F-20/07

PostanowienieTSUE2007-12-19CELEX: 62007FO0020(01)ECLI:EU:F:2007:238

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy do rozpoznania skargi urzędnika dotyczącej zwrotu 100% kosztów leczenia, jeśli przed Sądem Pierwszej Instancji toczą się już inne sprawy z udziałem tych samych stron i oparte na tej samej podstawie prawnej?

Ratio decidendi

Sąd do spraw Służby Publicznej ma obowiązek odmówić właściwości na rzecz Sądu Pierwszej Instancji, gdy przed tym ostatnim zawisły inne skargi, w których udział biorą te same strony, które oparte są na tej samej podstawie prawnej i również dotyczą uprawnienia do otrzymania 100% zwrotu kosztów leczenia. Taki podział kompetencji jest zgodny z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, który gwarantuje powierzenie rozpatrzenia całego sporu jednemu sądowi, ponieważ poszczególne skargi odnoszą się do jednego i tego samego sporu.

Stan faktyczny

Luigi Marcuccio, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, wniósł skargę przeciwko Komisji. Przedmiotem skargi było żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego, która oddaliła jego wniosek z dnia 31 marca 2006 r. o zwrot 100% różnych kosztów leczenia na podstawie art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Skarżący domagał się również zasądzenia od Komisji kwoty 323,09 EUR (różnicy między całkowitą kwotą spornych kosztów a już zwróconą kwotą) wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 10% z roczną kapitalizacją.

Rozstrzygnięcie

Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości w sprawie F‑20/07 Marcuccio przeciwko Komisji, umożliwiając wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2007 r. Sprawa F‑20/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Zwrot kosztów leczenia – Wyraźna odmowa Przedmiot: Skarga wniesiona w trybie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio, były urzędnik Komisji, żąda między innymi stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego oddalającej jego wniosek z dnia 31 marca 2006 r. o zwrot 100% różnych kosztów leczenia na podstawie art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Ponadto skarżący żąda zasądzenia od Komisji zapłaty różnicy między całkowitą kwotą spornych kosztów leczenia a kwotą, której zwrot z tego tytułu już uzyskał, to jest kwoty 323,09 EUR. Wreszcie skarżący domaga się, aby kwota ta została powiększona o odsetki za zwłokę w wysokości 10% z roczną kapitalizacją liczoną od dnia 8 kwietnia 2006 r. Orzeczenie: Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości w sprawie F‑20/07 Marcuccio przeciwko Komisji, umożliwiając wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Streszczenie Postępowanie – Podział kompetencji między poszczególnymi sądami wspólnotowymi (statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 8 ust. 3; regulamin pracowniczy, art. 72) W przypadku wniesienia do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi w sprawie odmowy przyznania urzędnikowi 100% zwrotu kosztów leczenia, do czego – jak utrzymuje zainteresowany – jest uprawniony z tytułu choroby psychicznej, na którą cierpi, Sąd ten ma obowiązek, na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odmówić właściwości na rzecz Sądu Pierwszej Instancji, w przypadku gdy przed tym ostatnim zawisły inne skargi, w których udział biorą te same strony, które oparte są na tej samej podstawie prawnej i również dotyczą uprawnienia do otrzymania 100% zwrotu kosztów leczenia. Poszczególne skargi odnoszą się do jednego i tego samego sporu, toteż zgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, który gwarantują postanowienia art. 8 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału, jest powierzenie rozpatrzenia całego sporu jednemu sądowi. (zob. pkt 8–16)