F-130/05

WyrokTSUE2007-12-13CELEX: 62005FJ0130ECLI:EU:F:2007:227

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy sporządzenie sprawozdania z oceny urzędnika po zakończeniu spornego postępowania w sprawie awansu stanowi nową istotną okoliczność faktyczną, która umożliwia urzędnikowi złożenie wniosku na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego i wniesienie skargi na ostateczną decyzję o nieawansowaniu po upływie standardowych terminów?

Ratio decidendi

Sąd uznał, że nowa istotna okoliczność faktyczna, pozwalająca na zaskarżenie ostatecznej decyzji po upływie terminów, musi zaistnieć przed złożeniem wniosku na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Okoliczność sporządzenia sprawozdania z oceny po postępowaniu w sprawie awansu nie może być uznana za taką okoliczność, jeśli urzędnik miał wiedzę o braku tego sprawozdania w momencie postępowania awansowego. Urzędnik mógł bowiem zakwestionować decyzję o nieawansowaniu z powodu braku sprawozdania z oceny w ramach standardowych terminów, nie czekając na jego późniejsze sporządzenie.

Stan faktyczny

C.A. Soares, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, która oddaliła jego wniosek o odtworzenie ścieżki kariery zawodowej. Sprawa dotyczyła kwestii nieawansowania urzędnika i braku sprawozdania z oceny w momencie postępowania awansowego, które to sprawozdanie zostało sporządzone później. Urzędnik argumentował, że późniejsze sporządzenie sprawozdania stanowiło nową istotną okoliczność faktyczną, uzasadniającą złożenie wniosku i skargi po upływie terminów.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. Sprawa F‑130/05 Carlos Alberto Soares przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Odtworzenie ścieżki kariery – Brak sprawozdania z oceny – Porównanie osiągnięć – Wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Dopuszczalność skargi – Nowa istotna okoliczność faktyczna Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której C.A. Soares żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej jego wniosek o odtworzenie ścieżki kariery zawodowej. Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty. Streszczenie Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) Urzędnik może, zwracając się do organu powołującego z wnioskiem w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, spowodować powstanie po swej stronie prawa do złożenia zażalenia i wniesienia skargi na decyzję ostateczną po upływie terminów określonych w regulaminie pracowniczym tylko wówczas, gdy przed złożeniem wniosku zajdzie nowa istotna okoliczność faktyczna. W tym względzie nowej istotnej okoliczności faktycznej, pozwalającej urzędnikowi na zaskarżenie ostatecznej decyzji o nieawansowaniu nie może stanowić okoliczność, że sprawozdanie z jego oceny sporządzono po spornym postępowaniu w sprawie awansu, skoro miał wiedzę o tym, że wspomniane sprawozdanie nie było sporządzone, a tym samym nie mogło być uwzględnione w tym postępowaniu w sprawie awansu. Ponieważ decyzja o nieawansowaniu może zostać zakwestionowana nawet w braku sprawozdania z oceny, nic nie stoi na przeszkodzie, aby zainteresowany złożył zażalenie na tę decyzję z takim uzasadnieniem, że znajdował się w niekorzystnej sytuacji w związku z brakiem sporządzenia sprawozdania z jego oceny. (zob. pkt 52, 57, 58, 60) Odesłanie: Trybunał: sprawa 231/84 Valentini przeciwko Komisji, 26 września 1985 r., Rec. str. 3027, pkt 14 Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑495/93 Carrer i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 22 września 1994 r., RecFP str. I‑A‑201, II‑651, pkt 20; sprawa T‑138/99 Verheyden przeciwko Komisji, 26 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑219, II‑1001, pkt 43; sprawa T‑70/98 Hilden przeciwko Komisji, 29 kwietnia 2002 r., RecFP str. I‑A‑57, II‑265, pkt 39