F-18/07

PostanowienieTSUE2008-11-04CELEX: 62007FO0018(01)ECLI:EU:F:2008:134

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku, doręczona po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna, stanowi akt niekorzystny, który może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, oraz czy w takich okolicznościach administracja ma obowiązek informowania urzędnika o charakterze decyzji i terminach zażalenia?

Ratio decidendi

Sąd uznał, że wyraźna decyzja odmowna, wydana po upływie terminu na zaskarżenie dorozumianej decyzji odmownej, ma charakter wyłącznie potwierdzający i nie może być przedmiotem samodzielnej skargi o stwierdzenie nieważności. W konsekwencji, skarga została odrzucona jako niedopuszczalna z powodu przekroczenia terminu na złożenie zażalenia administracyjnego. Jednakże, Sąd zastosował zasadę podziału kosztów, stwierdzając, że administracja naruszyła obowiązek staranności, nie informując skarżącego o potwierdzającym charakterze decyzji oraz o prawdopodobnym przekroczeniu terminu, co mogło wprowadzić urzędnika w błąd co do dopuszczalności skargi.

Stan faktyczny

L. Marcuccio złożył wniosek o uznanie, iż cierpi na poważną chorobę w rozumieniu art. 72 regulaminu pracowniczego. Komisja Wspólnot Europejskich wydała decyzję odmowną z dnia 25 października 2005 r. Skarżący wniósł skargę do Sądu do spraw Służby Publicznej, żądając stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sprawa dotyczyła kwestii, czy wyraźna decyzja odmowna, doręczona po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna, może być przedmiotem zaskarżenia.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecia kosztów poniesionych przez skarżącego.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. Sprawa F-18/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Wniosek – Wyraźne rozstrzygnięcie odmowne doręczone po dorozumianym rozstrzygnięciu odmownym – Akt wyłącznie potwierdzający – Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu – Oczywista niedopuszczalność Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Komisji z dnia 25 października 2005 r. w sprawie wniosku o uznanie, iż cierpi on na poważną chorobę w rozumieniu art. 72 regulaminu pracowniczego oraz wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich. Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecia kosztów poniesionych przez skarżącego. Streszczenie 1. Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku doręczona po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna – Akt potwierdzający (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) 2. Postępowanie – Koszty – Zwrot – Szczególne powody (regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 87 § 3 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122) 1. Wyraźna decyzja odmowna w sprawie wniosku, doręczona zainteresowanemu po tym, jak dorozumiana decyzja odmowna stała się ostateczna, stanowi akt wyłącznie potwierdzający ostateczną dorozumianą decyzję i nie można jej traktować jako aktu niekorzystnego, który na podstawie art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego może stać się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. (zob. pkt 27) 2. Zgodnie z art. 87 § 3 akapit pierwszy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mającego zastosowanie odpowiednio w sprawach zawisłych przed Sądem do spraw Służby Publicznej przed wejściem w życie w dniu 1 listopada 2007 r. jego własnego regulaminu, w wypadkach szczególnych Sąd do spraw Służby Publicznej może postanowić, że koszty zostaną podzielone. W tym względzie szczególny wypadek dający podstawy do rozdziału między daną instytucję i skarżącego urzędnika poniesionych przez niego kosztów postępowania zachodzi w okolicznościach, gdy w ramach skargi odrzuconej ze względu na przekroczenie terminu do złożenia uprzedniego zażalenia administracja nie poinformowała zainteresowanego, że decyzja będąca przedmiotem zażalenia stanowi akt wyłącznie potwierdzający i nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, oraz że nie zaznaczyła, iż zażalenie zostało prawdopodobnie złożone po terminie, przez co administracja mogła, z naruszeniem obowiązku staranności, wywołać u urzędnika mylne wrażenie, iż jeśli zechce on wystąpić ze skargą, to będzie ona dopuszczalna. (zob. pkt 35–39)