F-131/06

PostanowienieTSUE2007-12-14CELEX: 62006FO0131ECLI:EU:F:2007:234

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji instytucji, która częściowo przyjęła jego propozycję ugody, jeśli na podstawie tego częściowego przyjęcia skarżący cofnął wcześniejszą skargę, a instytucja wypełniła zobowiązania wynikające z tej ugody?

Ratio decidendi

Sąd uznał, że skarżący, który przedłożył projekt ugody, a następnie cofnął skargę po częściowym przyjęciu tej ugody przez instytucję, przystał na warunki ugody w formie zaproponowanej przez instytucję. W konsekwencji, jeśli instytucja wypełniła swoje zobowiązania wynikające z tej ugody, skarżący traci interes prawny w kwestionowaniu jej treści lub wykonania. Skarga wniesiona w takich okolicznościach jest oczywiście niedopuszczalna z powodu braku interesu prawnego.

Stan faktyczny

Robert Steinmetz wniósł skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Skarga dotyczyła decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2006 r., która, zdaniem skarżącego, stanowiła odmowę wykonania w całości porozumienia ugodowego. Porozumienie to zostało osiągnięte między stronami w ramach ugody przed Sądem Pierwszej Instancji w sprawie T-155/05. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz uiszczenia symbolicznego zadośćuczynienia w wysokości 1 EUR za poniesioną krzywdę.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty z wyjątkiem kwoty 500 EUR. Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego w wysokości 500 EUR.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2007 r. Sprawa F‑131/06 Robert Steinmetz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Ugoda – Wykonanie postanowień ugody – Odmowa zwrotu kosztów poniesionych w ramach podróży służbowej – Oczywista niedopuszczalność – Brak interesu prawnego – Podział kosztów – Koszty, które w rezultacie działania jednej strony, niemającego uzasadnionego powodu lub podjętego w złej wierze, poniosła druga strona Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której R. Steinmetz żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2006 r. z uwagi na to, że zawierała ona odmowę wykonania w całości porozumienia, do którego doszły strony w ramach ugody przed Sądem Pierwszej Instancji w sprawie T‑155/05, a po drugie, uiszczenia symbolicznego 1 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę, którą jego zdaniem poniósł. Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty z wyjątkiem kwoty 500 EUR. Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego w wysokości 500 EUR. Streszczenie 1. Postępowanie – Dopuszczalność pism procesowych – Ocena w chwili złożenia pisma (regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 114) 2. Urzędnicy – Skarga – Skarga pomijająca treść ugody, pod której wpływem wcześniej cofnięto skargę – Brak interesu prawnego 1. Podobnie jak oceny dopuszczalności skargi dokonuje się w chwili jej wniesienia, tak też dopuszczalność innych pism procesowych, takich jak pismo w sprawie podniesienia zarzutu niedopuszczalności, ocenia się w chwili ich złożenia. Taka wykładnia zapewnia poszanowanie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. (por. pkt 27) Odesłanie: Trybunał: sprawa 50/84 Bensider i in. przeciwko Komisji, 27 listopada 1984 r., Rec. str. 3991, pkt 8 Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑236/00 R II Stauner i in. przeciwko Parlamentowi i Komisji, 8 października 2001 r., Rec. str. II‑2943, pkt 49; sprawa T‑219/01 Commerzbank przeciwko Komisji, 9 lipca 2003 r., Rec. str. II‑2843, pkt 61 2. Jeżeli w ramach zawisłego przed Sądem sporu skarżący przedłoży pozwanej instytucji projekt ugody, instytucja częściowo przyjmie tę propozycję, a na podstawie takiej częściowej zgody skarżący wystąpi do Sądu o wykreślenie sprawy i jego wniosek zostanie uwzględniony, należy uznać, że zainteresowany przystał na ugodę zaproponowaną ostatecznie przez instytucję i w związku z tym nie ma interesu w kwestionowaniu treści takiego porozumienia, dlatego że nie zgadza się ona z treścią porozumienia, które z początku proponował. Jeżeli instytucja wypełniła wszystkie zobowiązania wynikające z ugody zawartej w ramach sporu ze skarżącym, nie ma on interesu w podnoszeniu wobec instytucji zarzutu, że nie dochowała warunków wspomnianej ugody. (por. pkt 44–52)