T-1064/23

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 15 stycznia 2025 r.(*) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania – Podstawa unieważnienia – Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej – Artykuł 8 ust. 1 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Okoliczności faktyczne podnoszone lub dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 – Prawo do obrony – Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002 – Zasada dobrej administracji – Artykuł 41 ust. 1 Karty praw podstawowych – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych W sprawie T‑1064/23 ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c., z siedzibą w Sosnowcu (Polska), którą reprezentowali M. Oleksyn i M. Stępkowski, radcy prawni, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali M. Chylińska i J. Ivanauskas, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była ESSAtech, z siedzibą w Přistoupim (Republika Czeska), SĄD (trzecia izba), w składzie podczas narady: I. Nõmm, pełniący obowiązki prezesa, G. Steinfatt i D. Kukovec (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 października 2024 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c., wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 września 2023 r. (sprawa R 1070/2020‑3) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 7 grudnia 2017 r. skarżąca dokonała w EUIPO zgłoszenia wzoru wspólnotowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). 3        Wzór wspólnotowy, o którego rejestrację wniesiono, został przedstawiony następująco: 4        Produkty, w których wzór objęty zgłoszeniem ma być zastosowany, należą do klasy 14.03 w rozumieniu Porozumienia z Locarno ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych z dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do –)”. 5        Wyżej wspomniany wzór został zarejestrowany w dniu 7 grudnia 2017 r. jako wzór wspólnotowy pod numerem 4539302‑0001 i opublikowany w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych nr 44/2018 z dnia 5 marca 2018 r. 6        W dniu 20 maja 2019 r. ESSAtech wystąpiła, na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 6/2002, z wnioskiem o unieważnienie prawa do spornego wzoru. 7        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru powołano się na podstawę unieważnienia określoną w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia. 8        W dniu 6 kwietnia 2020 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru. 9        W dniu 27 maja 2020 r. ESSAtech, działając na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002, wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 10      W decyzji z dnia 5 lipca 2021 r. Trzecia Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie, uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i unieważniła prawo do spornego wzoru. W szczególności Izba Odwoławcza stwierdziła, że wszystkie cechy postaci rozpatrywanego produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej, w związku z czym należy unieważnić prawo do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 8 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. 11      W wyroku z dnia 30 listopada 2022 r., ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania) (T‑611/21, EU:T:2022:739), Sąd stwierdził nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 5 lipca 2021 r., ponieważ w zakresie, w jakim decyzja ta była obarczona brakiem uzasadnienia w odniesieniu do dopuszczenia okoliczności faktycznych podnoszonych lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, ta ostatnia nie spełniła wymogów wynikających z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 i z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) w związku z jej art. 41 ust. 1. 12      W następstwie stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji prezydium izb odwoławczych EUIPO przekazało sprawę do rozpoznania Trzeciej Izbie Odwoławczej. 13      W zaskarżonej decyzji Trzecia Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie, uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i unieważniła prawo do spornego wzoru. 14      W pierwszej kolejności Izba Odwoławcza stwierdziła, że może ona uwzględnić dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed nią, ponieważ zostały spełnione przesłanki określone w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1). W drugiej kolejności Izba Odwoławcza stwierdziła, że wszystkie cechy postaci rozpatrywanego produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej, w związku z czym należy unieważnić prawo do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 8 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.  Żądania stron 15      Skarżąca wnosi w istocie do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru; –        obciążenie EUIPO i ESSAtech kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO. 16      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania w razie wezwania na rozprawę.  Co do prawa 17      Na poparcie skargi skarżąca podnosi w istocie dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 63 ust. 2 i art. 108 tego rozporządzenia oraz z art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, a także naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, a także naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 63 ust. 2 i art. 108 tego rozporządzenia oraz z art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, a także naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1 18      W ramach zarzutu pierwszego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że popełniła ona błędy w ocenie co do dopuszczenia dowodów i argumentów przedstawionych przez ESSAtech po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, co zdaniem skarżącej doprowadziło do błędnego dopuszczenia tych dowodów i argumentów. 19      EUIPO nie zgadza się z argumentami skarżącej. 20      W niniejszej sprawie należy wskazać, że w ramach odwołania wniesionego do Izby Odwoławczej od decyzji Wydziału Unieważnień ESSAtech złożyła, po pierwsze, pismo przedstawiające podstawy odwołania wraz z załącznikami 1–4. Owe załączniki zawierały następujące dowody: –        zdjęcia układów scalonych o okrągłym kształcie i hiperłącza do źródeł tych zdjęć (załącznik 1); –        hiperłącze do filmu dostępnego w witrynie internetowej YouTube oraz zdjęcia pokazujące zastosowanie produktu (załącznik 2); –        zdjęcia wcześniejszych wzorów i hiperłącza do źródeł tych zdjęć (załącznik 3); –        opis produktu (załącznik 4). 21      Po drugie, ESSAtech złożyła również replikę wraz z załącznikami 1–3, które zawierały następujące dowody: –        wydruki z bazy danych „Espacenet” Europejskiego Urzędu Patentowego oraz z bazy danych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej zawierające informacje na temat polskiego wzoru użytkowego oznaczonego numerami PL 127799U1 i W.127799, opublikowanego w dniu 17 czerwca 2019 r. w imieniu skarżącej (zwanego dalej „wzorem użytkowym”) (załącznik 1); –        pełny tekst opisu ochrony wzoru użytkowego wraz z jego tłumaczeniem (załącznik 2); –        wydruk z bazy danych „eSearch plus” EUIPO zawierający informacje na temat zgłoszenia unijnego znaku towarowego Keyless protector, o numerze 17883786 (załącznik 3). 22      Załączniki, o których mowa w pkt 20 i 21 powyżej, zawierają wskazanie okoliczności faktycznych podnoszonych lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. W przedłożonych przed Izbą Odwoławczą uzasadnieniu odwołania oraz replice ESSAtech przedstawiła również w tym względzie dodatkową argumentację, która nie została zawarta we wniosku o unieważnienie prawa do znaku. 23      W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta dopuściła argumenty i dowody na ich poparcie przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed nią, podczas gdy ESSAtech w żaden sposób nie uzasadniła, dlaczego nie mogła przedstawić ich wcześniej ani dlaczego powinny one zostać wzięte pod uwagę. W zakresie, w jakim Izba Odwoławcza sama przedstawiła powody uzasadniające dopuszczenie tych argumentów i dowodów, przekroczyła ona zdaniem skarżącej zakres uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych jej w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 i odwróciła rozkład ciężaru dowodu dotyczący przesłanek wspomnianego dopuszczenia określonych w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625. 24      Na wstępie należy zauważyć, że nawet jeśli ESSAtech nie wskazała wyraźnie powodów, dla których przedstawiła argumenty i dowody po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, to z jej pisma przedstawiającego podstawy odwołania do Izby Odwoławczej wynika, że zmierzała ona w ten sposób do zakwestionowania ustaleń Wydziału Unieważnień, zgodnie z którymi przedstawione przed Wydziałem Unieważnień dowody nie były wystarczające do wykazania nieważności spornego wzoru. W tych okolicznościach nie można uznać, że ESSAtech, jak twierdzi skarżąca, „nie uzasadnił[a] […] w żaden sposób” przedstawienia wspomnianych argumentów i dowodów. 25      Następnie, po pierwsze, co się tyczy badania przeprowadzonego przez Izbę Odwoławczą w zakresie dopuszczenia rozpatrywanych dowodów, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 „[EUIPO] może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie”. 26      Z brzmienia art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że zasadniczo i z zastrzeżeniem odmiennych przepisów możliwe jest przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony po upływie terminów, którym podlega ich przedstawienie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 6/2002, i że w żaden sposób nie zabrania się EUIPO uwzględnienia przywołanych lub przedstawionych w ten sposób z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów [wyrok z dnia 5 lipca 2017 r., Gamet/EUIPO – „Metal-Bud II” Robert Gubała (Klamka), T‑306/16, niepublikowany, EU:T:2017:466, pkt 15; zob. także analogicznie wyrok z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 42]. 27      Uściślając, iż EUIPO „może” w takim przypadku nie wziąć pod uwagę takich okoliczności faktycznych i dowodów, wspomniany przepis powierza w istocie EUIPO szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie podjęcia decyzji – przy założeniu, że zostanie ona w tym względzie uzasadniona – co do tego, czy należy wziąć takie okoliczności faktyczne i dowody pod uwagę (zob. wyrok z dnia 5 lipca 2017 r., Klamka, T‑306/16, niepublikowany, EU:T:2017:466, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo). 28      Należy podkreślić, że ewentualne uwzględnienie dowodów uzupełniających nie stanowi w żaden sposób „korzyści” przyznanej tej czy innej stronie postępowania, lecz powinno stanowić rezultat skorzystania w sposób obiektywny i uzasadniony z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących EUIPO na mocy art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 [zob. analogicznie wyrok z dnia 1 lutego 2023 r., Brobet/EUIPO – Efbet Partners (efbet), T‑772/21, niepublikowany, EU:T:2023:36, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo]. 29      Możliwość wzięcia pod uwagę przez izbę odwoławczą stanu faktycznego lub dowodów przedstawionych przed nią po raz pierwszy, zgodnie z art. 63 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, jest objęta ramami art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania, T‑611/21, EU:T:2022:739, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). 30      W tym względzie należy przypomnieć, że rozporządzenie delegowane 2018/625 ma zastosowanie w dziedzinie wzorów wspólnotowych, ponieważ zgodnie z art. 108 rozporządzenia nr 6/2002 przepisy wspomnianego rozporządzenia delegowanego dotyczące postępowania przed izbami odwoławczymi mają również zastosowanie do odwołań od decyzji, o których mowa w art. 55 tego rozporządzenia. Ten ostatni artykuł odnosi się w szczególności do decyzji wydziałów unieważnień, tak jak w niniejszej sprawie (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania, T‑611/21, EU:T:2022:739, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). 31      Zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 „izba odwoławcza może przyjąć stan faktyczny lub dowody przedstawione jej po raz pierwszy tylko wtedy, gdy stan faktyczny lub dowody spełniają następujące wymagania: a)      prima facie mogą one mieć znaczenie [dla] wyniku sprawy; oraz b)      nie zostały one przedstawione w odpowiednim czasie z istotnych przyczyn, w szczególności jeżeli stanowią one jedynie uzupełnienie istotnych faktów i dowodów, które zostały już przedłożone w odpowiednim czasie, lub zostały one złożone w celu zakwestionowania ustaleń poczynionych lub zbadanych w pierwszej instancji z własnej inicjatywy w decyzji, od której służy odwołanie”. 32      W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza przedstawiła w pkt 26 zaskarżonej decyzji powody, dla których uznała, że należało wziąć pod uwagę uzupełniające dowody przedstawione przez ESSAtech na etapie odwołania w celu wydania wymaganej od niej decyzji. Izba Odwoławcza stwierdziła w szczególności, że dowody te spełniają wymogi przewidziane w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625. 33      Należy zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła w skardze żadnego argumentu w celu zakwestionowania treści wspomnianego uzasadnienia Izby Odwoławczej ani jej stwierdzenia, zgodnie z którym przesłanki określone w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 zostały spełnione. Mimo że zarzut pierwszy dotyczy naruszenia szeregu przepisów rozporządzenia nr 6/2002, rozporządzenia delegowanego 2018/625 i Karty, w tym art. 27 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia delegowanego, skarżąca ograniczyła się do wskazania w skardze, że Izba Odwoławcza nie powinna była dopuścić dowodów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nią, ponieważ ESSAtech nie uzasadniła powodów, dla których należało dopuścić te dowody i argumenty. Jednakże żaden argument w skardze nie zmierzał do wykazania, że dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena spełnienia przesłanek określonych w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 była sama w sobie błędna. 34      Natomiast na rozprawie skarżąca podniosła po raz pierwszy argumenty mające na celu podważenie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą wspomniane przesłanki zostały spełnione. Zgodnie zaś z art. 84 regulaminu postępowania przed Sądem nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero po jego wszczęciu, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W związku z tym, zgodnie z uwagami przedstawionymi przez EUIPO na rozprawie, rozpatrywane argumenty skarżącej należy odrzucić jako niedopuszczalne. 35      W każdym razie należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, by ESSAtech nadużyła wyznaczonych terminów poprzez umyślne zastosowanie taktyk opóźniających lub poprzez rażące niedbalstwo. Jak bowiem stwierdziła w istocie Izba Odwoławcza, ESSAtech ograniczyła się do przedstawienia dokumentów uzupełniających, po tym jak przedstawione przez nią pierwotnie dowody zostały uznane przez Wydział Unieważnień za niewystarczające, co w orzecznictwie zostało uznane za czynnik przemawiający za uwzględnieniem dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 10 października 2017 r., Cofra/EUIPO – Armand Thiery (1841), T‑233/15, niepublikowany, EU:T:2017:714, pkt 33, 34]. 36      Należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza skorzystała zatem w sposób obiektywny i umotywowany, oraz przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, z szerokich uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych jej w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 26 i 27 powyżej. Zważywszy na powyższe, nie ma żadnego powodu, aby uznać, że czyniąc to, Izba Odwoławcza przekroczyła granice przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych lub uprzywilejowała jedną stronę ze szkodą dla drugiej strony. 37      Po drugie, co się tyczy rozkładu ciężaru dowodu, jest prawdą, jak podkreśliła skarżąca, że z orzecznictwa wynika, iż to na stronie przedstawiającej dowody spoczywa obowiązek uzasadnienia przyczyn, dla których zostały one zgłoszone na tym etapie postępowania, jak również wykazania niemożności dokonania takiego przedstawienia w toku postępowania przed Wydziałem Unieważnień [zob. wyrok z dnia 6 października 2021 r., Kondyterska korporatsiia „Roshen”/EUIPO – Krasnyj Octyabr (Przedstawienie homara), T‑254/20, niepublikowany, EU:T:2021:650, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo]. 38      Jest również prawdą, że niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w pkt 37 powyżej, zostało uznane w orzecznictwie za ważny powód pozwalający izbie odwoławczej na odmowę dopuszczenia wspomnianych dowodów (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2021 r., Przedstawienie homara, T‑254/16, niepublikowany, EU:T:2021:650, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo). 39      Jednakże nie może to oznaczać, że w przypadku niedopełnienia przez zainteresowaną stronę wspomnianego obowiązku izba odwoławcza nie może zdecydować o dopuszczeniu okoliczności faktycznych powołanych lub dowodów przedstawionych przed nią po raz pierwszy, jeżeli stwierdzi, że spełnione są przesłanki określone w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625. W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 26 i 27 powyżej izba odwoławcza nie miałaby bowiem możliwości skorzystania z przysługujących jej szerokich uprawnień dyskrecjonalnych w celu podjęcia decyzji, czy należy uwzględnić dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed nią. 40      Ponadto należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 izba odwoławcza rozpatruje z urzędu kwestie prawne niepodniesione przez strony, gdy dotyczą one istotnych wymogów proceduralnych lub zachodzi konieczność ich rozwiązania w celu zapewnienia prawidłowego stosowania rozporządzenia nr 6/2002, przy uwzględnieniu stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony (wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania, T‑611/21, EU:T:2022:739, pkt 58). 41      Kwestia, czy stan faktyczny lub dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą mogą zostać dopuszczone na podstawie art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, jest kwestią, która dotyczy prawidłowego stosowania rozporządzenia nr 6/2002, przy uwzględnieniu faktów, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony w rozumieniu art. 27 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Wspomniana izba odwoławcza powinna zatem zbadać z urzędu tę kwestię i uzasadnić swoją odpowiedź (wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania, T‑611/21, EU:T:2022:739, pkt 59). Należy stwierdzić, że tak w istocie uczyniła Izba Odwoławcza, wydając uzasadnioną decyzję w przedmiocie dopuszczenia okoliczności faktycznych powołanych i dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nią. 42      Ponadto należy stwierdzić, że ani z przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, ani z orzecznictwa istniejącego w tej dziedzinie nie wynika, by uzasadnienie przez zainteresowaną stronę przedstawienia okoliczności faktycznych lub dowodów po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą było niezbędne do tego, by Izba Odwoławcza mogła je uwzględnić, korzystając z uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych jej w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. 43      A zatem skarżąca nie może skutecznie podnosić, że Izba Odwoławcza odwróciła rozkład ciężaru dowodu wynikający z orzecznictwa przytoczonego w pkt 37 powyżej. 44      W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że została ona pozbawiona możliwości ustosunkowania się do kwestii dopuszczenia dowodów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, co ograniczyło jej prawo do bycia wysłuchanym, przewidziane w art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002. 45      Artykuł 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 stanowi, że decyzje EUIPO opierają się wyłącznie na podstawach lub materiale dowodowym, co do których strony miały możliwość przedstawiania swoich uwag. Przepis ten wyraża, w prawie wspólnotowych znaków towarowych, ogólną zasadę ochrony prawa do obrony [wyrok z dnia 29 kwietnia 2020 r., Bergslagernas Järnvaru/EUIPO – Scheppach Fabrikation von Holzbearbeitungsmaschinen (Narzędzie do rąbania drewna), T‑73/19, niepublikowany, EU:T:2020:157, pkt 15]. 46      Prawo do bycia wysłuchanym, zapisane w art. 62 rozporządzenia nr 6/2002, rozciąga się na wszystkie okoliczności faktyczne lub prawne, które stanowią podstawę decyzji, lecz nie na ostateczne stanowisko, jakie organ administracji zamierza zająć. Nie wymaga ono również, aby przed zajęciem ostatecznego stanowiska w przedmiocie oceny dowodów przedstawionych przez jedną ze stron izba odwoławcza EUIPO była zobowiązana zaoferować tej stronie nową możliwość wypowiedzenia się w przedmiocie wspomnianych okoliczności [zob. wyrok z dnia 8 czerwca 2022 r., Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT), od T‑26/21 do T‑28/21, niepublikowany, EU:T:2022:350, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo]. 47      Ponadto z orzecznictwa wynika, że prawo do obrony jest naruszone z powodu uchybień proceduralnych jedynie wówczas, gdy uchybienia te miały konkretny wpływ na możliwość obrony zainteresowanych przedsiębiorstw. Wobec powyższego nieposzanowanie obowiązujących przepisów, których celem jest ochrona prawa do obrony, może prowadzić do uchybień w postępowaniu administracyjnym tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że to postępowanie miałoby inny wynik, gdyby te przepisy nie zostały naruszone [zob. wyrok z dnia 12 maja 2009 r., Jurado Hermanos/OHIM (JURADO), T‑410/07, EU:T:2009:153, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo]. 48      Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie powołuje się na żadne okoliczności faktyczne ani nie przedstawia żadnych argumentów mogących wykazać, że gdyby Izba Odwoławcza skonsultowała się z nią w kwestii dopuszczenia przywołanych okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do odmiennego rezultatu. Nie dostarcza ona żadnej informacji na temat możliwości obrony, której została pozbawiona, ani na temat okoliczności, które by przedstawiła lub podniosła, gdyby miała możliwość ustosunkowania się do pytań, jakie jej zdaniem powinny były zostać jej zadane [zob. podobnie wyrok z dnia 21 kwietnia 2021 r., Hasbro/EUIPO – Kreativni Dogadaji (MONOPOLY), T‑663/19, EU:T:2021:211, pkt 124]. Przeciwnie, należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła w skardze żadnego argumentu mającego na celu podważenie ustaleń Izby Odwoławczej, zgodnie z którymi przesłanki przewidziane w art. 27 ust. 4 rozporządzenia 2018/625 zostały spełnione (zob. w tym względzie pkt 33, 34 powyżej). 49      Ponadto w każdym razie jest bezsporne, że w niniejszym przypadku pismo przedstawiające podstawy odwołania i replika, jak również dowody zawarte w załącznikach do nich zostały należycie doręczone skarżącej, w związku z czym miała ona możliwość zareagowania na nie i przedstawienia swoich uwag. Okoliczność, że skarżąca sama nie podniosła kwestii dopuszczalności przywołanych okoliczności faktycznych lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, nie nakłada na Izbę Odwoławczą, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 46 powyżej, obowiązku zapewnienia skarżącej nowej możliwości ustosunkowania się do wspomnianych okoliczności faktycznych lub dowodów. 50      W tych okolicznościach należy oddalić argumenty skarżącej, w których zarzuca ona Izbie Odwoławczej naruszenie jej prawa do bycia wysłuchanym, przewidzianego w art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002. 51      W trzeciej kolejności skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 i art. 22 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia Izba Odwoławcza nie mogła uwzględnić argumentów i dowodów, które zostały jej przedstawione dopiero wraz z repliką. 52      Przede wszystkim jest prawdą, jak podkreśliła skarżąca, że z art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 wynika, że „[w] postępowaniu inter partes rozpatrywanie odwołania […] ogranicza się do podstaw powołanych w uzasadnieniu”. 53      Jednakże, jak twierdzi EUIPO, nie można z tego wywieść, że Izba Odwoławcza nie jest uprawniona do uwzględnienia okoliczności faktycznych, argumentów lub dowodów, które nie zostały podniesione lub przedstawione w tym samym czasie co pismo przedstawiające podstawy odwołania. Jak bowiem podkreśliło EUIPO, wyżej wymieniony przepis przewiduje, że w postępowaniu odwoławczym nie można później podnieść żadnego nowego zarzutu, lecz nie dotyczy on dopuszczenia wspomnianych dowodów przed Izbą Odwoławczą. 54      Wreszcie w celu uzasadnienia swojego stanowiska skarżąca powołuje się na art. 22 ust. 1 lit. c) rozporządzenia delegowanego 2018/625, z którego wynika, że pismo przedstawiające podstawy odwołania zawiera jasne i jednoznaczne wskazanie stanu faktycznego, dowodów i argumentów na poparcie powołanego uzasadnienia [wyrok z dnia 8 marca 2023 r., Sympatex Technologies/EUIPO – Liwe Española (Sympathy Inside), T‑372/21, niepublikowany, EU:T:2023:111, pkt 48]. 55      Należy zaś stwierdzić, że przepis ten ma na celu określenie treści pisma przedstawiającego podstawy odwołania do izby odwoławczej. Natomiast nie można go interpretować w ten sposób, że „wskazanie […] stanu faktycznego, dowodów i argumentów na poparcie powołanego uzasadnienia” może być zawarte wyłącznie we wspomnianym piśmie. Przeciwnie, zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2018/625 „izba odwoławcza może […] zezwolić wnoszącemu odwołanie na uzupełnienie uzasadnienia repliką w terminie wskazanym przez izbę odwoławczą”. 56      Wreszcie, podobnie jak czyni to EUIPO, należy przypomnieć, że z funkcjonalnej ciągłości między poszczególnymi instancjami EUIPO wynika, iż w ramach ponownego badania decyzji wydanych przez wydziały EUIPO orzekające w pierwszej instancji izby odwoławcze są zobowiązane oprzeć swoją decyzję na wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych, na które strony powołały się albo w postępowaniu przed jednostką orzekającą w pierwszej instancji, albo w postępowaniu odwoławczym [wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Fruit of the Loom/EUIPO – Takko (FRUIT), T‑431/15, niepublikowany, EU:T:2016:395, pkt 82]. 57      Jak przypomniano w pkt 29 powyżej, dopuszczenie okoliczności faktycznych podnoszonych lub dowodów przedstawionych w toku tego ostatniego postępowania, a mianowicie po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, jest uregulowane w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625. Tymczasem nic w tym przepisie lub w innym przepisie tego rozporządzenia lub rozporządzenia nr 6/2002 nie wskazuje na to, że okoliczności faktyczne lub dowody nie mogą już być dopuszczone, jeżeli zostały przedstawione po wniesieniu odwołania. A zatem jeżeli te dowody spełniają przesłanki przewidziane w art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, to mogą one zostać zaakceptowane przez izbę odwoławczą. 58      W konsekwencji należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie mogła dopuścić dowodów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy na etapie repliki przed Izbą Odwoławczą z tego tylko powodu, że na tym etapie ich przedstawienie nie było już możliwe. 59      W czwartej kolejności skarżąca podnosi, że poprzez wyżej wymienione nieprawidłowości Izba Odwoławcza naruszyła również art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1, ponieważ ograniczyła prawo skarżącej do bezstronnego i rzetelnego rozpatrzenia jej sprawy, naruszając tym samym zasadę dobrej administracji i zasadę równości broni. 60      W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 41 ust. 1 Karty prawo do dobrej administracji obejmuje w szczególności prawo każdej osoby do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii Europejskiej. Prawo to odzwierciedla ogólną zasadę prawa Unii (wyrok z dnia 8 maja 2014 r., N., C‑604/12, EU:C:2014:302, pkt 49). 61      Artykuł 41 ust. 2 lit. c) Karty, dotyczący prawa do dobrej administracji, przewiduje, że prawo to obejmuje spoczywający na administracji obowiązek uzasadniania swoich decyzji. 62      Należy zaś zauważyć, że skarżąca nie przedstawia w tym względzie żadnego argumentu odrębnego od tych, które zostały już oddalone powyżej, mogącego wykazać, że Izba Odwoławcza naruszyła wyżej wspomniane przepisy i zasady. 63      Po pierwsze, nawet jeśli skarżąca powołuje się na naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty, w którym przewidziano obowiązek uzasadnienia przez administrację swoich decyzji, to należy zauważyć, że nie przedstawia ona żadnego konkretnego argumentu dotyczącego braku uzasadnienia ze strony Izby Odwoławczej w odniesieniu do dopuszczenia stanu faktycznego lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. 64      Po drugie, co się tyczy naruszenia zasady dobrej administracji, a w szczególności prawa skarżącej do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, należy przypomnieć, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, w pkt 36 powyżej stwierdzono, iż Izba Odwoławcza skorzystała w sposób obiektywny i uzasadniony z uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych jej w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, i czyniąc to, w żaden sposób nie odwróciła rozkładu ciężaru dowodu ani nie uprzywilejowała jednej strony ze szkodą dla drugiej strony, ani nie naruszyła prawa skarżącej do bycia wysłuchanym. W niniejszym przypadku żadna okoliczność nie pozwala uznać, że sprawa skarżącej nie została rozpatrzona przez Izbę Odwoławczą w sposób bezstronny, sprawiedliwy i w rozsądnym terminie, jak wymaga tego zasada dobrej administracji przewidziana w art. 41 ust. 1 Karty. 65      Podobnie, co się tyczy twierdzeń skarżącej dotyczących naruszenia zasady równości broni między stronami, należy podkreślić, że z orzecznictwa wynika, iż w zakresie, w jakim jest bezsporne, że strona dysponowała wszelkimi szansami i terminami koniecznymi do przedstawienia swoich opinii oraz zbadania, dokonania oceny i zakwestionowania dowodów przedstawionych przez drugą stronę, w sytuacji gdyby izba odwoławcza wykonała uprawnienia dyskrecjonalne w sposób zgodny z wymogami dobrej administracji, umożliwiając – w świetle szczególnych okoliczności danego wypadku – uwzględnienie dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nią, nie można byłoby jej zarzucić żadnego naruszenia zasady równości broni [zob. podobnie wyrok z dnia 1 lutego 2018 r., Philip Morris Brands/EUIPO – Explosal (Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel), T‑105/16, EU:T:2018:51, pkt 72]. Ponieważ w niniejszej sprawie dwa wyżej wymienione warunki zostały spełnione (zob. w tym względzie pkt 64 powyżej), skarżąca nie może zarzucać Izbie Odwoławczej naruszenia zasady równości broni. 66      Należy stwierdzić, że z całości zbadanych dowodów wynika, iż Izba Odwoławcza nie uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 6/2002 i rozporządzenia delegowanego 2018/625 oraz Karty, do których odnosi się skarżąca w ramach zarzutu pierwszego. 67      W świetle wszystkich powyższych rozważań należy oddalić zarzut pierwszy jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, a także naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1 68      W ramach zarzutu drugiego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że uznała ona, iż wszystkie cechy spornego wzoru wynikają z funkcji technicznej danego produktu, i w konsekwencji, że błędnie unieważniła ona prawo do tego wzoru na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. 69      EUIPO nie zgadza się z argumentami skarżącej. 70      Na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 prawo do wzoru wspólnotowego może zostać unieważnione, jeżeli wzór nie spełnia wymogów określonych w art. 4–9 wspomnianego rozporządzenia. 71      Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 stanowi, że wzór wspólnotowy nie obejmuje cech postaci produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej. 72      W motywie 10 rozporządzenia nr 6/2002 uściślono, co następuje: „Nie należy wstrzymywać innowacji technologicznych poprzez przyznawanie ochrony wzoru cechom wynikającym wyłącznie z ich funkcji technicznej. Rozumie się samo przez się, że powyższe stwierdzenie nie oznacza, iż wzór musi posiadać jakość estetyczną. Podobnie nie należy utrudniać wzajemnej wymienności produktów różnych marek poprzez rozszerzenie ochrony na wzór mechanicznych połączeń. W konsekwencji cechy wzoru wyłączone z ochrony z wymienionych względów nie powinny być uwzględniane do celów stwierdzenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania dotyczące ochrony”. 73      Z brzmienia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, motywu 10 wspomnianego rozporządzenia i wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C‑395/16, EU:C:2018:172, pkt 26, 31), wynika, że ocena wzoru wspólnotowego w świetle wyżej wymienionego przepisu obejmuje następujące etapy: w pierwszej kolejności należy określić funkcję techniczną danego produktu, w drugiej kolejności zbadać cechy postaci wspomnianego produktu w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, a w trzeciej kolejności zbadać, w świetle wszystkich istotnych obiektywnych okoliczności, czy cechy te wynikają wyłącznie z funkcji technicznej danego produktu, czyli, innymi słowy, czy konieczność spełnienia tej funkcji technicznej jest jedynym czynnikiem decydującym o wyborze przez twórcę tych cech, a względy o innym charakterze, w szczególności względy związane z wizualnym aspektem wspomnianego produktu, nie odgrywały żadnej roli przy wyborze tych cech. 74      To w świetle tych przepisów i tego orzecznictwa należy zbadać argumenty skarżącej podniesione w ramach zarzutu drugiego. 75      Przede wszystkim, co się tyczy funkcji technicznej rozpatrywanego produktu, Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 32 zaskarżonej decyzji, że chodzi o „urządzenie przeznaczone do umieszczenia na baterii pilota zdalnego sterowania do urządzeń elektrycznych zasilanych bateriami, takiego jak klucz samochodowy”. Zdaniem Izby Odwoławczej jego zadaniem jest „kontrola ilości energii zużywanej przez baterię i ustawienie urządzenia w trybie czuwania, tak aby niemożliwe było uzyskanie kodu aktywacyjnego bez upoważnienia, co pozwala chronić samochód przed kradzieżami (atakami przez przekaźnik)”. Skarżąca nie kwestionuje tej oceny. 76      Następnie, co się tyczy cech postaci wspomnianego produktu, Izba Odwoławcza wskazała w pkt 34 zaskarżonej decyzji, że „strony są zgodne co do tego”, że sporny wzór wykazuje następujące cechy postaci: –        dwie okrągłe płytki w kolorach złotym i brązowym; –        taśma łącząca dwie okrągłe płytki; –        płytka drukowana umieszczona po jednej stronie jednej z płytek, zawierająca komponenty elektroniczne. 77      Wreszcie w pkt 44 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że wszystkie cechy spornego wzoru wynikają wyłącznie z funkcji technicznej i są niezbędne do rozwiązania technicznego rozpatrywanego produktu, w szczególności w celu umożliwienia odcięcia zasilania elektrycznego, gdy produkt nie jest używany. 78      W szczególności Izba Odwoławcza wyjaśniła w pkt 36–38 zaskarżonej decyzji, że dwie okrągłe płytki tworzą klips lub kieszeń dla baterii, łącząc jej bieguny, i służą zatem jako pomost między pilotem zdalnego sterowania a baterią, co pozwala na jego odłączenie elektryczne, w sytuacji gdy działalność użytkownika wskazuje na to, iż urządzenie nie jest używane. Taśma działa, jak stwierdziła Izba Odwoławcza, jako mostek łączący dwie okrągłe płytki i bieguny baterii, tak aby wykorzystać energię elektryczną do funkcjonowania komponentów elektronicznych i ustanowić wzajemne połączenia sygnałów między komponentami. Płytka drukowana składa się z kilku komponentów elektrycznych (mikroczipów), które są przeznaczone do pełnienia różnych funkcji, aby przyczynić się do realizowania funkcji technicznej przez rozpatrywany produkt. 79      W pierwszej kolejności, w celu podważenia wniosku, o którym mowa w pkt 77 powyżej, skarżąca podnosi argument przekrojowy, który opiera się na istnieniu różnych alternatywnych wzorów, umożliwiających jej zdaniem realizację tego samego rozwiązania technicznego. Skarżąca utrzymuje, że możliwe jest zastosowanie alternatywnych kształtów, wielkości, barw, położenia i sposobu połączenia obu płytek, tak aby funkcja techniczna rozpatrywanego produktu także była realizowana. 80      W tym względzie należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C‑395/16, EU:C:2018:172, pkt 31), Trybunał stwierdził w szczególności, że art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wyłącza ochronę na mocy prawa wzorów wspólnotowych w odniesieniu do cech postaci produktu, gdy względy innego rodzaju niż konieczność spełniania przez wspomniany produkt jego funkcji technicznej, w szczególności względy związane z aspektem wizualnym, nie odgrywały żadnej roli w ramach wyboru wspomnianych cech, i to nawet jeśli istnieją inne wzory umożliwiające spełnienie tej samej funkcji. 81      Trybunał uściślił, że aby ocenić, czy cechy postaci produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej, należy ustalić, czy ta funkcja jest jedynym czynnikiem określającym te cechy, a istnienie alternatywnych wzorów nie jest rozstrzygające w tym względzie (wyrok z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM, C‑395/16, EU:C:2018:172, pkt 32). 82      Zdaniem Trybunału ocenę kwestii, czy cechy postaci danego produktu są objęte art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, należy przeprowadzić w świetle wszystkich istotnych obiektywnych okoliczności każdego przypadku. Oceny tej należy w szczególności dokonywać w świetle danego wzoru, obiektywnych okoliczności związanych z wyborem cech postaci danego produktu, danych dotyczących jego używania lub ponadto istnienia alternatywnych wzorów umożliwiających zrealizowanie tej samej funkcji technicznej, pod warunkiem że te okoliczności, dane lub to istnienie wykazano za pomocą wiarygodnych dowodów (wyrok z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM, C‑395/16, EU:C:2018:172, pkt 36, 37). 83      I tak, biorąc pod uwagę przytoczone powyżej orzecznictwo, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że sam fakt istnienia alternatywnego wzoru nie oznacza, iż postać produktu wynikała z innych względów niż względy techniczne. 84      Jednocześnie Izbie Odwoławczej nie można zarzucać, że nie wzięła ona pod uwagę wszystkich istotnych obiektywnych okoliczności danego przypadku, w tym istnienia alternatywnych wzorów, jak wymaga tego orzecznictwo przytoczone w pkt 82 powyżej. 85      Izba Odwoławcza wykorzystała bowiem wzór użytkowy i jego opis jako ważne źródło informacji w celu dokonania oceny spornego wzoru w świetle art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Stwierdziła ona, że wzór użytkowy dotyczy tego samego produktu co produkt odpowiadający spornemu wzorowi, i odniosła się do tego wzoru użytkowego w celu wyjaśnienia funkcji technicznej cech postaci tego produktu, o których mowa w pkt 76 powyżej. 86      Tymczasem zgodnie z orzecznictwem istnienie wzoru użytkowego jest niemal niepodważalnym dowodem na to, że ujawnione lub zastrzeżone w jego ramach cechy są funkcjonalne [zob. podobnie wyrok z dnia 27 czerwca 2017 r., Flamagas/EUIPO – MatMind (CLIPPER), T‑580/15, niepublikowany, EU:T:2017:433, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo]. 87      W szczególności Izba Odwoławcza stwierdziła, opierając się zwłaszcza na wzorze użytkowym, że kształt i wielkość dwóch okrągłych płytek i łączącej je taśmy oraz umiejscowienie płytki drukowanej zależą głównie od rodzaju i kształtu baterii. Podobnie, co się tyczy koloru złotego i brązowego dwóch okrągłych płytek, Izba Odwoławcza stwierdziła, odnosząc się do wyjaśnień ESSAtech oraz do modelu użytkowego, że kolor brązowy jest kolorem zastosowanego materiału ognioodpornego (materiał FR4), podczas gdy kolor złoty wynika z pozłocenia, które chroni wspomniane płytki miedziane przed utlenianiem i zapewnia przewodnictwo. 88      Izba Odwoławcza wzięła również pod uwagę, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 82 powyżej, że istnieją alternatywne wzory w odniesieniu do wielkości, kształtu i umiejscowienia wskazanych cech. Jednakże zdaniem Izby Odwoławczej wzory te mogą również wynikać wyłącznie z funkcji technicznej, co jej zdaniem miało miejsce w niniejszej sprawie, zgodnie z przedstawionymi przed nią dowodami. 89      Należy stwierdzić, że argumenty skarżącej dotyczące istnienia alternatywnych wzorów ograniczają się do samego faktu, że można użyć alternatywnych kształtów, wielkości, barw, położenia i sposobu połączenia obu płytek, bez przedstawienia jednak bardziej szczegółowych i popartych dowodami wyjaśnień, które pozwoliłyby na zaprzeczenie wnioskom Izby Odwoławczej wskazanym w pkt 87 powyżej, zgodnie z którymi wybór wspomnianych elementów jest determinowany pożądanym rozwiązaniem technicznym. W konsekwencji argumenty te należy oddalić. 90      W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieuwzględnienie niektórych cech estetycznych spornego wzoru. 91      Po pierwsze, zdaniem skarżącej sposób umieszczenia obwodu elektronicznego na jednej z płytek i jego kształt były podyktowane względami estetycznymi, ponieważ specyficzne umiejscowienie pozwala na to, by płytka drukowana pozostawała niewidoczna, gdy rozpatrywany produkt jest umieszczony w opakowaniu. Czyni go to według skarżącej bardziej atrakcyjnym pod względem wizualnym. Po drugie, skarżąca podnosi, że barwy użyte dla obu płytek zostały wybrane w celu poprawy wizualnej postaci produktów. Powołuje się ona również na dobór żółto-brązowego koloru materiału FR-4 do złotego koloru metalowego obszaru w centralnej części płytki, który został wybrany w celu utrzymania jednolitości i spójności użytego koloru. 92      W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że Izba Odwoławcza zakwalifikowała jako cechy postaci rozpatrywanego produktu między innymi „dwie okrągłe płytki w kolorze złotym i brązowym” oraz „płytkę drukowaną umieszczoną po jednej stronie jednej z płytek, zawierającą komponenty elektroniczne”. A zatem zarówno umiejscowienie płytki drukowanej, jak i układ kolorów złotego i brązowego dwóch okrągłych płytek zostały wzięte pod uwagę przez Izbę Odwoławczą jako cechy spornego wzoru. Skarżąca nie przedstawia zatem nowych cech, lecz podkreśla szczególne przedstawienie cech, które Izba Odwoławcza zidentyfikowała i przeanalizowała. 93      Izba Odwoławcza stwierdziła zaś w pkt 39 zaskarżonej decyzji, że wszystkie cechy spornego wzoru, w tym ich rozmieszczenie, wynikają wyłącznie z funkcji technicznej i przyczyniają się do uzyskania efektu technicznego rozpatrywanego produktu. 94      W tym względzie, po pierwsze, jak wskazało EUIPO, skarżąca nie wykazała swojego twierdzenia, że specyficzne umiejscowienie płytki drukowanej w spornym wzorze jest podyktowane względami estetycznymi. 95      Zgodnie bowiem z dowodami zawartymi w aktach sprawy EUIPO płytka drukowana nie zawsze jest niewidoczna, gdy rozpatrywany produkt jest przedstawiany odbiorcom, w tym gdy znajduje się ona w jego opakowaniu. Nie można zatem uznać, że sposób umieszczenia obwodu elektronicznego był podyktowany względami estetycznymi, których celem jest w szczególności uczynienie go niewidocznym przy prezentacji odnośnego produktu w opakowaniu. 96      Po drugie, co się tyczy kolorów i ich kombinacji, oczywiście nie można wykluczyć, że wspomniane kolory lub ich kombinacja mogą stworzyć, jak twierdzi skarżąca, atrakcyjną postać spornego wzoru dla konsumentów. Jednakże nie może to samo w sobie podważyć faktu, że wybór tych kolorów wynikał jednak wyłącznie ze względów technicznych, a mianowicie z konieczności wykorzystania pewnych materiałów, które mogły przyczynić się do uzyskania pożądanego efektu technicznego. 97      Podobnie okoliczność, że pełnienie tej samej funkcji technicznej jest możliwe przez kilka alternatywnych rozwiązań, w tym mniej atrakcyjnych pod względem postaci, nie wyklucza również tego, że wszystkie cechy postaci tych alternatywnych wzorów mogą również wynikać ze wspomnianej funkcji, co Izba Odwoławcza stwierdziła w niniejszej sprawie (zob. w tym względzie pkt 88 powyżej). 98      Ponadto skarżąca podnosi, że rozpatrywany produkt jest jedynie akcesorium i nie stanowi integralnej części pilota zdalnego sterowania kluczy samochodowych, w związku z czym posiada on swój własny rynek, i z tego względu nie można wykluczyć, że wybór kolorów był podyktowany chęcią uczynienia produktu bardziej atrakcyjnym. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że – jak podkreśliła Izba Odwoławcza – fakt, iż rozpatrywany produkt jest oferowany na rynku jako samodzielny produkt, nie oznacza sam w sobie, że przy opracowywaniu spornego wzoru zostały wzięte pod uwagę względy estetyczne. 99      W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż cechy wskazane w pkt 91 powyżej, związane w szczególności z umiejscowieniem płytki drukowanej oraz z wyborem kolorów płytek, były podyktowane względami estetycznymi. 100    W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że nie określiła ona zakresu swobody twórcy w kontekście rynku rozpatrywanego produktu. 101    W tym względzie skarżąca odnosi się w szczególności do pkt 70 wyroku z dnia 18 marca 2010 r., Grupo Promer Mon Graphic/OHIM – PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych) (T‑9/07, EU:T:2010:96), w którym Sąd zbadał zakres swobody twórcy. Tymczasem badanie to zostało przeprowadzone przez Sąd w ramach oceny podstawy unieważnienia dotyczącej istnienia wcześniejszego prawa w rozumieniu art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002, a nie art. 8 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym orzecznictwo, na które powołuje się skarżąca, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. 102    Jak twierdzi EUIPO, ani z ustawodawstwa, ani z orzecznictwa nie wynika, że do celów stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 należy brać pod uwagę swobodę twórcy. Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 73 powyżej badanie stosowania tego artykułu obejmuje trzy etapy, które Izba Odwoławcza prawidłowo przeprowadziła w niniejszym przypadku, a mianowicie określenie funkcji technicznej danego produktu, określenie cech postaci wspomnianego produktu, a także ocenę dokonaną w celu ustalenia, czy cechy te wynikają wyłącznie z funkcji technicznej danego produktu. Żaden z tych etapów nie wymaga zaś oceny swobody twórcy. 103    Ponadto z orzecznictwa wynika, że stopień swobody twórcy przy opracowaniu danego wzoru należy określać ze szczególnym uwzględnieniem wymagań związanych z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub jego części, a także przepisów prawnych mających zastosowanie do takiego produktu. Wspomniane wymagania prowadzą do standaryzacji niektórych właściwości, które stają się w ten sposób wspólne wzorom stosowanym w danym produkcie [wyrok z dnia 21 kwietnia 2021 r., Bibita Group/EUIPO – Benkomers (Butelka na napoje), T‑326/20, EU:T:2021:208, pkt 53]. Wynika z tego zatem, że to wymagania związane z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub jego części mogą mieć wpływ na określenie swobody twórcy, a nie odwrotnie. 104    W konsekwencji wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie w zakresie, w jakim przeprowadziła badanie bez dokonania oceny stopnia swobody twórcy. 105    W czwartej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że nałożyła ona na nią nadmierny ciężar dowodu i naruszyła zasadę równości broni, ponieważ Izba Odwoławcza wskazała w pkt 42 zaskarżonej decyzji, że „alternatywne wzory mogą w równym stopniu wynikać wyłącznie z funkcji technicznej”. Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza zobligowała ją w ten sposób do przedstawienia dowodu przeciwnego, co oznaczałoby nałożenie na nią obowiązku przedstawienia dowodu negatywnego. 106    W tym względzie należy zauważyć, podobnie jak czyni to EUIPO, że twierdzenie skarżącej opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonej decyzji, ponieważ z decyzji tej nie można wywieść, że skarżąca była zobowiązana udowodnić, że cechy alternatywnych wzorów nie były wyłącznie funkcjonalne. Przeciwnie, Izba Odwoławcza, odnosząc się do przedstawionych jej dowodów, sama przedstawiła wyjaśnienia na poparcie swojego stwierdzenia, zgodnie z którym cechy alternatywnych wzorów mogą wynikać wyłącznie z funkcji technicznej. 107    Ponadto skarżąca nie przedstawia żadnego innego argumentu mogącego wykazać, że Izba Odwoławcza nienależycie odwróciła ciężar dowodu. 108    W tym względzie należy uściślić, że zgodnie z zasadą dotyczącą rozkładu ciężaru dowodu, w przypadku gdy wnoszący o unieważnienie powołuje się na podstawę unieważnienia przewidzianą w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, na nim spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów mogących wykazać, że sporny wzór nie spełnia wymogów określonych w art. 4–9 tego rozporządzenia. Gdy obowiązek ten zostanie spełniony, to do właściciela spornego wzoru należy wówczas przedstawienie kontrargumentów i dowodów wykazujących powód, dla którego prawo do spornego wzoru nie powinno zostać unieważnione. Ostateczny wniosek zależy od oceny wszystkich faktów, argumentów i dowodów przedstawionych przez strony, zgodnie z wymogami art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 [zob. wyrok z dnia 24 stycznia 2024 r., Delta-Sport Handelskontor/EUIPO – Lego (Klocek z zestawu budowlanego dla dzieci), T‑537/22, niepublikowany, EU:T:2024:22, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo]. 109    Ta zasada rozkładu ciężaru dowodu została prawidłowo zastosowana przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z orzecznictwem w zakresie, w jakim wnosząca o unieważnienie przedstawiła argumenty i dowody potwierdzające jej tezę, według której wszystkie cechy postaci rozpatrywanego produktu wynikają z jego funkcji technicznej, to właściciel spornego wzoru powinien wykazać coś przeciwnego, w szczególności względy estetyczne, które wpłynęły na wybór cech wykraczających poza funkcję techniczną (zob. podobnie wyrok z dnia 24 stycznia 2024 r., Klocek z zestawu budowlanego dla dzieci, T‑537/22, niepublikowany, EU:T:2024:22, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji Izbie Odwoławczej nie można zarzucać, że nałożyła ona na skarżącą nienależny ciężar dowodu ani że naruszyła zasadę równości broni. 110    W piątej kolejności skarżąca podnosi, że poprzez wspomniane powyżej nieprawidłowości Izba Odwoławcza naruszyła również art. 41 ust. 1 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1, w szczególności zasadę dobrej administracji i obowiązek uzasadnienia przez administrację swoich decyzji. Ponadto w tym względzie zarzuca ona Izbie Odwoławczej, że ta nie zbadała sama cech spornego wzoru i ograniczyła się po prostu do zaakceptowania w tym zakresie twierdzeń ESSAtech. 111    Po pierwsze, należy stwierdzić, że co się tyczy podnoszonych nieprawidłowości w ocenie cech postaci spornego wzoru, skarżąca nie przedstawia żadnego nowego argumentu w stosunku do tych, które zostały już oddalone powyżej w ramach badania zarzutu drugiego. 112    Po drugie, skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że Izba Odwoławcza ograniczyła się do zatwierdzenia ocen przedstawionych przez ESSAtech, nie analizując ich. Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie, aby izba odwoławcza postępowała zgodnie z ocenami zaproponowanymi przez strony, jeżeli uzna je za zasadne. Jest tak tym bardziej w niniejszej sprawie, w której – jak przypomniano w pkt 108 powyżej – do ESSAtech należało przedstawienie dowodów mogących wykazać, że sporny wzór nie spełnia wymogów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 113    A zatem należy stwierdzić, że skarżąca nie podnosi żadnego argumentu mogącego wykazać, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 41 ust. 1 lit. c) Karty w związku z jej art. 41 ust. 1, w szczególności zasadę dobrej administracji i obowiązek uzasadnienia przez administrację swoich decyzji. Nie ma bowiem żadnego powodu, aby uznać, że badanie przeprowadzone w zaskarżonej decyzji nie spełniało wymogów przewidzianych w tych przepisach. 114    Należy zatem oddalić zarzut drugi, a tym samym oddalić skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 115    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 116    Po przeprowadzeniu rozprawy, ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c. zostaje obciążona kosztami postępowania. Nõmm Steinfatt Kukovec Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 stycznia 2025 r. Sekretarz   Prezes V. Di Bucci   S. Papasavvas *      Język postępowania: polski.