F-84/06

PostanowienieTSUE2007-12-19CELEX: 62006FO0084(01)ECLI:EU:F:2007:237

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy do rozpoznania skargi urzędnika dotyczącej odmowy 100% refundacji kosztów leczenia, jeżeli przed Sądem Pierwszej Instancji zawisły już inne skargi tych samych stron, oparte na tej samej podstawie prawnej i dotyczące tego samego uprawnienia?

Ratio decidendi

Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził brak swojej właściwości na rzecz Sądu Pierwszej Instancji. Uzasadnieniem jest art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, który nakłada obowiązek odmowy właściwości, gdy przed innym sądem wspólnotowym (w tym przypadku Sądem Pierwszej Instancji) toczą się już sprawy między tymi samymi stronami, oparte na tej samej podstawie prawnej i dotyczące tego samego przedmiotu sporu. Celem tej zasady jest zapewnienie prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości poprzez powierzenie rozstrzygnięcia całego sporu jednemu sądowi.

Stan faktyczny

L. Marcuccio, dawny urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, wniósł skargę na dorozumianą decyzję organu powołującego, odmawiającą mu 100% refundacji różnych kosztów leczenia, powołując się na art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Skarżący żądał stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz zasądzenia różnicy między całkowitą kwotą spornych kosztów leczenia a kwotą już zwróconą, tj. 89,56 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę.

Rozstrzygnięcie

Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości w sprawie F‑84/06 Marcuccio przeciwko Komisji, aby w sprawie mógł orzec Sąd Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2007 r. Sprawa F‑84/06 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Pokrycie kosztów leczenia – Wyraźna odmowa Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio, dawny urzędnik Komisji, żąda w szczególności stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego w sprawie odmowy uwzględnienia jego wniosków z dni 20 czerwca i 18 lipca 2005 r. o przyznanie 100% refundacji różnych kosztów leczenia na podstawie art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Ponadto skarżący żąda zasądzenia od Komisji zapłaty różnicy między całkowitą kwotą spornych kosztów leczenia a kwotą, której zwrot z tego tytułu już uzyskał, to jest kwoty 89,56 EUR. Wreszcie skarżący żąda, by kwota ta została powiększona o odsetki za zwłokę w wysokości 10% z roczną kapitalizacją liczoną od dnia 21 czerwca 2005 r. Orzeczenie: Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości w sprawie F‑84/06 Marcuccio przeciwko Komisji, aby w sprawie mógł orzec Sąd Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Streszczenie Postępowanie – Podział kompetencji między poszczególnymi sądami wspólnotowymi (statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 8 ust. 3; regulamin pracowniczy urzędników, art. 72) W przypadku wniesienia do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi w sprawie odmowy przyznania urzędnikowi 100% refundacji kosztów leczenia, do czego zdaniem zainteresowanego jest on uprawniony z tytułu choroby psychicznej, na którą cierpi, Sąd ten ma obowiązek, na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odmówić właściwości na rzecz Sądu Pierwszej Instancji, w przypadku gdy przed tym ostatnim zawisły inne skargi, w których udział biorą te same strony, które oparte są na tej samej podstawie prawnej i również dotyczą uprawnienia do otrzymania 100% refundacji kosztów leczenia. Poszczególne skargi odnoszą się do jednego i tego samego sporu, toteż zgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, który gwarantują postanowienia art. 8 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału, jest powierzenie rozstrzygnięcia całego sporu jednemu sądowi. (por. pkt 8–16)