F-116/14

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. ( *1 ) „Służba publiczna — Personel EIOPA — Członek personelu tymczasowego — Ogłoszenie o naborze — Wymóg co najmniej ośmioletniego doświadczenia zawodowego — Kandydat wewnętrzny, który został już zatwierdzony na stanowisku członka personelu tymczasowego po zakończeniu okresu próbnego — Tymczasowe obsadzenie na nowym stanowisku wiążącym się z zaszeregowaniem do wyższej grupy — Błąd pisarski w ogłoszeniu o naborze — Wycofanie oferty zatrudnienia — Stosowanie OPW — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego — Uzasadnione oczekiwania” W sprawie F‑116/14 mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE, Simona Murariu, członek personelu tymczasowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, zamieszkała we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowana przez adwokata L. Leviego, strona skarżąca, przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA), reprezentowanemu przez C. Coucke, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez adwokata F. Tuytschaevera, strona pozwana, SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba), w składzie: R. Barents, prezes, E. Perillo i J. Svenningsen (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: X. Lopez Bancalari, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 28 kwietnia 2015 r., wydaje następujący Wyrok Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 23 października 2014 r., S. Murariu wniosła niniejszą skargę, mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lutego 2014 r., na mocy której dyrektor wykonawczy Europejskiego Urzędu ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych (EIOPA, zwanego dalej także „Urzędem”) wycofał jej zdaniem swoją decyzję z dnia 7 listopada 2013 r. powołującą skarżącą tymczasowo na stanowisko, które było przedmiotem ogłoszenia o naborze, a także stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lipca 2014 r. oddalającej jej zażalenie, a po drugie, zobowiązanie EIOPA do naprawienia poniesionej przez nią w jej ocenie szkody i doznanej krzywdy. Ramy prawne Regulamin pracowniczy Artykuł 7 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), mającym zastosowanie do sporu, stanowi: „Urzędnikowi może zostać czasowo powierzone stanowisko w jego grupie […] funkcyjnej wyższe niż jego grupa [stopień] zaszeregowania. Począwszy od czwartego miesiąca po objęciu takiego stanowiska otrzymuje on dodatek wyrównawczy odpowiadający różnicy między wynagrodzeniem należnym mu z tytułu jego grupy zaszeregowania i stopnia a wynagrodzeniem, któr[e] otrzymywałby z tytułu zaszeregowania na tym stopniu, na którym byłby zaszeregowany, gdyby przyznano mu grupę zaszeregowania odpowiadającą jego stanowisku, które zostało mu czasowo powierzone. Okres czasowego powierzenia innego stanowiska nie przekracza jednego roku, z wyjątkiem przypadków, w których dokonano takiego powierzenia, bezpośrednio lub pośrednio, w celu zastąpienia urzędnika, którego oddelegowano w interesie służby na inne stanowisko, powołano do służby wojskowej lub który jest nieobecny z powodu przedłużającego się zwolnienia chorobowego”. Artykuł 110 regulaminu pracowniczego stanowi: „1.   Każda instytucja, po konsultacji z komitetem pracowniczym oraz komitetem ds. regulaminu pracowniczego, przyjmuje ogólne przepisy wykonawcze do niniejszego regulaminu pracowniczego. Agencje przyjmują właściwe przepisy wykonawcze do niniejszego regulaminu pracowniczego, po konsultacji z właściwym komitetem pracowniczym oraz w porozumieniu z Komisją. […] 3.   Wszystkie tego rodzaju przepisy wykonawcze oraz przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami są podawane do wiadomości personelu. […]”. WZIP Co się tyczy personelu tymczasowego, art. 10 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. (zwanych dalej „WZIP”), mającym zastosowanie w sporze, stanowi: „1.   Artykuł […] 7 regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii. 2.   Grupa zaszeregowania i stopień, na które zatrudniany jest pracownik personelu tymczasowego, określone są w umowie. 3.   Przydzielanie pracowników personelu tymczasowego na stanowisko wyższe niż to, na którym byli zatrudnieni, musi zostać zapisane w załączniku do umowy. […]”. Artykuł 14 WZIP przewiduje w szczególności, że „[c]złonek personelu tymczasowego może zostać zobowiązany do odbycia okresu próbnego nieprzekraczającego sześciu miesięcy” i że „[z]walnia się członka personelu tymczasowego, którego praca nie okazała się na tyle odpowiednia, aby uzasadnić jego pozostanie na stanowisku”. W wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2014 r., wynikającej z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy i [WZIP] (Dz.U. L 287, s. 15), przepis ten stanowi, że taki okres próbny jest obowiązkowy. Artykuł 15 ust. 1 WZIP stanowi: „Personel tymczasowy wstępnie dzieli się na grupy zaszeregowania zgodnie z art. 32 regulaminu pracowniczego. Jeśli członek personelu tymczasowego przydzielony jest na stanowisko odpowiadające wyższej grupie zaszeregowania, jak przewidziano w art. 10 akapit trzeci [WZIP], to jego grupę zaszeregowania określa się zgodnie z art. 46 regulaminu pracowniczego”. Rozporządzenie nr 1094/2010 Z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru ([EIOPA]), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE [ustanawiającej Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (CEIOPS)] (Dz.U. L 331, s. 48) wynika, że w skład Urzędu wchodzą między innymi „Rada Organów Nadzoru, która wykonuje zadania określone w art. 43”, „zarząd, który wykonuje zadania określone w art. 47”, „przewodniczący, który wykonuje zadania określone w art. 48” oraz „dyrektor wykonawczy, który wykonuje zadania określone w art. 53”. Zgodnie z art. 40 rozporządzenia nr 1094/2010 „[w] skład Rady Organów Nadzoru wchodzą […] przewodniczący, któremu nie przysługuje prawo głosu; […] szefowie krajowych organów publicznych właściwych w zakresie nadzoru nad instytucjami finansowymi w poszczególnych państwach członkowskich, którzy zobowiązani są spotykać się osobiście co najmniej dwa razy w roku; […] jeden przedstawiciel Komisji [Europejskiej], któremu nie przysługuje prawo głosu; […] jeden przedstawiciel E[uropejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego], któremu nie przysługuje prawo głosu; [i] po jednym przedstawicielu z dwóch pozostałych europejskich urzędów nadzoru, którym nie przysługuje prawo głosu”. Artykuł 45 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1094/2010 stanowi z kolei, że „Zarząd składa się z przewodniczącego i sześciu innych członków Rady Organów Nadzoru, wybranych przez członków Rady Organów Nadzoru posiadających prawo głosu i spośród ich grona”. Artykuł 68 rozporządzenia nr 1094/2010, zatytułowany „Personel”, stanowi: „1.   Do pracowników Urzędu, w tym do dyrektora wykonawczego i przewodniczącego, zastosowanie mają regulamin pracowniczy, [WZIP] oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i [WZIP]. 2.   Zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego. […]”. Artykuł 77 rozporządzenia nr 1094/2010, zatytułowany „Przepisy przejściowe dotyczące personelu”, stanowi: „1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 68 wszystkie umowy o pracę i porozumienia o oddelegowaniu zawarte przez CEIOPS lub jego sekretariat i obowiązujące w dniu 1 stycznia 2011 r. są uznawane do czasu ich wygaśnięcia […]. 2.   Wszystkim pracownikom posiadającym umowę o pracę, o której mowa w ust. 1, proponuje się możliwość zawarcia umów na czas określony na mocy art. 2 lit. a) [WZIP] w różnych grupach zaszeregowania określonych w planie zatrudnienia Urzędu. Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia organ uprawniony do zawierania umów przeprowadzi wewnętrzną procedurę rekrutacyjną ograniczoną do pracowników posiadających umowę zawartą z CEIOPS lub jego sekretariatem w celu sprawdzenia umiejętności, operatywności i uczciwości zatrudnianych osób […]. 3.   W zależności od rodzaju i poziomu obejmowanych stanowisk osobom, które pomyślnie przejdą procedurę kwalifikacyjną, zostaną zaoferowane umowy na czas określony co najmniej na okres pozostały do wygaśnięcia wcześniejszej umowy. […]”. Zgodnie z odpowiednio art. 47 ust. 2 i art. 53 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010 „Zarząd [Urzędu] przedkłada Radzie Organów Nadzoru [Urzędu] do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac”, podczas gdy „dyrektor wykonawczy [Urzędu] podejmuje wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”. Decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. W dniu 30 czerwca 2011 r. dyrektor wykonawczy EIOPA (zwany dalej „dyrektorem wykonawczym”) wydał decyzję dotyczącą procedury zarządzania umowami w odniesieniu do osób, które pomyślnie przeszły wewnętrzne postępowanie w sprawie naboru („Decision on Contract Management – Handling of successful internal recruitment […]”, zwaną dalej „decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r.”), która brzmi następująco: „Istnieje obecnie luka w [r]egulaminie pracowniczym […] oraz zasadach jego wykonywania przez […] EIOPA w zakresie zarządzania umowami w przypadku, gdy kandydat wewnętrzny pomyślnie przejdzie [postępowanie] w sprawie naboru. Aby poradzić sobie z pierwszym przypadkiem [z którym Agencja ma do czynienia], do czasu ukształtowania się polityki [Urzędu] [w tej dziedzinie], obowiązywać będą następujące kryteria, które posłużą jako podstawa przyszłej polityki w tej kwestii: 1. Niniejszy dokument ma zastosowanie do kandydatów wewnętrznych, którzy pomyślnie przeszli [postępowanie] w sprawie naboru [na inne stanowisko] wiążące się z takimi samymi obowiązkami. 2. Sytuacja taka wymaga sporządzenia aneksu do umowy pierwotnej, obejmującego, w zależności od przypadku, nazwę stanowiska, grupę zaszeregowania oraz stopień. 3. Powołanie na 1 lub 2 stopień [grupy zaszeregowania] nastąpi na podstawie poprzedniego stopnia [zainteresowanego]. 4. W odniesieniu do daty wejścia w życie okresu przedłużenia [umowy] w umowie [pierwotnej] [nie dokonuje się] żadnych zmian. 5. Obowiązek tymczasowego [sprawowania] przez okres [6] miesięcy [nowych obowiązków]. 6. Po pomyślnym przejściu tymczasowego okresu sprawowania obowiązków na tym stanowisku potwierdzone zostanie objęcie nowego stanowiska przez członka personelu, a [jego] wynagrodzenie zostanie podwyższone z mocą wsteczną [zgodnie z grupą zaszeregowania zaproponowaną w danym ogłoszeniu o naborze]. Kryteria te zostały omówione z Komitetem Pracowniczym”. OPW w dziedzinie naboru W dniu 10 stycznia 2011 r., podczas pierwszego spotkania zarządu („Management Board”) EIOPA, tymczasowy dyrektor wykonawczy wyjaśnił członkom zarządu, że sposób stosowania regulaminu pracowniczego oraz WZIP wobec personelu Urzędu powinien najpierw zostać zatwierdzony przez Komisję Europejską, a dopiero potem będzie mógł zostać przyjęty przez „zarząd” EIOPA („before there can be a final approval by the Board of EIOPA”). Podczas spotkania, które odbyło się w dniu 15 listopada 2012 r., zarząd EIOPA przyjął ogólne przepisy wykonawcze w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego (zwane dalej „OPW”) dotyczące postępowania w sprawie naboru i zatrudniania członków personelu tymczasowego (zwane dalej „OPW w dziedzinie naboru”). Artykuł 7 OPW w dziedzinie naboru, zatytułowany „Zaszeregowanie członków personelu tymczasowego”, przewiduje, że minimalna liczba lat doświadczenia zawodowego wymagana do zatrudnienia w grupie zaszeregowania AD 8 wynosi dziewięć lat. OPW w zakresie przepisów przejściowych Podczas posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. zarząd EIOPA przyjął również OPW dotyczące wewnętrznego postępowania selekcyjnego, przewidziane przez przepisy przejściowe dotyczące personelu znajdujące się w art. 77 rozporządzenia nr 1094/2010. Pierwotna wersja protokołu z posiedzenia zarządu w dniu 15 listopada 2012 r. Jak wynika z pierwotnej wersji protokołu z posiedzenia, które odbyło się w dniu 15 listopada 2012 r., zarząd EIOPA postanowił zwrócić się do członków Rady Organów Nadzoru („Board of Supervisors”) o zatwierdzenie w drodze procedury pisemnej przepisów służących wykonaniu regulaminu pracowniczego i WZIP – innymi słowy OPW w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego – które otrzymały już zatwierdzenie ze strony Komisji. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu Skarżąca była zatrudniona przez CEIOPS w charakterze członka personelu tymczasowego. W dniu 1 stycznia 2011 r., kiedy EIOPA zastąpiła CEIOPS, zawarła ona ze skarżącą umowę, zgodnie z którą skarżąca została zatrudniona przez EIOPA w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIP na czas nieokreślony. W dniu 1 stycznia 2011 r. skarżąca podjęła zatem pracę w EIOPA w charakterze eksperta w grupie funkcyjnej administratorów (AD), zaszeregowana do grupy AD 5. Na mocy art. 5 jej umowy o pracę odbyła sześciomiesięczny okres próbny, zgodnie z przepisami art. 14 WZIP. W następstwie wewnętrznego postępowania selekcyjnego na stanowisko eksperta ds. interesariuszy („expert on stakeholders”, zwanego dalej „ekspertem ds. interesariuszy”) w grupie zaszeregowania AD 6, w wyniku którego przyjęta została jej kandydatura, skarżąca została przydzielona tymczasowo na to stanowisko na rozpoczynający bieg od dnia 16 października 2011 r. okres sześciu miesięcy. Kryteria ustanowione w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. regulowały podjęcie przez nią nowych obowiązków. W dniu 19 lipca 2012 r., czyli po upływie sześciomiesięcznego okresu tymczasowego obejmowania stanowiska, podczas którego nadal otrzymywała wynagrodzenie z grupy zaszeregowania AD 5, odpowiadającej jej stanowisku, o którym mowa w pkt 18 niniejszego wyroku, zostało potwierdzone objęcie przez skarżącą nowego stanowiska eksperta ds. interesariuszy, przy czym potwierdzenie to wiązało się z zaszeregowaniem do grupy AD 6, które skarżącej przyznano z mocą wsteczną; w konsekwencji wypłacono jej odpowiednie wynagrodzenie za okres sześciomiesięcznego tymczasowego sprawowania obowiązków. Skarżąca zachowała też przywilej w postaci zatrudnienia w Urzędzie na czas nieokreślony. W dniu 24 maja 2013 r. EIOPA opublikowała ogłoszenie o naborze nr 1327TAAD 08 (zwane dalej „ogłoszeniem o naborze”) na stanowisko starszego eksperta ds. pracowniczych programów emerytalnych („senior expert on personal pensions”) w grupie zaszeregowania AD 8 (zwane dalej „stanowiskiem starszego eksperta”), na którym wyłonionemu kandydatowi zostanie zaproponowana, początkowo na okres trzech lat, umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP. Jeśli chodzi o kryteria, jakie muszą być spełnione przez kandydatów, ogłoszenie o naborze przewidywało między innymi, że muszą oni „wykaza[ć, w dniu upływu terminu do składania kandydatur, czyli w dniu 16 czerwca 2013 r.,] co najmniej [8] lat doświadczenia zawodowego w pełnym wymiarze czasu pracy w dziedzinie istotnej dla stanowiska, o które zabiegają”. W odpowiedzi na ogłoszenie o naborze skarżąca złożyła swoją kandydaturę. W dniu 17 lipca 2013 r. EIOPA poinformowała ją za pośrednictwem poczty elektronicznej, że została przyjęta na stanowisko, i poprosiła o potwierdzenie zainteresowania oferowanym stanowiskiem. W wiadomości tej wyjaśniono także, że jeśli skarżąca „przyjmie ofertę, zostanie jej przydzielone tymczasowe stanowisko w tej nowej grupie zaszeregowania na okres sześciu miesięcy i jeżeli przejdzie [ów okres tymczasowego sprawowania obowiązków na stanowisku] w sposób pomyślny, zaszeregowanie do nowej grupy zostanie zatwierdzone” („In case you accept it, you will be on provisional assignment on that new level for the period of [six] month[s]. If you passed it, you will be confirmed on that new level”). Następnego dnia skarżąca potwierdziła, że przyjmuje stanowisko, które zostało jej w ten sposób zaproponowane. Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. (zwanym dalej „decyzją z dnia 7 listopada 2013 r.”.), zgodnie z procedurą opisaną w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., którą stosowano już przy zatrudnianiu jej na stanowisku eksperta ds. interesariuszy, skarżąca objęła, ponownie tymczasowo na okres sześciu miesięcy, stanowisko starszego eksperta ze skutkiem od dnia 16 września 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w okresie tego tymczasowego sprawowania obowiązków skarżąca nadal otrzymywała wynagrodzenie w grupie zaszeregowania AD 6 odnoszącej się do jej poprzedniego stanowiska eksperta ds. interesariuszy, w ramach którego zachowała przywilej w postaci umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego. Przewidziano, że po zakończeniu sześciomiesięcznego okresu tymczasowego sprawowania obowiązków, który upływał w dniu 15 marca 2014 r., objęcie przez skarżącą nowego stanowiska, pod warunkiem satysfakcjonującego dla Urzędu świadczenia przez nią pracy podczas tego okresu, może zostać zatwierdzone, a zatem zostanie ona zaszeregowana do grupy AD 8, przewidzianej w ogłoszeniu o naborze na stanowisko starszego eksperta, a zaszeregowanie to będzie obowiązywać z mocą wsteczną od dnia 16 września 2013 r., zgodnie z decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r., przy jednoczesnym zachowaniu przez skarżącą przywileju w postaci stosunku pracy na czas nieokreślony, niezależnie od tego, że stanowisko oferowane w ogłoszeniu o naborze wiązało się z zatrudnieniem tylko na czas określony, wynoszący trzy lata. W ramach swojej polityki corocznej kontroli wewnętrznej EIOPA wykryła błąd w ogłoszeniu o naborze. Jak bowiem opisano w pkt 21 niniejszego wyroku, wymagano w nim od kandydatów odpowiedniego, co najmniej ośmioletniego doświadczenia zawodowego, podczas gdy na podstawie OPW w dziedzinie naboru tylko kandydaci posiadający co najmniej dziewięć lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego mogą ubiegać się o stanowisko w grupie zaszeregowania AD 8 w ramach Urzędu. W konsekwencji pracownik działu zasobów ludzkich zwrócił się do skarżącej w dniu 3 lutego 2014 r. z pytaniem, czy może ona udokumentować posiadanie w chwili składania kandydatur w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze, czyli w dniu 16 czerwca 2013 r., dziewięciu lat doświadczenia zawodowego wymaganego, aby móc ubiegać się o stanowisko starszego eksperta. Wiadomością przesłaną pocztą elektroniczną w dniu 10 lutego 2014 r. przełożony skarżącej zwrócił się do niej o przesłanie pewnych danych w celu umożliwienia mu ukończenia sprawozdania z oceny za rok 2013. Przy tej okazji skarżąca została poinformowana o tym, że „pomyślnie ukończyła okres próbny”. Podczas spotkania z dyrektorem dyrekcji ds. regulacji prawnych, które odbyło się w dniu 11 lutego 2014 r. (zwanego dalej „spotkaniem z dnia 11 lutego 2014 r.”) skarżąca została poinformowana o tym, że mając na uwadze OPW w dziedzinie naboru, Urząd miał wątpliwości co do okresu odpowiedniego doświadczenia zawodowego przed podjęciem przez nią pracy na stanowisku starszego eksperta. W dniu 12 lutego 2014 r. skarżąca bez powodzenia próbowała uzyskać dostęp do tekstu OPW w dziedzinie naboru, aby skutecznie zapoznać się z tymi przepisami. W dniu 13 lutego 2014 r. zostało ukończone sprawozdanie z oceny skarżącej za rok 2013. Wynika z niego, że w sposób satysfakcjonujący wykonywała ona swoje obowiązki na obu stanowiskach zajmowanych przez nią w trakcie tego roku. Owa pozytywna ocena była zgodna z jej ocenami za dwa lata poprzednie. W dniu 19 lutego 2014 r. skarżąca, wedle jej oświadczenia, uzyskała ostatecznie dostęp do OPW w dziedzinie naboru. Twierdzi jednakże, że napotkała dwie różne wersje wspomnianych OPW. Pismem z dnia 24 lutego 2014 r., zatytułowanym „Wynik postępowania w sprawie naboru [na stanowisko starszego eksperta]” (zwanym dalej „zaskarżoną decyzją”), dyrektor wykonawczy poinformował skarżącą, że ogłoszenie o naborze zawierało błąd, ponieważ w przeciwieństwie do tego, czego wymagają OPW w dziedzinie naboru, a mianowicie co najmniej dziewięciu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego jako warunku zajmowania stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8 w Urzędzie, ogłoszenie o naborze błędnie wymieniało wymóg ośmiu lat doświadczenia. Dyrektor wykonawczy wyjaśnił następnie, że stwierdziwszy, iż skarżąca nie posiadała w chwili składania wniosków dziewięciu lat doświadczenia zawodowego, po pierwsze, jest zobowiązany do odrzucenia jej kandydatury na stanowisko starszego eksperta, oraz po drugie, nawet jeśli, jak podkreślił, jego decyzja została wydana pod koniec sześciomiesięcznego okresu tymczasowego sprawowania obowiązków na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 8, który rozpoczął się w dniu 16 września 2013 r. i który według jego informacji skarżąca przeszła w sposób pomyślny, nie może zatwierdzić jej zaszeregowania do tej grupy. W konsekwencji zaszeregowanie skarżącej zostało utrzymane w grupie AD 6, czyli w grupie zaszeregowania, którą posiadała w związku z zatrudnieniem w charakterze eksperta ds. interesariuszy, w tym dla okresu od dnia 16 września 2013 r., przepracowanego przy wykonywaniu zadań starszego eksperta, a to na podstawie zasad ustanowionych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. W dniu 12 marca 2014 r. odbyło się spotkanie pomiędzy skarżącą, dyrektorami dyrekcji ds. regulacji prawnych i dyrekcji operacyjnej oraz kierownikiem wydziału polityk mające na celu ustalenie, jakie mogło lub powinno być odtąd stanowisko pracy skarżącej w ramach Urzędu, biorąc pod uwagę, że z akt wynika zasadniczo, że skarżąca zachowała status członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania AD 6 z tytułu zatrudnienia na stanowisku „eksperta ds. interesariuszy”, które zajmowała przed tymczasowym sprawowaniem obowiązków na stanowisku starszego eksperta. W dniu 25 marca 2014 r. skarżąca złożyła zażalenie na zaskarżoną decyzję. W swym zażaleniu zwróciła się do dyrektora wykonawczego, po pierwsze, o wydanie nowej decyzji potwierdzającej formalnie spełnienie przez nią warunków objęcia stanowiska starszego eksperta, i po drugie, o wydanie jasnych instrukcji na temat dokonania wypłaty z mocą wsteczną na jej rzecz wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania AD 8 od dnia 16 września 2013 r., czyli od dnia, w którym tymczasowo objęła to stanowisko. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła zasadniczo, że wbrew temu, co uznał dyrektor wykonawczy w zaskarżonej decyzji, OPW w dziedzinie naboru w żaden sposób nie obowiązywały ani nie miały zastosowania w jej przypadku, ponieważ nie zostały one prawidłowo wydane ani opublikowane czy też w inny sposób podane do wiadomości personelu Urzędu lub kandydatów, a ogłoszenie o naborze, chociaż wprawdzie zawierało odesłanie do wytycznych dla kandydatów i do WZIP, to jednak nie zawierało żadnej wzmianki o OPW w dziedzinie naboru. Skarżąca podkreśliła w szczególności, że dyrektor wykonawczy sam przyznał, że do ogłoszenia o naborze wkradł się błąd dotyczący minimalnego okresu odpowiedniego doświadczenia zawodowego wymaganego na stanowisku starszego eksperta. Ponadto, jeśli chodzi o procedurę przyjmowania OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego, skarżąca podniosła, że zarząd Urzędu w styczniu 2011 r. wskazał, że przepisy te powinny zostać wcześniej zatwierdzone przez Komisję, co ta uczyniła w dniu 3 kwietnia 2012 r., zanim ich ostateczna wersja została przekazana zarządowi Urzędu do przyjęcia. Jednak podczas posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r., jak wynika z protokołu tego posiedzenia, OPW do regulaminu pracowniczego i WZIP zostały ponownie przedstawione zarządowi, który wskazał w rzeczonym protokole, iż „członkowie [Rady Organów Nadzoru] zostaną poproszeni o zatwierdzenie dokumentów dotyczących [OPW do regulaminu pracowniczego i WZIP] w postępowaniu pisemnym” („The BoS Members will be asked to approve the HR implementing Rules documents by written procedure”). Tymczasem skarżąca podkreśliła, że ponieważ nie doszło do zatwierdzenia tych przepisów w postępowaniu pisemnym przez Radę Organów Nadzoru, OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP nie mogły zostać przyjęte przez zarząd, a tym samym wymóg posiadania co najmniej dziewięcioletniego odpowiedniego doświadczenia zawodowego warunkujący możliwość zajmowania stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8 zawarty w tekście, który w konsekwencji był jedynie wciąż nieprzyjętym projektem OPW, nie mógł w jej przypadku mieć zastosowania zamiast wymogu ośmiu lat doświadczenia, zawartego wyraźnie w ogłoszeniu o naborze. W dniu 10 kwietnia 2014 r. dyrektor wykonawczy zwrócił się do skarżącej o potwierdzenie, że nadal chce pracować w EIOPA na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 6 dostępnym w innym dziale w ramach mobilności wewnętrznej. W dniu 14 kwietnia 2014 r. skarżąca odpowiedziała między innymi, że żałuje, iż nie mogła ponownie zająć swego pierwotnego stanowiska w zespole ds. stosunków zewnętrznych wydziału polityk. W konsekwencji w dniu 22 maja 2014 r. dyrektor wykonawczy postanowił, zgodnie z jej życzeniem, przywrócić ją do pracy w zespole ds. stosunków zewnętrznych wydziału polityk. Decyzją z dnia 24 lipca 2014 r., która została doręczona skarżącej tego samego dnia (zwaną dalej „decyzją oddalającą zażalenie”) dyrektor wykonawczy w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (zwanego dalej „OUZU”) w ramach EIOPA oddalił zażalenie z dnia 25 marca 2014 r. Po pierwsze, OUZU Urzędu zakwestionował brak przyjęcia OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP przez zarząd podczas posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. Jego zdaniem bowiem wymogi prawne dotyczące przyjmowania takich OPW zostały spełnione, w tym w odniesieniu do podmiotów uprawnionych lub prawnie zobowiązanych do ich przyjmowania, ponieważ tego rodzaju OPW powinny zostać przyjęte przez zarząd, po zatwierdzeniu przez Komisję i po konsultacji z komitetem pracowniczym, a tak właśnie było w niniejszym przypadku. Informacja w protokole z posiedzenia zarządu z dnia 15 listopada 2012 r. dotycząca złożenia projektu członkom Rady Organów Nadzoru w celu zatwierdzenia go przez nią w trybie procedury pisemnej stanowiła jedynie błąd pisarski o charakterze redakcyjnym, ponieważ zarząd nie był zobowiązany do przedstawienia tego tekstu Radzie Organów Nadzoru, czego ani nie uczynił, ani nie miał zamiaru uczynić. Tym samym, według OUZU Urzędu, przyjęcie i wejście w życie OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP nie było uzależnione od udziału Rady Organów Nadzoru, a zatem OPW, które zostały podane do wiadomości personelu, mogły być w niniejszym przypadku zastosowane. Ponadto skarżąca była poinformowana o fakcie, że w międzyczasie, w dniu 22 lipca 2014 r., zarząd przyjął sprostowanie do protokołu z posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. (zwane dalej „sprostowaniem”), w celu doprecyzowania, że postępowanie, które zostało w rzeczywistości przeprowadzone przez zarząd w celu przyjęcia OPW w dziedzinie naboru, było oparte na przepisach art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010 w związku z art. 110 regulaminu pracowniczego. Żądania stron i przebieg postępowania Skarżąca wnosi zasadniczo do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; — stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie. — zobowiązanie EIOPA do naprawienia szkody majątkowej, oszacowanej jako różnica w wynagrodzeniu między wynagrodzeniem na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 6 i wynagrodzeniem na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 8, powiększonej o odsetki za zwłokę naliczane według stopy Europejskiego Banku Centralnego (EBC) podwyższonej o dwa punkty, tytułem głównym od dnia 16 września 2013 r., a pomocniczo za okres od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r.; — w każdym wypadku – zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na 20000 EUR; — obciążenie EIOPA kosztami postępowania. EIOPA wnosi zasadniczo do Sądu o: — uznanie skargi za bezzasadną; — obciążenie skarżącej wszystkimi kosztami postępowania. Pismem sekretariatu Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. sędzia sprawozdawca niniejszej sprawy w ramach środków organizacji postępowania zadał Urzędowi pytania, na które ten należycie odpowiedział w swej odpowiedzi na skargę. Urząd poinformował między innymi, że żaden inny kandydat z listy rezerwowej sporządzonej w wyniku postępowania w sprawie naboru wszczętego na podstawie ogłoszenia o naborze nie został powołany na stanowisko starszego eksperta oraz że nie opublikował on również nowego ogłoszenia o naborze w celu obsadzenia tego stanowiska, ponieważ w kontekście ograniczeń budżetowych w wysokości 7,5% w odniesieniu do roku 2015 stanowisko to nie jest już dostępne w EIOPA i etat powinien zostać przeniesiony w celu zaspokojenia innych potrzeb. Jeśli chodzi o sposób podania OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP do wiadomości personelu, Urząd wyjaśnił w pierwszej kolejności, że podczas zebrania ogólnoinformacyjnego, które odbyło się w dniu 12 listopada 2012 r., personel został poinformowany o rychłym przyjęciu przez zarząd OPW w dziedzinie naboru. Porządek dnia tego zebrania informacyjnego, który został rozprowadzony pośród wszystkich członków personelu, zawierał w tym względzie punkt zatytułowany „Aktualizacja […] OPW [do regulaminu pracowniczego i WZIP]”. Ponadto Urząd wyjaśnił, że w dniu 18 grudnia 2012 r. OPW w dziedzinie naboru zostały podane do wiadomości personelu w drodze publikacji na stronie o nazwie „Allegro” w sieci intranetowej EIOPA, do której to strony personel miał dostęp przez wyszukiwarkę Firefox, a nie przez wyszukiwarkę Internet Explorer, co było faktem powszechnie znanym w Urzędzie. Urząd wyjaśnił, że projekt OPW w dziedzinie naboru również został udostępniony personelowi na stronie Allegro w sieci intranetowej. Urząd przyznał, że między projektem OPW w dziedzinie naboru a ostateczną wersją tychże OPW istniały różnice. Jednakże przypomniał on, że w każdym wypadku oba teksty przewidywały w ten sam sposób, że aby móc zostać zatrudnionym na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 8, należało udokumentować co najmniej dziewięć lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego. W związku z rozprawą strony zostały wezwane w sprawozdaniu na rozprawę do udzielenia na piśmie odpowiedzi na środki organizacji postępowania. Strony należycie odniosły się do nich w wyznaczonym terminie, a EIOPA ze swej strony przedłożyła uwagi na piśmie w przedmiocie odpowiedzi skarżącej na powyższe środki organizacji postępowania. Skarżąca ze swej strony przedstawiła podczas rozprawy uwagi do pisemnych odpowiedzi EIOPA na środki organizacji postępowania. W tym kontekście Urząd potwierdził, że ze skarżącą nie został formalnie podpisany żaden załącznik do umowy w związku ze stanowiskiem starszego eksperta, ponieważ na podstawie decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. podpisanie takiego załącznika do umowy o pracę powinno nastąpić dopiero pod koniec sześciomiesięcznego okresu tymczasowego sprawowania obowiązków na nowym stanowisku. Tym samym poprzednia umowa skarżącej nie została w żadnym momencie zmieniona. Ponadto Urząd poinformował Sąd, że skarżąca otrzymała na wniosek urlop z przyczyn osobistych na okres jednego roku w celu podjęcia zatrudnienia w krajowym organie nadzoru nad instytucjami finansowymi i EIOPA wyjaśniła w tym względzie, że skarżąca mogła korzystać z takiego urlopu wyłącznie ze względu na to, że jest zatrudniona jako członek personelu tymczasowego na czas nieokreślony, które to zatrudnienie mogła zachować dzięki mechanizmowi ustanowionemu decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r., której ważność obecnie podważa. W braku bowiem takiego mechanizmu skarżąca byłaby zatrudniona jako członek personelu tymczasowego na czas określony na stanowisku w grupie zaszeregowania AD 8 od dnia 16 września 2013 r., a zatem mogłaby otrzymać urlop osobisty jedynie na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, co zmusiłoby ją, gdyby miała zamiar przyjąć ofertę zatrudnienia na rok w krajowym organie nadzoru, do zrezygnowania z pracy w EIOPA. Wreszcie ponieważ EIOPA podczas rozprawy nie była w stanie udzielić odpowiedzi na zadane przez członka Sądu pytanie zmierzające do ustalenia, czy komitet pracowniczy przedstawił swoje stanowisko nie tylko w odniesieniu do pierwszej wersji OPW w dziedzinie naboru, lecz również, po wydaniu opinii Komisji, w odniesieniu do drugiej wersji wspomnianych OPW, Sąd postanowił nie zamykać ustnego etapu postępowania po zakończeniu rozprawy w celu umożliwienia EIOPA przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, co EIOPA uczyniła w dniu 12 maja 2015 r. Skarżąca ze swej strony w dniu 22 maja 2015 r. przedstawiła uwagi w przedmiocie odpowiedzi i dowodów przedstawionych w tym kontekście przez EIOPA. W dniu 27 maja 2015 r. Sąd zamknął ustny etap postępowania. Co do prawa Przedmiot skargi Należy przypomnieć, że zgodnie z zasadą ekonomii procesowej sąd Unii może zdecydować, że nie ma powodu rozstrzygać odrębnie w sprawie żądań skierowanych przeciwko decyzji o oddaleniu zażalenia, jeżeli stwierdzi, że są one pozbawione autonomicznej treści i w rzeczywistości wiążą się z żądaniami skierowanymi przeciwko decyzji, na którą zażalenie zostało złożone. Może być tak w szczególności, gdy sąd ten stwierdzi, że decyzja oddalająca zażalenie stanowi zwykłe potwierdzenie decyzji stanowiącej przedmiot zażalenia i że stwierdzenie jej nieważności nie wywierałoby na sytuację prawną osoby zainteresowanej żadnego skutku odrębnego od tego, jaki wynika ze stwierdzenia nieważności tej decyzji (wyroki: z dnia 21 września 2011 r. Adjemian i in./Komisja, T‑325/09 P, EU:T:2011:506, pkt 33; z dnia 19 listopada 2014 r. EH/Komisja, F‑42/14, EU:F:2014:250, pkt 85). W niniejszej sprawie, nawet jeśli decyzja w przedmiocie zażalenia stanowi potwierdzenie zaskarżonej decyzji, a zatem nie ma potrzeby orzekania konkretnie w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie, uzasadnienie zawarte w tej ostatniej decyzji uściśla niektóre fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, biorąc pod uwagę rozwojowy charakter postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, uzasadnienie to również należy brać pod uwagę przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż przyjmuje się, że uzasadnienie to pokrywa się z tym ostatnim aktem (zob. wyrok z dnia 19 listopada 2014 r., EH/Komisja, F‑42/14, EU:F:2014:250, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo). W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi zasadniczo pięć zarzutów dotyczących, odpowiednio: — pierwszy – naruszenia zasady legalności i pewności prawa; — drugi – naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; — trzeci – niezgodności z prawem OPW w dziedzinie naboru ze względu na brak konsultacji z komitetem pracowniczym; — czwarty – naruszenia prawa do obrony i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; — piąty – tytułem głównym – niezgodności z prawem przepisów zawartych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., oraz pomocniczo – naruszenia zakresu stosowania tej samej decyzji. W przedmiocie dopuszczalności niektórych zarzutów Urząd pierwotnie podnosił w świetle zasady zgodności pomiędzy zażaleniem i skargą niedopuszczalność zarzutów drugiego, czwartego i piątego, lecz podczas rozprawy zrezygnował z kwestionowania dopuszczalności zarzutu czwartego. Urząd utrzymuje, że zarzuty drugi i piąty skargi są niedopuszczalne, ponieważ skarżąca nie podniosła w zażaleniu ani naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ani naruszenia zasady legalności w odniesieniu do przepisów przewidzianych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., ani tym bardziej nie rozwinęła argumentów ściśle związanych z tymi kwestiami. W tym względzie Sąd przypomina, po pierwsze, że ponieważ postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny i że zainteresowani działają na tym etapie co do zasady, tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, bez pomocy adwokata, administracja nie powinna interpretować zażaleń zawężająco, lecz przeciwnie, badać je w duchu otwartości. Po drugie, art. 91 regulaminu pracowniczego nie ma na celu związania, w sposób rygorystyczny i ostateczny, ewentualnej fazy spornej, jeżeli skarga nie zmienia ani podstawy, ani przedmiotu zażalenia (wyrok z dnia 25 października 2013 r., Komisja/Moschonaki, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, pkt 76). Z zażalenia wynika, że skarżąca podniosła, iż zapoznawszy się z ogłoszeniem o naborze i wytycznymi dla kandydatów, czyli dokumentem informacyjnym EIOPA udostępnionym zarówno kandydatom wewnętrznym, jak i zewnętrznym, nie spodziewała się, że w postępowaniu w sprawie naboru zastosowanie znajdą przepisy inne niż zawarte w WZIP. W tych okolicznościach Urząd nie może na sądowym etapie postępowania zasadnie twierdzić, że na etapie zażalenia nie był w stanie zrozumieć z wystarczającą dokładnością, iż zainteresowana zamierzała powołać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2013 r., Komisja/Moschonaki, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, pkt 78). W konsekwencji zarzut niedopuszczalności skierowany przeciwko zarzutowi drugiemu, oparty na naruszeniu zasady zgodności, należy oddalić. Jeśli chodzi o zarzut piąty, Sąd stwierdza, że ten przedmiot zastrzeżenia rzeczywiście nie został wyraźnie wskazany w zażaleniu, chociaż zasada zgodności pomiędzy zażaleniem i skargą wymaga zasadniczo, pod rygorem niedopuszczalności, aby zarzut podniesiony przed sądem Unii został już podniesiony w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, po to, by administracja mogła zapoznać się wystarczająco dokładnie z uwagami krytycznymi, jakie zainteresowany formułuje w odniesieniu do decyzji, którą zaskarża (zob. wyrok z dnia 25 października 2013 r., Komisja/Moschonaki, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, pkt 71). Jednakże, po pierwsze, w odniesieniu do zarzutu piątego, który, tytułem głównym, oparty jest na niezgodności z prawem decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., Sąd uważa, że nawet jeśli skarżąca przyznała, iż zaakceptowała wymóg odbycia przez nią okresu tymczasowego sprawowania obowiązków w ramach procedury zatrudniania na stanowisku starszego eksperta, to w zażaleniu zwróciła się o wynagrodzenie za ten okres zgodnie z grupą zaszeregowania AD 8, co sprowadza się do zakwestionowania przewidzianej w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. możliwości uzależnienia takiej płatności od zatwierdzenia objęcia przez zainteresowaną nowego stanowiska po upływie okresu tymczasowego sprawowania obowiązków i dokonania takiej zapłaty tylko ze skutkiem wstecznym. Po drugie, Sąd w każdym wypadku orzekł już, że skarżący może podnieść zarzut niezgodności z prawem po raz pierwszy na etapie kontradyktoryjnym, niezależnie od zasady zgodności (zob. wyroki: z dnia 12 marca 2014 r., CR/Parlament, F‑128/12, EU:F:2014:38, pkt 32; z dnia 18 września 2014 r., Cerafogli/EBC, F‑26/12, EU:F:2014:218, pkt 39, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑787/14 P). Tym samym ostatecznie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem wymaga tylko, aby akt generalny, którego zgodność z prawem jest kwestionowana, miał zastosowanie, bezpośrednio lub pośrednio, do przypadku będącego przedmiotem skargi i aby istniał bezpośredni związek prawny między zaskarżoną decyzją indywidualną a aktem generalnym, którego niezgodność z prawem została podniesiona (zob. wyroki: z dnia 6 czerwca 2007 r., Walderdorff/Komisja, T‑442/04, EU:T:2007:161, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 11 lipca 2007 r., Wils/Parlament, F‑105/05, EU:F:2007:128, pkt 36). Ponieważ obie wspomniane w poprzednim punkcie przesłanki są w niniejszym przypadku spełnione w odniesieniu zarówno do OPW w dziedzinie naboru, jak i do decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., zarzuty niezgodności z prawem dotyczące odpowiednio każdego z tych dwóch aktów generalnych powinny zatem również zostać z tego właśnie powodu uznane w każdym wypadku za dopuszczalne. Wreszcie, chociaż dopuszczalność tego zarzutu nie została podważona przez Urząd, Sąd stwierdza, że w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 59 niniejszego wyroku zarzut trzeci, dotyczący niezgodności z prawem OPW w dziedzinie naboru ze względu na brak konsultacji z komitetem pracowniczym, który to aspekt nie został podniesiony w zażaleniu, jest dopuszczalny. W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasady legalności i pewności prawa – Argumenty stron Po pierwsze, jeśli chodzi o zasadę legalności, skarżąca podnosi, że o ile Rada Organów Nadzoru, zgodnie z tym, co zdecydował zarząd EIOPA podczas posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r., nie zatwierdziła OPW w dziedzinie naboru, przepisy te nie mogły stanowić podstawy prawnej pozwalającej wykluczyć warunek odpowiedniego co najmniej ośmioletniego doświadczenia zawodowego, który widniał w ogłoszeniu o naborze, i w konsekwencji stanowić uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W tym względzie skarżąca uściśla, że podejmując decyzję o zwróceniu się o zatwierdzenie do Rady Organów Nadzoru, zarząd nie naruszył jednak rozporządzenia nr 1094/2010. Okoliczność, że zarząd uznał za konieczne sprostowanie protokołu z posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r., aby wyjaśnić, że OPW w dziedzinie naboru zostały przyjęte prawidłowo, stanowi dowód niespójnego podejścia. A zatem, według skarżącej, w okresie pomiędzy dniem 15 listopada 2012 r., datą posiedzenia zarządu, a dniem 22 lipca 2014 r., datą przyjęcia sprostowania, aby można było uznać, że OPW w dziedzinie naboru zostały przyjęte i tym samym weszły w życie, powinny jeszcze zostać zatwierdzone przez Radę Organów Nadzoru. W każdym wypadku skarżąca kwestionuje „zgodność z prawem i istnienie sprostowania”. Po drugie, jeśli chodzi o zasadę pewności prawa, skarżąca podnosi przede wszystkim, że ogłoszenie o naborze, które ustanawia ramy prawne wiążące Urząd i w ramach którego złożyła ona swoją kandydaturę, nie zawiera żadnego odniesienia do OPW w dziedzinie naboru. Ponadto ponieważ Urząd nie podał ich do wiadomości personelu zgodnie z art. 110 ust. 3 regulaminu pracowniczego, przynajmniej w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji, nie można w jej ocenie OPW w dziedzinie naboru stosować do niej ani ich wobec niej podnosić. EIOPA wnosi o odrzucenie zarzutu pierwszego, twierdząc w szczególności, że odniesienie do zatwierdzenia OPW w dziedzinie naboru przez Radę Organów Nadzoru znajdujące się w protokole z posiedzenia zarządu z dnia 15 listopada 2012 r. stanowiło jedynie błąd pisarski o charakterze redakcyjnym, który, co więcej, został następnie skorygowany za pomocą sprostowania, jak zostało to wyjaśnione skarżącej w decyzji oddalającej zażalenie. – Ocena Sądu Jeżeli chodzi, w pierwszej kolejności, o zasadę legalności, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego w związku z art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010 przepisy służące wykonaniu regulaminu pracowniczego i WZIP, takie jak OPW w dziedzinie naboru, powinny zostać przyjęte przez zarząd, po konsultacji z komitetem pracowniczym i w porozumieniu z Komisją, a także powinny być podane do wiadomości personelu. Bezsporne jest, że w dniu 3 kwietnia 2012 r. Komisja formalnie zatwierdziła projekt OPW w dziedzinie naboru. Niezależnie od tego, czy przeprowadzono konsultację z komitetem pracowniczym, czy nie, co zostanie rozstrzygnięte w ramach badania zarzutu trzeciego, w ramach niniejszego zarzutu należy zbadać, czy zarząd jest podmiotem uprawnionym do przyjęcia OPW w dziedzinie naboru, a w szczególności czy mógł to uczynić bez udziału Rady Organów Nadzoru. W tym względzie z art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010 wynika jasno, że OPW w dziedzinie naboru, które określają warunki stosowania regulaminu pracowniczego oraz WZIP do personelu Urzędu, wchodzą w zakres stosowania tego przepisu. Tymczasem art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010 stanowi, że przyjęcie takich OPW należy do właściwości zarządu. Skarżąca kwestionuje, jakoby z samego tylko faktu złożenia przez prezesa zarządu podpisu na wersji OPW w dziedzinie naboru można było wywnioskować, że zarząd rzeczywiście zatwierdził tę wersję. W tym względzie, jak podkreśla zasadniczo Urząd, podpis służy w tym przypadku jedynie do poświadczenia OPW jako aktu przyjętego przez zarząd. Jednakże nie oznacza to, że przepisy te zostały przyjęte przez prezesa Urzędu działającego samodzielnie. Odnośnie do wzmianki w protokole z posiedzenia zarządu w dniu 15 listopada 2012 r., w którego trakcie OPW w dziedzinie naboru zostały zatwierdzone, wskazującej, że ich przyjęcie było uzależnione od zatwierdzenia przez członków Rady Organów Nadzoru, a nie tylko od zarządu, nie może ona podważyć stwierdzenia, że OPW w dziedzinie naboru zostały przyjęte przez zarząd podczas tego posiedzenia ani że są one zgodne z prawem lub też że znajdują zastosowanie do niniejszej sprawy. W każdym wypadku, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do Urzędu w niniejszej sprawie, czyli rozporządzeniem nr 1094/2010, a w szczególności art. 68 ust. 2 tego rozporządzenia, zarząd był w istocie jedynym podmiotem właściwym do przyjęcia OPW, a w tym względzie skarżąca nie dowiodła, że OPW w dziedzinie naboru należały również do zakresu prerogatyw decyzyjnych Rady Organów Nadzoru lub w nie wkraczały. Ponadto nic w aktach przedłożonych Sądowi nie jest w stanie podważyć lub choćby rzucić cienia wątpliwości na wyjaśnienie udzielone przez Urząd, zgodnie z którym owo odniesienie do zatwierdzenia przez Radę Organów Nadzoru w protokole z posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. stanowiło zwykły błąd pisarski popełniony przy redagowaniu tego protokołu. Pozostając wciąż przy tej kwestii, trzeba dodać, że lektura całości protokołu z pierwszego posiedzenia zarządu w dniu 10 stycznia 2011 r. pozwala na potwierdzenie, że zarząd, określając i ogłaszając postępowanie, jakie przeprowadzi w tym zakresie, nie miał zamiaru ani faktycznie nie uzależnił skutecznego przyjęcia OPW w dziedzinie naboru od zgody członków Rady Organów Nadzoru. Skoro bowiem skrót „BoS” dotyczy Rady Organów Nadzoru („Board of Supervisors”), jest oczywiste, że – tak jak twierdzi EIOPA – zawarte w pkt 7 tego protokołu odniesienie do zatwierdzenia przez „Board” EIOPA, a nie przez „BoS”, jest odniesieniem do zarządu EIOPA, a nie do Rady Organów Nadzoru. Tak więc treść wspomnianego protokołu raczej potwierdza, że późniejsza wzmianka w protokole z posiedzenia zarządu w dniu 15 listopada 2012 r. w sprawie działań członków Rady Organów Nadzoru była jedynie błędem pisarskim, i w żaden sposób nie może być interpretowana w tym kontekście jako przejaw nagłego zamiaru zarządu, aby uzależnić przyjęcie tekstu OPW do regulaminu pracowniczego i WZIP od uprzedniego zatwierdzenia przez Radę Organów Nadzoru. W tych okolicznościach należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym poprzez sprostowanie protokołu z dnia 15 listopada 2012 r. Urząd wykazał się niespójnym podejściem, prowadzącym do tego, że OPW w dziedzinie naboru nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd jest bowiem zdania, że za pomocą sprostowania zarząd jedynie skorygował wykryty błąd pisarski o charakterze redakcyjnym, z myślą o tym, aby treść protokołu posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. odzwierciedlała postępowanie, które zostało rzeczywiście przeprowadzone w celu przyjęcia OPW w dziedzinie naboru, a mianowicie postępowanie przewidziane w art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego w związku z art. 68 rozporządzenia Rady nr 1094/2010 r. – które nie wymaga udziału Rady Organów Nadzoru. Co się tyczy, w drugiej kolejności, zasady pewności prawa, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada ta wymaga, aby administracja umożliwiła zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem ciążących na nich obowiązków lub przysługujących im praw (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 czerwca 2007 r., ROM-projecten, C‑158/06, EU:C:2007:370, pkt 25; z dnia 11 grudnia 2007 r., Skoma-Lux, C‑161/06, EU:C:2007:773, pkt 28; z dnia 10 marca 2009 r., Heinrich, C‑345/06, EU:C:2009:140, pkt 44). W konsekwencji, również w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem, zasada pewności prawa nakazuje, aby ustanowiona przez administrację norma określająca prawa i obowiązki członków personelu została w odpowiedni sposób ogłoszona, zgodnie ze szczegółowymi zasadami i w formie, których określenie jest obowiązkiem administracji (wyroki: z dnia 30 listopada 2009 r., Wenig/Komisja, F‑80/08, EU:F:2009:160, pkt 90; z dnia 14 kwietnia 2011 r., Šimonis/Komisja, F‑113/07, EU:F:2011:44, pkt 73; z dnia 15 października 2014 r., Moschonaki/Komisja, F‑55/10 RENV, EU:F:2014:235, pkt 41). W szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących naboru personelu tymczasowego OUZU instytucji lub agencji jest zobowiązany wskazać w ogłoszeniu o naborze w możliwie najdokładniejszy sposób warunki wymagane do objęcia danego stanowiska, aby umożliwić zainteresowanym osobom dokonanie oceny, czy powinny zgłosić na nie swoją kandydaturę (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 października 1974 r., Grassi/Rada, 188/73, EU:C:1974:112, pkt 40; z dnia 2 października 1996 r., Vecchi/Komisja, T‑356/94, EU:T:1996:136, pkt 50). Wprawdzie od OUZU nie można wymagać, by przytaczał warunki wyraźnie określone w regulaminie pracowniczym, gdyż domniemywa się, że są one kandydatom znane, to jednak ogłoszenie o naborze, którego zadaniem jest poinformowanie kandydatów o warunkach wymaganych do objęcia danego stanowiska, byłoby bezprzedmiotowe, gdyby administracja mogła wykluczyć kandydata z powodu, który nie został wyraźnie ujęty w omawianym ogłoszeniu lub w regulaminie pracowniczym lub który nie został wcześniej opublikowany w sposób dostępny lub znany danemu kandydatowi (zob. wyroki: z dnia 14 kwietnia 2011 r., Šimonis/Komisja, F‑113/07, EU:F:2011:44, pkt 74; z dnia 15 października 2014 r., Moschonaki/Komisja, F‑55/10 RENV, EU:F:2014:235, pkt 42). W niniejszej sprawie powód, dla którego nie można było zatwierdzić objęcia przez skarżącą stanowiska będącego przedmiotem ogłoszenia o naborze z końcem okresu tymczasowego sprawowania obowiązków, a mianowicie fakt, że skarżąca nie posiadała co najmniej dziewięcioletniego odpowiedniego doświadczenia zawodowego wymaganego do zajmowania takiego stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8, nie znalazł się wprawdzie w ogłoszeniu o naborze, ponieważ była tam mowa, błędnie, o wymogu co najmniej ośmiu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego. Sąd uważa jednak, że w świetle orzecznictwa przywołanego w poprzednim punkcie niniejszego wyroku instytucja lub agencja ma możliwość, a nawet – w celu zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania w prowadzeniu różnych postępowań rekrutacyjnych na stanowiska z tej samej grupy zaszeregowania – obowiązek odrzucenia kandydata z powodu niespełnienia wymogu, który z powodu błędu pisarskiego o charakterze redakcyjnym nie figuruje jako taki w jednym z jej ogłoszeń o naborze, lecz, jak w niniejszej sprawie, wynika w sposób jasny i jednoznaczny z OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP przyjętych przez tę instytucję lub agencję, które były przedmiotem właściwej publikacji, a co za tym idzie, uważane są za znane działającemu z normalną starannością kandydatowi będącemu członkiem personelu tej instytucji lub agencji. Tymczasem w tym względzie Sąd stwierdza, że OPW w dziedzinie naboru w wersji ostatecznej zostały podane do wiadomości personelu Urzędu w dniu 18 grudnia 2012 r., w drodze publikacji na stronie Allegro w sieci intranetowej, i to, co więcej, po zorganizowaniu w dniu 12 listopada 2012 r. spotkania informacyjnego przeznaczonego dla personelu. Publikacja tą drogą spełnia wymóg art. 110 ust. 3 regulaminu pracowniczego, który pozostawia administracji znaczną swobodę w odniesieniu do wyboru metody opublikowania informacji, o której mowa w art. 110 regulaminu pracowniczego (zob. w sprawie samego tylko powiadomienia komitetu pracowniczego wyrok z dnia 25 listopada 1976 r., Küster/Parlament, 123/75, EU:C:1976:162, pkt 7). Należy dodać, że podczas rozprawy skarżąca nie była w stanie wyjaśnić w przekonujący sposób, dlaczego w dniu 12 lutego 2014 r. lub wcześniej nie mogła zapoznać się z OPW w dziedzinie naboru, łącząc się ze stroną Allegro w sieci intranetowej, która to strona – jak podkreślił Urząd – nie otwiera się za pomocą Internet Explorera, ale wymaga zastosowania innej przeglądarki, o czym – jak również podkreślił Urząd, a skarżąca temu nie zaprzeczyła – personel Urzędu powinien był wiedzieć. Co więcej, skarżąca nie kwestionuje, że każda decyzja przedłożona, jak OPW w dziedzinie naboru, do przyjęcia przez zarząd jest rejestrowana na wspólnym serwerze informatycznym w Urzędzie i pozostaje stale dostępna dla wszystkich pracowników. Nie kwestionuje ona również, że obie wersje OPW w dziedzinie naboru, do których skarżąca miała mieć dostęp po raz pierwszy dopiero w dniu 19 lutego 2014 r., były w każdym razie identyczne w zakresie wymogu co najmniej dziewięciu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego jako warunku zajmowania stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8 w Urzędzie. W rezultacie zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego niezgodności z prawem OPW w dziedzinie naboru ze względu na brak konsultacji z komitetem pracowniczym – Argumenty stron Twierdząc, że komitet pracowniczy został ustanowiony w Urzędzie dopiero w drodze decyzji z dnia 15 listopada 2012 r., skarżąca podnosi na poparcie swojego trzeciego zarzutu, który należy zbadać przed drugim, że w takiej sytuacji, kiedy to nie istniał żaden komitet pracowniczy, jest oczywiste, że nie można było zasięgnąć opinii tego komitetu – z naruszeniem art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego – przed posiedzeniem w dniu 15 listopada 2012 r., w trakcie którego zarząd, jak twierdzi Urząd, przyjął OPW w dziedzinie naboru. Zdaniem EIOPA przeprowadzono należycie konsultacje z komitetem pracowniczym na temat tekstu OPW w dziedzinie naboru, wpierw zatwierdzonego przez Komisję, a później przyjętego przez zarząd Urzędu. – Ocena Sądu Po pierwsze, z akt sprawy w sposób wyraźny wynika, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, komitet pracowniczy został ustanowiony przed dniem 15 listopada 2012 r. Wyniki pierwszych wyborów trzech członków komitetu pracowniczego zostały bowiem ogłoszone w dniu 13 kwietnia 2011 r. Jeśli chodzi o przestrzeganie wymogu mającego zastosowanie na zasadzie analogii do agencji takich jak EIOPA, zawartego w art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym OPW są ustanawiane przez organ powołujący lub przez OUZU każdej instytucji lub agencji po konsultacji z komitetem pracowniczym, z dokumentów przedstawionych przez Urząd w załączniku do odpowiedzi na skargę wynika, że w dniu 19 września 2011 r. zorganizowane zostało spotkanie między komitetem pracowniczym i kierownictwem EIOPA i że w jego trakcie uzgodniono, iż komitet pracowniczy prześle swoje propozycje zmian w zakresie trzech rodzajów OPW, dotyczących, odpowiednio, członków personelu tymczasowego, personelu kontraktowego i kierownictwa tymczasowego. W tym względzie w dniu 14 października 2011 r. koordynator zasobów ludzkich wysłał pocztą elektroniczną wiadomość do komitetu pracowniczego z prośbą o przedstawienie uwag na temat wskazanych powyżej OPW, a w dniu 14 listopada 2011 r. komitet pracowniczy odpowiedział, że nie ma uwag do poszczególnych OPW przedłożonych mu do zbadania. Zatem słusznie tekst preambuły OPW w dziedzinie naboru w sposób jednoznaczny stwierdza fakt, że zasięgnięto faktycznie opinii organu przedstawicielskiego pracowników, wskazując, że „[z]arząd EIOPA [przyjął OPW w dziedzinie naboru] zgodnie z [a]rt. 110 regulaminu pracowniczego po konsultacji z komitetem pracowniczym EIOPA”. Po drugie, nawet jeśli na poparcie zarzutu trzeciego skarżąca przedstawiła tylko jeden argument, a mianowicie brak powołania komitetu pracowniczego przed dniem 15 listopada 2012 r., który to argument został oddalony jako oczywiście bezzasadny, debata na rozprawie dotyczyła również podniesionej przez członka Sądu kwestii, czy została ponownie zasięgnięta opinia komitetu pracowniczego w odniesieniu do projektu OPW w dziedzinie naboru w postaci zmienionej w następstwie sformułowania przez Komisję uwag warunkujących zatwierdzenie tekstu OPW przez nią w rozumieniu art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010. W tym względzie, jak przypomniano w pkt 66 niniejszego wyroku, art. 110 regulaminu pracowniczego stanowi, że agencje przyjmują OPW po konsultacji z ich komitetem pracowniczym oraz w porozumieniu z Komisją, podczas gdy art. 68 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1094/2010, który odsyła do art. 110 regulaminu pracowniczego, uściśla, że OPW do regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia powinny być przyjmowane przez „[z]arząd [EIOPA], w porozumieniu z Komisją. O ile OPW do art. 110 regulaminu pracowniczego nie mogą zostać przyjęte przez agencję bez zgody Komisji, co daje jej w ten sposób pewien zakres nadzoru, o tyle w odniesieniu do komitetu pracowniczego ustanowiono jedynie wymóg konsultacji, będących skromną formą udziału w podejmowaniu decyzji, która nie oznacza w żadnym razie obowiązku uwzględnienia przez administrację uwag sformułowanych przez komitet pracowniczy w ramach konsultacji. Jednakże administracja powinna przestrzegać tego obowiązku za każdym razem, gdy zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego może wywrzeć wpływ na treść aktu, który ma zostać przyjęty, gdyż w przeciwnym przypadku naruszy skuteczność obowiązku konsultacji (zob. podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2003 r., Cerafogli i Poloni/EBC, T‑63/02, EU:T:2003:308, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Przytoczone wyżej przepisy art. 110 regulaminu pracowniczego nie określają chronologii poszczególnych etapów procedury przyjmowania OPW przez agencję, w szczególności co do tego, czy komitet pracowniczy może lub musi zostać wysłuchany przed wyrażeniem czy po wyrażeniu zgody przez Komisję. W tym zakresie Sąd stwierdza jednak, że w rozpatrywanym w niniejszej sprawie kontekście regulacyjnym uprawnienie do przyjęcia OPW formalnie przyznane zarządowi Urzędu jest uzależnione od zgody Komisji, mimo że w rzeczywistości zarówno Urząd, jak i Komisja posiadają uprawnienia decyzyjne w tej dziedzinie. Należy zatem uznać, że konsultacja z komitetem pracowniczym agencji może nastąpić, jak w niniejszej sprawie, przed zatwierdzeniem projektu OPW przez Komisję, o ile tekst formalnie przyjęty później przez agencję nie różni się zasadniczo z powodu zmian wprowadzonych na wniosek Komisji od tekstu wcześniej przedstawionego komitetowi pracowniczemu. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy Urząd byłby zobowiązany ponownie zasięgnąć opinii komitetu pracowniczego przed przyjęciem OPW w dziedzinie naboru jedynie wtedy, gdyby postanowił zaakceptować wymagane przez Komisję poprawki do swojego pierwotnego projektu, które zmieniałyby w sposób istotny sens tej propozycji. Obowiązek taki jest natomiast wykluczony w przypadku zmian drobnych i o ograniczonym zakresie, gdyż należy pamiętać, że istotny charakter zmian należy oceniać z punktu widzenia przedmiotu i miejsca zmienionych przepisów w treści całości przepisów, których przyjęcie zostało zaproponowane, a nie z punktu widzenia indywidualnych konsekwencji, które mogą one mieć dla sytuacji urzędników i pracowników, których może dotyczyć ich wykonanie (zob. podobnie wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., Centeno Mediavilla i in./Komisja, C‑443/07 P, EU:C:2008:767, pkt 52). Tymczasem Sąd stwierdza w tym względzie, że w decyzji C(2012) 2272 wersja ostateczna z dnia 3 kwietnia 2012 r. Komisja zatwierdziła OPW do regulaminu pracowniczego i WZIP przyjęte przez różne agencje, w tym przyjęte przez EIOPA OPW w przedmiocie naboru. Należy przy tym stwierdzić, że z tekstu tej decyzji, przedstawionej przez Urząd, nie wynika, by Komisja wymagała zmiany, czy to drobnej, czy istotnej, tekstu OPW w dziedzinie naboru, który został jej przedłożony do zatwierdzenia. Wręcz przeciwnie, w decyzji zatwierdzającej Komisja stwierdziła w motywie czwartym, że „szczegółowa analiza prowadzi do wniosku, że projekty [OPW] są co do istoty zgodne z odpowiednimi przepisami przyjętymi przez Komisję w odniesieniu do jej własnego personelu [oraz że] rozbieżności w stosunku do przepisów przyjętych przez Komisję ograniczają się do kwestii należących do specyfiki [rozpatrywanych] agencji”. Co za tym idzie, zgodnie z zasadami określonymi w pkt 87 i 88 niniejszego wyroku EIOPA nie miała a priori obowiązku ponownej konsultacji projektu OPW w dziedzinie naboru z komitetem pracowniczym po wydaniu przez Komisję decyzji zatwierdzającej. Ponadto z akt sprawy wynika, że w ramach postępowania prowadzonego w celu przyjęcia przez Urząd OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP szereg tekstów OPW zostało przedłożonych jednocześnie komitetowi pracowniczemu i Komisji. W tym względzie koordynator zasobów ludzkich w dniu 9 listopada 2012 r. wysłał pocztą elektroniczną do komitetu pracowniczego wiadomość, w której przedstawił stan rozmów z owym organem na temat projektów OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP, w tym OPW w dziedzinie naboru, zatwierdzonych już przez Komisję, które miały zostać przedłożone do przyjęcia przez zarząd podczas posiedzenia w dniu 15 listopada 2012 r. Z wiadomości tej wynika zaś, że w dniu 9 listopada 2012 r. tylko jeden tekst nie został jeszcze przedstawiony komitetowi pracowniczemu i że organ ten wyraźnie wskazał w wiadomości elektronicznej z dnia 14 listopada 2012 r., iż nie ma do tego tekstu uwag. Tak więc powyższe ustalenia faktyczne, po pierwsze, potwierdzają, że w projektach OPW, w przypadku których przeprowadzono już konsultację z komitetem pracowniczym, nie dokonano żadnych istotnych zmian. Po drugie, potwierdzają one w każdym wypadku, że organ ten został w dużym stopniu zaangażowany w postępowanie w sprawie przyjmowania różnych OPW do art. 110 regulaminu pracowniczego i że nie chciał przedstawić uwag do tekstu OPW w dziedzinie naboru, o którego o przekazaniu zarządowi został powiadomiony w wiadomości elektronicznej z dnia 9 listopada 2012 wyżej i którego treść znał, a która, chociaż mogła różnić się od projektu OPW w dziedzinie naboru, który został mu początkowo przedstawiony, mogła zawierać co najwyżej zmiany drobne i o ograniczonym zakresie w rozumieniu orzecznictwa, o którym mowa w pkt 88 niniejszego wyroku. Z powyższego wynika, że zarzut niezgodności z prawem OPW w dziedzinie naboru ze względu na brak konsultacji z komitetem pracowniczym należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań – Argumenty stron Skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że w zaskarżonej decyzji Urząd odrzucił z mocą wsteczną jej kandydaturę zgłoszoną w postępowaniu w sprawie naboru wszczętym w drodze ogłoszenia o naborze, a w szczególności że odebrał jej prawa podmiotowe, przyznane jej decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. poprzez powołanie na rozpatrywane stanowisko ze skutkiem od dnia 16 września 2013 r. Poprzez swoje zachowanie Urząd naruszył jej uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem jej zatrudnienia, które nastąpiło w dniu 7 listopada 2013 r. Zdaniem skarżącej żadna obiektywna okoliczność nie mogłaby skłonić jej do uświadomienia sobie, że w ogłoszeniu o naborze był błąd ani też że istniały czynniki mogące podważyć zgodność z prawem decyzji z dnia 7 listopada 2013 r. W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że Urząd działał z zachowaniem oczywiście nieracjonalnych terminów, jeśli uwzględnić fakt, że zaskarżona decyzja została wydana, odpowiednio, siedem miesięcy po przyjęciu przez skarżącą w dniu 18 lipca 2013 r. stanowiska starszego eksperta i dziewięć miesięcy po publikacji w dniu 24 maja 2013 r. ogłoszenia o naborze. Urząd wnosi o oddalenie drugiego zarzutu, podnosząc, że brak zgodności z prawem zatrudnienia skarżącej nie mógł umknąć jej uwadze, ponieważ OPW w dziedzinie naboru zostały opublikowane na stronie w sieci intranetowej EIOPA. Co więcej, w ramach 14 postępowań w sprawie naboru zorganizowanych między dniem 1 stycznia 2011 r. i dniem 24 maja 2013 r., czyli datą publikacji ogłoszenia o naborze, zawsze obowiązywał wymóg udokumentowania co najmniej dziewięciu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego jako warunku objęcia stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8, o czym z uwagi na niewielki rozmiar EIOPA skarżąca racjonalnie nie mogła nie wiedzieć. – Ocena Sądu Tytułem wstępu – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, która zalicza się do podstawowych zasad prawa Unii (zob. w szczególności wyrok z dnia 5 maja 1981 r., Dürbeck, 112/80, EU:C:1981:94, pkt 48), oznacza, że każdy urzędnik lub pracownik ma prawo do powoływania się na tę zasadę w sytuacji, w której administracja Unii, udzielając konkretnych zapewnień, wzbudziła u niego uzasadnione nadzieje. Udzielone zapewnienia muszą ponadto być zgodne z mającymi zastosowanie przepisami (wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., EAR/Karatzoglou, C‑213/06 P, EU:C:2007:453, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Nawet jeśli zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań może ograniczać prawo administracji do wycofania z mocą wsteczną niezgodnego z prawem aktu, w przypadku gdy adresat tego aktu mógł zaufać jego z pozoru zgodnemu z prawem charakterowi, to uważa się, że ten warunek nie został spełniony w obliczu obiektywnych okoliczności, które powinny były skłonić zainteresowanego do uświadomienia sobie rozpatrywanego błędu lub, innymi słowy, w obliczu informacji mogących podawać w wątpliwość zgodność danego aktu z prawem. Tak więc zainteresowany nie może opierać się na pozornej zgodności z prawem wycofanego aktu, w przypadku gdy akt ten jest pozbawiony podstawy prawnej lub został przyjęty z oczywistym naruszeniem mających zastosowanie przepisów (wyrok z dnia 12 maja 2010 r., Bui Van/Komisja, T‑491/08 P, EU:T:2010:191, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie ogłoszenie o naborze wprawdzie nie zawierało żadnego odniesienia do OPW w dziedzinie naboru, a zatem a fortiori żadnego nawiązania do art. 7 wspomnianych OPW, wymagającego co najmniej dziewięciu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego jako warunku zajmowania stanowiska w grupie zaszeregowania AD 8, jednakże Sąd uważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca racjonalnie nie mogła nie wiedzieć, iż rzeczone OPW miały w jej przypadku zastosowanie. Można bowiem racjonalnie uznać, że doświadczony członek personelu tymczasowego, taki jak skarżąca, która już zajmowała stanowisko w grupie zaszeregowania AD 6 w Urzędzie, powinien był sprawdzić okres minimalnego doświadczenia zawodowego koniecznego do zatrudnienia lub zaszeregowania na stanowisko w grupie AD 8, o którym mowa w ogłoszeniu o naborze. Jest tak tym bardziej w niniejszej sprawie, ponieważ z jednej strony uzyskanie stanowiska starszego eksperta oznacza, w przypadku skarżącej, wzrost o dwie grupy zaszeregowania w stosunku do jej zaszeregowania w grupie AD 6 na stanowisku eksperta ds. interesariuszy, a z drugiej strony należy uwzględnić specyficzny kontekst, w którym zwyczajowo działają agencje unijne, w szczególności charakteryzujący się ograniczoną liczbą członków personelu oraz istnieniem szczególnych ograniczeń operacyjnych (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 2013 r., ETF/Schuerings, T‑107/11 P, EU:T:2013:624, pkt 97, 100; a także z dnia 10 września 2014 r., Tzikas/ERA, F‑120/13, EU:F:2014:197, pkt 93). Tymczasem przed obsadzeniem stanowiska starszego eksperta Urząd, będący jednostką administracyjną o niewielkim rozmiarze, liczącą sobie jedynie 13 stanowisk w grupie funkcyjnej asystentów i 70 stanowisk w grupie funkcyjnej administratorów, z czego tylko 11 stanowisk w grupie zaszeregowania AD 8, opublikował nie mniej niż 14 ogłoszeń o naborze w celu obsadzenia stanowisk w grupie zaszeregowania AD 8, a w odniesieniu do każdego z tych stanowisk od kandydatów wymagane było konsekwentnie co najmniej dziewięcioletnie doświadczenie zawodowe. Niemniej jednak należy również przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podstawę stosunku pracy członka personelu tymczasowego w danej instytucji lub agencji stanowi umowa o pracę (wyrok z dnia 18 października 1977 r., Schertzer/Parlament, 25/68, EU:C:1977:158, pkt 40; z dnia 19 czerwca 1992 r., V./Parlament, C‑18/91 P, EU:C:1992:269, pkt 39). Tak więc w odniesieniu do możliwości zakończenia stosunku umownego, gdy zostanie on zawarty w drodze zgodnego oświadczenia woli stron, OUZU nie działa w sposób jednostronny na wzór organu powołującego, lecz jest związany postanowieniami umowy zawartej z pracownikiem, a w każdym razie musi przestrzegać przepisów WZIP, w szczególności art. 14 i 47. W tym względzie, w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których EIOPA w odpowiedziach pisemnych i ustnych wyraźnie potwierdziła, iż nie zamierza powoływać się na żaden ze wspomnianych przepisów, lecz pragnie oprzeć się wyłącznie na decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., Sąd stwierdza, że niezależnie od uwag dotyczących przestrzegania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, OUZU Urzędu nie mógł zdecydować jednostronnie o wycofaniu propozycji zatrudnienia opartej na warunkach określonych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., tak jak zostało to przypomniane w wiadomości elektronicznej z dnia 17 lipca 2013 r. formalizującej tę ofertę, i odrzucić kandydatury skarżącej z mocą wsteczną. Chociaż bowiem żaden przepis WZIP nie zakazuje, aby OUZU w drodze postanowień umownych korzystniejszych dla pracowników ograniczył w interesie tych pracowników swoje uprawnienie oparte na art. 47 WZIP do rozwiązania ważnie zawartych umów o pracę (wyrok z dnia 30 listopada 1994 r., Düchs/Komisja, T‑558/93, EU:T:1994:279, pkt 43; z dnia 7 lipca 2004 r., Schmitt/EAR, T‑175/03, EU:T:2004:214, pkt 53), to OUZU nie może jednak, poza sytuacjami regulowanymi w WZIP, uwolnić się jednostronnie od swoich zobowiązań umownych z danym pracownikiem. W szczególności oferta pracy, skierowana do kandydata w celu jego zatrudnienia jako członka personelu tymczasowego, stanowi wprawdzie po prostu zamiar i jako taka jest aktem przygotowawczym, który nie ustanawia prawa, i może zostać wycofana, np. w przypadku powzięcia przez OUZU po złożeniu oferty zatrudnienia wiadomości, że jeden z warunków zatrudnienia ustanowionych w WZIP, ogłoszeniu o naborze lub przepisach wewnętrznych nie jest spełniony przez zainteresowanego (zob. podobnie wyrok z dnia 23 października 2012 r., Eklund/Komisja, F‑57/11, EU:F:2012:145, pkt 66; postanowienie z dnia 10 lipca 2014 r., Mészáros/Komisja, F‑22/13, EU:F:2014:189, pkt 73), jednakże sytuacja jest odmienna, jeżeli taka oferta została przyjęta, została ujęta w decyzji OUZU, takiej jak decyzja z dnia 7 listopada 2013 r., i rozpoczęło się faktyczne wykonywanie nowego stosunku umownego. W takiej bowiem sytuacji zgodne oświadczenia woli umawiających się stron spowodowały już powstanie nowych zobowiązań o charakterze umownym, które ograniczają uprawnienie OUZU do działania jednostronnego poza przypadkami wyraźnie przewidzianymi we WZIP, takimi jak wskazane w art. 47, a w każdym razie do działania z mocą wsteczną. Tymczasem w niniejszym przypadku Sąd stwierdza, po pierwsze, że skarżąca w dniu 18 lipca 2013 r. wyraźnie przyjęła ofertę pracy złożoną dzień wcześniej przez Urząd na warunkach zawartych w skierowanej do skarżącej wiadomości elektronicznej z dnia 17 lipca 2013 r. Tutaj, jak wynika z treści wiadomości elektronicznej, obejmowała ona dwa aspekty: pierwsza oferta „tymczasowego sprawowania obowiązków” była bezwarunkowa, skierowana do skarżącej, która zachowywała prawo do dotychczasowego zatrudnienia na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania AD 6, podczas gdy druga złożona skarżącej oferta była uzależniona od prawidłowego wykonywania obowiązków przez zainteresowaną w okresie tymczasowego sprawowania obowiązków. Tak więc owa wiadomość elektroniczna nie zawierała oferty natychmiastowego zatrudnienia na warunkach podanych w ogłoszeniu o naborze, które odnosiło się wyłącznie do zatrudnienia w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony wynoszący trzy lata w rozumieniu art. 9 WZIP. Po drugie, Sąd stwierdza, że bezwarunkowa oferta „tymczasowego sprawowania obowiązków” została wykonana w niniejszym przypadku w decyzji z dnia 7 listopada 2013 r., nawet jeśli formalnie nie chodziło o aneks do umowy o pracę podpisany przez obie strony. Po trzecie, Sąd stwierdza, że skarżąca rzeczywiście wykonywała swoje obowiązki jako starszy ekspert w okresie sześciu miesięcy i że, po czwarte, EIOPA wskazała podczas rozprawy, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie był przepis WZIP, lecz decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r., która została wydana przez dyrektora wykonawczego Urzędu w celu wypełnienia luki w regulaminie pracowniczym oraz WZIP. W takich okolicznościach OUZU Urzędu nie mógł w dniu 24 lutego 2014 r. ze skutkiem wstecznym i bez konkretnej podstawy prawnej jednostronnie podjąć decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącej na stanowisko starszego eksperta, co sprowadzało się, innymi słowy, do cofnięcia oferty zatrudnienia z dnia 17 lipca 2013 r. w zakresie jej bezwarunkowej części dotyczącej tymczasowego sprawowania obowiązków, która została już przyjęta przez skarżącą i której skutki już w związku z tym nastąpiły. Tak samo byłoby, gdyby chodziło tylko o ofertę tymczasowego sprawowania obowiązków przez okres sześciu miesięcy, z możliwością przyjęcia przez skarżącą ewentualnej drugiej oferty, jeśli zostanie złożona, i wydłużenia na czas nieokreślony jej stosunku pracy wynikającego z dotychczasowej umowy z zaszeregowaniem w grupie AD 6 na stanowisku starszego eksperta, które zwykle obsadzane jest wyłącznie na czas określony trzech lat. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim odrzuca z mocą wsteczną kandydaturę skarżącej na stanowisko starszego eksperta. Jeśli chodzi o kwestię tego, czy, jak twierdzi skarżąca, w szczególności w treści swojego żądania, OUZU Urzędu rzeczywiście cofnął decyzję z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie zatrudnienia skarżącej na okres próbny na stanowisku starszego eksperta, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie dotyczy bezpośrednio cofnięcia tej decyzji z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd stwierdza, że ta ostatnia decyzja przewidywała jedynie tymczasowe zatrudnienie skarżącej od dnia 16 września 2013 r. i zapowiadała, w wypadku zatwierdzenia jej na nowym stanowisku, przyszłą decyzję OUZU, w niniejszym przypadku ostateczną ofertę zatrudnienia, zatwierdzającą jej zaszeregowanie w grupie AD 8 przewidzianej dla stanowiska starszego eksperta, i to z mocą wsteczną od dnia 16 września 2013 r. Podsumowując, zważywszy, że to właśnie w ramach wykonania tej decyzji z dnia 7 listopada 2013 r. skarżąca pobierała w okresie zatrudnienia tymczasowego wynagrodzenie dla grupy zaszeregowania AD 6, i zważywszy, że ze względu na późniejszą odmowę zatwierdzenia przez OUZU Urzędu na rozpatrywanym stanowisku nie otrzymała wynagrodzenia z mocą wsteczną od dnia 16 września 2013 r. w grupy zaszeregowania AD 8, należy uznać, że decyzja z dnia 7 listopada 2013 r. nie została wycofana ani w inny sposób wstrzymana w zaskarżonej decyzji, ponieważ, wręcz przeciwnie, wyczerpała swe skutki. Mając na uwadze powyższe, należy częściowo uwzględnić zarzut drugi, stwierdzając niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim naruszając w ramach stosunku umownego prawa nabyte i postanowienia umowne, odrzuca ona z mocą wsteczną kandydaturę skarżącej na stanowisko starszego eksperta i w sposób dorozumiany wycofuje ofertę zatrudnienia, która została złożona w dniu 17 lipca 2013 r. i została już przyjętą przez skarżącą. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony i art. 41 karty – Argumenty stron Skarżąca podnosi, że Urząd naruszył jej prawo do bycia wysłuchaną przed wydaniem niekorzystnej dla niej decyzji, ponieważ nie umożliwił jej przedstawienia w skuteczny sposób uwag przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżąca twierdzi, że gdyby umożliwiono jej przedstawienie stanowiska w kwestii tego, czy Urząd był uprawniony do wydania tej decyzji, mogłaby wpłynąć to na treść owej decyzji. EIOPA wnosi o oddalenie zarzutu, stwierdzając w szczególności, że skarżąca została wysłuchana w ramach rozmów, które odbyły się, odpowiednio, w dniach 3 i 11 lutego 2014 r. z pracownikiem działu zasobów ludzkich i dyrektorem dyrekcji ds. regulacji prawnych. – Ocena Sądu Jeśli chodzi o kwestię, czy Urząd w niniejszej sprawie w pełni respektował prawo skarżącej do bycia wysłuchaną w kwestii tego, czy miała co najmniej dziewięć lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego w momencie, gdy przedstawiła swą kandydaturę na stanowisko starszego eksperta, z akt sprawy i z dyskusji w trakcie rozprawy wynika, po pierwsze, że skarżąca została poinformowana podczas rozmowy w dniu 3 lutego 2014 r., którą odbyła z pracownikiem działu zasobów ludzkich, że Urząd był w tym czasie w trakcie weryfikacji, czy skarżąca spełniła warunek minimum dziewięciu lat doświadczenia zawodowego wymaganego do tego, aby móc zajmować stanowisko w grupie zaszeregowania AD 8, a po drugie, że podczas spotkania w dniu 11 lutego 2014 r. z dyrektorem dyrekcji ds. regulacji prawnych oboje starali się ustalić, czy faktycznie skarżąca spełniała powyższy warunek co najmniej dziewięciu lat doświadczenia zawodowego. W szczególności z akt sprawy wynika, że podczas spotkania w dniu 11 lutego 2014 r. dyrektor dyrekcji ds. regulacji prawnych dał skarżącej możliwość zakwestionowania dokonanego przez administrację obliczenia liczby lat doświadczenia zawodowego, którą można było przyjąć w jej przypadku. W konsekwencji, jeśli chodzi o jej wcześniejsze doświadczenie zawodowe, skarżąca miała możliwość skutecznego przedstawienia swojego stanowiska przed tym dyrektorem, zanim dyrektor wykonawczy wydał zaskarżoną decyzję. Poza tym, że skarżąca została wysłuchana w ramach weryfikacji okresu swego doświadczenia zawodowego, Sąd stwierdza w kontekście faktycznym opisanym wyżej nie tylko, że skarżąca nie mogła nie wiedzieć, że Urząd przywiązywał wagę do tego, czy jest ona w stanie udokumentować co najmniej dziewięć lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego, aby móc zajmować stanowisko w grupie zaszeregowania AD 8, lecz również że skarżąca została poinformowana o tym, że ku ubolewaniu Urzędu w braku udokumentowania posiadania w momencie przewidzianym w ogłoszeniu o naborze co najmniej dziewięć lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego nie mogła oczekiwać zatwierdzenia na stanowisku starszego eksperta w grupie zaszeregowania AD 8. Ponadto skarżąca miała jeszcze możliwość uzupełnienia swojego stanowiska w przedmiocie sposobu obliczania doświadczenia zawodowego i wynikających stąd konsekwencji prawnych przez 13 dni dzielących spotkanie w dniu 11 lutego 2014 r. od wydania w dniu 24 lutego 2014 r. zaskarżonej decyzji (zob. wyrok z dnia 10 września 2014 r., Tzikas/ERA, F‑120/13, EU:F:2014:197, pkt 59). W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że przed podjęciem decyzji, w drodze wydania zaskarżonej decyzji, o niezatwierdzeniu skarżącej na stanowisku starszego eksperta Urząd uszanował prawo skarżącej do bycia wysłuchaną zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b) karty. Biorąc powyższe pod uwagę, należy oddalić czwarty zarzut. W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego, tytułem głównym, niezgodności z prawem norm zawartych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., oraz pomocniczo – naruszenia zakresu stosowania tej samej decyzji – Argumenty stron Skarżąca podnosi zasadniczo, tytułem głównym, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. jest niezgodna z prawem z czterech powodów. Po pierwsze, dyrektor wykonawczy nie był uprawniony do wydania decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., ponieważ, zdaniem skarżącej, ta kompetencja należy do zarządu, który mógł przyjąć analogiczny tekst, opierając się na art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1094/2010. W tym względzie skarżąca kwestionuje zasadniczo, by decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. mogła stanowić „instrukcję administracyjną” w rozumieniu art. 53 ust. 3 tego rozporządzenia. Po drugie, skarżąca kwestionuje zgodność z prawem powodu, który doprowadził do wydania decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., a mianowicie istnienia luki prawnej między regulaminem pracowniczym a OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP przyjętymi przez Urząd w przypadkach przeniesienia na stanowiska członków personelu tymczasowego pracowników już zatrudnionych przez Urząd w ramach tego samego systemu, aczkolwiek w grupie niższej. Skarżąca uważa, że w przypadku kolejnych przypadków zatrudniania tego samego pracownika na różne stanowiska w ramach Urzędu z takim samym statusem członka personelu tymczasowego jedynie pierwsze zatrudnienie powinno wiązać się z okresem próbnym w postaci przewidzianej w art. 14 WZIP. WZPI nie przewidują bowiem w sytuacji członka personelu tymczasowego, który objął stanowisko w ramach agencji i został już na nim zatwierdzony po upływie okresu próbnego, o którym mowa w tym przepisie, aby pracownik ów miał podlegać obowiązkowi przejścia nowego okresu próbnego w przypadku zatrudnienia go na innym stanowisku członka personelu tymczasowego wewnątrz tej samej agencji, i to nawet jeżeli ma on wykonywać inne obowiązki lub wykonywać je w wyższej grupie zaszeregowania. Po trzecie, skarżąca twierdzi, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. może prowadzić do nadużyć, w sytuacji gdy, jak w jej przypadku, ten sam członek personelu tymczasowego pozostaje na „okresie próbnym” przez 18 miesięcy, i to w ramach stosunku pracy zawartego tylko na trzy lata, jak w niniejszym przypadku. Po czwarte, skarżąca podnosi, że Urząd powinien uchylić decyzję z dnia 30 czerwca 2011 r., ponieważ jej racją bytu było wyłącznie uregulowanie pierwszego z kolejnych przypadków zatrudnienia członka personelu tymczasowego, do czasu ustanowienia polityki zarządzania umowami personelu tymczasowego. Zatem z uwagi na przyjęcie OPW w dziedzinie naboru decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. nie mogła już znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Tytułem ewentualnym skarżąca twierdzi, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. została wobec niej zastosowana błędnie. W szczególności skarżąca podnosi, że ogłoszenie o naborze nie wspominało ani o okresie próbnym, ani o istnieniu decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. Skarżąca jednak uznała na rozprawie, iż przyjmując w dniu 18 lipca 2013 r. ofertę dotyczącą pracy na stanowisku starszego eksperta, zgodziła się na objęcie jej systemem tymczasowego zatrudnienia ustanowionego w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. Urząd wnosi o oddalenie zarzutu piątego, twierdząc, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. jest „wewnętrzną instrukcją administracyjną”, którą dyrektor wykonawczy mógł przyjąć w oparciu o kompetencje przyznane mu w tym względzie przez art. 53 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010. Jeśli chodzi o jej przedmiot, Urząd wyjaśnia, że decyzja ta, przyjęta na rzecz personelu, ma na celu umożliwienie kandydatom wewnętrznym w ramach EIOPA podjęcia pracy na stanowisku w wyższej grupie zaszeregowania bez utraty uprawnień wynikających z ich poprzedniej umowy zawartej na czas określony lub nieokreślony, która ostatecznie pozostaje nadal w mocy i nie ulega rozwiązaniu ani nie przestaje istnieć z racji tymczasowego zatrudnienia na stanowisku w wyższej grupie zaszeregowania. – Ocena Sądu Poprzez swój zarzut piąty skarżąca zmierza w rzeczywistości do podniesienia zarzutu niezgodności z prawem decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. W tym względzie skarżąca w zażaleniu nie podważyła wyraźnie zgodności tej decyzji z prawem ani w szczególności samej zasady nałożenia na nią ponownie obowiązku pomyślnego przejścia okresu próbnego, analogicznego do obowiązku określonego w art. 14 WZIP. Jednakże, jak zostało wyjaśnione w pkt 58–60 niniejszego wyroku, rozpatrywany zarzut niezgodności z prawem powinien zostać uznany za dopuszczalny. W odniesieniu do właściwości ratione personae dyrektora wykonawczego do wydania decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. należy stwierdzić, że decyzja ta może być objęta kategorią „wewnętrznych instrukcji administracyjnych”, których wydanie należy na mocy art. 53 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010 do kompetencji dyrektora wykonawczego. W konsekwencji zarzut niezgodności z prawem decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy braku kompetencji ratione personae. Odnośnie do braku kompetencji ratione materiae należy najpierw zbadać, czy w tym czasie istniała rzeczywiście „luka prawna” – na którą powołał się dyrektor wykonawczy w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r. – między regulaminem pracowniczym oraz WZIP a przepisami wewnętrznymi Urzędu wprowadzającymi je w życie, uzasadniająca wprowadzenie odstępstwa w postaci praktyki administracyjnej w zakresie zatrudnienia na stanowisku członka personelu tymczasowego na czas określony, które było przedmiotem ogłoszenia o naborze opublikowanego na zewnątrz oraz wewnętrznie w Urzędzie, pracownika zatrudnionego już przez Urząd na czas nieokreślony również w charakterze członka personelu tymczasowego, lecz w grupie niższej niż oferowane stanowisko. Na wstępie Sąd stwierdza, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r. przewiduje w opisie faktów i w części zatytułowanej „tymczasowe zatrudnienie” („provisional assignment”), że zatrudnienie, innymi słowy ostateczne objęcie przez osobę zainteresowaną stanowiska w wyższej grupie zaszeregowania, jest uzależnione od wykazania się przez nią w sześciomiesięcznym okresie próbnym, który przebiega w formie tymczasowego zatrudnienia, wysoką jakością świadczonej pracy na nowym stanowisku, w konsekwencji zajmowanym tymczasowo. Taki mechanizm „tymczasowego zatrudnienia” sprowadza się w istocie do umożliwienia członkowi personelu tymczasowego czasowego zajmowania stanowiska o wyższej grupie zaszeregowania, jak przewidziano w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mającego zastosowanie przez analogię na mocy art. 10 WZIP, przy jednoczesnym nałożeniu wymogu przejścia okresu próbnego, o celu analogicznym do okresu próbnego przewidzianego w art. 14 WZIP. Dzięki takiemu bowiem mechanizmowi, który nie został przewidziany w regulaminie pracowniczym ani w WZIP i który nie odwołuje się także do art. 14 WZIP i wydaje się tym samym być mechanizmem sui generis, zatrudnienie lub ostateczne objęcie stanowiska następuje dopiero po okresie próbnym, podczas którego członek personelu tymczasowego, posiadający umowę dotyczącą innego stanowiska w grupie niższej, jedynie czasowo sprawuje obowiązki na wyższym stanowisku, które było przedmiotem ogłoszenia o naborze. W tym względzie art. 10 ust. 3 WZIP wymaga wprawdzie w przypadku nowego „zatrudnienia”, nawet „tymczasowego” zgodnie z terminologią użytą w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., zawarcia aneksu do umowy o pracę równocześnie ze zmianą stanowiska, jednakże Sąd stwierdza w niniejszej sprawie, po pierwsze, że Urząd i skarżąca w swoich wiadomościach elektronicznych z dnia 17 i dnia 18 lipca 2013 r., dotyczących, odpowiednio, oferty i przyjęcia zatrudnienia będącego przedmiotem ogłoszenia o naborze, zawarli umowę dotyczącą tymczasowego zatrudnienia, chociaż bez ustosunkowania się do kwestii ostatecznego objęcia stanowiska, i że owe wiadomości elektroniczne powinny zostać uznane łącznie za równoważne z zawarciem aneksu do umowy o pracę w rozumieniu art. 10 ust. 3 WZIP, a po drugie, że zawarcie takiego aneksu nie pozbawiło OUZU Urzędu możliwości zadecydowania po okresie tymczasowego zatrudnienia skarżącej o zawarciu nowego aneksu, w którym postanowiono by o ostatecznym objęciu nowego stanowiska przez skarżącą w nowej grupie zaszeregowania. Niezależnie od tych ustaleń Sąd stwierdza, że żaden przepis regulaminu pracowniczego ani WZIP nie wskazuje wyraźnie, czy, co podważa skarżąca, administracja może w drodze tymczasowego zatrudnienia zobowiązać członka personelu tymczasowego, w niniejszym przypadku posiadającego umowę na czas nieokreślony, który został już zatwierdzony na stanowisku na mocy art. 14 WZIP, do odbycia kolejnego okresu próbnego, gdy po zakończeniu tego okresu pragnie go zatrudnić na czas nieokreślony na innym stanowisku, odpowiadającym wyższej grupie zaszeregowania. Co więcej bowiem, art. 10 ust. 3 WZIP stanowi, że „[p]rzydzielanie pracowników personelu tymczasowego na stanowisko wyższe niż to, na którym byli zatrudnieni, musi zostać zapisane w załączniku do umowy”. Jednak z brzmienia i z systematyki art. 10 i 14 WZIP nie wynika, aby stały one na przeszkodzie ustanowieniu przez administrację wymogu, aby dany pracownik odbył nowy okres próbny w rozumieniu art. 14 WZIP lub staż innej postaci na potrzeby owego nowego zatrudnienia. Tak więc OUZU, gdy zatrudnia na jednym ze swoich stanowisk jednego z członków swojego personelu tymczasowego, który został już zatwierdzony na podstawie umowy na czas określony lub nieokreślony na poprzednim stanowisku w wyniku przejścia okresu próbnego w rozumieniu art. 14 WZIP, może postanowić o zwolnieniu zainteresowanego z obowiązku odbycia nowego okresu próbnego, jeżeli uzna, że pracownik ten kontynuuje w charakterze członka personelu tymczasowego stosunek pracy z pracodawcą, i to nawet w przypadku, w którym kontynuacji stosunku pracy towarzyszy przejście do innej grupy zaszeregowania lub zmiana wykonywanych obowiązków i gdy ogłoszenie o naborze dotyczącym nowo zajmowanego stanowiska dotyczy jedynie zatrudnienia na czas określony. I odwrotnie, gdy nowa umowa o pracę z tym samym OUZU dotyczy innej kategorii stanowisk lub przerywa ścieżkę kariery członka personelu tymczasowego, który został już zatwierdzony na stanowisku po okresie próbnym na podstawie art. 14 WZIP, co przybiera postać, na przykład, istotnej modyfikacji charakteru obowiązków wykonywanych przez danego pracownika lub też, jak w niniejszym przypadku, różnicy między dwiema grupami zaszeregowania, OUZU może, korzystając z przysługującego mu zakresu uznania odnośnie do organizacji swoich służb, podjąć decyzję o uznaniu, na potrzeby art. 14 WZIP, że umowa o pracę zainteresowanego, w tym w postaci aneksu do poprzedniej umowy, dotyczy odmiennego stanowiska, co oznacza, iż zainteresowany, tak samo jak kandydaci spoza instytucji lub agencji, tacy jak członkowie personelu tymczasowego innych instytucji lub agencji lub też osoby niepracujące na rzecz Unii, powinien wykazać się odpowiednimi umiejętnościami zawodowymi i uzasadnić w ten sposób zatwierdzenie na danym stanowisku i zaszeregowanie w grupie wyższej niż poprzednio. W konsekwencji Sąd stwierdza, że Urząd mógł przewidzieć w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., że kandydat na wakujące w ramach Urzędu stanowisko, który jest już zatrudniony w służbie Urzędu w charakterze członka personelu tymczasowego, zatwierdzonego na stanowisku, lecz w niższej grupie zaszeregowania niż grupa rozpatrywanego stanowiska, może podlegać, tak samo jak kandydat spoza Urzędu podlegający obowiązkowi odbycia okresu próbnego w rozumieniu art. 14 WZIP na rozpatrywanym stanowisku, nowemu obowiązkowi przejścia kolejnego sześciomiesięcznego okresu próbnego, od wyników którego zależeć będzie późniejsze bezwarunkowe zatrudnienie na nowym stanowisku i w nowej, wyższej grupie zaszeregowania w drodze aneksu do umowy przewidującej jego przeniesienie na stałe na dane stanowisko. Taka wykładnia, zainspirowana stosowaniem przez analogię art. 14 WZIP do członka personelu tymczasowego, który nie jest nowo zatrudniony przez instytucję lub agencję, lecz jest już w niej zatrudniony na czas określony lub nieokreślony w wyniku przejścia okresu próbnego na podstawie art. 14 WZIP, pozwala również na niepogarszanie sytuacji członków personelu tymczasowego, których zatrudnienie w agencji zostało już zatwierdzone, ponieważ, w razie potrzeby, agencja może być zobowiązana do uprzywilejowania kandydatów, którzy mogą zostać poddani ocenie w odniesieniu do wykonywania obowiązków w trakcie okresu próbnego, w niniejszym przypadku na warunkach określonych w art. 14 WZIP, na niekorzyść właśnie kandydatów wewnętrznych agencji, w przypadku których nowy okres próbny nie byłby możliwy. Należy obecnie zbadać, czy, jak twierdzi skarżąca, Urząd może uzależnić wypłatę jej wynagrodzenia właściwego dla grupy zaszeregowania AD 8 od pomyślnego przejścia okresu tymczasowego zatrudnienia. W tym względzie w okolicznościach niniejszej sprawy dotyczących zatrudniania personelu tymczasowego zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP Sąd stwierdza na wstępie, że w zasadzie każdy kandydat przyjęty w wyniku postępowania rekrutacyjnego musi być zatrudniony na okres i w grupie zaszeregowania przewidzianych w ogłoszeniu o naborze, czyli w niniejszym przypadku w grupie zaszeregowania AD 8 na czas określony trzech lat. Urząd potwierdził tutaj, że każdy kandydat zewnętrzny byłby zatrudniony w takiej grupie zaszeregowania i na taki okres, niezależnie od tego, czy był on dotychczas członkiem personelu tymczasowego, który przeszedł już okres próbny na podstawie art. 14 WZIP w innej instytucji lub agencji. Sąd stwierdza jednak, że w niniejszej sprawie skarżąca pragnie kontynuować zatrudnienie na czas nieokreślony, w ramach którego przed tymczasowym zatrudnieniem na stanowisku starszego eksperta zajmowała stanowisko eksperta ds. interesariuszy. Ponadto art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, stosowany na zasadzie analogii do personelu tymczasowego zgodnie z art. 10 ust. 1 WZIP, przewiduje możliwość, by urzędnik lub pracownik, któremu czasowo, przez okres nieprzekraczający jednego roku, powierzono stanowisko wyższe niż jego pierwotna grupa zaszeregowania, nie otrzymywał od razu wynagrodzenia właściwego dla wyższej grupy. Przepis ten przewiduje zatem możliwość tymczasowego zatrudnienia, którą ogranicza jednak do okresu maksymalnie czterech miesięcy, po upływie którego zainteresowany powinien co do zasady być wynagradzany według wyższej grupy zaszeregowania. W niniejszej sprawie, niezależnie od okoliczności, że Urząd nie powołał się na to postanowienie, okres maksymalny czterech miesięcy został ewidentnie przekroczony. Niezależnie od powyższych rozważań Sąd stwierdza, że mechanizm ustanowiony decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. nie jest wyraźnie przewidziany ani w WZIP, ani w regulaminie pracowniczym, mającym zastosowanie przez analogię. Mówiąc bardziej precyzyjnie, mechanizm ten pozwala Urzędowi zaoferować jednemu z jego członków personelu tymczasowego możliwość uzyskania w średnim okresie, bez utraty dotychczasowego zatrudnienia na czas określony lub nieokreślony, wyższego zaszeregowania przewidzianego dla stanowiska, o które ubiega się jako kandydat, które ostatecznie obejmie dopiero z końcem sześciomiesięcznego okresu próbnego, odbytego w postaci tego tymczasowego zatrudnienia. Zasada działania tego mechanizmu okazuje się szczególnie korzystna w szczególności w sytuacji takiej jak sytuacja skarżącej, ponieważ może umożliwić zainteresowanym przejście o kilka grup zaszeregowania wyżej bez obowiązku rozwiązywania dotychczasowej umowy, który to obowiązek spoczywa z kolei na kandydacie niepracującym w Urzędzie. W tych okolicznościach Urząd, po pierwsze, zamierzał upewnić się, że dany pracownik wykaże się umiejętnościami zawodowymi wystarczającymi do ostatecznego zatwierdzenia i zatrudnienia na stałe na nowym stanowisku będącym przedmiotem opublikowanego ogłoszenia o naborze i otrzymywania z mocą wsteczną, po okresie zatrudnienia tymczasowego, wynagrodzenia właściwego dla wyższej grupy zaszeregowania przewidzianej dla nowych obowiązków. Po drugie, Urząd pragnął zapewnić pewną ochronę członkom swojego personelu tymczasowego, którzy zostali już zatwierdzeni na stanowisku, w tym przypadku poprzez niewymaganie od nich rozwiązania dotychczasowej umowy, w danym przypadku na czas nieokreślony, umożliwiając im, w odróżnieniu od sytuacji członków personelu tymczasowego pochodzących z innych instytucji lub agencji, osiągnięcie sytuacji, w której nie pozostaną bez pracy w przypadku, gdyby w trakcie okresu zatrudnienia tymczasowego nie wykazali się wystarczającymi umiejętnościami zawodowymi ocenianymi w ramach nowego stanowiska. Niemniej jednak Sąd stwierdza, że kandydaci wewnętrzni Urzędu, którzy zostają przydzieleni na stanowisko w wyższej grupie zaszeregowania na warunkach przewidzianych w decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., mają wykonywać obowiązki związane z danym stanowiskiem. W konsekwencji w sytuacji takiej jak w niniejszym przypadku, gdy administracja nie zamierza powoływać się na zastosowanie art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, dotyczącego tymczasowo wykonywania obowiązków z wyższej grupy zaszeregowania, ani a fortiori na możliwość tymczasowego zatrudnienia pracownika przez okres czterech miesięcy na stanowisku w wyższej grupie zaszeregowania przy jednoczesnym wypłacaniu wynagrodzenia właściwego dla pierwotnego stanowiska o niższej grupie zaszeregowania, wydaje się, że żaden powód prawny o charakterze obiektywnym nie pozwala uzasadnić tego, by skarżąca jako wewnętrzny kandydat Urzędu nie mogła od razu otrzymywać wynagrodzenia właściwego dla grupy zaszeregowania określonej dla stanowiska, o którym mowa w ogłoszeniu o naborze, na podstawie którego zgłosiła swoją kandydaturę i które zajmowała na podstawie zatrudnienia tymczasowego. Z powyższego wynika, że decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r., w zakresie, w jakim stanowi w pkt 6, że członek personelu tymczasowego, zatrudniony tymczasowo na stanowisku, dla którego normalnie przewidziane jest zaszeregowanie wyższe niż zaszeregowanie jego obecnego stanowiska, nie jest natychmiast zaszeregowany do grupy określonej w ogłoszeniu o naborze, lecz dopiero z mocą wsteczną po sześciomiesięcznym okresie próbnym, jest nieważna, ponieważ w przypadkach takich jak przypadek skarżącej prowadzi do tymczasowego zatrudnienia wewnętrznego kandydata Urzędu na stanowisku będącym przedmiotem postępowania rekrutacyjnego z ogłoszeniem bez przyznania mu zaszeregowania przewidzianego dla stanowiska, o którym mowa w ogłoszeniu o naborze, i to pomimo tego, że zainteresowany ma wykonywać w pełni obowiązki związane z rozpatrywanym stanowiskiem przez okres dłuższy niż cztery miesiące. W konsekwencji zarzut niezgodności z prawem powinien zostać częściowo uwzględniony i należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim pozbawia ona skarżącą wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania AD 8 w okresie próbnym wykonywania obowiązków w postaci tymczasowego zatrudnienia od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r. W przedmiocie żądań odszkodowawczych Argumenty stron Skarżąca podnosi, że biorąc pod uwagę niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem powinna była zostać zatrudniona przez Urząd w grupie zaszeregowania AD 8 od dnia 16 września 2013 r. W konsekwencji wnosi, tytułem żądania głównego, o zapłatę różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy grupami zaszeregowania AD 6 i AD 8 od tej daty, a tytułem żądania ewentualnego o zapłatę tej różnicy za okres od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r. Ponadto uważa ona, że doznała krzywdy. W kontekście jakości wykonywania przez nią obowiązków, a także profesjonalizmu oraz stopnia zaangażowania w działania Urzędu, spotkała ją bowiem w niniejszej sprawie ogromna niesprawiedliwość, uzasadniająca przyznanie jej kwoty w wysokości 20000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę. Urząd podnosi, że z uwagi na to, że wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie, przynajmniej w stosunku do krzywdy, jakiej miała doznać skarżąca, nie został złożony w zażaleniu, musi zostać odrzucony jako niedopuszczalny. W każdym zaś wypadku żądania odszkodowawcze, dotyczące zarówno szkody materialnej, jak i niematerialnej, powinny zostać oddalone jako bezzasadne. Ocena Sądu Co się tyczy dopuszczalności żądań odszkodowawczych, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w przypadku gdy, jak w niniejszej sprawie, istnieje bezpośredni związek pomiędzy skargą o stwierdzenie nieważności a skargą odszkodowawczą, skarga odszkodowawcza jest dopuszczalna jako akcesoryjna w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności i nie musi być koniecznie poprzedzona wystosowanym do administracji wnioskiem o naprawienie poniesionej szkody oraz zażaleniem kwestionującym zasadność oddalenia wniosku w sposób wyraźny lub dorozumiany (wyrok z dnia 28 kwietnia 2009 r., Violetti i in./Komisja, F‑5/05 i F‑7/05, EU:F:2009:39, pkt 120 i przytoczone tam orzecznictwo). W każdym wypadku Sąd stwierdza, że w niniejszym przypadku skarżąca w zażaleniu nie tylko zażądała zatwierdzenia objęcia przez nią stanowiska starszego eksperta, ale zwróciła się również o to, aby Urząd zlecił zapłatę na jej rzecz wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania AD 8 od dnia 16 września 2013 r. Podobny wniosek ma charakter odszkodowawczy. Co do istoty sprawy, jeśli chodzi o podnoszoną przez skarżącą szkodę majątkową, Sąd stwierdza, że w odniesieniu do okresu zatrudnienia tymczasowego rzeczywiście przepracowanego przez skarżącą, od dnia 16 września 2013 r. do dniu 24 lutego 2014 r., z uzasadnienia niniejszego wyroku, potwierdzającego zasadność żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wynika, że skarżąca poniosła w tym okresie rzeczywistą i pewną szkodę materialną, ponieważ, bez uszczerbku dla okresu czterech miesięcy, o którym mowa w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mającego zastosowanie w przypadku tymczasowego wykonywania obowiązków w wyższej grupie zaszeregowania, skarżąca powinna była otrzymać wynagrodzenie obowiązujące w grupie zaszeregowania AD 8, a nie w grupie zaszeregowania AD 6. W konsekwencji należy uwzględnić te żądania odszkodowawcze, które zmierzają do uzyskania naprawienia szkody materialnej poniesionej w okresie zatrudnienia tymczasowego, jak również żądanie powiększenia kwoty odszkodowania o odsetki za zwłokę, naliczone według stopy refinansowania EBC powiększonej o dwa punkty procentowe. Natomiast w odniesieniu do okresu po 24 lutego 2014 r., czyli dniu wydania zaskarżonej decyzji, od którego skarżąca nie wykonywała już obowiązków starszego eksperta, Sąd stwierdza, że gdyby zgodnie ze swoim żądaniem skarżąca została bezpośrednio i ostatecznie zatrudniona na stanowisku starszego eksperta, powinna co do zasady być zatrudniona na warunkach określonych w ogłoszeniu o naborze, a zatem wprawdzie w grupie zaszeregowania AD 8, lecz na czas określony trzech lat. W takiej sytuacji OUZU mógłby żądać rozwiązania poprzedniego zatrudnienia ze względu na zasadniczo odmienny charakter obowiązków i wyższą grupę zaszeregowania przewidzianą dla rozpatrywanego nowego stanowiska. Jednak, jak wynika z akt sprawy, a w szczególności wiadomości elektronicznych Urzędu i skarżącej przesłanych, odpowiednio, w dniach 17 i 18 lipca 2013 r., równoznacznych z zawarciem aneksu do umowy o pracę obowiązującej w tamtym czasie, który to aneks został formalnie ujęty w decyzji z dnia 7 listopada 2013 r., strony podjęły umownie decyzję w pierwszej kolejności jedynie o „tymczasowym zatrudnieniu” skarżącej na stanowisku starszego eksperta, a nie o zatrudnieniu na stałe. W takich okolicznościach, jak słusznie podnosi Urząd, OUZU mógł odłożyć na później, po zakończeniu wykonywania obowiązków w trakcie tymczasowego zatrudnienia, zawarcie i podpisanie nowego aneksu, przewidującego w drugiej kolejności nowe zatrudnienie skarżącej, tym razem ustalone w sposób ostateczny, który to aneks zastąpiłby w sensie umownym dotychczasowe zatrudnienie skarżącej jako eksperta ds. interesariuszy. Stąd wniosek, że w niniejszej sprawie OUZU Urzędu mógł odmówić w zaskarżonej decyzji zatwierdzenia objęcia przez skarżącą stanowiska starszego eksperta, co doprowadziło ostatecznie do odmowy zaproponowania nowego aneksu do umowy, zawierającego ofertę zatrudnienia na stałe i w sposób ostateczny na stanowisku starszego eksperta, a to ze względu na to, że skarżąca nie wypełniła warunku udokumentowania co najmniej dziewięciu lat odpowiedniego doświadczenia zawodowego do dnia 16 czerwca 2013 r., tak jak zostało to przewidziane w OPW w dziedzinie naboru, z tym że mogła ona jednak powrócić na stanowisko eksperta ds. interesariuszy lub na inne stanowisko, na którym pozostawała zatrudniona przez Urząd, w tym przypadku na czas nieokreślony, czyli stanowisko odpowiadające grupie zaszeregowania AD 6. W konsekwencji żądania odszkodowawcze należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczą one szkody materialnej wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy grupami zaszeregowania AD 6 i AD 8 po dniu 24 lutego 2014 r.. W odniesieniu do krzywdy należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stwierdzenie nieważności aktu niezgodnego z prawem, takiego jak zaskarżona decyzja, stanowi samo w sobie stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie za wszelką krzywdę, którą ów akt może wyrządzić, chyba że skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem będącej podstawą stwierdzenia nieważności aktu, która nie może być w całości naprawiona poprzez stwierdzenie nieważności (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 czerwca 2006 r., Girardot/Komisja, T‑10/02, EU:T:2006:148, pkt 131; z dnia 19 listopada 2009 r., Michail/Komisja, T‑49/08 P, EU:T:2009:456, pkt 88). W niniejszej sprawie skarżąca podniosła zasadniczo swoją postawę, wydajność i jakość wykonywania obowiązków zawodowych, aby wykazać, że doznała krzywdy polegającej na poczuciu niesprawiedliwości i braku uznania wartości pracy, którą wykonała, a także na wrażeniu, a nawet przekonaniu, iż została zdegradowana. Z orzecznictwa wynika, że poczucie niesprawiedliwości i udręczenia, jakie wynika z konieczności przeprowadzenia przez daną osobę postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a następnie postępowania sądowego w celu obrony swoich praw, może w pewnych okolicznościach stanowić szkodę wypływającą z samego tylko faktu, że organ administracji dopuścił się naruszenia prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja, C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 27, 28). W tym względzie Sąd stwierdza, że szczególny system tymczasowego zatrudnienia na stanowisku w wyższej grupie zaszeregowania, wprowadzony przez Urząd w formie „instrukcji administracyjnej”, takiej jak decyzja z dnia 30 czerwca 2011 r., z całą pewnością nie został przyjęty w porozumieniu z instytucją sprawującą opiekę nad EIOPA, a mianowicie Komisją, w przeciwieństwie do OPW do regulaminu pracowniczego oraz WZIP wydanych przez Urząd, i z powodów przedstawionych powyżej nie jest całkowicie zgodny z wymogami regulaminu pracowniczego i WZIP. Jednakże wydaje się, że ów szczególny system został opracowany w celu umożliwienia członkom personelu tymczasowego, którzy zostali już zatwierdzeni na stanowisku w ramach Urzędu, takim jak skarżąca, szybkiego dostępu do stanowisk w wyższych grupach, bez utraty pierwotnego zatrudnienia w przypadku, gdy w sześciomiesięcznym okresie próbnym, podczas którego wykonują nowe obowiązki w ramach zatrudnienia tymczasowego, nie wykażą się umiejętnością wykonywania nowych obowiązków w sposób zadowalający i powrócą w pełni do pierwotnego zatrudnienia, które nie wygaśnie. Tak więc w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy wydaje się, że ostatecznie skarżąca, korzystając z wprowadzonego przez EIOPA specjalnego systemu tymczasowego zatrudnienia na stanowisku eksperta ds. interesariuszy oraz na stanowisku starszego eksperta, odczuła też niedogodności tego systemu. System ten umożliwił jej w szczególności zachowanie prawa do zatrudnienia na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania AD 6 – w przeciwieństwie do kandydatów spoza Urzędu, którzy by zająć stanowisko starszego eksperta, prawdopodobnie musieliby zrezygnować ze swoich stanowisk. W tych okolicznościach, niezależnie od osiągnięć zainteresowanej w wykonywaniu jej obowiązków, Sąd nie uważa, by skarżąca wykazała istnienie krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem będącej podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, która nie mogłaby zostać w całości naprawiona poprzez stwierdzenie nieważności. Z powyższego wynika, że: — należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim: — z naruszeniem w ramach stosunku umownego praw nabytych i postanowień umownych odrzuca z mocą wsteczną kandydaturę skarżącej na stanowisko starszego eksperta i w sposób dorozumiany wycofuje złożoną skarżącej w dniu 17 lipca 2013 r. ofertę zatrudnienia w systemie zatrudnienia tymczasowego, którą skarżąca już przyjęła; — pozbawia skarżącą wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania AD 8 w okresie tymczasowego zatrudnienia od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r.; — żądania stwierdzenia nieważności należy oddalić w pozostałym zakresie; — EIOPA zostaje zobowiązany do naprawienia poniesionej przez skarżącą od 16 września 2013 r. do 24 lutego 2014 r. szkody materialnej w wysokości odpowiadającej różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy grupami zaszeregowania AD 6 i AD 8, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone od dnia 16 września 2013 r. na podstawie stopy ustalonej przez EBC dla głównych operacji refinansowych dla okresu będącego podstawą ich naliczania, podwyższonej o dwa punkty; — żądania odszkodowawcze należy oddalić w pozostałym zakresie. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 101 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozdziału ósmego tytułu drugiego wspomnianego regulaminu, strona przegrywająca sprawę pokrywa własne koszty oraz, na żądanie strony przeciwnej, zostaje obciążona kosztami przez nią poniesionymi. Na podstawie art. 102 § 1 tego regulaminu, jeżeli wymagają tego względy słuszności, Sąd może zdecydować, że strona przegrywająca sprawę pokryje własne koszty i zostanie obciążona tylko częścią kosztów poniesionych przez stronę przeciwną, a nawet że nie zostanie nimi obciążona w ogóle. Jak wynika z uzasadnienia niniejszego wyroku, Urząd jest stroną, która, jak należy uznać, częściowo przegrała sprawę. Ponadto skarżąca wyraźnie podniosła żądanie obciążenia EIOPA kosztami postępowania. Co więcej, okoliczności niniejszej sprawy, a zwłaszcza fakt, że sytuacja, w jakiej znalazła się skarżąca, została częściowo spowodowana błędem pisarskim w ogłoszeniu o naborze i że w konsekwencji Urząd błędnie skierował do niej ofertę zatrudnienia, która została następnie bezprawnie cofnięta po upływie okresu próbnego, uzasadniają w każdym wypadku, zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu postępowania, aby EIOPA pokrył własne koszty i został zobowiązany do pokrycia całości kosztów skarżącej, nawet jeśli Sąd uwzględnił skargę jedynie częściowo.   Z powyższych względów SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba), orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych z dnia 24 lutego 2014 r. w zakresie, w jakim: — z naruszeniem w ramach stosunku umownego praw nabytych i postanowień umownych odrzuca z mocą wsteczną kandydaturę S. Murariu na stanowisko starszego eksperta ds. pracowniczych programów emerytalnych („senior expert on personal pensions”) i w sposób dorozumiany wycofuje złożoną S. Murariu w dniu 17 lipca 2013 r. ofertę zatrudnienia w systemie zatrudnienia tymczasowego, którą ta już przyjęła; — pozbawia S. Murariu wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania AD 8 w okresie tymczasowego zatrudnienia od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r.   2) W pozostałym zakresie żądania stwierdzenia nieważności zostają oddalone.   3) Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych zostaje zobowiązany do naprawienia poniesionej przez S. Murariu w okresie od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r. szkody materialnej w wysokości odpowiadającej różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy grupami zaszeregowania AD 6 i AD 8, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone od dnia 16 września 2013 r. na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych dla okresu będącego podstawą ich naliczania, podwyższonej o dwa punkty.   4) W pozostałym zakresie żądania odszkodowawcze zostają oddalone.   5) Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez S. Murariu.   Barents Perillo Svenningsen Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 16 lipca 2015 r. Sekretarz W. Hakenberg Prezes R. Barents ( *1 ) Język postępowania: francuski.