, a w przypadku pozostałych – to znaczy pracowników krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich – do grupy zaszeregowania AD 5. Choć rzeczywiście ogłoszenie o naborze pozwalało zgłosić kandydaturę na stanowisko urzędnikom w grupie zaszeregowania od AD 5 do AD 14, to gdyby wybrany kandydat był urzędnikiem w grupie zaszeregowania AD 5, zostałby zaszeregowany do tej właśnie grupy. W konsekwencji argument skarżącego, zgodnie z którym ogłoszenie o naborze miałoby być niezgodne z prawem ze względu na to, iż przewidywało, że jedynie pracownicy krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich zatrudnieni na to stanowisko zostaliby zaszeregowani do grupy AD 5, nie może zostać uwzględniony. Należy ponadto podnieść, że warunki stawiane kandydatom będącym pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich określone w pkt 2 drugiej grupy warunków kwalifikacji, a mianowicie posiadanie wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym co najmniej trzy lata, potwierdzonego dyplomem, pokrywają się z warunkiem wymaganym w art. 5 ust. 3 lit. b) i) regulaminu pracowniczego do powołania w grupie funkcyjnej administratorów (AD) do grup zaszeregowania 5 i 6 – który to warunek różni się w sposób wyraźny od warunku określonego w art. 5 ust. 3 lit. c) regulaminu pracowniczego, dotyczącego powołania w tej samej grupie funkcyjnej do grup zaszeregowania 7–16. Z powyższego wynika, że w świetle poziomu wykształcenia wyższego wymaganego w ogłoszeniu o naborze od kandydatów będących pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, a mianowicie poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 3 lit. b) i) regulaminu pracowniczego do powołania w grupie funkcyjnej AD do grup zaszeregowania 5–6, a także w świetle wymaganej minimalnej liczby lat doświadczenia zawodowego, która wynosiła zaledwie dwa lata, kandydaci będący pracownikami krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, wśród których znajdował się skarżący, nie mogli pomylić się co do grupy zaszeregowania, która odpowiadała stanowisku do obsadzenia. Gdyby ESDZ pragnęła obsadzić stanowisko w grupach zaszeregowania AD 7 i wyższych, w ogłoszeniu o naborze wymagano by poziomu wykształcenia przewidzianego w art. 5 ust. 3 lit. c) regulaminu pracowniczego i większej liczby lat doświadczenia zawodowego. W drugiej kolejności, Sąd nie może przyjąć argumentu skarżącego odnoszącego się do rozbieżności między zakresem spoczywającymi na nim obowiązkami – z których, jak twierdzi, może się wywiązać jedynie dzięki swojemu długoletniemu doświadczeniu w specjalizacji, o której mowa w ogłoszeniu o naborze – a grupą zaszeregowania AD 5, do której został powołany. Z opisu głównych zadań, które wybrany kandydat byłby zobowiązany wykonywać – w kształcie przedstawionym w ogłoszeniu o naborze – wynika bowiem, że zadania te odpowiadają w zupełności zadaniom powierzanym urzędnikom na początku kariery. Zadania te są wielokrotnie opisane w następujący sposób: „[p]rzyczynianie się” do przygotowania dokumentów, w ścisłej współpracy w szczególności z innymi instytucjami, państwami członkowskimi lub organizacjami międzynarodowymi; „[p]rzyczynianie się” do opracowania podstawowych przepisów; „[d]ążenie do zapewnienia” koordynacji; „[u]czestnictwo [w] i/lub reprezentowanie wydziału [Polityki Bezpieczeństwa i Sankcji’] w szczególności w spotkaniach z instytucjami Unii, państwami członkowskimi lub państwami trzecimi, które to obowiązki nie wymagają posiadania uprzedniego długoletniego doświadczenia zawodowego. Należy dodać, że argument skarżącego, iż funkcje administratora zaszeregowanego do grupy AD 5, przedstawione w załączniku I pkt A regulaminu pracowniczego, odpowiadają w szczególności funkcjom młodszego prawnika, młodszego ekonomisty, młodszego urzędnika do spraw nauki – co nie przystaje do spoczywających na nim samym obowiązków, które pełni całkowicie samodzielnie, i nie jest przy nich asystentem innego urzędnika lub pracownika – nie uwzględnia w sposób oczywisty opisu obowiązków zawartego w ogłoszeniu o naborze, w którym jako jedno z głównych zadań wskazuje się „[p]rzygotowywanie briefów, notatek i innych dokumentów […] przeznaczonych dla urzędników kadry kierowniczej lub szczebla politycznego”. W trzeciej kolejności – na uwzględnienie nie zasługują także argumenty wysunięte przez skarżącego na poparcie tezy, zgodnie z którą powinien on zostać zaszeregowany do wyższej grupy, a mianowicie: po pierwsze, że stanowisko, które zajmował jako oddelegowany ekspert krajowy, było uznawane za „wrażliwe” w świetle odnośnego opisu stanowiska ze względu na wymagane szczególne kompetencje, a obowiązki skarżącego pozostały identyczne, gdy został on powołany na członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD 5; po drugie, że w grudniu 2012 r. ten opis stanowiska pokrywał się z opisami stanowisk dwóch innych członków tego samego zespołu, którzy byli urzędnikami zaszeregowanymi do grupy AD 12 i AD 13; i po trzecie, że skarżący został zatrudniony jako członek personelu tymczasowego i zaszeregowany do grupy AD 5, podczas gdy jego poprzednik był urzędnikiem w grupie zaszeregowania AD 13. W tym względzie należy przypomnieć, że zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem wymaga porównania pełnionych przez urzędnika lub pracownika obowiązków z grupą hierarchicznego zaszeregowania, z uwzględnieniem charakteru, wagi i zakresu tych obowiązków (wyrok Michail/Komisja, F‑100/09, EU:F:2011:132, pkt 65). W tym przypadku z pkt 48, 51 i 52 niniejszego wyroku wynika, że zarówno zadania takie jak opisane w ogłoszeniu o naborze, jak i warunek dotyczący poziomu wykształcenia wymaganego od kandydatów na stanowisko do obsadzenia odpowiadają, jeżeli chodzi o te pierwsze, typowym zadaniom powierzanym urzędnikom i pracownikom należącym do grupy zaszeregowania AD 5, jeżeli chodzi o ten drugi – minimalnemu poziomowi wykształcenia koniecznemu do tego, aby zostać powołanym na urzędnika lub pracownika w rzeczonej grupie zaszeregowania. W odniesieniu do pierwszego argumentu skarżącego Sąd stwierdza, że z prostego porównania wykazu obowiązków, które powinien pełnić członek personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD 5, który zostanie zatrudniony – jaki wynika z ogłoszenia o naborze – i wykazu zawartego w opisie odpowiadającym stanowisku zajmowanemu przez skarżącego, gdy był on oddelegowanym ekspertem krajowym, wynika, że argumentowi temu brak jest podstaw faktycznych. Pierwsza grupa obowiązków zawarta w opisie dotyczącym stanowiska zajmowanego przez skarżącego jako oddelegowanego krajowego eksperta nie pojawia się w opisie obowiązków zawartym w ogłoszeniu o naborze. To samo dotyczy zadań czwartego i piątego z trzeciej grupy obowiązków zawartej w wyżej wymienionym opisie stanowiska, a także zadań pierwszego, trzeciego i czwartego z czwartej grupy obowiązków zawartej w wyżej wymienionym opisie stanowiska. Jeśli chodzi o drugi argument skarżącego, który opiera się na opisach stanowisk dwóch innych członków jego zespołu, obu będących urzędnikami, zaszeregowanych do grupy AD 12 i AD 13 – należy wskazać, że zadania, które są w nich zawarte, rzeczywiście pokrywają się z wykazem obowiązków należących do stanowiska oddelegowanego eksperta krajowego, które skarżący zajmował, jednak różnią się znacznie od obowiązków wymienionych w ogłoszeniu o naborze. W odniesieniu do trzeciego argumentu skarżącego należy stwierdzić, że nawet przy założeniu, że został on zatrudniony na stanowisku poprzednio zajmowanym przez urzędnika w grupie zaszeregowania AD 13, okoliczność ta nie ma wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu, na podstawie której skarżący został zaszeregowany do podstawowej grupy funkcyjnej AD zgodnie z ogłoszeniem o naborze, na które się zgłosił (zob. podobnie wyrok BV/Komisja, F‑133/11, EU:F:2013:199, pkt 64–67). Pełnionej uprzednio przez skarżącego funkcji oddelegowanego eksperta krajowego w ESDZ, zanim został on zatrudniony w charakterze członka personelu tymczasowego ESDZ, nie można brać pod uwagę do celów porównania z obowiązkami pełnionymi na stanowisku, które skarżący zajmuje na podstawie spornej umowy o pracę, gdyż jako oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie przysługiwało mu zaszeregowanie do grupy na podstawie regulaminu pracowniczego. Na koniec, w czwartej kolejności, chybione są także argumenty skarżącego przedstawiane na poparcie tezy o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu, z których pierwszy oparty jest na tym, że ogłoszenie o naborze pozwalało zgłaszać się urzędnikom zaszeregowanym w grupach od AD 5 do AD 14, drugi zaś na tym, że urzędnicy, którzy pracują lub pracowali w tej samej służbie co skarżący, pełniąc jakoby te same funkcje, byli zaszeregowani do wyższej grupy niż ta, do której został zaszeregowany skarżący. W istocie, od czasu nowelizacji regulaminu pracowniczego, która nastąpiła z dniem 1 maja 2004 r., poza grupami zaszeregowania AD 15 i AD 16, zastrzeżonymi dla stanowisk dyrektora lub dyrektora generalnego, regulamin pracowniczy nie przewidywał korelacji między pełnionymi obowiązkami a określoną grupą, tylko dopuszczał rozdzielenie grupy zaszeregowania i funkcji (wyrok Bouillez i in./Rada, F‑53/08, EU:F:2010:37, pkt 54), co powoduje, że kariera urzędników należących do grupy funkcyjnej AD przebiega liniowo, i może postępować od grupy AD 5 do grupy AD 14, w drodze awansowania. W niniejszym przypadku opis zadań zawarty w ogłoszeniu o naborze odpowiada pracom koncepcyjnym i studyjnym – czyli funkcjom, które na podstawie art. 5 ust. 2 regulaminu pracowniczego są pełnione przez personel w grupach funkcyjnych AD, zaczynając od grupy zaszeregowania AD 5, tym samym ogłoszenie o naborze słusznie stanowiło, że urzędnicy mogą zgłaszać się na rozpatrywane stanowisko poczynając od grupy zaszeregowania AD 5 aż do grupy zaszeregowania AD 14, oraz że wybrany kandydat zostanie powołany w swojej grupie zaszeregowania. Orzeczono już, że identyczne lub zbliżone obowiązki pełnić mogą osoby o różnych stopniach zaszeregowania, jak wynika to z załącznika I pkt A regulaminu pracowniczego, który stanowi w odniesieniu do większości wymienionych tam funkcji, że mogą być sprawowane przez urzędników o różnych stopniach zaszeregowania. Zatem zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem zostaje naruszona tylko wtedy, gdy pełnione obowiązki jako całość wyraźnie nie przystają do zakresu obowiązków odpowiadających grupie zaszeregowania i stanowisku danego urzędnika (wyrok Z/Trybunał Sprawiedliwości, F‑88/09 i F‑48/10, EU:F:2012:171, pkt 138, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑88/13 P). Orzecznictwo to – powstałe w odniesieniu do urzędników – znajduje także zastosowanie do członków personelu tymczasowego. W odniesieniu do argumentu skarżącego, zgodnie z którym zaszeregowanie go do grupy AD 5 miało być konsekwencją ograniczeń budżetowych, wystarczy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, aby ESDZ kierowała się takimi pobudkami podczas podejmowania decyzji, że stanowisko do obsadzenia będące przedmiotem ogłoszenia o naborze będzie na poziomie grupy zaszeregowania AD 5. Z powyższego wynika, iż skarżący nie wykazał, że grupa zaszeregowania AD 5 nie odpowiada obowiązkom opisanym w ogłoszeniu o naborze, a nawet tego, że stanowisko, które zajmuje, nie odpowiada grupie, do której został zaszeregowany, ponieważ ograniczył się w tym względzie do wysunięcia zwykłych twierdzeń w przedmiocie zakresu pełnionych przez siebie obowiązków oraz w przedmiocie stopnia zaszeregowania niektórych z jego współpracowników będących urzędnikami. W konsekwencji pierwszą część zarzutu opartą na naruszeniu zasady zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem, a także na naruszeniu art. 5 regulaminu pracowniczego i załącznika I pkt A regulaminu pracowniczego należy oddalić. W przedmiocie trzeciej części zarzutu opartej na naruszeniu zasady równego traktowania i zakazu wszelkiej dyskryminacji, a także na naruszeniu art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427 Skarżący powołuje się na art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, na art. 1d regulaminu pracowniczego i na art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427, domagając się równego traktowania członków personelu tymczasowego i urzędników. W niniejszym przypadku z ogłoszenia o naborze wynikało, że na stanowisku, na które skarżący został powołany, członkowie personelu tymczasowego pochodzący z krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich mogli zostać zatrudnieni wyłącznie w grupie zaszeregowania AD 5, podczas gdy urzędnicy mogli zostać powołani w grupie zaszeregowania od AD 5 do AD 14. Skarżący jest zdania, że taka różnica w zaszeregowaniu przy pełnieniu takich samych obowiązków nie odpowiada wymogowi dostępu do wszystkich stanowisk na równorzędnych warunkach, określonemu w art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427. Skarżący podnosi w tym względzie, że skala grup zaszeregowania zaproponowana dla naboru urzędników pozwala im zachować staż pracy i skorzystać z niego, podczas gdy w przypadku pracowników należących do służb dyplomatycznych państw członkowskich powołanie się na doświadczenie jest uniemożliwione, co prowadzi do nierównego traktowania ze względu na ich pochodzenie, jeżeli chodzi o warunki naboru i zatrudnienia, mimo że jedni i drudzy podlegają wspólnej procedurze selekcyjnej. Argumenty skarżącego nie mogą zostać uwzględnione. Tak jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, zasada niedyskryminacji ma zastosowanie jedynie do osób znajdujących się w identycznych lub porównywalnych sytuacjach i wymaga, aby odmienne traktowanie różnych kategorii urzędników lub członków personelu tymczasowego było oparte na obiektywnym i racjonalnym kryterium i aby ta różnica w traktowaniu była proporcjonalna do zamierzonego celu tego zróżnicowania (wyrok Afari/BCE, T‑11/03, EU:T:2004:77, pkt 65, i przytoczone tam orzecznictwo). Naruszenie zasady równego traktowania ma miejsce wtedy, gdy dwie kategorie osób, których sytuacja faktyczna i prawna nie różni się w znaczący sposób, traktuje się odmiennie, bądź też gdy odmienne sytuacje traktuje się identycznie (wyrok Schönberger/Parlament, F‑7/08, EU:F:2009:10, pkt 45, i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku prawdą jest, że na podstawie art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427 urzędnicy Unii i pracownicy krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich mają te same prawa i obowiązki i są traktowani w równy sposób, w szczególności w zakresie zasad dostępu do wszystkich stanowisk na równorzędnych warunkach. Z brzmienia ogłoszenia o naborze wynika, że zarówno lista przewidzianych warunków kwalifikacji, jak i kryteria selekcji były takie same dla urzędników Unii i dla pracowników krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, jedyna różnica polegała zaś na tym, że od tych ostatnich wymagano spełnienia warunków odnoszących się do obywatelstwa i do poziomu wykształcenia, których spełnienia wymaga się od urzędników należących do grupy funkcyjnej AD podczas ich naboru. W konsekwencji należy stwierdzić, że ogłoszenie o naborze, jeśli chodzi o dostęp do stanowiska, nie różnicowało kandydatów w zależności od ich pochodzenia. W odniesieniu do grupy zaszeregowania Sąd stwierdził już w pkt 47 niniejszego wyroku, że gdyby wybrany kandydat był urzędnikiem w grupie zaszeregowania AD 5, zostałby przeniesiony i zachowałby tę samą grupę zaszeregowania, która jest grupą, do której skarżący został zaszeregowany jako członek personelu tymczasowego. W konsekwencji ogłoszenie o naborze nie dokonuje rozróżnienia w odniesieniu do zaszeregowania do podstawowej grupy funkcyjnej AD w zależności od tego, czy wybrany kandydat jest urzędnikiem Unii, czy pracownikiem krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich. Skarżący uważa jednak, że jest ofiarą dyskryminacji ze względu na to, że urzędnik powołany na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania wyższej niż grupa AD 5 zachowałby swoją grupę zaszeregowania, gdyby został powołany na stanowisko będące przedmiotem ogłoszenia o naborze, podczas gdy, z uwagi na możliwość zaszeregowania członków personelu tymczasowego wyłącznie do grupy AD 5, skarżącemu uniemożliwiono powołanie się na staż pracy. Argument ten jest chybiony, ponieważ urzędnicy Unii oraz pracownicy krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich oddelegowani do ESDZ nie znajdują się z uwagi na przebieg kariery zawodowej, a nawet sposób postrzegania przez urząd, z którego się wywodzą, ich stażu pracy, w identycznej ani zbliżonej sytuacji. Z jednej bowiem strony pracownicy Sekretariatu Generalnego Rady, Komisji lub ESDZ, którzy mogli zgłosić się na stanowisko będące przedmiotem ogłoszenia o naborze – jeżeli spełniali warunek grupy zaszeregowania – byli urzędnikami grupy funkcyjnej AD, którzy jako tacy mają ekspektatywę postępu swej kariery zawodowej w strukturach instytucji Unii, przez wykonywanie w szczególności prac koncepcyjnych i studyjnych, od grupy AD 5 do AD 14. Natomiast z art. 50b WZIP wynika, że pracownicy krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, nawet jeśli zostaną zatrudnieni jako personel tymczasowy na podstawie art. 2 lit. e) WZiP, mają następnie kontynuować karierę zawodową w urzędach, z których pochodzą, gdyż mogą oni zostać zatrudnieni przez ESDZ jedynie na maksymalny okres czterech lat, z możliwością jednokrotnego przedłużenia najwyżej na kolejne cztery lata, oraz jeszcze wyjątkowo o dwa lata, co daje w sumie maksymalnie dziesięcioletni okres oddelegowania z gwarancją natychmiastowego przywrócenia na stanowisko przez państwo członkowskie po zakończeniu okresu służby w ESDZ. Z drugiej strony, gdy instytucje Unii korzystają z przysługującego im szerokiego zakresu swobodnego uznania, aby zdecydować o zgodności pomiędzy stanowiskiem a grupami zaszeregowania, z uwzględnieniem wagi zadań powierzanych w ramach danej funkcji oraz wyłącznie w świetle interesu służby, muszą one uwzględnić fakt, że na podstawie regulaminu pracowniczego identyczne lub zbliżone obowiązki pełnić mogą osoby o różnych stopniach zaszeregowania, jak wynika to z załącznika I pkt A regulaminu pracowniczego, który stanowi w odniesieniu do większości wymienionych tam funkcji, że mogą być sprawowane przez urzędników o różnych stopniach zaszeregowania. Ponadto z danych dostarczonych przez samego skarżącego wynika, że w ramach postępowania w sprawie awansu (2013) 15 urzędników ESDZ spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 6; 18 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 7; 15 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 8; 26 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 9 i taka sama liczba spełniała wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 10; 47 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 11; 33 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 12; 130 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 13, a 102 urzędników spełniało wymogi ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14. Choć liczby te nie pokrywają się dokładnie z liczbą urzędników ESDZ zaszeregowanych w każdej grupie, ponieważ niektórzy z urzędników nie byli uprawnieni do ubiegania się o awans podczas rzeczonego postępowania w sprawie awansu, to dowodzą one w wymagany prawem sposób, że jeżeli ogłoszenie o naborze ograniczałoby możliwość zgłoszenia swojej kandydatury na stanowisko do obsadzenia jedynie do urzędników ESDZ w grupie zaszeregowania AD 5, to niemalże wszyscy urzędnicy ESDZ zostaliby wykluczeni z procedury selekcyjnej z uwagi na wysoką grupę, do której są zaszeregowani. W takich warunkach ogłoszenie o naborze, słusznie i bez naruszania zasady równego traktowania, zarówno jeżeli chodzi o dostęp do stanowiska na równorzędnych warunkach urzędników Unii i pracowników krajowych służb dyplomatycznych państw członkowskich, jak i o zaszeregowanie do grupy wybranego kandydata, mogło przewidywać, że członek personelu tymczasowego zostanie zaszeregowany do grupy AD 5 i – jednocześnie – że urzędnik Unii zaszeregowany w grupie od AD 5 do AD 14 zostanie powołany w swojej grupie zaszeregowania. W konsekwencji trzecią część zarzutu opartą na naruszeniu zasady równego traktowania i zakazu wszelkiej dyskryminacji, a także na naruszeniu art. 6 ust. 7 decyzji 2010/427 także należy oddalić. Z powyższych rozważań wynika, że jedyny zarzut oparty na niezgodności z prawem ogłoszenia o naborze jest w części niedopuszczalny, a w części bezzasadny. Wynika z tego, że żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu należy w części odrzucić, a w części oddalić. W przedmiocie żądań odszkodowawczych Skarżący uważa, że doznał szkody majątkowej i krzywdy. Pierwsza miała wynikać z faktu, że jego wynagrodzenie jest bezpośrednio związane z grupą zaszeregowania – jeżeli zostałby zaszeregowany, na przykład, do grupy AD 12, to miałby prawo do pensji dwukrotnie wyższej, niż otrzymuje. Zaszeregowanie go do grupy AD 5 może mieć też negatywne skutki dla przebiegu jego kariery zawodowej w strukturach ESDZ, w szczególności z uwagi na jego mobilność, ponieważ jego możliwości są ograniczone do innych stanowisk o tej samej grupie zaszeregowania, mimo doświadczenia, które pozwoliłoby mu zgłaszać się na stanowiska o dużo wyższej grupie zaszeregowania. Wreszcie zaszeregowanie do grupy AD 5 miało wyrządzić skarżącemu krzywdę w świetle uzasadnionych oczekiwań, jakie miał prawo żywić w stosunku do swojego pracodawcy, w sytuacji gdy dobrowolnie zdecydował się na pozostanie z dala od krajowego urzędu, z którego pochodzi, aby pozostać w służbie w ESDZ. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w sytuacji gdy szkoda, na którą powołuje się skarżący, ma swe źródło w wydaniu decyzji będącej przedmiotem żądania stwierdzenia nieważności, oddalenie żądania stwierdzenia nieważności pociąga za sobą co do zasady oddalenie żądania odszkodowania, które jest ściśle z nim związane (wyrok Arguelles Arias/Rada, F‑122/12, EU:F:2013:185, pkt 127). W niniejszym przypadku należy wskazać, że szkoda majątkowa i krzywda, na które powołuje się skarżący, mają swe źródło w zachowaniu decyzyjnym ESDZ, która zaszeregowała go do grupy AD 5, wbrew życzeniom i oczekiwaniom skarżącego. Skoro więc żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o zaszeregowaniu zostało oddalone, a Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w zachowaniu decyzyjnym ESDZ, należy oddalić żądania odszkodowawcze skarżącego. Z ogółu powyższych rozważań wynika, że całą skargę należy w części oddalić, a w części odrzucić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 101 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozdziału ósmego tytułu drugiego wspomnianego regulaminu, strona przegrywająca sprawę pokrywa własne koszty oraz, na żądanie strony przeciwnej, zostaje obciążona kosztami przez nią poniesionymi. Zgodnie z art. 103 ust. 3 regulaminu postępowania, jeżeli strony nie żądają zwrotu kosztów, ponoszą własne koszty. ESDZ, której skarga została prawidłowo doręczona, nie wniosła odpowiedzi na skargę i nie zawarła żądania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów. Zgodnie z art. 103 ust. 3 regulaminu postępowania należy orzec, że każda ze stron ponosi swoje własne koszty.   Z powyższych względów SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.   2) Każda ze stron pokrywa własne koszty.   Bradley Kreppel Rofes i Pujol Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 18 maja 2015 r. Sekretarz W. Hakenberg Prezes K. Bradley ( *1 ) Język postępowania: francuski.