F-36/14

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. ( *1 ) [Tekst sprostowany postanowieniem z dnia 30 października 2015 r.] „Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku — Artykuł 23 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Wiek przejścia na emeryturę — Odmowa przedłużenia okresu pracy — Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby” W sprawie F‑36/14 mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, Hartwig Bischoff, były urzędnik Komisji Europejskiej, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów C. Bernarda-Glanza oraz A. Blota, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez J. Curralla oraz C. Ehrbar, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba), w składzie: K. Bradley (sprawozdawca), prezes, H. Kreppel i I. Rofes i Pujol, sędziowie, sekretarz: P. Cullen, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 stycznia 2015 r., wydaje następujący Wyrok Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 18 kwietnia 2014 r., H. Bischoff żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 28 marca 2014 r. oddalającej jego wniosek o przedłużenie okresu służby, potwierdzającej tym samym przeniesienie go w stan spoczynku z dniem 1 czerwca 2014 r. H. Bischoff żąda również naprawienia szkód, które wynikły lub mogły wyniknąć z tej decyzji. Ramy prawne Artykuł 52 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zmienionego po raz ostatni rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), stanowi: „Bez uszczerbku dla przepisów art. 50 [regulaminu pracowniczego] urzędnik jest przenoszony w stan spoczynku: a) automatycznie w ostatnim dniu miesiąca, w którym ukończył 66 lat; […] Jednakże urzędnik może na własną prośbę oraz w przypadku gdy organ powołujący uzna to za uzasadnione w interesie służby, wykonywać pracę do ukończenia 67 lub, w drodze wyjątku, 70 lat, w którym to przypadku urzędnik automatycznie przechodzi w stan spoczynku ostatniego dnia miesiąca, w którym osiąga ten wiek. […]”. Jednakże art. 23 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego stanowi: „Jeżeli zastosowanie ma art. 52 [akapit pierwszy] lit. a) regulaminu pracowniczego oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 50 [tego regulaminu], urzędnik pełniący służbę przed dniem 1 stycznia 2014 r. automatycznie przechodzi na emeryturę ostatniego dnia miesiąca, w którym osiąga wiek 65 lat. […]”. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu Skarżący rozpoczął pełnienie służby w Dyrekcji Generalnej (DG) Komisji ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu w dniu 1 czerwca 1994 r. W dniu wniesienia skargi, był on urzędnikiem zaszeregowanym do grupy AD 12 i pracował w wydziale „Politique et recherche spatiale” (wydział ds. polityki kosmicznej i badań kosmicznych”) w ramach dyrekcji G „Industrie aérospatiale, maritime, de sécurité et de défense” (przemysł kosmiczny, morski, bezpieczeństwa i obronny). Ponieważ skarżący w maju 2014 r. miał osiągnąć wiek 65 lat, w dniu 8 stycznia 2014 r. pismem skierowanym do dyrektora generalnego DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu złożył wniosek (zwany dalej „wnioskiem o pozostanie w służbie”) dotyczący przedłużenia okresu służby do maja 2016 r. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. (zwanym dalej „pismem z dnia 6 lutego 2014 r.”), dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu poinformował skarżącego, że jego zdaniem interes służby nie uzasadnia pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku oraz wyjaśnił mu, że przekazuje jego wniosek wraz ze swoją opinią do DG ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa (zwanej dalej „DG ds. Zasobów Ludzkich”), będącej w tej materii organem powołującym. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. skierowanym do dyrektora generalnego DG ds. Zasobów Ludzkich, skarżący zakwestionował opinię dyrektora generalnego DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu. Pismem z dnia 28 marca 2014 r. dyrektor generalny DG ds. Zasobów Ludzkich powiadomił skarżącego, że jego zdaniem dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu rozpatrzył wniosek o pozostanie w służbie zgodnie z zasadami. Pismem z tego samego dnia dyrektor generalny DG ds. Zasobów Ludzkich poinformował dyrektora generalnego DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, że podjął decyzję o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącego o pozostanie w służbie, potwierdzając tym samym przeniesienie go w stan spoczynku z dniem 1 czerwca 2014 r. (zwaną dalej „decyzją z dnia 28 marca 2014 r.” lub „sporną decyzją”). Decyzja ta została uzasadniona wzrastającym outsourcingiem zarządzania programami do agencji wykonawczych oraz zmniejszeniem zatrudnienia i jego skutkami dla DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, w tym dla obszaru badań kosmicznych. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. pełniącego obowiązki dyrektora generalnego DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu (zwanym dalej „pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r.”) skarżący został powiadomiony o decyzji z dnia 28 marca 2014 r. W dniu 18 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na „decyzję […] z dnia 28 marca 2014 r. […] łącznie z [pismem] z dnia 7 kwietnia 2014 r. […]” i tego samego dnia wniósł o wstrzymanie wykonania tych dwóch aktów. Powyższy wniosek został oddalony postanowieniem prezesa Sądu z dnia 22 maja 2014 r., Bischoff/Komisja (F‑36/14 R, EU:F:2014:112). [Sprostowane postanowieniem z dnia 30 października 2015 r.] Pismem z dnia 21 maja 2014 r. skarżący został poinformowany o decyzji dyrektora generalnego DG ds. Zasobów Ludzkich o swym pozostaniu w służbie do dnia 30 czerwca 2014 r. W dniu 27 czerwca 2014 r. organ powołujący postanowił pozostawić skarżącego w służbie przez dodatkowy miesiąc, do dnia 31 lipca 2014 r. Wreszcie, trzecią decyzją, z dnia 29 lipca 2014 r. uchyloną i zastąpioną decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. okres pozostania w służbie przedłużono do dnia 30 września 2014 r. Powyższe decyzje były uzasadnione okolicznością, że skarżący zgłosił swoją kandydaturę na stanowisko w ramach tworzonej przez Komisję „Grupy wsparcia dla Ukrainy”. Organ powołujący oddalił zażalenie decyzją z dnia 25 lipca 2014 r. (zwaną dalej „decyzją oddalającą zażalenie”). Decyzja ta została doręczona Sądowi w dniu 31 lipca 2014 r. W dniu 26 września 2014 r. skarżący został poinformowany za pośrednictwem poczty elektronicznej, że jego kandydatura na stanowisko w ramach „Grupy wsparcia dla Ukrainy” nie została przyjęta. Pismem z dnia 30 września 2014 r. skarżący został poinformowany, że od dnia 1 października 2014 r. będzie otrzymywał świadczenie emerytalne. Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 31 października 2014 r. skarżący zażądał umożliwienia mu zmiany pierwotnych żądań, tak aby jego skarga dotyczyła stwierdzenia nieważności wszystkich aktów przyjętych przez Komisję po wniesieniu przez niego skargi. Pismem z sekretariatu z dnia 14 listopada 2014 r. strony zostały poinformowane, że Sąd odroczył wydanie orzeczenia w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 31 października 2014 r. W tym samym piśmie Sąd zwrócił się do skarżącego o przedstawienie wyjaśnień dotyczących jego żądań zawartych we wspomnianym wniosku. Żądania stron i postępowanie W skardze skarżący wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 marca 2014 r. łącznie z pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r.; — naprawienie szkód, które wynikły lub mogły wyniknąć z decyzji z dnia 28 marca 2014 r. oraz z pisma z dnia 7 kwietnia 2014 r.; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. W piśmie z dnia 31 października 2014 r. skarżący przedstawia swoje żądania zmierzające do stwierdzenia nieważności: — decyzji oddalającej zażalenie; — decyzji z dnia 21 maja 2014 r. zezwalającej mu na pozostanie w służbie do dnia 30 czerwca 2014 r.; — decyzji z dnia 27 czerwca 2014 r. zezwalającej mu na pozostanie w służbie do dnia 31 lipca 2014 r.; — decyzji z dnia 31 lipca 2014 r. zezwalającej mu na pozostanie w służbie do dnia 30 września 2014 r.; — pisma z dnia 30 września 2014 r. informującego go o wypłacie świadczenia emerytalnego od dnia 1 października 2014 r. Komisja wnosi do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Podczas rozprawy skarżący cofnął swoje żądania skierowane przeciwko pismu z dnia 7 kwietnia 2014 r. Co do prawa W przedmiocie żądań zawartych w piśmie z dnia 31 października 2014 r. Zgodnie z art. 35 regulaminu postępowania obowiązującego w dacie wniesienia skargi (obecnie, po zmianach, art. 50 regulaminu postępowania) pod uwagę mogą być brane jedynie żądania przedstawione w piśmie wszczynającym postępowanie, a zatem bez zmiany przedmiotu sporu strona z zasady nie może w toku postępowania występować z nowymi żądaniami lub rozszerzać przedmiotu istniejących żądań. Jedynie gdy zachodzi nowa okoliczność mogąca wpłynąć na przedmiot skargi, jak na przykład wydanie w toku postępowania aktu uchylającego i zastępującego zaskarżony akt, można dopuścić, by skarżący odpowiednio zmienił swoje żądania (wyrok Glantenay i in./Komisja, F‑23/12 i F‑30/12, EU:F:2013:127, pkt 34). W niniejszej sprawie, odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania skierowanego przeciwko decyzji oddalającej zażalenie, należy stwierdzić, że decyzja ta, wydana po wniesieniu skargi, utrzymuje w mocy decyzję odmowną w sprawie pozostania w służbie, dostarczając jednocześnie uzasadnienie tej ostatniej decyzji. W takim przypadku należy zbadać zgodność z prawem aktu pierwotnego, z którym wiążą się niekorzystne skutki, biorąc pod uwagę uzasadnienie zawarte w decyzji oddalającej zażalenie, które powinno pokrywać się z tym aktem (zob. podobnie wyrok Komisja/Birkhoff, T‑377/08 P, EU:T:2009:485, pkt 57–59 i przytoczone tam orzecznictwo). W takich okolicznościach, żądania stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie nie ma autonomicznej treści i należy uznać, że skarga skierowana jest przeciwko spornej decyzji, której uzasadnienie doprecyzowane zostało w decyzji oddalającej zażalenie (zob. podobnie wyroki Eveillard/Komisja, T‑258/01, EU:T:2004:177, pkt 31 i32; Buxton/Parlament, F‑50/11, EU:F:2012:51, pkt 21). Następnie, jeżeli chodzi o żądania skierowane przeciwko decyzjom z dnia 21 maja, 27 czerwca i 31 lipca 2014 r. zezwalającym skarżącemu na pozostanie w służbie odpowiednio do dnia 30 czerwca, 31 lipca i 30 września 2014 r., należy stwierdzić, że ograniczają się one do zezwolenia skarżącemu na pozostanie w służbie przez łączny okres czterech miesięcy po dacie, w której gdyby nie powyższe decyzje, zostałby przeniesiony w stan spoczynku, to jest po 1 czerwca 2014 r., przy czym pozostają one bez wpływu na decyzję oddalającą wniosek o pozostanie w służbie. Decyzje te, z których nie wynikają niekorzystne skutki dla skarżącego, nie mają żadnego wpływu na przedmiot niniejszej sprawy, a tym samym wniosek skarżącego zawierający zmianę jego żądań należy oddalić w zakresie dotyczącym powołanych decyzji. Podobnie jest wreszcie, jeżeli chodzi o żądania odnoszące się do pisma z dnia 30 września 2014 r. Wspomniane pismo ogranicza się bowiem do poinformowania skarżącego, że wobec upływu okresu obowiązywania decyzji zezwalającej mu na pozostanie w służbie do dnia 30 września 2014 r., od dnia 1 października będzie mu wypłacane świadczenie emerytalne. Tego rodzaju pismo nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na jego interesy, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną, a zatem nie stanowi aktu niekorzystnego. (zob. podobnie wyrok Pimlott/Europol, F‑52/06, EU:F:2007:210, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji złożony przez skarżącego wniosek zawierający zmianę jego żądań należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on pisma z dnia 30 września 2014 r. W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji Argumenty stron Skarżący podnosi jeden zarzut, który składa się z czterech części, dotyczących kolejno: naruszenia art. 52 regulaminu pracowniczego, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności oraz naruszenia art. 5 regulaminu pracowniczego. Skarżący przyznaje, że w kontekście wniosku złożonego na podstawie art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego, administracji przysługuje szeroki zakres uznania, jeżeli chodzi o ustalenie interesu służby; jednakże skarżący uważa, że wykładnia tego pojęcia powinna być zgodna z „normami wyższego rzędu”, w tym w pierwszej kolejności z art. 52 regulaminu pracowniczego. Poza tym analiza dotycząca interesu służby powinna być dokonywana w sposób staranny i bezstronny oraz zgodnie z zasadą równego traktowania urzędników. Następnie, administracja powinna również uwzględnić interes zainteresowanego urzędnika, utrzymując się przy tym w rozsądnych granicach. W niniejszym przypadku, zdaniem skarżącego, organ powołujący właściwy do orzekania w sprawie wniosku o pozostanie w służbie, nie przeprowadził takiej analizy interesów. W szczególności, jeżeli chodzi o interes służby, skarżący w pierwszej kolejności kwestionuje uzasadnienie spornej decyzji, zgodnie z którym polityka przekazywania na zewnątrz zarządzania programami badań kosmicznych miałaby uzasadniać oddalenie jego wniosku o pozostanie w służbie. Skarżący podkreśla w tym względzie okoliczność, że polityka ta jest prowadzona od 2009 r. Ponadto w lutym 2014 r. w jego dawnym wydziale zostało zatrudnionych trzech nowych pracowników. Zdaniem skarżącego, pracownikom, którzy pozostaną w tym wydziale po jego przejściu w stan spoczynku trudno będzie samodzielnie unieść cały ciężar zadań, które na tym wydziale spoczywają, ponieważ aby sprostać zadaniom w ramach programu roboczego na lata 2014 r. i 2015 r., potrzebuje on pracowników, którzy tak jak skarżący powinni mieć wysokie kwalifikacje oraz długie doświadczenie. Po drugie, skarżący zarzuca Komisji, że nie uwzględniła ona okoliczności, iż jego wniosek o pozostanie w służbie został poparty przez kierownika wydziału i dyrektora, w przypadku tego ostatniego z zastrzeżeniem, że pozostawienie skarżącego w służbie będzie „neutralne” pod względem kadrowym. Po trzecie skarżący uważa, że Komisja nie wzięła pod uwagę tego, iż pozostanie skarżącego w służbie do 2016 r. nie przeszkodziłoby w realizacji celu, jakim jest zmniejszenie zatrudnienia o 5% w 2017 r. Jeżeli chodzi o swój osobisty interes, skarżący zarzuca Komisji, że nie wzięła ona pod uwagę, iż jego pozostanie w służbie pozwoliłoby mu znacząco zwiększyć świadczenie emerytalne, które zamiast 40% ostatniego wynagrodzenia osiągnęłoby wysokość około 50% tego wynagrodzenia, umożliwiając mu jednocześnie, zgodnie z jego życzeniem, kontynuowanie aktywności zawodowej. Wreszcie, skarżący podnosi, że okoliczność, iż dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu nigdy jeszcze nie uwzględnił wniosku o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku, podczas gdy takie wnioski są znacznie częściej akceptowane w innych dyrekcjach generalnych, budzi wątpliwości co do przestrzegania zasady równego traktowania urzędników. Komisja wnosi o oddalenie zarzutu w całości. Ocena Sądu – Uwagi wstępne Gdy organ powołujący bierze pod uwagę interes służby w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku urzędnika o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku określonej w art. 52 akapit pierwszy lit. a) regulaminu pracowniczego do celów przeniesienia z urzędu w stan spoczynku, przysługuje mu szeroki zakres uznania, a Sąd może podważyć ocenę dokonaną przez ten organ wyłącznie w przypadku oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy (zob. podobnie w drodze analogii, jeżeli chodzi o decyzję o przedłużeniu umowy z członkiem personelu tymczasowego wyrok Komisja/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, pkt 49). Należy w tym względzie przypomnieć, że błąd można uznać za oczywisty jedynie wówczas, gdy może on zostać z łatwością wykryty w świetle kryteriów, od których prawodawca uzależnił w swym zamiarze korzystanie przez administrację z przysługującego jej szerokiego zakresu uznania. W konsekwencji, aby wykazać, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, dający podstawę do stwierdzenia nieważności danej decyzji, dowody, które obowiązany jest przedstawić skarżący, muszą wystarczyć do pozbawienia wiarygodności dokonanej w tej decyzji przez administrację oceny stanu faktycznego. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za prawdziwą lub wiarygodną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić (wyroki BB/Komisja, F‑17/11, EU:F:2013:14, pkt 60; DG/ENISA, F‑109/13, EU:F:2014:259, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). – W przedmiocie zarzucanego Komisji nieuwzględnienia interesu służby W niniejszym wypadku z akt sprawy wynika, że dyrektor generalny dyrekcji generalnej zatrudniającej skarżącego dokładnie zbadał wniosek skarżącego o pozostanie w służbie i pismem z dnia 6 lutego 2014 r. powiadomił go o powodach, dla których uznał, że interes służby nie uzasadnia pozytywnego rozpatrzenia tego wniosku, tak jak to uściślono w pkt 6 niniejszego wyroku. Ponadto dyrektor generalny DG ds. Zasobów Ludzkich rozpatrzył wiosek skarżącego, uznając powody przedstawione przez dyrektora generalnego DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu za własne. Wreszcie, decyzja oddalająca zażalenie potwierdza analizę interesu służby dokonaną przez administrację, jednocześnie ją uszczegóławiając. Wynika z tego, że w zakresie, w jakim skarżący twierdzi, iż organ powołujący nie przeprowadził „badania interesów podlegających uwzględnieniu” zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego, argumenty skarżącego są pozbawione podstaw faktycznych i powinny zostać oddalone. – W przedmiocie oczywistego błędu w ocenie Aby wykazać, że sporna decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie, skarżący twierdzi, iż polityka przekazywania na zewnątrz zarządzania programami badań kosmicznych nie uzasadnia oddalenia jego wniosku o pozostanie w służbie. W niniejszej sprawie, z pisma z dnia 6 lutego 2014 r. wynika, że wspomniana polityka zakładała, iż funkcja służb Komisji zostanie ograniczona do kwestii kontroli i rozwoju polityki kosmicznej, natomiast bieżące zarządzanie tą polityką ma zostać powierzone Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych oraz Europejskiej Agencji Kosmicznej. Ponadto, w tym samym piśmie poinformował on o konieczności przeprowadzenia redukcji personelu w ramach DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu oraz dokonania ponownego przeglądu stanowisk. Tymczasem skarżący twierdzi jedynie, po pierwsze, że stosowanie wspomnianej polityki przekazywania zadań na zewnątrz rozpoczęło się już w 2009 r. Jednakże taka okoliczność w żadnym razie nie jest powodem, dla którego wspomniana polityka nie może uzasadniać decyzji podjętej w 2014 r. Po drugie skarżący wskazuje, że w lutym 2014 r. w jego dawnym wydziale zatrudniono trzech nowych pracowników. Jednak okoliczność, że jak podkreślił sam skarżący, pracownicy ci nie mieli doświadczenia w obszarze badań kosmicznych i zostali zatrudnieni w komórce administracyjnej, prawnej i politycznej, jest całkowicie zbieżna z wyjaśnieniami dyrektora DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, zgodnie z którymi dyrekcja ta ma się raczej zajmować kontrolą i rozwojem polityki kosmicznej niż naukowymi aspektami tej polityki. Z tego względu nie można uznać, by okoliczność ta mogła stanowić dowód na popełnienie oczywistego błędu w ocenie. Po trzecie, skarżący podkreśla znaczenie ciężaru zadań, spoczywających na jego dawnym wydziale i twierdzi, że DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu potrzebuje jego doświadczenia i umiejętności zawodowych, w celu należytego wykonywania powierzonych jej zadań. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że twierdzenia skarżącego dotyczące personelu zatrudnionego w jego dawnym wydziale i znaczenia obciążenia pracą tego wydziału, są prawdziwe, to ocena potrzeb personalnych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania wydziału podlega wyłącznej kompetencji organu powołującego. Samo twierdzenie skarżącego, jakoby zatrudnionemu personelowi „niełatwo było […] należycie wykonywać” powierzone wydziałowi zadania, w żaden sposób nie dowodzi, że został popełniony oczywisty błąd w ocenie interesu służby. Podobnie jeżeli chodzi o uwagi skarżącego dotyczące jego doświadczenia zawodowego, które nie zostało zakwestionowane przez Komisję. Tego rodzaju twierdzenia nie mogą bowiem same w sobie stanowić dowodu na to, że organ powołujący, badając interes służby, dopuścił się oczywistego błędu w ocenie. Jak podkreśliła Komisja w odpowiedzi na skargę i podczas rozprawy, uwzględnienie interesu służby w kontekście badania wniosku o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku określonej dla przeniesienia z urzędu w stan spoczynku nie ogranicza się do samej kwestii odpowiednich kompetencji zainteresowanego w odniesieniu do zajmowanego stanowiska, która to kwestia w niniejszej sprawie nie budzi zresztą najmniejszej wątpliwości. Organ powołujący obowiązany jest bowiem wziąć pod uwagę inne okoliczności, takie jak wdrożenie ogólnej polityki kadrowej lub konieczność przeprowadzenia redukcji personelu lub też możliwość zastąpienia urzędników, którzy osiągają wiek przeniesienia z urzędu w stan spoczynku przez urzędników z niższych grup zaszeregowania lub nawet przez personel tymczasowy lub kontraktowy. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż organ powołujący, biorąc pod uwagę wdrażaną od 2009 r. politykę przekazywania zadań na zewnątrz, dopuścił się oczywistego błędu w ocenie interesu służby. Po drugie, skarżący twierdzi, że sporna decyzja nie ma na uwadze poparcia udzielonego skarżącemu przez jego przełożonych. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, warunkiem poparcia ze strony dyrektora generalnego dyrekcji generalnej zatrudniającej skarżącego było poszanowanie planów kadrowych wspomnianej dyrekcji, a dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu wydał opinię negatywną. Poza tym, organem powołującym właściwym do rozpoznawania wniosków o pozostanie w służbie, składanych na podstawie art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego, nie jest dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, ale dyrektor generalny DG ds. Zasobów Ludzkich. Wynika z tego, że wspomniane wsparcie było w każdym razie bez znaczenia dla oceny zasadności spornej decyzji, zważywszy że właściwy organ powołujący mógł jak najbardziej dokonać zupełnie innej oceny interesu służby niż DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, w której zatrudniony był skarżący. Po trzecie, skarżący zarzuca organowi powołującemu, że nie wziął on pod uwagę okoliczności, iż pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o pozostanie w służbie nie przeszkodziłoby Komisji w osiągnięciu celu w postaci redukcji zatrudnienia o 5% w 2017 r., gdyż nawet gdyby jego wniosek został uwzględniony, w każdym razie zwolniłby on stanowisko przed 2017 r. Tymczasem tego rodzaju argument w żaden sposób nie dowodzi oczywistego błędu w ocenie interesu służby. Jak bowiem zauważyła Komisja w odpowiedzi na skargę, stopniowe zmniejszanie zatrudnienia jest równie lub nawet bardziej zgodne z interesem służby niż oczekiwanie na upływ terminu, aby taką redukcję przeprowadzić. Należy więc oddalić część zarzutu dotyczącą oczywistego błędu w ocenie interesu służby, bowiem skarżący nie wykazał istnienia takiego błędu. – W przedmiocie zarzucanego naruszenia przez organ powołujący obowiązku staranności Skarżący twierdzi, że stosując art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego, organ powołujący jest obowiązany, ze względu na ciążący na nim obowiązek staranności w odniesieniu do zainteresowanego urzędnika, wziąć pod uwagę interes tego ostatniego. Jak wynika z orzecznictwa, które przytacza sam skarżący, obowiązek staranności ciążący na administracji w odniesieniu do pracowników odzwierciedla równowagę wzajemnych praw i obowiązków, ustanowionych przez regulamin pracowniczy w zakresie stosunków między organem administracji publicznej a pracownikami służby publicznej. Taki obowiązek wymaga w szczególności, by, jeżeli organ zajmuje stanowisko względem sytuacji urzędnika lub pracownika, uwzględnił on wszystkie okoliczności mogące przesądzać o treści jego decyzji oraz miał na uwadze nie tylko interes służby, lecz również interes zainteresowanego urzędnika. Jednakże ochrona praw i interesów urzędników musi zawsze pozostawać w granicach zgodności z obowiązującymi unormowaniami (wyrok Angelidis/Parlament, T‑416/03, EU:T:2006:375, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc interes służby i interes urzędnika to dwa różne pojęcia. W konkretnym przypadku art. 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego interes danego urzędnika został już uwzględniony poprzez fakt, że musi on wystąpić o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku określonej w regulaminie do celów przeniesienia z urzędu w stan spoczynku. Zgodnie z samym brzmieniem tego przepisu decyzja, którą obowiązany jest wydać organ powołujący właściwy do rozpatrzenia takiego wniosku, zależy wyłącznie od interesu służby, i organ ten nie musi brać przy tym pod uwagę interesu wnioskującego urzędnika. Urzędnik nie musi więc wykazywać organowi, tak jak to uczynił skarżący w odwołaniu, że posiada osobisty interes w pozostaniu w służbie, gdyż interes ten jest nieistotny w ramach jego wniosku. Podniesiona przez skarżącego część zarzutu dotycząca naruszenia przez organ powołujący ciążącego na nim obowiązku staranności nie może zatem zostać uwzględniona. – W przedmiocie zarzucanego Komisji naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji oraz art. 5 regulaminu pracowniczego Skarżący twierdzi, że dyrektor generalny DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, wbrew praktyce stosowanej w innych dyrekcjach generalnych, nigdy nie uwzględnił żadnego wniosku o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku i że ta okoliczność „budzi wątpliwości, co do zgodności […] z zasadą równości urzędników, ustanowioną w szczególności w art. 5 regulaminu pracowniczego”. Sąd stwierdza, że niezależnie od bardzo ogólnego charakteru tych twierdzeń, skarżący nie przedstawił żadnego argumentu prawnego na poparcie zarzutu, jakoby organ powołujący wydając sporną decyzję naruszył zasadę równego traktowania. W szczególności skarżący nie próbował wykazać, że został potraktowany mniej przychylnie niż inny urzędnik znajdujący się w podobnej sytuacji prawnej. Zarzut może zatem jedynie zostać uznany za niedopuszczalny, w myśl art. 35 ust. 1 lit. e) regulaminu postępowania obowiązującego w dacie złożenia skargi (obecnie, po zmianach art. 50 ust. 1 lit. e) tego regulaminu). Podobnie, jeżeli chodzi o podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące rzekomego naruszenia zasady dobrej administracji, która została powołana w pkt 21 skargi, bez podania jakichkolwiek zarzutów lub argumentów prawnych, które uzasadniałyby jego stanowisko. Należy zatem oddalić cały zarzut skarżącego jako pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych. W przedmiocie roszczeń odszkodowawczych Sąd stwierdza, że mimo iż skarżący żąda naprawienia „szkód, które wynikły lub mogłyby wyniknąć [z decyzji z dnia 28 marca 2014 r. oraz z pisma z dnia 7 kwietnia 2014 r.]”, skarga nie zawiera żadnego uzasadnienia dotyczącego tego żądania ani nawet nie wskazuje, czy szkoda, której naprawienia domaga się skarżący ma wymiar materialny czy niematerialny, a tym samym roszczenia odszkodowawcze należy odrzucić jako niedopuszczalne. W każdym wypadku, skoro żądania stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanych przez skarżącego zostały oddalone, należy również oddalić roszczenia odszkodowawcze mające na celu naprawienie szkody, jaka miała wyniknąć ze wspomnianych decyzji (zob. wyrok CT/EACEA, F‑36/13, EU:F:2013:190, pkt 79 i 80 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 101 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozdziału ósmego tytułu drugiego wspomnianego regulaminu, strona przegrywająca sprawę pokrywa własne koszty oraz, na żądanie strony przeciwnej, zostaje obciążona kosztami przez nią poniesionymi. Na podstawie art. 102 § 1 tego regulaminu, jeżeli wymagają tego względy słuszności, Sąd może zdecydować, że strona przegrywająca sprawę pokrywa własne koszty i zostaje obciążona tylko częścią kosztów poniesionych przez stronę przeciwną, a nawet że nie zostaje nimi obciążona w ogóle. Z uzasadnienia niniejszego wyroku wynika, że skarżący przegrał sprawę. Ponadto Komisja w swoich żądaniach wyraźnie wystąpiła o to, aby skarżący został obciążony kosztami postępowania. Ponieważ okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do zastosowania przepisów art. 102 § 1 regulaminu postępowania, skarżący powinien pokryć własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych w sprawie F‑36/14 R.   Z powyższych względów SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Hartwig Bischoff pokrywa własne koszty w całości i zostaje obciążony całością kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.   Bradley Kreppel Rofes i Pujol Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 18 maja 2015 r. Sekretarz W. Hakenberg Prezes K. Bradley ( *1 ) Język postępowania: francuski.