F-83/06

WyrokTSUE2008-12-11CELEX: 62006FJ0083ECLI:EU:F:2008:165

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Jaki jest zakres obowiązku uzasadnienia decyzji o awansie oraz decyzji o oddaleniu zażalenia administracyjnego w ramach systemu awansowania urzędników Unii Europejskiej, w szczególności w odniesieniu do ujawniania oceny porównawczej?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że w systemie awansowania urzędników UE, decyzje o ustanowieniu listy awansowanych i określające liczbę punktów nie wymagają uzasadnienia. Obowiązek uzasadnienia spełniony jest, gdy organ powołujący uzasadni decyzję o oddaleniu zażalenia administracyjnego złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Ponadto, ze względu na selektywny charakter awansu, organ nie jest zobowiązany do ujawniania kandydatowi pominiętemu przy awansie szczegółowej oceny porównawczej z innymi kandydatami, wystarczy wskazanie, w jaki sposób zastosowano warunki awansowania do indywidualnej sytuacji urzędnika.

Stan faktyczny

Arno Schell, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności list urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania B*8 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2004 i 2005, ponieważ jego nazwisko nie znalazło się na tych listach. Ewentualnie, domagał się stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia całkowitej liczby punktów awansu w tych postępowaniach.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. Sprawa F-83/06 Arno Schell przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Punkty pierwszeństwa – Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Schell tytułem głównym żąda stwierdzenia nieważności list urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania B*8 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2004 i 2005, ze względu na to, że na listach tych nie znajduje się jego nazwisko, a także aktów przygotowawczych do omawianych decyzji, a ewentualnie, stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia całkowitej liczby punktów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2004 i 2005. Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty. Streszczenie Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – System awansowania wprowadzony przez Komisję – Zażalenie na listę awansowanych urzędników i na ustalenie liczby przyznanych urzędnikom punktów – Decyzja o oddaleniu – Uzasadnienie (regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 45, art. 90 ust. 2) W ramach systemu awansowania wprowadzonego wewnętrznym uregulowaniem Komisji, w którym postępowanie w sprawie awansu kończy się wydaniem aktu zawierającego dwie odrębne decyzje organu powołującego: decyzję ustanawiającą listę urzędników awansowanych oraz decyzję określającą całkowitą liczbę punktów urzędników, żadna z obu tych decyzji nie musi być wydana z uzasadnieniem. Obowiązek uzasadnienia jest spełniony, gdy organ powołujący uzasadnia swą decyzję w sprawie oddalenia zażalenia złożonego na wspomniane decyzje na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W związku z tym, jako że awans przyznaje się wybranym osobom, organ powołujący nie ma obowiązku ujawnienia kandydatowi pominiętemu przy awansie oceny porównawczej, jakiej dokonał w stosunku do niego i do kandydata, który awans otrzymał. Aby obowiązek uzasadnienia został spełniony, wystarczy zatem, że w odpowiedzi na zażalenie zostanie wskazane, w jaki sposób zastosowano do indywidualnej sytuacji urzędnika wynikające z prawa i z regulaminu pracowniczego warunki dotyczące awansowania. (zob. pkt 89, 91) Odesłanie: Trybunał: sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I‑225, pkt 13 Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑11/91 Schloh przeciwko Radzie, 25 lutego1992 r., Rec. s. II‑203, pkt 73, 85, 86; sprawa T‑6/96 Contargyris przeciwko Radzie, 29 maja 1997 r., RecFP s. I‑A‑119, II‑357, pkt 147, 148; sprawa T‑230/99 McAuley przeciwko Radzie, 14 czerwca 2001 r., RecFP s. I‑A‑127, II‑583, pkt 50–52; sprawa T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, 29 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑267, II‑1221, pkt 59; sprawa T‑311/04 Buendía Sierpa przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 147