T-1077/23

WYROK SĄDU (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 17 lipca 2024 r. ( *1 ) Usługi cyfrowe – Rozporządzenie (UE) 2022/1925 – Wskazanie strażnika dostępu – Internetowy serwis społecznościowy – Artykuł 3 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia 2022/1925 – Wymogi – Domniemania – Obalenie domniemań – Prawo do obrony – Równość traktowania W sprawie T‑1077/23 Bytedance Ltd, z siedzibą w George Town (Kajmany), którą reprezentowali E. Batchelor, N. Baeten i M. Frese, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali O. Gariazzo, M. Mataija, I. Rogalski i C. Sjödin, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (ósma izba w składzie powiększonym), w składzie: A. Kornezov (sprawozdawca), prezes, G. De Baere, D. Petrlík, K. Kecsmár i S. Kingston, sędziowie, sekretarz: A. Marghelis, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności: – wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym złożony przez skarżącą w dniu 16 listopada 2023 r. oraz skróconą wersję skargi, w której skarżąca odstąpiła od niektórych zarzutów, na wypadek gdyby uwzględniono jej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, – postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2023 r. uwzględniające wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, – postanowienie z dnia 9 lutego 2024 r., Bytedance/Komisja (T‑1077/23 R, niepublikowane, EU:T:2024:94), oddalające wniosek w przedmiocie środków tymczasowych, – skierowane do stron pytania pisemne Sądu oraz ich odpowiedzi na te pytania, złożone w sekretariacie Sądu w dniu 16 lutego 2024 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 kwietnia 2024 r., wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Bytedance Ltd, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2023) 6102 final z dnia 5 września 2023 r. wskazującej ByteDance jako strażnika dostępu zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/1925 z dnia 14 września 2022 r. w sprawie kontestowalnych i uczciwych rynków w sektorze cyfrowym oraz zmiany dyrektyw (UE) 2019/1937 i (UE) 2020/1828 (aktu o rynkach cyfrowych) (Dz.U. 2022, L 265, s. 1, zwanego dalej „DMA”) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). I. Okoliczności powstania sporu Skarżąca, która powstała w Chinach w 2012 r. i którą utworzono zgodnie z prawem Kajmanów, prowadzi wraz z kontrolowanymi przez siebie bezpośrednio lub pośrednio spółkami (zwanymi dalej łącznie „ByteDance”) między innymi platformę cyfrową TikTok. Platforma cyfrowa TikTok, którą wprowadzono w Unii Europejskiej w obecnej wersji w sierpniu 2018 r., umożliwia swoim użytkownikom wyszukiwanie, oglądanie i rozpowszechnianie materiałów wideo oraz interakcję, komunikację i wymianę treści z innymi użytkownikami. W dniu 3 lipca 2023 r. skarżąca złożyła do Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy DMA, powiadomienie (zwane dalej „powiadomieniem”), w którym wskazała przede wszystkim, że TikTok jest platformą udostępniania wideo w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. d) i art. 2 pkt 8 DMA; następnie – że przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA próg nie został osiągnięty, wobec czego nie można uznać, iż ByteDance spełnia wymogi z art. 3 ust. 1 DMA pozwalające na wskazanie jej jako strażnika dostępu; i wreszcie – że domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA w celu wskazania przedsiębiorstwa jako strażnika dostępu zostały w każdym razie obalone na podstawie argumentów i dowodów, które skarżąca przedstawiła na podstawie art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA. Pismem z dnia 26 lipca 2023 r. Komisja poinformowała skarżącą o swojej wstępnej opinii dotyczącej, po pierwsze, wskazania ByteDance jako strażnika dostępu zgodnie z art. 3 ust. 4 DMA, a po drugie, kwalifikacji TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego, który może stanowić ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych (zwany dalej „ważnym punktem dostępu”) w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA (zwanej dalej „wstępną opinią”). Pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. skarżąca odpowiedziała na wstępną opinię. W dniu 5 września 2023 r. Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję. W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, po pierwsze, że TikTok jest internetowym serwisem społecznościowym w rozumieniu art. 2 pkt 7 DMA, a w konsekwencji podstawową usługą platformową (zwaną dalej „PUP”) w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) DMA. Po drugie, Komisja wskazała, że ByteDance osiągnęła progi przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA w odniesieniu do TikToka, co pozwala domniemywać, że wymogi z art. 3 ust. 1 DMA dotyczące wskazania strażnika dostępu zostały spełnione. Po trzecie, Komisja uznała, że argumenty przedstawione przez skarżącą zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA nie były dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób te domniemania. W konsekwencji, zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit drugi DMA, odrzuciła ona te argumenty bez rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Artykuły 1 i 2 sentencji zaskarżonej decyzji mają następujące brzmienie: „Artykuł 1 Wskazuje się ByteDance jako strażnika dostępu zgodnie z art. 3 [DMA]. Artykuł 2 Następująca [PUP] ByteDance jest [ważnym punktem dostępu] w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) [DMA]: a) Internetowy serwis społecznościowy TikTok należący do ByteDance”. II. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. III. Co do prawa Skarżąca podnosi na poparcie skargi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 3 ust. 1 i 5 DMA, drugi – naruszenia prawa do obrony, a trzeci – naruszenia zasady równego traktowania. A. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 i 5 DMA Zarzut pierwszy dzieli się na pięć części: część pierwsza dotyczy tego, że Komisja zastosowała błędne kryterium prawne przy badaniu argumentów przedstawionych w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, części od drugiej do czwartej – tego, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 1 i 5 DMA, gdy odrzuciła argumenty przedstawione w celu obalenia odpowiednio domniemania, zgodnie z którym ByteDance wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny, domniemania, zgodnie z którym TikTok jest ważnym punktem dostępu, oraz domniemania, zgodnie z którym ByteDance zajmuje ugruntowaną i trwałą pozycję, a część piąta – tego, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 1 i 5 DMA, gdy nie dokonała całościowej oceny przedstawionych dowodów. Przed zbadaniem poszczególnych części zarzutu pierwszego należy przypomnieć, po pierwsze, genezę i treść normatywną DMA, a po drugie, niekwestionowane istotne aspekty zaskarżonej decyzji. 1.   W przedmiocie genezy i treści normatywnej DMA Jak wynika w istocie z motywu 1 DMA, usługi cyfrowe, a w szczególności platformy internetowe, odgrywają obecnie coraz większą rolę w gospodarce, ponieważ umożliwiają przedsiębiorstwom docieranie do użytkowników w całej Unii, ułatwiają handel transgraniczny i stwarzają zupełnie nowe możliwości rynkowe wielu przedsiębiorstwom w Unii z korzyścią dla konsumentów w Unii. Prawodawca Unii podkreślił jednak w motywie 2 DMA, że niektóre usługi cyfrowe, zwane PUP, mają często charakterystyczne cechy – takie jak ogromne korzyści skali, bardzo silne efekty sieciowe, zdolność łączenia wielu użytkowników biznesowych z wieloma użytkownikami końcowymi dzięki wielostronności tych usług, znaczny stopień zależności użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych, efekty uzależnienia od jednego dostawcy, brak możliwości korzystania przez użytkowników końcowych z wielu platform (multihoming) do tego samego celu, struktura zintegrowana pionowo oraz korzyści wynikające z dostępu do danych – które w połączeniu z nieuczciwymi praktykami przedsiębiorstw świadczących owe PUP mogą w znacznym stopniu osłabić kontestowalność PUP, jak również wpłynąć na uczciwość stosunków handlowych między przedsiębiorstwami świadczącymi takie usługi a ich użytkownikami biznesowymi i użytkownikami końcowymi. Mogłoby to z kolei prowadzić do szybkiego i potencjalnie znacznego zmniejszenia wyboru, jakim dysponują użytkownicy biznesowi i użytkownicy końcowi, co w rezultacie mogłoby sprawić, że dostawca tych usług uzyska status tak zwanego strażnika dostępu. W tym względzie prawodawca Unii zauważył, że procesy rynkowe często nie są w stanie zapewnić uczciwych wyników ekonomicznych w odniesieniu do PUP oraz że obowiązujące prawo Unii nie pozwala na satysfakcjonujące przeciwdziałanie potencjalnym negatywnym skutkom związanym z niektórymi cechami PUP. W szczególności chociaż art. 101 i 102 TFUE mają zastosowanie do praktyk strażników dostępu, zakres stosowania tych postanowień ogranicza się do niektórych przypadków władzy rynkowej, na przykład dominacji na określonych rynkach oraz zachowania antykonkurencyjnego, a egzekwowanie tych postanowień następuje ex post i wymaga dogłębnego zbadania w każdym przypadku z osobna często bardzo złożonego stanu faktycznego. Ponadto prawodawca Unii stwierdził, że obowiązujące prawo Unii nie uwzględnia lub nie uwzględnia w sposób skuteczny wyzwań dla skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego wynikających z praktyk strażników dostępu, którzy niekoniecznie mają pozycję dominującą w rozumieniu prawa konkurencji (zob. podobnie motyw 5 DMA). Podkreślił on też, że DMA służy osiągnięciu celu, który ma charakter uzupełniający względem celu polegającego na ochronie niezakłóconej konkurencji na dowolnym rynku, w rozumieniu prawa konkurencji, lecz jest różny od tego celu, a mianowicie służy zapewnieniu, aby rynki, na których działają strażnicy dostępu, były i pozostały kontestowalne i uczciwe, niezależnie od rzeczywistych, potencjalnych lub domniemanych skutków praktyki danego strażnika dostępu objętego DMA dla konkurencji na danym rynku (zob. podobnie motyw 11 DMA). Ponadto prawodawca Unii wskazał, że na poziomie krajowym przyjęto już lub zaproponowano szereg rozwiązań regulacyjnych w celu rozwiązania problemu nieuczciwych praktyk i kontestowalności usług cyfrowych lub przynajmniej w odniesieniu do niektórych z nich i że doprowadziło to do rozbieżnych rozwiązań regulacyjnych, a w ich rezultacie – do fragmentacji rynku wewnętrznego, co zwiększa ryzyko wzrostu kosztów przestrzegania przepisów ze względu na różne zbiory krajowych wymogów regulacyjnych (zob. podobnie motyw 6 DMA). To właśnie w tym kontekście prawodawca Unii postanowił przyjąć DMA w szczególności w celu przyczynienia się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez ustanowienie przepisów mających na celu zapewnienie kontestowalności i uczciwości rynków w sektorze cyfrowym w ogóle, a w szczególności dla użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych PUP świadczonych przez strażników dostępu (zob. podobnie art. 1 ust. 1 i motyw 7 DMA). Jak wynika z motywów 32 i 33 DMA, cel, jakim jest zapewnienie kontestowalności rynków w sektorze cyfrowym, odnosi się do zdolności przedsiębiorstw do skutecznego pokonywania barier wejścia i rozszerzania działalności oraz do podważania pozycji strażnika dostępu na podstawie zalet produktów i usług oferowanych przez te przedsiębiorstwa. Cel polegający na zapewnieniu uczciwości tych rynków ma zapobiegać brakowi równowagi między prawami i obowiązkami użytkowników biznesowych, w przypadku gdy strażnik dostępu uzyskuje nieproporcjonalną przewagę, zważywszy, że strażnicy dostępu, ze względu na pełnioną przez nich funkcję punktu dostępu i większą siłę przetargową, mogą dopuszczać się zachowań uniemożliwiających innym uzyskanie pełnych korzyści z ich własnego wkładu oraz jednostronnie nakładać nierównoważne warunki korzystania z ich PUP lub usług świadczonych wraz z ich PUP lub wspierających takie usługi. W tym celu art. 3 ust. 1 DMA stanowi, że przedsiębiorstwo wskazuje się jako strażnika dostępu, jeżeli spełnia ono łącznie trzy następujące wymogi: a) wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny; b) świadczy PUP będącą ważnym punktem dostępu; oraz c) zajmuje ugruntowaną i trwałą pozycję w zakresie prowadzonej przez siebie działalności lub można przewidzieć, że zajmie taką pozycję w niedalekiej przyszłości. Zgodnie z art. 3 ust. 2 DMA domniemywa się, że przedsiębiorstwo spełnia odpowiednie wymogi określone w ust. 1: a) w odniesieniu do ust. 1 lit. a) – jeżeli uzyskało roczny obrót w Unii wynoszący co najmniej 7,5 mld EUR w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych (próg zwany dalej „progiem obrotu osiągniętego w Unii”) lub jeżeli jego średnia kapitalizacja rynkowa lub równoważna rzeczywista wartość rynkowa wynosiła co najmniej 75 mld EUR w ostatnim roku obrotowym (próg zwany dalej „progiem światowej wartości rynkowej”) oraz świadczy tę samą PUP w co najmniej trzech państwach członkowskich; b) w odniesieniu do ust. 1 lit. b) – jeżeli świadczy PUP, z której w ostatnim roku obrotowym korzystało co najmniej 45 mln aktywnych miesięcznie użytkowników końcowych mających siedzibę lub miejsce pobytu w Unii (zwanych dalej „użytkownikami końcowymi”) oraz co najmniej 10000 aktywnych rocznie użytkowników biznesowych z siedzibą w Unii (zwanych dalej „użytkownikami biznesowymi”), przy czym użytkowników tych identyfikuje się i oblicza się ich liczbę zgodnie z metodyką i wskaźnikami określonymi w załączniku; c) w odniesieniu do ust. 1 lit. c) – jeżeli progi ustanowione w lit. b) niniejszego ustępu zostały osiągnięte w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych. Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA stanowi, że przedsiębiorstwo świadczące PUP może przedstawić, wraz z powiadomieniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy DMA, dostatecznie uzasadnione argumenty w celu wykazania, że – na zasadzie wyjątku – choć osiągnęło wszystkie progi określone w ust. 2, to ze względu na okoliczności, w których świadczy odpowiednią PUP, nie spełnia wymogów wymienionych w ust. 1. Zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit drugi i trzeci DMA w przypadku gdy Komisja uzna, że argumenty przedstawione na podstawie akapitu pierwszego przez przedsiębiorstwo świadczące PUP nie są dostatecznie uzasadnione, ponieważ nie podważają w wyraźny sposób domniemań określonych w ust. 2 tego artykułu, może ona odrzucić te argumenty w terminie, o którym mowa w ust. 4, bez rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Jeżeli natomiast przedsiębiorstwo świadczące PUP przedstawi takie dostatecznie uzasadnione argumenty, które podważają w wyraźny sposób domniemania określone w art. 3 ust. 2 DMA, Komisja może w tym samym terminie rozpocząć badanie rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Wreszcie, należy zauważyć, że DMA przewiduje ukierunkowany zbiór obowiązków prawnych, jakie przedsiębiorstwa wskazane jako strażnicy dostępu powinny wypełniać w odniesieniu do każdej z PUP wymienionych w odpowiedniej decyzji o wskazaniu. Obowiązki te dotyczą pewnych praktyk, które biorąc pod uwagę cechy sektora cyfrowego, uznaje się za osłabiające kontestowalność lub za nieuczciwe, oraz praktyk, które mają szczególnie negatywny bezpośredni wpływ na użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych (zob. podobnie motyw 31 DMA). 2.   W przedmiocie niekwestionowanych aspektów zaskarżonej decyzji W pierwszej kolejności skarżąca nie kwestionuje w ramach niniejszego sporu okoliczności, że TikTok stanowi, jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji, internetowy serwis społecznościowy w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) i art. 2 pkt 7 DMA, a nie usługę platformy udostępniania wideo w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. d) i art. 2 pkt 8 DMA. W drugiej kolejności skarżąca nie kwestionuje okoliczności, że przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a)–c) DMA progi zostały osiągnięte i że w konsekwencji domniemywa się, iż ByteDance spełnia odpowiednie wymogi określone w art. 3 ust. 1 DMA w celu wskazania jej jako strażnika dostępu. W szczególności, po pierwsze, skarżąca nie kwestionuje dokonanego w zaskarżonej decyzji ustalenia, zgodnie z którym światowa wartość rynkowa ByteDance, szacowana na [>75] ( ) mld EUR w ostatnim roku obrotowym, przekraczała próg światowej wartości rynkowej przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, ani okoliczności, że TikTok był dostępny we wszystkich państwach członkowskich Unii, w związku z czym przewidziany w tym samym przepisie wymóg, zgodnie z którym dana PUP powinna być świadczona w co najmniej trzech państwach członkowskich, również został spełniony, wobec czego można było domniemywać, że ByteDance wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) DMA. Po drugie, skarżąca nie kwestionuje okoliczności, że przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA progi co najmniej 45 mln użytkowników końcowych i co najmniej 10000 użytkowników biznesowych również zostały osiągnięte, w związku z czym można było domniemywać, że TikTok stanowi ważny punkt dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że w 2022 r. TikTok liczył 125 mln użytkowników końcowych i [>10 000] użytkowników biznesowych. Po trzecie, skarżąca nie kwestionuje też okoliczności, że przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA progi zostały osiągnięte w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych, w związku z czym można było domniemywać, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) DMA, że ByteDance zajmuje ugruntowaną i trwałą pozycję w zakresie prowadzonej przez siebie działalności lub zajmie taką pozycję najprawdopodobniej w niedalekiej przyszłości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) DMA. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że w latach 2020, 2021 i 2022 TikTok liczył odpowiednio [>45], [>45] i 125 mln użytkowników końcowych oraz, według metody zachowawczej, co najmniej [>10 000], [>10 000] i [>10 000] użytkowników biznesowych, które to wartości przekraczają progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Strony nie zgadzają się natomiast co do kwestii, czy Komisja mogła uznać, nie popełniając przy tym błędu, że argumenty przedstawione przez skarżącą zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA nie były dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA w odniesieniu do TikToka. To w świetle tych rozważań należy zbadać poszczególne części zarzutu pierwszego. 3.   W przedmiocie kryterium prawnego zastosowanego przez Komisję przy badaniu argumentów przedstawionych w celu obalenia domniemań (część pierwsza zarzutu pierwszego) Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że w zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała błędne kryterium prawne przy badaniu argumentów i dowodów, które skarżąca przedstawiła zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA. W ramach zarzutu szczegółowego pierwszego zarzuca ona Komisji, że instytucja ta odrzuciła niektóre „jakościowe” argumenty i dowody, a w ramach zarzutu szczegółowego drugiego – że narzuciła zbyt wysoki standard dowodowy polegający na wymogu przedstawienia „przekonywających” dowodów. a)   W przedmiocie rodzaju argumentów i dowodów, które można przedstawić w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA 1) Argumenty stron Skarżąca podnosi, jak wyjaśniła na rozprawie, że w motywie 161 zaskarżonej decyzji Komisja niesłusznie odrzuciła pewne „jakościowe” argumenty i dowody, które skarżąca przedstawiła w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA. Jej zdaniem wykładnia motywu 23 DMA, na którym Komisja oparła się w celu odrzucenia wspomnianych argumentów i dowodów, zgodnie z którą wszelkie dowody niewymienione w tym motywie są wykluczone, stoi w sprzeczności zarówno z brzmieniem tego motywu, jak i z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA, zgodnie z którym kwalifikacja jako strażnika dostępu musi spełniać wymogi wymienione w ust. 1 tego artykułu, z uwzględnieniem „okoliczności, w których świadczy [się] odpowiednią [PUP]”. Omawiany motyw wyklucza bowiem jedynie uzasadnienia ze względów gospodarczych oparte na argumentach związanych z definicją rynku lub wykazaniem przyrostów wydajności. Nie wyklucza on natomiast dowodów „jakościowych”, które są bezpośrednio związane z obaleniem rzeczonych domniemań, zgodnie z którymi progi ilościowe potwierdzają status strażnika dostępu. Redundantne byłoby zaś dopuszczenie jedynie elementów ilościowych w celu obalenia leżących u podstaw tych domniemań progów, które również są ilościowe. Komisja zgadza się ze skarżącą, że motywu 23 DMA nie można interpretować w ten sposób, że wyklucza on argumenty i dowody „jakościowe”, pod warunkiem że są one bezpośrednio związane z progami ilościowymi, na których opierają się domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA, oraz że wymienione w tym motywie elementy, które można uwzględnić, są wymienione tytułem przykładu. Podnosi ona jednak, że w zaskarżonej decyzji nie odrzuciła przedstawionych przez skarżącą argumentów lub dowodów „jakościowych” jako pozbawionych znaczenia, lecz zbadała je, podobnie jak przedstawione przez nią argumenty i dowody „ilościowe”, w zakresie, w jakim były one bezpośrednio związane z tymi domniemaniami. Jej zdaniem jedyne argumenty wykluczone ze względu na to, że nie były bezpośrednio związane z progami ilościowymi, na których opierają się te domniemania, były tak zwanymi „dodatkowymi” argumentami skarżącej, jak wynika z motywu 161 zaskarżonej decyzji. 2) Ocena Sądu Na wstępie należy zauważyć, że poprzez wyrażenie „argumenty i dowody »jakościowe«” skarżąca odwołuje się w ramach pierwszego zarzutu szczegółowego do argumentów i dowodów, które przedstawiła w toku postępowania administracyjnego w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA i które nie zostały wyrażone w wartościach liczbowych. W tym względzie należy wskazać, że rozróżnienie pomiędzy argumentami lub dowodami „ilościowymi” i „jakościowymi” może być trudne, a wręcz niemożliwe. Argument o charakterze „jakościowym” jest bowiem często poparty danymi liczbowymi. W związku z tym sztuczne mogłoby się wydawać oddzielenie jednego od drugiego i uznanie znaczenia jedynie elementu ilościowego, podczas gdy element ten służy poparciu argumentu o charakterze jakościowym. Uściśliwszy powyższe, należy zauważyć, że przewidziane w art. 3 ust. 1 DMA wymogi dotyczące wskazania jako strażnika dostępu nie są wyrażone w wartościach liczbowych. Zatem w celu takiego wskazania dane przedsiębiorstwo musi wywierać znaczący wpływ na rynek wewnętrzny, świadczyć PUP będącą ważnym punktem dostępu oraz zajmować ugruntowaną i trwałą pozycję w zakresie prowadzonej przez siebie działalności lub zająć taką pozycję najprawdopodobniej w niedalekiej przyszłości. Prawdą jest, że przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA progi, które pozwalają domniemywać, iż określone w ust. 1 tego artykułu wymogi zostały spełnione, są w istocie ilościowe. Są to jednak domniemania wzruszalne. Artykuł 3 ust. 5 akapity pierwszy i drugi DMA pozwala bowiem danemu przedsiębiorstwu na przedstawienie dostatecznie uzasadnionych argumentów w celu wykazania, że – na zasadzie wyjątku – choć osiągnęło wszystkie progi ilościowe określone w ust. 2 tego artykułu, to ze względu na okoliczności, w których świadczy odpowiednią PUP, nie spełnia ono wymogów wymienionych w ust. 1 owego artykułu. Jeżeli argumenty te nie są dostatecznie uzasadnione, ponieważ nie podważają w wyraźny sposób rzeczonych domniemań, Komisja może je odrzucić bez rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Tak więc nic w treści art. 3 ust. 5 DMA nie pozwala Komisji na wykluczenie z góry, jako pozbawionych znaczenia, argumentów lub dowodów przedstawionych przez przedsiębiorstwo na tej podstawie, że nie zostały one wyrażone w wartościach liczbowych. W tym względzie w motywie 23 DMA wyjaśniono w szczególności, że „Komisja, oceniając przedstawione jej [na podstawie art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA] dowody i argumenty, powinna uwzględniać jedynie te elementy, które są bezpośrednio związane z kryteriami ilościowymi, czyli z wpływem przedsiębiorstwa świadczącego [PUP] na rynek wewnętrzny, poza przychodami lub kapitalizacją rynkową, takie jak wielkość przedsiębiorstwa w wartościach bezwzględnych i liczba państw członkowskich, w których przedsiębiorstwo to jest obecne; to, o ile liczba faktycznych użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych przekracza wartości progowe, i znaczenie [PUP] przedsiębiorstwa z uwzględnieniem ogólnej skali działalności odpowiedniej [PUP]; oraz liczba lat, w których progi zostały osiągnięte”. Ponadto zgodnie z tym samym motywem „[u]zasadnienia ze względów gospodarczych oparte na argumentach związanych z definicją rynku lub wykazaniem przyrostów wydajności wynikających z konkretnego rodzaju postępowania przedsiębiorstwa świadczącego [PUP] nie powinny być uwzględniane, ponieważ nie są one istotne w kontekście wskazywania jako strażnika dostępu”. Z motywu 23 DMA wynika, że jedyną kategorią argumentów lub dowodów, które prawodawca Unii postanowił wyraźnie wykluczyć jako pozbawione znaczenia, są argumenty i dowody bazujące na uzasadnieniu ze względów gospodarczych opartym na argumentach związanych z definicją rynku lub wykazaniem przyrostów. Z motywu 23 DMA wynika też, że aby można je było uwzględnić, argumenty i dowody powinny być „bezpośrednio związane z kryteriami ilościowymi”, przy czym termin „kryteria ilościowe” odnosi się do progów ilościowych określonych w art. 3 ust. 2 DMA. Ten wymóg bezpośredniego związku nie oznacza jednak, że argument lub dowód należy a priori wykluczyć jako pozbawiony znaczenia z tego tylko względu, iż nie został on wyrażony w wartościach liczbowych. Taki argument lub dowód może bowiem, w zależności od okoliczności, być bezpośrednio związany z tymi progami ilościowymi, wobec czego należy go uwzględnić przy badaniu argumentów i dowodów przedstawionych w celu obalenia domniemań przewidzianych w tym przepisie. I odwrotnie, argument lub dowód o charakterze ilościowym może, w zależności od okoliczności, nie być bezpośrednio związany z tymi progami ilościowymi, w związku z czym nie należy go uwzględniać w ramach tego badania. Wynika z tego, że motyw 23 DMA nie wyklucza a priori, jako pozbawionych znaczenia, argumentów lub dowodów, które nie zostały wyrażone w wartościach liczbowych, pod warunkiem że są one bezpośrednio związane z co najmniej jednym z domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, które przyjmują formę progów ilościowych. Należy również wyjaśnić, że wykaz przytoczonych w motywie 23 DMA elementów, które można uwzględnić, nie jest wyczerpujący. Nawet jeśli dany wykaz jest poprzedzony wyrażeniem „czyli”, niektóre z elementów znajdujących się w tym wykazie zostały następnie wyjaśnione za pomocą przykładów („takie jak”). Ponadto jedynym elementem wymienionym w motywie 23 DMA w związku z obaleniem domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA jest „liczba lat, w których progi [dotyczące liczby użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych] zostały osiągnięte”. Tymczasem element ten pokrywa się w istocie z progiem leżącym u podstaw tego domniemania. Gdyby zatem element ten był jedynym dopuszczalnym elementem pozwalającym na obalenie wspomnianego domniemania, owo domniemanie stałoby się de facto niewzruszalne, co byłoby sprzeczne z art. 3 ust. 5 DMA. Poza tym ten ostatni artykuł również nie przewiduje wyczerpującego wykazu elementów, które można przedstawić w tym celu, lecz ogranicza się do odniesienia do „okoliczności, w których świadczy [się] odpowiednią [PUP]”. W konsekwencji należy stwierdzić, że art. 3 ust. 5 DMA w związku z motywem 23 DMA należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on danemu przedsiębiorstwu na przedstawienie, w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, argumentów i dowodów niezależnie od tego, czy zostały one wyrażone w wartościach liczbowych, czy też nie, pod warunkiem że są one bezpośrednio związane z co najmniej jednym z tych domniemań. W niniejszej sprawie, jak skarżąca wyjaśniła na rozprawie, zarzuca ona Komisji, że w motywie 161 zaskarżonej decyzji odrzuciła jej „dodatkowe” argumenty ze względu na to, iż nie były one bezpośrednio związane z progami ilościowymi przewidzianymi w art. 3 ust. 2 DMA. Komisja potwierdziła, że uznała w zaskarżonej decyzji, iż wszystkie argumenty i dowody przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, w tym argumenty i dowody o charakterze „jakościowym”, były bezpośrednio związane z tymi domniemaniami, przy czym jednocześnie odrzuciła je z innych powodów, z wyjątkiem „dodatkowych” argumentów skarżącej, które odrzuciła w motywie 161 zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż nie były one bezpośrednio związane z rzeczonymi domniemaniami. W tym względzie należy stwierdzić, że Komisja zbadała „dodatkowe” argumenty skarżącej dopiero po zbadaniu argumentów i dowodów przedstawionych przez nią w celu obalenia każdego z domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA. W tych okolicznościach należy zbadać kwestię, czy Komisja mogła, nie popełniając przy tym błędu, odrzucić przedstawione przez skarżącą „dodatkowe” argumenty ze względu na to, że nie były one bezpośrednio związane z rzeczonymi domniemaniami, czyniąc to w kolejności, w jakiej zostały one omówione w zaskarżonej decyzji. Kwestia ta zostanie zatem zbadana po zbadaniu jej argumentów dotyczących domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 lit. a)–c) wspomnianego rozporządzenia. Wynika z tego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutu szczegółowego pierwszego części pierwszej zarzutu pierwszego zależy od zasadności argumentów skarżącej dotyczących motywu 161 zaskarżonej decyzji, które zostaną zbadane w pkt 321–328 poniżej. b)   W przedmiocie standardu dowodowego wymaganego w celu podważenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA 1) Argumenty stron Skarżąca zarzuca Komisji, że w motywie 126 zaskarżonej decyzji narzuciła wyższy standard dowodowy niż standard wymagany w art. 3 ust. 5 DMA, gdy uznała, że w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA skarżąca powinna była przedstawić „przekonywające” dowody. Tymczasem w innych decyzjach w tej dziedzinie Komisja dokonała rozróżnienia pomiędzy z jednej strony argumentami, które w wyraźny sposób podważają domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA i które uzasadniają rozpoczęcie badania rynku, a z drugiej strony argumentami, które „w sposób pełny i jednoznaczny” wykazują, że wymienione w art. 3 ust. 1 DMA wymogi nie zostały spełnione. Wreszcie, zauważa ona, że istnienie „wątpliwości” lub poszlak „prima facie” co do tego, czy dane przedsiębiorstwo spełnia wspomniane wymogi, powinno wystarczyć do rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. Utrzymuje ona, że zawarte w motywie 126 zaskarżonej decyzji twierdzenie, zgodnie z którym dane przedsiębiorstwo powinno przedstawić „przekonywające” dowody, nie ustala wyższego standardu dowodowego niż standard przewidziany w DMA. Jej zdaniem samo użycie terminu „przekonywające” nie wskazuje na zastosowany standard dowodowy, ponieważ niezależnie od tego standardu w celu wyciągnięcia wniosków z danego dowodu konieczne jest, aby dowód ten był przekonywający. Dodaje ona w istocie, że powoływane przez skarżącą rozróżnienie między standardem dowodowym wymaganym do rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA a standardem wymaganym do uznania, że domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA zostały obalone, jest pozbawione znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ argumenty skarżącej nie osiągnęły żadnego z tych standardów dowodowych. 2) Ocena Sądu Zgodnie z motywem 23 DMA „[c]iężar przedstawienia dowodu na to, że domniemanie wynikające z osiągnięcia progów ilościowych [przewidzianych w art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia] nie powinno mieć zastosowania, powinien spoczywać na [zainteresowanym] przedsiębiorstwie”. Co się tyczy standardu dowodu wymaganego w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, art. 3 ust. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia stanowi, że odnośne przedsiębiorstwo może przedstawić dostatecznie uzasadnione argumenty w celu wykazania, że – na zasadzie wyjątku – choć osiągnęło wszystkie progi określone w ust. 2 tego artykułu, nie spełnia ono wymienionych w jego ust. 1 wymogów. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 5 akapity drugi i trzeci DMA, jeżeli Komisja uzna, że argumenty przedstawione przez odnośne przedsiębiorstwo nie są dostatecznie uzasadnione, ponieważ nie podważają w wyraźny sposób tych domniemań, może ona je odrzucić bez rozpoczęcia badania rynku, podczas gdy jeżeli przedsiębiorstwo to przedstawi takie dostatecznie uzasadnione argumenty podważające w wyraźny sposób rzeczone domniemania, Komisja może rozpocząć takie badanie. Tym samym standard dowodowy wymagany w celu podważenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA został określony przez samego prawodawcę Unii, który wymaga od odnośnego przedsiębiorstwa, na którym spoczywa ciężar dowodu, aby przedstawiło ono dostatecznie uzasadnione argumenty, które w wyraźny sposób podważają owe domniemania. W niniejszej sprawie jedynym wskazanym przez skarżącą motywem zaskarżonej decyzji, w którym Komisja miała wymagać wyższego standardu dowodowego niż standard określony w art. 3 ust. 5 DMA, jest motyw 126 tej decyzji. Należy również zauważyć, że w motywie tym Komisja wskazała w szczególności, w ramach badania argumentów przedstawionych w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, że to do odnośnego przedsiębiorstwa należy przedstawienie „przekonywających dowodów” wykazujących, iż nawet jeśli jego PUP znacznie przekracza progi określone w tym ostatnim przepisie, to owa PUP nie stanowi ważnego punktu dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA, i że ze względów przedstawionych w motywach 127–154 tej decyzji skarżąca nie przedstawiła takiego dowodu. W tym względzie, po pierwsze, należy stwierdzić, że w pkt 5.1.3.2.2 zaskarżonej decyzji Komisja zbadała argumenty i dowody przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W motywie 125 tej decyzji wskazała ona, że argumenty przedstawione przez skarżącą zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA „nie [były] dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie ustanowione w art. 3 ust. 2 lit. b) [DMA]”. Ponadto w ramach analizy różnych argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą wskazała ona, że nie mogły one „podważyć w wyraźny sposób” tego domniemania lub były w tym względzie niewystarczające (zob. motywy 129, 134, 143 tej decyzji). Podobnie w ramach wniosku dotyczącego domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, zawartego w pkt 5.1.3.2.5 zaskarżonej decyzji, Komisja stwierdziła, że argumenty przedstawione przez skarżącą zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA „nie [były] dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 [DMA]”, wobec czego należało je odrzucić bez rozpoczęcia badania rynku zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit drugi DMA. Wynika z tego, że przy badaniu argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA Komisja stwierdziła, że zastosowała standard dowodowy przewidziany w art. 3 ust. 5 DMA, który opisano w pkt 60 powyżej. Tak więc Komisja tylko raz odniosła się w motywie 126 zaskarżonej decyzji do wymogu przedstawienia „przekonywających” dowodów w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, w związku z czym chodzi o odosobniony przypadek. Ponadto gdyby wspomniane odniesienie należało rozumieć, jak twierdzi skarżąca, w ten sposób, że skarżąca powinna przedstawić dowody, które ostatecznie obalają wspomniane domniemanie, wymóg taki z pewnością nie odpowiadałby standardowi dowodowemu wymaganemu na podstawie art. 3 ust. 5 DMA. Jednakże w niniejszej sprawie nic w zaskarżonej decyzji, odczytywanej w całości, nie wskazuje na to, że za pomocą wyrażenia „przekonywające” Komisja zamierzała narzucić przedstawienie dowodów obalających ostatecznie to domniemanie. W każdym razie w ramach części trzeciej zarzutu pierwszego zostanie zbadane, czy – niezależnie od sposobu, w jaki Komisja opisała w motywie 126 zaskarżonej decyzji wymagany standard dowodowy – standard dowodowy rzeczywiście przez nią zastosowany przy badaniu argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA jest zgodny ze standardem określonym w art. 3 ust. 5 DMA. Po drugie, należy odrzucić argument skarżącej oparty na okoliczności, że w innych decyzjach w tej dziedzinie Komisja dokonała rozróżnienia pomiędzy z jednej strony argumentami, które w wyraźny sposób podważają domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA i które uzasadniają rozpoczęcie badania rynku, a z drugiej strony argumentami, które „w sposób pełny i jednoznaczny” wykazują, że wymienione w art. 3 ust. 1 DMA wymogi nie zostały spełnione, co pozwoliłoby Komisji stwierdzić, że owe domniemania zostały obalone, bez konieczności rozpoczęcia badania rynku. Skarżąca nie twierdzi bowiem, że Komisja odrzuciła jej argumenty w zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż nie pozwalały one wykazać „w sposób pełny i jednoznaczny”, że owe wymogi nie zostały spełnione, wobec czego jej argumentacja jest bezskuteczna. Ponadto należy przypomnieć w każdym razie, że Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia zindywidualizowanej analizy okoliczności właściwych dla każdej sprawy, przy czym nie jest ona związana wcześniejszymi decyzjami dotyczącymi innych podmiotów gospodarczych lub innych PUP (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 14 września 2022 r., SŽ – Tovorni promet/Komisja, T‑575/20, niepublikowany, EU:T:2022:551, pkt 95 i przytoczone tam orzecznictwo). Po trzecie, nie można uwzględnić argumentu skarżącej, zgodnie z którym standard dowodowy wymagany od przedsiębiorstwa, którego dotyczy DMA, sprowadza się do wykazania istnienia „wątpliwości” lub poszlak „prima facie”, co jej zdaniem powinno wystarczyć do rozpoczęcia badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Taki standard dowodowy nie odpowiada bowiem standardowi ustanowionemu w art. 3 ust. 5 akapit trzeci DMA, zgodnie z którym można rozpocząć badanie rynku, jeżeli argumenty odnośnego przedsiębiorstwa są dostatecznie uzasadnione, aby na zasadzie wyjątku podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. W tym względzie z wyrażeń „na zasadzie wyjątku” i „w wyraźny sposób” zawartych w art. 3 ust. 5 DMA wynika jednoznacznie, że wymagany od danego przedsiębiorstwa standard dowodowy jest wysoki w tym znaczeniu, że przedstawione przez nie argumenty powinny pozwalać na wykazanie z wysokim stopniem prawdopodobieństwa, iż przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA domniemania zostały podważone. Tymczasem standard dowodowy przedstawiony przez skarżącą, a mianowicie wykazanie istnienia zwykłych „wątpliwości” lub poszlak „prima facie”, jest niższy niż standard wymagany przez DMA. W konsekwencji, z zastrzeżeniem zbadania standardu dowodowego rzeczywiście zastosowanego przez Komisję przy badaniu argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, należy oddalić argumentację skarżącej dotyczącą standardu dowodowego wymaganego do podważenia domniemania przewidzianego w rzeczonym przepisie. 4.   W przedmiocie podważenia domniemania, zgodnie z którym ByteDance wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny (część druga zarzutu pierwszego) a)   Argumenty stron Skarżąca utrzymuje, że w motywach 120–124 zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 5 DMA, gdy odrzuciła jej argumenty zmierzające do wykazania, że ByteDance nie wywiera znaczącego wpływu na rynek wewnętrzny. Jak skarżąca wyjaśniła podczas rozprawy, nie zarzuca ona Komisji tego, że nie zbadała niektórych argumentów i dowodów, które skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego, lecz to, że zbadała je w owych motywach w sposób powierzchowny i błędny. Podnosi ona w istocie, że wpływ ByteDance na rynek wewnętrzny nie był znaczący w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) DMA, o czym świadczy fakt, że obroty ByteDance w Unii były niskie, że TikTok był [poufne] od momentu wprowadzenia go w Unii oraz że ogólna wartość rynkowa ByteDance wynikała głównie z działalności tego przedsiębiorstwa w Chinach, w związku z czym owa wartość nie jest reprezentatywna dla jego wpływu na rynek wewnętrzny. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 120–124 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. b)   Zaskarżona decyzja W motywie 120 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że argumenty przedstawione przez skarżącą wraz z powiadomieniem zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA nie są dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA. Po pierwsze, w motywie 121 zaskarżonej decyzji Komisja uznała w istocie, że okoliczność, iż dochody ByteDance w Unii były niższe od progu obrotu osiągniętego w Unii, jest pozbawiona znaczenia, ponieważ próg światowej wartości rynkowej został osiągnięty, a te dwa progi są alternatywne. Po drugie, w motywie 122 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała w szczególności, że argumenty skarżącej dotyczące źródła dochodów osiągniętych przez ByteDance z reklam w Unii są również pozbawione znaczenia, ponieważ spółka ta osiągnęła próg światowej wartości rynkowej. Po trzecie, w motywie 123 zaskarżonej decyzji Komisja uznała w istocie, że okoliczność, iż TikTok ma [poufne] w Unii, nie może jako taka podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA ze względu na to, że ByteDance miała znaczny potencjał monetyzacji swoich użytkowników w Unii w najbliższej przyszłości, zważywszy na jej rzeczywistą wartość rynkową na poziomie światowym oraz liczbę użytkowników TikToka w Unii, które to wartości znacznie przekraczają progi przewidziane odpowiednio w art. 3 ust. 2 lit. a) i b) DMA. Po czwarte, w motywie 124 zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła jako pozbawiony znaczenia argument skarżącej, zgodnie z którym rzeczywista wartość rynkowa ByteDance na poziomie światowym nie świadczy o zdolności ByteDance do monetyzacji użytkowników TikToka w Unii, ponieważ wynika ona z prowadzonej przez nią działalności w Chinach, ze względu na to, po pierwsze, że art. 3 ust. 2 lit. a) DMA odnosi się do rzeczywistej wartości rynkowej na poziomie światowym danego przedsiębiorstwa jako całości, a nie na określonym obszarze geograficznym, a po drugie, że przepis ten ma na celu odzwierciedlenie zdolności finansowej danego przedsiębiorstwa, w tym jego dostępu do rynków finansowych oraz jego zdolności do, na przykład, nabywania innych innowacyjnych przedsiębiorstw świadczących podobne usługi. c)   Ocena Sądu W pierwszej kolejności należy przeanalizować argument skarżącej, zgodnie z którym w motywie 121 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie uznała, że okoliczność, iż dochody ByteDance w Unii były niższe od progu obrotu osiągniętego w Unii, jest bez znaczenia dla wykazania, że ByteDance nie wywiera znaczącego wpływu na rynek wewnętrzny w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) DMA. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) DMA przedsiębiorstwo może zostać wskazane jako strażnik dostępu tylko wtedy, gdy wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny. Artykuł 3 ust. 2 lit. a) DMA pozwala domniemywać, że ma to miejsce w przypadku osiągnięcia jednego z dwóch alternatywnych progów. Pierwszy próg dotyczy rocznego obrotu danego przedsiębiorstwa w Unii, który musi wynieść co najmniej 7,5 mld EUR w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych. Drugi próg odnosi się do jego średniej kapitalizacji rynkowej lub równoważnej rzeczywistej wartości rynkowej, która powinna wynieść co najmniej 75 mld EUR w ostatnim roku obrotowym. W obu przypadkach konieczne jest, aby przedsiębiorstwo to świadczyło daną PUP w co najmniej trzech państwach członkowskich. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje tego, że ByteDance osiągnęła próg światowej wartości rynkowej i że z tego względu można było domniemywać, że wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny. Bezsporne jest również to, że nie osiągnęła ona natomiast progu obrotu osiągniętego w Unii. W owym okresie obrót ByteDance w Unii wzrósł bowiem z [<7,5 mld] EUR w 2020 r. do [<7,5 mld] EUR w 2021 r., a następnie do [<7,5 mld] EUR w 2022 r., w związku z czym pozostał poniżej tego progu. W tym względzie należy podkreślić na wstępie, że okoliczność, iż próg obrotu osiągniętego w Unii nie został spełniony w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych, nie wystarczy sama w sobie do podważenia w wyraźny sposób domniemania ustanowionego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, ponieważ – jak wskazano w pkt 83 powyżej – drugi alternatywny próg został spełniony w niniejszej sprawie, w związku z czym rzeczone domniemanie znalazło zastosowanie. W przeciwnym razie te dwa progi stałyby się de facto kumulatywne, co stałoby w sprzeczności z jasnym brzmieniem tego przepisu. Jednakże alternatywny charakter obu progów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, w żaden sposób nie pozbawia znaczenia pierwszego z nich dla celów zbadania, czy element ten, w połączeniu z innymi dostatecznie uzasadnionymi argumentami, w wyraźny sposób podważa to domniemanie. Z motywu 17 DMA wynika bowiem, że wysoki obrót w Unii w połączeniu z liczbą odnośnych użytkowników PUP w Unii, przewidzianą w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, świadczy o stosunkowo dużej zdolności monetyzacji tych użytkowników, podczas gdy wysoka kapitalizacja rynkowa lub wysoka rzeczywista wartość rynkowa na poziomie światowym w połączeniu z tą samą liczbą użytkowników odzwierciedla stosunkowo duży potencjał w zakresie monetyzacji tych użytkowników w niedalekiej przyszłości. Kapitalizacja rynkowa może również odzwierciedlać oczekiwaną przyszłą pozycję i wpływ na rynek wewnętrzny danych przedsiębiorstw pomimo potencjalnie stosunkowo niskiego obecnego obrotu. Te dwa progi odzwierciedlają zatem podobne, ale różne hipotezy. Podczas gdy wysoki obrót osiągnięty w Unii świadczy raczej o tym, że dane przedsiębiorstwo posiada już zdolność do monetyzacji swoich użytkowników na rynku wewnętrznym, to wysoka kapitalizacja rynkowa lub wysoka rzeczywista wartość rynkowa na poziomie światowym wskazuje raczej na to, że wspomniane przedsiębiorstwo posiada potencjał w zakresie monetyzacji swoich użytkowników na rynku wewnętrznym w niedalekiej przyszłości. Ponadto, jak wynika z art. 3 ust. 2 lit. a) i z motywu 17 DMA, prawodawca Unii przyjął konkretnie obrót osiągnięty przez odnośne przedsiębiorstwo w Unii jako wskaźnik jego wpływu na rynek wewnętrzny. Nie można zatem wykluczyć, że odnośne przedsiębiorstwo mogłoby wykazać, na podstawie szeregu dostatecznie uzasadnionych argumentów, w tym swojego niskiego obrotu osiągniętego w Unii, że pomimo jego światowej wartości rynkowej przekraczającej próg przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA jego obecność na rynku wewnętrznym jest ograniczona, wobec czego wspomniana wartość rynkowa nie odzwierciedla, ze względu na okoliczności, w jakich świadczy ono daną PUP, potencjału w zakresie monetyzacji swoich użytkowników w Unii w niedalekiej przyszłości, w związku z czym nie wywiera ono znaczącego wpływu na rynek wewnętrzny w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) DMA. Ponadto twierdzenie Komisji zawarte w ostatnim zdaniu motywu 121 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym poziom dochodów ByteDance w Unii nie był elementem dotyczącym jej wpływu na rynek wewnętrzny „poza przychodami lub kapitalizacją rynkową” w rozumieniu motywu 23 DMA, można jedynie odrzucić. Z jednej strony bowiem zawarte w tym ostatnim motywie sformułowanie „poza przychodami lub kapitalizacją rynkową” uściśla jedynie, że z uwagi na to, iż te dwa elementy zostały już uwzględnione w ramach art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, odnośne przedsiębiorstwo, w celu obalenia domniemania przewidzianego w tym przepisie, może przedstawić oprócz nich inne dowody dotyczące jego wpływu na ten rynek. Z drugiej strony, jak wskazano w pkt 89 powyżej, obrót osiągnięty w Unii został wyraźnie wymieniony w art. 3 ust. 2 lit. a) i w motywie 17 DMA jako jedno z kryteriów istotnych dla oceny wpływu tego przedsiębiorstwa na ów rynek. W konsekwencji Komisja naruszyła prawo, gdy odrzuciła jako pozbawiony znaczenia argument skarżącej dotyczący obrotu ByteDance osiągniętego w Unii w ciągu ostatnich trzech lat obrotowych. Wpływ tego błędu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem zostanie zbadany w pkt 111–117 poniżej. W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że w motywie 122 zaskarżonej decyzji odrzuciła jako pozbawione znaczenia jej argumenty dotyczące, po pierwsze, ograniczonej liczby użytkowników biznesowych, których wydatki na reklamę na TikToku są znaczne, a po drugie, ograniczonej liczby „państw, których to dotyczy”. W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że w motywie 122 zaskarżonej decyzji Komisja nie zajęła stanowiska w przedmiocie argumentu skarżącej, zgodnie z którym ograniczona liczba użytkowników biznesowych ponosi znaczne wydatki na reklamę na TikToku, ponieważ powodem tego braku zajęcia stanowiska jest to, że taki argument nie został przedstawiony w powiadomieniu w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA. W związku z tym zarzut szczegółowy skarżącej wynika z błędnego rozumienia tej decyzji i z tego względu należy go oddalić. Po drugie, w motywie 122 zaskarżonej decyzji Komisja zajęła stanowisko w przedmiocie argumentu skarżącej podniesionego w powiadomieniu w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, zgodnie z którym to argumentem TikTok czerpie znaczne przychody z reklam tylko w [poufne] państwach członkowskich, a mianowicie [poufne]. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła przed Sądem żadnego konkretnego argumentu, który zmierzałby właśnie do podważenia zanegowania w motywie 122 zaskarżonej decyzji znaczenia okoliczności, że TikTok czerpał znaczne przychody z reklam tylko w [poufne] państwach członkowskich. Ponadto z powiadomienia wynika, że TikTok uzyskał przychody z reklam w [poufne] państwach członkowskich. Tymczasem nie wyjaśnia ona, w jaki sposób okoliczność, że większość tych przychodów została wygenerowana w niektórych z najbardziej zaludnionych państw członkowskich, mogłaby w jakikolwiek sposób oddziaływać na badanie jej wpływu na rynek wewnętrzny w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) DMA. W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Komisji w istocie, że ta błędnie uznała w motywie 123 zaskarżonej decyzji, iż jej argument dotyczący okoliczności, że ByteDance była [poufne] w Unii od momentu jej wprowadzenia na rynek, nie mógł podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA. W tym względzie należy zauważyć, jak skarżąca wyjaśnia w swoich pismach, że platforma TikTok w swojej obecnej wersji została wprowadzona w Unii w sierpniu 2018 r., a zatem w chwili wydania zaskarżonej decyzji znajdowała się ona na wczesnym etapie monetyzacji w Unii. Tak więc od czasu wprowadzenia TikToka w Unii ByteDance nadal więcej inwestowała we wspomnianą platformę w celu przyciągnięcia większej liczby użytkowników i reklamodawców, w szczególności zachęcając twórców do produkowania treści dla TikToka. W związku z tym okoliczność, że w pierwszych latach po wejściu na rynek wewnętrzny ByteDance mogła być [poufne], nie może sama w sobie podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, ponieważ – jak Komisja słusznie wskazała we wspomnianym motywie 123 zaskarżonej decyzji – wiele innych istotnych czynników, rozpatrywanych łącznie, wykazywało jej znaczny potencjał w zakresie monetyzacji użytkowników TikToka w Unii w niedalekiej przyszłości. Zakres bowiem, w jakim progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA zostały przekroczone, a konkretnie szczególnie wysoka rzeczywista wartość rynkowa ByteDance na poziomie światowym, mianowicie [>75] mld EUR, która znacznie przekracza próg 75 mld EUR przewidziany w tym przepisie, a także duża liczba użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych TikToka w Unii, mianowicie odpowiednio 125 mln i [>10 000] w 2022 r., które to wartości również przekroczyły znacznie i w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych progi wynoszące co najmniej 45 mln użytkowników końcowych i 10000 użytkowników biznesowych, przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, świadczy o znacznym potencjale ByteDance w zakresie monetyzacji jej użytkowników w Unii w niedalekiej przyszłości, pomimo jej stanu [poufne] w początkowym okresie po jej wprowadzeniu w Unii, a w konsekwencji o jej znaczącym wpływie na rynek wewnętrzny. W konsekwencji argumenty skarżącej skierowane przeciwko motywowi 123 zaskarżonej decyzji należy oddalić jako bezzasadne. W czwartej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że w motywie 124 zaskarżonej decyzji niesłusznie odrzuciła jej argument, zgodnie z którym rzeczywista wartość rynkowa ByteDance na poziomie światowym nie świadczy o zdolności ByteDance do monetyzacji użytkowników TikToka w Unii, ponieważ wartość ta wynika głównie z jej działalności w Chinach, która nie ma jednak żadnego związku z jej działalnością na rynku wewnętrznym. Komisja odrzuciła ten argument jako pozbawiony znaczenia ze względu na to, że próg światowej wartości rynkowej ma zastosowanie do całego odnośnego przedsiębiorstwa, a nie do danego obszaru geograficznego. Ponadto zdaniem Komisji argument ten jest sprzeczny z celem leżącym u podstaw domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, które – jak wynika z motywu 17 DMA – ma odzwierciedlać zdolność finansową odnośnego przedsiębiorstwa, w tym jego dostęp do rynków finansowych i wynikającą z tego zdolność do, na przykład, nabywania innych innowacyjnych przedsiębiorstw świadczących podobne usługi. W tym względzie należy zauważyć, że kryterium wartości rynkowej odnosi się do rzeczywistej wartości rynkowej odnośnego przedsiębiorstwa na poziomie światowym, bez żadnego rozróżnienia co do geograficznego pochodzenia tej wartości. W związku z tym Komisja słusznie uznała, że okoliczność, iż rzeczywista wartość rynkowa ByteDance wynikała głównie z jej transakcji w Chinach, nie ma znaczenia. Przede wszystkim bowiem okoliczność, że – jak twierdzi skarżąca – rzeczywista wartość rynkowa ByteDance na poziomie światowym wynika głównie z jej działalności w Chinach, że jej „działalność azjatycka” nie była dostępna w Unii i że niektóre z tych działań w Unii zakończyły się niepowodzeniem, nie ma wpływu na zdolność ByteDance do wykorzystywania swojej wartości generowanej w Chinach lub w innym miejscu na świecie w celu wzmocnienia swojej pozycji w Unii. Następnie, wbrew twierdzeniom skarżącej, Komisja nie była zobowiązana do przeprowadzenia szczegółowej analizy, czy „działalność azjatycka” ByteDance napotkała bariery kulturowe i regulacyjne w Unii. Do skarżącej, na której spoczywa ciężar dowodu, należało bowiem wykazanie, że tak właśnie było i że ze względu na takie bariery kulturowe i regulacyjne ByteDance nie mogła czerpać korzyści na rynku wewnętrznym ze swojej rzeczywistej wartości rynkowej na poziomie światowym. Tymczasem skarżąca nie przedstawiła takich dowodów. Przeciwnie, w szczególności z motywów 74, 79 i 98 zaskarżonej decyzji wynika, że od momentu wprowadzenia w Unii TikTok bardzo szybko rośnie, o czym świadczy obrót ByteDance w Unii, który wzrósł z [<7,5 mld] EUR w 2020 r. do [<7,5 mld] EUR w 2022 r., co stanowi wzrost o około [100–2000] %, a ponadto ma on coraz większą liczbę użytkowników końcowych w Unii, która wzrosła z [>45] mln w 2020 r. do 125 mln w 2022 r., co oznacza wzrost o około [50–100] %, oraz coraz większą liczbę użytkowników biznesowych, która zgodnie z metodologią zachowawczą zastosowaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji wzrosła z co najmniej [>10 000] w 2020 r. do [>10 000] w 2022 r., co oznacza wzrost o około [100–2000] %. Tymczasem skarżąca nie wyjaśnia, w jaki sposób podnoszone bariery kulturowe i regulacyjne można pogodzić z faktem, że od momentu wprowadzenia TikTok bardzo szybko rośnie w Unii. W tym kontekście Komisja mogła słusznie uznać, że rzeczywista wartość rynkowa ByteDance na poziomie światowym w połączeniu z dużą liczbą użytkowników TikToka w Unii odzwierciedla jej zdolność finansową i jej potencjał monetyzacji użytkowników TikToka w Unii. Wreszcie, podniesiona przez skarżącą okoliczność, że dochody wygenerowane przez TikToka w Unii stanowiły mniej niż [0–5] % dochodów ByteDance na poziomie światowym i że gdyby działalność TikToka w Unii była wyceniana oddzielnie, odpowiadałaby jedynie [poufne] światowej wyceny ByteDance, również nie może podważyć w wyraźny sposób potencjału monetyzacji przez ByteDance użytkowników TikToka w Unii, zważywszy na okoliczności wskazane w pkt 107 powyżej. Należy zatem oddalić argumenty skarżącej dotyczące motywu 124 zaskarżonej decyzji. Pozostaje zatem określić wspomniany w pkt 92 powyżej wpływ błędu popełnionego przez Komisję na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem błąd w części zaskarżonego aktu zawierającej rozumowanie nie pociąga za sobą stwierdzenia nieważności tego aktu, jeżeli w szczególnych okolicznościach danego przypadku błąd ten nie mógł mieć decydującego wpływu na wynik (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 maja 2002 r., Graphischer Maschinenbau/Komisja, T‑126/99, EU:T:2002:116, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 kwietnia 2024 r., Columbus Stainless/Komisja, T‑445/22, niepublikowany, EU:T:2024:228, pkt 104 i przytoczone tam orzecznictwo). Podobnie Sąd miał okazję orzec, że niezależnie od zakresu błędów, jakie może zawierać zaskarżona decyzja, owe braki nie mogą prowadzić do stwierdzenia jej nieważności, jeżeli – i w zakresie, w jakim – wszystkie pozostałe elementy zawarte w tej decyzji pozwalają Sądowi uznać za wykazaną okoliczność, że w każdym razie argumenty przedstawione przez skarżącą nie są dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 22 października 2002 r., Schneider Electric/Komisja, T‑310/01, EU:T:2002:254, pkt 412). Należy zatem zbadać, czy popełniony przez Komisję błąd, o którym mowa w pkt 92 powyżej, polegający na odrzuceniu przez nią jako pozbawionego znaczenia obrotu osiągniętego przez ByteDance w Unii, mógł mieć w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy decydujący wpływ na odrzucenie przez Komisję argumentów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA. W tym względzie, po pierwsze, należy stwierdzić, że popełniony przez Komisję błąd, o którym mowa w pkt 92 powyżej, ma wpływ jedynie na motyw 121 zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała natomiast, że pozostałe motywy tej decyzji, na podstawie których Komisja odrzuciła wszystkie pozostałe argumenty przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA, są błędne, jak wynika z pkt 93–110 powyżej. Po drugie, jak podkreślono w pkt 85 powyżej, okoliczność, że próg obrotu osiągniętego w Unii nie został spełniony w każdym z ostatnich trzech lat obrotowych, nie wystarczy sama w sobie do podważenia w wyraźny sposób domniemania ustanowionego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA. Żaden z pozostałych elementów przedstawionych przez skarżącą nie został zaś uwzględniony. Po trzecie, wszystkie pozostałe elementy zawarte w zaskarżonej decyzji i wzięte przez Komisję pod uwagę w celu stwierdzenia, że ByteDance miała znaczny potencjał w zakresie monetyzacji swoich użytkowników w Unii w niedalekiej przyszłości, pozostają ważne, niezależnie od jej obrotu osiągniętego w Unii, który – mimo że pozostawał poniżej progu przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA – nie przestał jednak rosnąć, jak wskazano w pkt 84 i 107 powyżej (zob. także motyw 98 zaskarżonej decyzji), czego skarżąca zresztą nie kwestionuje. Z motywów 121, 123 i 124 rzeczonej decyzji wynika bowiem, że rzeczywista wartość rynkowa ByteDance była „znacznie wyższa” od progu 75 mld EUR, że liczba użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych w Unii rosła w ciągu ostatnich trzech lat obrotowych, znacznie przekraczając progi określone w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA (zob. pkt 107 powyżej), i że biorąc pod uwagę te okoliczności, Komisja stwierdziła, iż argumenty skarżącej nie pozwalają na podważenie znacznego potencjału ByteDance w zakresie monetyzacji jej użytkowników w Unii w niedalekiej przyszłości. W tych okolicznościach popełniony przez Komisję błąd, o którym mowa w pkt 92 powyżej, nie mógł mieć decydującego wpływu na wniosek Komisji, zgodnie z którym argumenty przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. a) DMA nie były dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób rzeczone domniemanie, wobec czego nie ma on wpływu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W konsekwencji część drugą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną. 5.   W przedmiocie podważenia domniemania, zgodnie z którym TikTok był ważnym punktem dostępu (część trzecia zarzutu pierwszego) Skarżąca utrzymuje, że w motywach 125–154 zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 3 ust. 5 DMA, gdy odrzuciła jej argumenty zmierzające do wykazania, że TikTok nie był ważnym punktem dostępu. Niniejsza część zarzutu pierwszego dzieli się na cztery zarzuty szczegółowe, oparte zasadniczo na tym, że, po pierwsze, w przeciwieństwie do innych przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze cyfrowym ByteDance nie posiada ekosystemu i nie wykorzystuje silnych efektów sieciowych, po drugie, znaczna część użytkowników TikToka wybiera multihoming, to znaczy, że oprócz TikToka korzystają oni z jednej lub kilku innych platform, w związku z czym nie występują znaczące efekty uzależnienia od jednego dostawcy, po trzecie, TikTok ma mniejszą skalę niż niektóre inne internetowe serwisy społecznościowe, takie jak Facebook i Instagram, a po czwarte, poziom interakcji reklamodawców i zarejestrowanych użytkowników biznesowych z platformą TikTok jest niski. Jej zdaniem okoliczności te świadczą o tym, że TikTok nie był ważnym punktem dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA. a)   W przedmiocie podnoszonego braku ekosystemu i silnych efektów sieciowych 1) Argumenty stron Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że w przeciwieństwie do innych przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze cyfrowym ByteDance nie posiada ekosystemu i nie wykorzystuje silnych efektów sieciowych, co jej zdaniem podważa domniemanie, zgodnie z którym TikTok był ważnym punktem dostępu. Tymczasem w motywach 127–133 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie odrzuciła jej argumenty. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 127–133 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. 2) Zaskarżona decyzja W motywach 127–129 zaskarżonej decyzji Komisja zauważyła, że argument skarżącej, zgodnie z którym ByteDance – w przeciwieństwie do innych przedsiębiorstw, takich jak Meta i Alphabet – nie posiada ekosystemu, dotyczy zdolności tych przedsiębiorstw do sprzedaży reklamy internetowej dzięki ich ekosystemom, i odrzuciła go jako pozbawiony znaczenia ze względu na to, iż dana PUP stanowi internetowy serwis społecznościowy, a nie internetową usługę reklamową, przy czym w DMA wyróżniono te dwie kategorie PUP. W każdym razie Komisja uznała, że argumentacja skarżącej nie może podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA z podanych niżej powodów. Po pierwsze, w motywach 130 i 131 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że nic w DMA nie wskazuje na to, iż istnienie ekosystemu jest bezwzględnym warunkiem wstępnym uznania PUP za ważny punkt dostępu, oraz że pojęcie „ekosystemu” obejmuje różne modele biznesowe, wobec czego każdy ekosystem należy badać indywidualnie. Ponadto wskazała ona, że w ramach konkretnej kategorii PUP może istnieć więcej niż jeden strażnik dostępu i że nic w DMA nie wskazuje na to, że sam fakt, iż niektórzy strażnicy dostępu mają większą zdolność monetyzacji usługi niż inni, oznacza, że ci ostatni nie są ważnym punktem dostępu w ramach tej kategorii PUP. Po drugie, w motywie 132 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że ByteDance posiada własny ekosystem składający się z bardzo popularnych usług w zakresie edycji materiałów wideo, oprogramowania biznesowego i aplikacji reklamowych, wiadomości oraz opieki zdrowotnej, przy czym zdaniem Komisji niektóre usługi świadczone przez ByteDance, takie jak jej aplikacja CapCut służąca do edycji materiałów wideo, odniosły duży sukces w Unii. Po trzecie, w każdym razie Komisja wskazała w motywie 133 zaskarżonej decyzji, że liczba użytkowników końcowych TikToka wzrosła z [>45] mln w 2020 r. do 125 mln w 2022 r. i że TikTok osiągnął już połowę wielkości Facebooka oraz Instagrama, mimo że nie ma tak dużego ekosystemu jak Meta. 3) Ocena Sądu DMA nie zawiera definicji terminu „ekosystem”. Niemniej jednak treść tego pojęcia można wyprowadzić z motywów 3, 32 i 64 DMA, z których wynika zasadniczo, że ekosystem platform cyfrowych może składać się z jednej lub kilku PUP oraz innych usług połączonych z nimi, na przykład ze względu na powiązania technologiczne lub interoperacyjność, co może zwiększyć bariery wejścia dla konkurentów tych przedsiębiorstw i podnieść ponoszone przez użytkowników końcowych koszty zmiany dostawcy, przez co istniejącym lub nowym podmiotom rynkowym trudniej jest konkurować z tymi przedsiębiorstwami lub podważyć ich pozycję. Tak więc „ekosystem” cyfrowy istnieje, gdy na platformie występuje i wchodzi w interakcje szereg kategorii dostawców, klientów i konsumentów, a produkty lub usługi składające się na ten ekosystem mogą wzajemnie się pokrywać lub łączyć się między sobą z uwagi na ich komplementarność poziomą lub pionową. Z motywu 3 DMA wynika, że jedną z cech niektórych strażników dostępu jest właśnie okoliczność, że sprawują oni kontrolę nad całymi ekosystemami platform w gospodarce cyfrowej. Wynika z tego, że posiadanie ekosystemu platform cyfrowych może stanowić istotny element przy ocenie, czy dane przedsiębiorstwo jest strażnikiem dostępu i czy w szczególności dana PUP stanowi ważny punkt dostępu. Należy jednak wyjaśnić, podobnie jak Komisja uczyniła to w motywie 130 zaskarżonej decyzji, że istnienie ekosystemu jest jedną z typowych cech „niektórych” strażników dostępu, o których to cechach mowa w motywach 2 i 3 DMA. Podobnie żaden przepis ani motyw DMA nie sugeruje, że przedsiębiorstwo, aby zostać wskazanym jako strażnik dostępu, musi koniecznie kontrolować ekosystem platform. Przeciwnie, przewidując, że „[PUP]” może stanowić ważny punkt dostępu, art. 3 ust. 1 lit. b) DMA sugeruje, że PUP może sama stanowić taki punkt, niekoniecznie będąc częścią ekosystemu. W związku z tym fakt, że PUP nie wpisuje się w ekosystem, nie wystarczy do wykazania, że owa PUP nie jest ważnym punktem dostępu. Należy również wyjaśnić, że to korzyści lub niedogodności związane z istnieniem lub brakiem ekosystemu – a nie samo istnienie lub brak ekosystemu jako takiego – pozwalają ocenić, czy dana PUP stanowi ważny punkt dostępu. Jak Komisja słusznie bowiem wskazała w motywie 130 zaskarżonej decyzji, samo pojęcie „ekosystemu” obejmuje różne modele biznesowe. W związku z tym każdy ekosystem należy badać indywidualnie, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z takiego modelu biznesowego lub brak owych korzyści, w szczególności w odniesieniu do kontestowalności. Poczyniwszy powyższe wyjaśnienia, w pierwszej kolejności należy zbadać, czy skarżąca wystarczająco uzasadniła swoje twierdzenie, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu. Cała argumentacja skarżącej dotycząca motywów 127–133 zaskarżonej decyzji opiera się bowiem na założeniu, że ByteDance nie posiada żadnego takiego ekosystemu. Otóż skarżąca kwestionuje dokonane przez Komisję w motywie 132 tej decyzji stwierdzenie, zgodnie z którym ByteDance posiada ekosystem składający się z bardzo popularnych usług w zakresie edycji materiałów wideo, oprogramowania biznesowego i aplikacji reklamowych, wiadomości oraz opieki zdrowotnej, w tym zwłaszcza CapCut, gdy podnosi ona, że tak nie jest, a w każdym razie że Komisja nie uzasadniła w sposób wymagany prawem swojego wniosku w tej kwestii. Komisja odpowiada w szczególności, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie uzasadniła swojego twierdzenia, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu. W tym względzie należy przypomnieć, że ciężar dowodu w celu obalenia domniemań ustanowionych w art. 3 ust. 2 DMA spoczywa na zainteresowanym przedsiębiorstwie, jak wskazano w pkt 59 powyżej. W związku z tym do skarżącej należało uzasadnienie w sposób wymagany prawem jej argumentu, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu, i wyjaśnienie wpływu tej okoliczności na domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Skarżąca, zapytana w tym względzie w ramach środka organizacji postępowania, odpowiedziała, że w toku postępowania administracyjnego uzasadniła swój argument, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu, gdy odesłała do niektórych dokumentów, które przedstawiła w toku tego postępowania. Należy jednak stwierdzić, że we wspomnianych dokumentach skarżąca ograniczyła się w istocie do stwierdzenia, że ByteDance – w przeciwieństwie do niektórych konkurentów, takich jak Meta i Alphabet – nie ma ekosystemu, przy czym nie przedstawiła ona popartych dowodami elementów pozwalających uznać, że różne usługi cyfrowe świadczone przez ByteDance w Unii nie wpisywały się w ekosystem w świetle kryteriów przypomnianych w pkt 128 i 129 powyżej. Prawdą jest, że nie można wymagać od danego przedsiębiorstwa, aby w celu obalenia domniemania podjęło nadmierne lub nierealistyczne działania (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 21 stycznia 2016 r., Eturas i in., C‑74/14, EU:C:2016:42, pkt 41). Jednakże wymóg uzasadnienia twierdzenia, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu, nie oznacza nałożenia na skarżącą wymogu podjęcia nadmiernych lub nierealistycznych działań. Mogła ona bowiem w zupełności wyjaśnić, jakie usługi cyfrowe ByteDance świadczy w Unii, i opisać stosunki między nimi w świetle kryteriów przypomnianych w pkt 128 i 129 powyżej, tym bardziej że jako dostawca tych usług była w stanie zrobić to najlepiej. Należy zatem stwierdzić, jak Komisja słusznie podnosi w ramach niniejszego sporu, że skarżąca, na której spoczywał ciężar dowodu, nie uzasadniła swojego argumentu, zgodnie z którym ByteDance nie posiada ekosystemu, którego częścią jest TikTok. W związku z tym, ponieważ skarżąca nie wykazała założenia, na którym opiera się cała jej argumentacja dotycząca motywów 127–133 zaskarżonej decyzji, należy oddalić tę argumentację jako bezskuteczną, bez konieczności badania, czy motyw 132 zaskarżonej decyzji jest wystarczająco uzasadniony. W drugiej kolejności w każdym razie nawet przy założeniu, że ByteDance nie posiada ekosystemu, jak twierdzi skarżąca, wniosek Komisji pozostaje jednak ważny. Prawdą jest, jak podnosi skarżąca, że uzasadnienie przedstawione w motywach 127–129 zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni na argumenty zaprezentowane przez nią w powiadomieniu. Z owego powiadomienia wynika bowiem, że skarżąca wymieniła w nim szereg korzyści związanych z posiadaniem ekosystemu, z których jedna dotyczyła sprzedaży reklamy internetowej. Wynika z tego, że jej argumentacja oparta na podnoszonym braku ekosystemu nie ogranicza się do korzyści związanych ze sprzedażą reklamy internetowej, wbrew temu, co Komisja stwierdziła w motywie 127 tej decyzji. Uzasadnienie przedstawione w motywach 127–129 zaskarżonej decyzji wynika zatem z niepełnej interpretacji argumentów skarżącej. Należy jednak stwierdzić, że – jak Komisja wskazała w motywie 133 zaskarżonej decyzji i czego skarżąca nie kwestionuje – liczba użytkowników końcowych TikToka wzrosła z [>45] mln w 2020 r. do 125 mln w 2022 r., osiągając w ten sposób, zgodnie z danymi, którymi dysponowała Komisja, połowę wielkości Facebooka oraz Instagrama, i to nawet przy braku ekosystemu, a przynajmniej ekosystemu porównywalnego z ekosystemem Mety. Podobnie w motywie 126 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że w wartościach bezwzględnych TikTok w 2022 r. znacznie przekroczył progi użytkowników przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, mając ponad [>10 000] użytkowników biznesowych i 125 mln użytkowników końcowych. Wynika z tego, że TikTok, który w obecnej wersji został wprowadzony w Unii dopiero w sierpniu 2018 r., zdołał w krótkim czasie przyciągnąć bardzo dużą liczbę użytkowników końcowych, tak że w 2022 r. liczba ta przekroczyła prawie trzykrotnie próg przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, jak również bardzo dużą liczbę użytkowników biznesowych, a mianowicie ponad [>10 000] w 2022 r., przekraczając tym samym znacznie próg 10000 użytkowników biznesowych przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, wobec czego TikTok osiągnął w krótkim czasie połowę wielkości Facebooka oraz Instagrama. Świadczy to o tym, że zarzucany brak ekosystemu w żaden sposób nie przeszkodził TikTokowi rosnąć zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych, wykazując tendencję gwałtownego wzrostu pod względem liczby użytkowników. W trzeciej kolejności, wbrew twierdzeniom skarżącej, brak ekosystemu w żaden sposób nie oznacza, że dana PUP jest pozbawiona silnych efektów sieciowych. Efekty sieciowe powstają bowiem wtedy, gdy wartość produktu lub usługi wzrasta, w miarę jak korzysta z nich coraz więcej osób. Internetowe serwisy społecznościowe generują zatem silne efekty sieciowe oraz korzyści związane z danymi, gdy stopniowo rośnie liczba ich użytkowników, ponieważ im więcej jest użytkowników, tym bardziej użyteczny jest dla nich ten serwis, a jego wartość wzrasta w oczach tych użytkowników, co z kolei przyciąga więcej użytkowników. Ponadto im więcej jest użytkowników końcowych internetowego serwisu społecznościowego, tym większą liczbę użytkowników biznesowych przyciąga ów serwis (zob. podobnie dokument roboczy służb Komisji z dnia 15 grudnia 2020 r., zatytułowany „Sprawozdanie z oceny skutków towarzyszące dokumentowi zawierającemu wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontestowalnych i uczciwych rynków w sektorze cyfrowym [aktu o rynkach cyfrowych]” [SWD(2020) 363 final, pkt 130, 386]. W związku z tym sama platforma internetowego serwisu społecznościowego może wywołać silne efekty sieciowe, nawet jeśli nie stanowi ona części ekosystemu. Żaden element DMA nie wskazuje bowiem na to, że PUP może wywołać silne efekty sieciowe jedynie w przypadku istnienia ekosystemu. Przeciwnie, z motywów 2 i 13 DMA wynika, że silne efekty sieciowe są cechą PUP odrębną od cechy dotyczącej istnienia integracji pionowej. Tymczasem należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawia żadnego niezależnego argumentu, który mógłby sugerować, że TikTok jest pozbawiony silnych efektów sieciowych. Jej argumentacja opiera się bowiem na założeniu, że zarzucany brak ekosystemu skutkuje brakiem silnych efektów sieciowych. Jednakże, jak wykazano w pkt 152 i 153 powyżej, założenie to jest błędne. W tym względzie skarżąca ogranicza się do wskazania w skardze, bez podania dalszych wyjaśnień, że „TikTok nie wykorzystuje efektów sieciowych związanych z »wykresem społecznym«, który charakteryzuje prawdziwe serwisy społecznościowe, takie jak Facebook czy Instagram”. Argument ten nie jest jednak dostatecznie jasny. Ponadto w zakresie, w jakim argument ten wydaje się opierać na rozróżnieniu między „wykresem społecznym” a „wykresem treści”, wystarczy stwierdzić, że – jak Komisja wskazała w motywie 57 zaskarżonej decyzji, a skarżąca tego nie zakwestionowała – DMA nie odwołuje się do tych pojęć i nie ma między nimi wyraźnego rozgraniczenia. Podobnie skarżąca nie wyjaśnia, dlaczego fakt, że TikTok nie jest oparty na „wykresie społecznym”, musi oznaczać, iż jest on pozbawiony silnych efektów sieciowych. Przeciwnie, przypomniane w pkt 33 i 107 powyżej dane świadczą raczej o czymś przeciwnym. Ponadto, jak wynika z motywów 38–66 zaskarżonej decyzji, Komisja uznała, że TikTok stanowi internetowy serwis społecznościowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 DMA, a nie usługę platformy udostępniania wideo w rozumieniu art. 2 pkt 8 DMA. Skarżąca nie zakwestionowała tej kwalifikacji w ramach niniejszej skargi. Tymczasem poprzez argument wskazany w pkt 155 powyżej podważa ona w rzeczywistości tę kwalifikację, nie wykazując jednak, że rozważania zawarte w motywach 38–66 tej decyzji są błędne. W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że dla wskazania ByteDance jako strażnika dostępu nie ma znaczenia liczba użytkowników TikToka, lecz kwestia, czy są oni uzależnieni od jednego dostawcy w szczególności ze względu na istnienie ekosystemu, efekty sieciowe lub z innych powodów. Zarzucany brak ekosystemu nie oznacza jednak sam w sobie, że użytkownicy TikToka nie są uzależnieni od jednego dostawcy (zob. pkt 179 poniżej) ani że TikTok jest pozbawiony silnych efektów sieciowych (zob. pkt 152–157 powyżej), a skarżąca nie przedstawiła popartych dowodami elementów pozwalających uznać, że jest inaczej. W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że użytkownicy TikToka nie zostaliby uzależnieni od jednego dostawcy ze względu na brak ekosystemu lub silnych efektów sieciowych. W związku z tym nawet przy założeniu, że ByteDance nie posiada ekosystemu, okoliczność ta sama w sobie i w świetle powyższego nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że TikTok jest ważnym punktem dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA, wobec czego Komisja mogła stwierdzić, nie popełniając przy tym błędu, że ów argument nie może podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W konsekwencji zarzut szczegółowy pierwszy części trzeciej zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny. b)   W przedmiocie istnienia multihomingu oraz podnoszonego braku efektów uzależnienia od jednego dostawcy 1) Argumenty stron Skarżąca twierdzi w istocie, że znaczna część użytkowników TikToka wybiera multihoming, co świadczy o tym, że nie występują znaczące efekty uzależnienia od jednego dostawcy i że przedsiębiorstwa korzystające z TikToka nie są od niego zależne, aby dotrzeć do swoich użytkowników końcowych. Ponadto okoliczność, że TikTok inwestuje w interoperacyjność i zachęca do multihomingu, świadczy o tym, iż nie jest on strażnikiem dostępu. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 134–142 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. 2) Zaskarżona decyzja W motywie 134 zaskarżonej decyzji Komisja uznała istnienie pewnego stopnia multihomingu wśród użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych w odniesieniu do TikToka i innych internetowych serwisów społecznościowych. Stwierdziła ona jednak, że okoliczność ta była niewystarczająca, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, z podanych niżej powodów. Po pierwsze, w motywach 135 i 136 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała w istocie, że o ile brak multihomingu może stanowić element istotny dla oceny, czy PUP jest ważnym punktem dostępu, o tyle istnienie pewnego stopnia multihomingu nie wskazuje samo w sobie, że PUP nie jest takim punktem dostępu i nie oznacza, że kontestowalność rynku nie jest ograniczona lub że nie mogą wystąpić nieuczciwe praktyki. Po drugie, w motywach 137–139 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła w istocie, że okoliczność, iż użytkownicy biznesowi i użytkownicy końcowi korzystają równolegle z różnych internetowych serwisów społecznościowych, nie oznacza, że korzystają z nich w równy sposób, zważywszy, iż owi użytkownicy mogą z nich korzystać w sposób asymetryczny. W każdym razie nawet przy założeniu, że niektórzy użytkownicy końcowi lub użytkownicy biznesowi prowadzili działalność w podobny sposób w kilku internetowych serwisach społecznościowych, czego skarżąca nie wykazała, nie oznacza to, że określony internetowy serwis społecznościowy nie jest ważnym punktem dostępu umożliwiającym użytkownikom biznesowym dotarcie do ich użytkowników końcowych, na przykład do niektórych grup demograficznych użytkowników końcowych. Po trzecie, w motywie 140 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała w istocie, że przedstawione przez skarżącą porównanie wydatków na reklamę poniesionych przez użytkowników biznesowych na platformach TikToka, Mety i Alphabetu nie może podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Po czwarte, w motywie 141 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że wartość dowodowa przedstawionych przez skarżącą danych mających na celu wykazanie, iż większość użytkowników TikToka korzysta również z Instagrama i Facebooka, była ograniczona, ponieważ Instagram i Facebook miały większą liczbę użytkowników końcowych i prowadziły działalność przed TikTokiem, wobec czego ze statystycznego punktu widzenia można było oczekiwać, że duża liczba użytkowników Facebooka i Instagrama będzie używać również TikToka. Co więcej, jej zdaniem owe dane nie odzwierciedlały intensywności korzystania z różnych internetowych serwisów społecznościowych, zważywszy, że TikTok miał wyższy wskaźnik zaangażowania niż inne serwisy społecznościowe w tym znaczeniu, że wspomniani użytkownicy końcowi spędzają więcej czasu na TikToku niż na innych platformach, co miało miejsce w szczególności w przypadku młodych użytkowników. Wreszcie, w motywie 142 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała w istocie, że argument skarżącej, zgodnie z którym TikTok, jako nowy podmiot wchodzący na rynek, inwestuje w interoperacyjność i zachęca do multihomingu, został podniesiony na poparcie argumentacji skarżącej dotyczącej multihomingu w ogólności, a zatem należało go odrzucić z tych samych względów co względy, które przedstawiono w motywach 134–141 tej decyzji. 3) Ocena Sądu Należy zauważyć, że w kontekście usług cyfrowych w ogólności, a w szczególności platform internetowych, pojęcie „multihomingu” opisuje sytuację, w której użytkownicy korzystają równolegle z szeregu konkurencyjnych usług cyfrowych, w tym przypadku z internetowych serwisów społecznościowych. Z motywu 2 DMA wynika, że PUP odróżniają się od innych usług cyfrowych pewnymi cechami, umożliwiającymi przedsiębiorstwom, które je świadczą, ich eksploatowanie, takimi jak ich ogromne korzyści skali, które często wynikają z niemal zerowych kosztów krańcowych pozyskiwania użytkowników biznesowych lub użytkowników końcowych, ich bardzo silne efekty sieciowe, ich zdolność łączenia wielu użytkowników biznesowych z wieloma użytkownikami końcowymi dzięki wielostronności tych usług, znaczny stopień zależności użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych, efekty uzależnienia od jednego dostawcy, brak możliwości korzystania przez użytkowników końcowych z wielu platform (multihoming) do tego samego celu, struktura zintegrowana pionowo oraz korzyści wynikające z dostępu do danych. W motywie 13 DMA wyjaśniono, że słaba kontestowalność i nieuczciwe praktyki w sektorze cyfrowym to problem, który w przypadku niektórych usług cyfrowych występuje częściej i jest bardziej wyraźny, oraz że ma to miejsce w szczególności w przypadku szeroko rozpowszechnionych i powszechnie wykorzystywanych usług cyfrowych, które przeważnie pośredniczą między użytkownikami biznesowymi a użytkownikami końcowymi w sposób bezpośredni i które najczęściej charakteryzują się cechami takimi jak te przypomniane w pkt 172 powyżej. Wynika z tego, że brak multihomingu oraz istnienie efektów uzależnienia od jednego dostawcy są istotnymi wśród innych czynnikami mogącymi charakteryzować strażnika dostępu świadczącego PUP, która stanowi ważny punkt dostępu. W związku z tym należy wyjaśnić, po pierwsze, że czynniki wymienione tytułem przykładu w motywach 2 i 13 DMA nie stanowią warunków sine qua non, aby PUP można było uznać za ważny punkt dostępu. Po drugie, gdy dane przedsiębiorstwo przedstawia argumenty dotyczące czynników wymienionych tytułem przykładu w motywach 2 i 13 DMA, należy wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 3 ust. 5 DMA, okoliczności, w jakich świadczy się odnośną PUP. Tak więc istnienia lub braku multihomingu lub efektów uzależnienia od jednego dostawcy nie należy badać w sposób abstrakcyjny, lecz w odniesieniu do okoliczności, w jakich świadczy się odnośną PUP. Ponadto należy wziąć pod uwagę szczególne i konkretne cechy omawianego multihomingu. Jak wynika bowiem z motywu 137 zaskarżonej decyzji, i czego skarżąca nie zakwestionowała, sam fakt, że użytkownicy platformy internetowego serwisu społecznościowego korzystają równolegle z innych platform internetowych serwisów społecznościowych, nie oznacza, że te różne platformy mają dla nich takie samo znaczenie. Tak więc jak wynika zasadniczo z motywów 138, 139 i 141 wspomnianej decyzji, intensywność wspomnianego używania, czyli czas spędzony przez użytkownika na interakcji na wspomnianej platformie, czy też znaczenie takiej platformy dla niektórych kategorii użytkowników, mogą stanowić – wśród innych czynników i w zależności od przypadku – istotne czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy istnienie pewnego stopnia multihomingu pozwala podważyć w wyraźny sposób domniemanie, zgodnie z którym dana PUP stanowi ważny punkt dostępu. Należy również podkreślić, że efekty uzależnienia od jednego dostawcy, jakie platforma internetowego serwisu społecznościowego może wywołać wobec swoich użytkowników, stanowią czynnik odrębny od czynnika dotyczącego istnienia lub braku multihomingu, jak wynika z motywów 2 i 13 DMA. Takie efekty mogłyby bowiem wystąpić nawet w przypadku multihomingu, na przykład w zależności od silnych efektów sieciowych wywołanych przez daną platformę, od intensywności korzystania z danej platformy internetowego serwisu społecznościowego, większego zaangażowania niektórych kategorii użytkowników w korzystanie z tej platformy, czy też przejawów stronniczości behawioralnej, jakie niektóre grupy użytkowników mogą wykazywać wobec takiej platformy, do której mogą być szczególnie przywiązani. Ponadto nawet w przypadku multihomingu niektórzy użytkownicy mogą być narażeni na koszty związane ze zmianą, gdy przekierowują swoją działalność z jednej platformy na inną, takie jak koszty związane z dostosowaniem ich treści do formatu i algorytmu różnych platform, jak Komisja słusznie wskazała w motywach 136–139 zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że o ile istnienie lub brak multihomingu oraz efektów uzależnienia od jednego dostawcy mogą stanowić, w zależności od przypadku, elementy istotne dla oceny, czy domniemanie, zgodnie z którym dana PUP stanowi ważny punkt dostępu, może zostać w sposób wyraźny podważone, o tyle należy wziąć pod uwagę szczególne i konkretne cechy wspomnianego multihomingu oraz efektów uzależnienia od jednego dostawcy, jakie występują w okolicznościach, w których świadczy się daną PUP. To w świetle powyższych rozważań należy zbadać argumenty skarżącej. W pierwszej kolejności z pkt 174–177 powyżej wynika, że Komisja słusznie wskazała w motywach 135 i 136 zaskarżonej decyzji, iż nawet jeśli brak multihomingu może stanowić element istotny dla oceny, czy PUP jest ważnym punktem dostępu, istnienie pewnego stopnia multihomingu nie wskazuje samo w sobie, że PUP nie jest takim punktem dostępu. Tak więc znaczenie tego czynnika jako elementu, który należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia, czy PUP jest takim punktem dostępu, może różnić się w zależności od różnych kategorii PUP. W tym względzie, jak Komisja wyjaśniła w odpowiedzi na środek organizacji postępowania, a co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, w przypadku niektórych kategorii PUP, takich jak internetowe serwisy społecznościowe, multihoming jest powszechną praktyką. Gdyby zaś samo istnienie multihomingu miało mieć szczególne znaczenie dla ustalenia, czy internetowy serwis społecznościowy stanowi ważny punkt dostępu, skutkowałoby to tym, że żaden lub prawie żaden internetowy serwis społecznościowy nie zostałby uznany za taki punkt dostępu, co byłoby sprzeczne z brzmieniem i ratio legis DMA, które to rozporządzenie włącza internetowe serwisy społecznościowe do PUP objętych art. 2 pkt 2 lit. c) DMA. Powszechność multihomingu wśród użytkowników internetowych serwisów społecznościowych ilustrują przedstawione przez samą skarżącą dane. Wynika z nich bowiem, że wszystkie wymienione przez skarżącą internetowe serwisy społecznościowe wykazują wysoki stopień multihomingu, ponieważ ponad 65 % ich użytkowników końcowych korzysta jednocześnie z dwóch innych platform. Wynika stąd, że biorąc pod uwagę cechy danej PUP, istnienie multihomingu, nawet w znacznych proporcjach, nie wystarczy samo w sobie do podważenia w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W drugiej kolejności, jak wynika z pkt 178 powyżej, zawarte w motywach 137–139 zaskarżonej decyzji oceny Komisji, zgodnie z którymi równoległe korzystanie z różnych internetowych serwisów społecznościowych nie oznacza zasadniczo równego korzystania, ponieważ użytkownicy obecni w więcej niż jednym serwisie społecznościowym mogą z nich korzystać w sposób asymetryczny, nie są obarczone błędem. Ponadto, jak Komisja podnosi w motywie 138 zaskarżonej decyzji, okoliczność, że większość twórców treści na TikToku praktykuje multihoming, nie daje żadnej wskazówki co do znaczenia każdej platformy, ponieważ wspomniani twórcy treści mogą na przykład być aktywni głównie na TikToku i korzystać z innych platform jedynie w ograniczonym zakresie. Komisja mogła zatem słusznie stwierdzić, że skoro twórcy treści mają interes w tym, aby zwiększyć swoją widoczność dla jak najszerszego kręgu odbiorców, fakt, iż wybierają oni multihoming, nie jest zaskakujący. Podobnie Komisja mogła słusznie zauważyć, że w zakresie, w jakim niektórzy twórcy treści koncentrują większość swojej działalności na danej platformie, mogą oni być narażeni na koszty związane ze zmianą, gdy postanawiają przekierować swoją działalność na inną platformę, w szczególności na koszty związane z koniecznością przyciągnięcia odbiorców lub dostosowaniem ich treści do formatu i algorytmu różnych platform. Wreszcie, jak wynika z motywów 139 i 141 zaskarżonej decyzji, w istocie nawet gdyby niektórzy użytkownicy korzystali w podobny sposób z kilku internetowych serwisów społecznościowych, określony internetowy serwis społecznościowy mógłby jednak stanowić ważny punkt dostępu, ponieważ umożliwiałaby on użytkownikom biznesowym dotarcie w szczególności do określonej grupy demograficznej użytkowników końcowych, takich jak najmłodsi. Tymczasem należy zauważyć, że argumenty i dowody przedstawione w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą, na której spoczywa ciężar dowodu, dotyczyły jedynie istnienia multihomingu w ogólności, a nie intensywności korzystania z różnych platform internetowych serwisów społecznościowych. W ramach niniejszej skargi skarżąca ogranicza się ponadto do twierdzenia, że Komisja powinna była uwzględnić okoliczność, iż intensywność korzystania z TikToka „jako serwisu społecznościowego” jest praktycznie zerowa, ponieważ głównym celem tej platformy jest oferowanie usług udostępniania wideo. Argument ten można jedynie oddalić. Po pierwsze, poprzez argument wspomniany w pkt 190 powyżej skarżąca kwestionuje w rzeczywistości kwalifikację TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego, nie wykazując jednak, że zawarte w motywach 38–66 zaskarżonej decyzji rozważania są błędne. Po drugie, zgodnie z art. 2 pkt 7 DMA pojęcie „internetowego serwisu społecznościowego” oznacza platformę umożliwiającą użytkownikom końcowym łączenie się i komunikowanie ze sobą, udostępnianie treści oraz zapoznawanie się z innymi użytkownikami i treściami z wykorzystaniem różnych urządzeń, w szczególności za pośrednictwem czatów, postów, materiałów wideo i rekomendacji. Wynika z tego, że jedną z podstawowych funkcji internetowego serwisu społecznościowego jest umożliwienie udostępniania i odkrywania treści, a w szczególności materiałów wideo. W związku z tym elementy dotyczące udostępniania i odkrywania materiałów wideo na TikToku są w pełni istotne dla oceny intensywności korzystania z tej platformy przez użytkowników końcowych. W konsekwencji należy stwierdzić, że oceny Komisji zawarte w motywach 137–139 zaskarżonej decyzji nie są dotknięte błędem. W trzeciej kolejności Komisja mogła słusznie stwierdzić w motywie 141 zaskarżonej decyzji, że wartość dowodowa przedstawionych przez skarżącą danych świadczących o tym, że większość użytkowników TikToka korzysta również z Instagrama i Facebooka, jest ograniczona. W tym względzie skarżąca przedstawia dane, zgodnie z którymi około 82 % i 77 % użytkowników końcowych TikToka korzysta również, odpowiednio, z Instagrama i Facebooka, podczas gdy 38 % i 48 % użytkowników końcowych, odpowiednio, Facebooka i Instagrama, korzysta również z TikToka. Zauważa ona, że asymetryczny charakter multihomingu świadczy o tym, że w odróżnieniu od „prawdziwych serwisów społecznościowych”, takich jak Facebook czy Instagram, TikTok nie wykorzystuje efektów sieciowych ani efektów uzależnienia od jednego dostawcy. Jednakże, po pierwsze, jak wskazano w pkt 184 powyżej, przedstawione przez skarżącą dane wskazują na wysokie stopnie multihomingu wśród wszystkich wymienionych platform, ponieważ ponad 65% użytkowników końcowych tych platform korzysta jednocześnie z dwóch innych platform. Po drugie, jak wyjaśniono w motywie 141 zaskarżonej decyzji, asymetryczny charakter multihomingu w przypadku użytkowników TikToka można wytłumaczyć kontekstem gospodarczym i historycznym, w jakim internetowe serwisy społecznościowe działają w Unii. Bezsporne jest bowiem, że Facebook i Instagram prowadziły działalność w Unii na długo przed TikTokiem i że te dwa pierwsze serwisy dysponowały już znaczącą bazą użytkowników w Unii przed wprowadzeniem TikToka na rynek wewnętrzny. W tych okolicznościach należało się spodziewać, że duża część użytkowników TikToka korzystała już z Facebooka oraz Instagrama przed wprowadzeniem TikToka i że następnie będzie z nich korzystać równocześnie. Ponadto, jak Komisja wskazała w motywie 141 zaskarżonej decyzji, a skarżąca tego nie zakwestionowała, przedstawione przez nią dane nie odzwierciedlają intensywności korzystania z różnych internetowych serwisów społecznościowych, tym bardziej że – jak Komisja wskazała również w tym kontekście – TikTok korzysta z wyższego wskaźnika zaangażowania niż inne serwisy społecznościowe, jako że użytkownicy końcowi, w szczególności młodzi ludzie, spędzają więcej czasu na TikToku niż w innych serwisach społecznościowych. W każdym razie skarżąca nie wykazała, że asymetryczny charakter multihomingu praktykowanego przez użytkowników TikToka z jednej strony oraz Facebooka i Instagrama z drugiej strony nie wynikał z kontekstu gospodarczego i historycznego, w którym działają internetowe serwisy społecznościowe w Unii (zob. pkt 198 powyżej), ale z braku efektów sieciowych i efektów uzależnienia od jednego dostawcy na TikToku. Z jednej strony, jak wskazano w pkt 152–157 powyżej, skarżąca nie przedstawiła popartych dowodami elementów pozwalających uznać, że TikTok nie wykorzystywał silnych efektów sieciowych. Z drugiej strony skarżąca nie przedstawia żadnego niezależnego argumentu dotyczącego podnoszonego braku efektów uzależnienia od jednego dostawcy związanych z TikTokiem. Jej argumentacja opiera się bowiem na założeniu, że istnienie znacznego stopnia multihomingu dowodzi samo w sobie braku efektów uzależnienia od jednego dostawcy. Tymczasem ze względów przedstawionych w pkt 179 powyżej założenie to jest błędne. Podobnie odniesienie do okoliczności, że TikTok nie działa na podstawie „wykresu społecznego”, nie może zostać uwzględnione z powodów przedstawionych w pkt 155–157 powyżej. W czwartej kolejności skarżąca podnosi, że ByteDance wprowadziła na TikToku szereg mechanizmów, aby umożliwić swoim użytkownikom rozpowszechnianie i jednoczesne publikowanie treści na innych platformach, a także łączenie ich kont na innych platformach z ich kontami na TikToku. Jej zdaniem zachęcanie do multihomingu świadczy o tym, że jest ona nowym podmiotem wchodzącym na rynek, który dąży do przyciągnięcia większej liczby użytkowników, i że nie jest ona strażnikiem dostępu dysponującym PUP, która jest ważnym punktem dostępu. Komisja słusznie odrzuciła ten argument w motywie 142 zaskarżonej decyzji z tych samych powodów co powody, które uzasadniały odrzucenie argumentów skarżącej dotyczących istnienia multihomingu. Wprowadzenie takich mechanizmów można bowiem wytłumaczyć w szczególności okolicznością, że TikTok został wprowadzony w Unii w jego obecnej wersji dopiero w sierpniu 2018 r., wobec czego starał się on przyciągnąć więcej użytkowników, którzy korzystali już z innych platform. Ponadto, jak skarżąca potwierdziła na rozprawie, inne internetowe serwisy społecznościowe również umożliwiają swoim użytkownikom rozpowszechnianie i jednoczesne publikowanie treści na konkurencyjnych platformach. W tych okolicznościach fakt, że ByteDance umożliwia użytkownikom TikToka rozpowszechnianie i jednoczesne publikowanie treści na innych platformach, a także łączenie ich kont na innych platformach z ich kontami na TikToku, nie wystarczy, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W piątej kolejności skarżąca podnosi, że jej argumenty wykazują w sposób ogólny, iż użytkownicy biznesowi TikToka nie „są zależni” od tej platformy, aby dotrzeć do swoich użytkowników końcowych, ponieważ dysponują oni alternatywnymi środkami w tym zakresie, jak potwierdza to okoliczność, że duża część z nich wybiera multihoming. Jej zdaniem oznacza to, że TikTok nie jest ważnym punktem dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA. W tym względzie z motywu 20 DMA wynika w istocie, że należy uznać co do zasady, iż przedsiębiorstwo świadczy PUP, która stanowi ważny punkt dostępu, w sytuacji gdy owo przedsiębiorstwo posiada bardzo dużą liczbę użytkowników biznesowych, którzy są zależni od tej PUP, aby dotrzeć do bardzo dużej liczby aktywnych miesięcznie użytkowników końcowych, ponieważ okoliczność ta umożliwia przedsiębiorstwu świadczącemu ową PUP wpływanie, z korzyścią dla siebie, na działalność znacznej części tych użytkowników biznesowych. Jednakże aby uznać, że użytkownicy biznesowi PUP „są zależni” od tej PUP w celu dotarcia do swoich użytkowników końcowych, nie jest konieczne, aby wspomniana PUP była jedynym kanałem, za pomocą którego owe przedsiębiorstwa mogą dotrzeć do tych użytkowników. Wystarczy, że chodzi o ważny w tym względzie kanał, do którego wspomniani użytkownicy biznesowi mogą uzyskać dostęp tylko wtedy, gdy posiadają konto na tej PUP. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Po pierwsze, bezsporne jest, że TikTok posiada bardzo dużą liczbę użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych. Po drugie, bezsporne jest również, jak skarżąca potwierdziła na rozprawie, że użytkownik biznesowy TikToka może uzyskać dostęp do swoich użytkowników końcowych tylko wtedy, gdy sam jest zarejestrowany na TikToku. A zatem w szczególności ów użytkownik biznesowy nie może uzyskać dostępu do wspomnianych użytkowników końcowych ze swojego konta zarejestrowanego na innej platformie. Należy więc oddalić argument skarżącej dotyczący braku „zależności” użytkowników biznesowych TikToka w celu dotarcia na tej platformie do użytkowników końcowych. Wreszcie, jeśli chodzi o argument skarżącej dotyczący wydatków na reklamę ponoszonych przez reklamodawców na TikToku w porównaniu z wydatkami reklamodawców na platformach Alphabetu i Mety, do którego to argumentu Komisja ustosunkowała się w motywie 140 zaskarżonej decyzji, pokrywa się on z argumentami skarżącej dotyczącymi słabej jej zdaniem interakcji reklamodawców z platformą TikToka, które zostały ocenione w odrębnej części zaskarżonej decyzji i zostaną zatem zbadane w pkt 248–285 poniżej. Wynika z tego, że Komisja nie popełniła błędu, gdy odrzuciła argumenty i dowody skarżącej dotyczące istnienia multihomingu i podnoszonego braku efektów uzależnienia od jednego dostawcy ze względu na to, że nie zostały one dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W konsekwencji zarzut szczegółowy drugi części trzeciej zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny. c)   W przedmiocie mniejszej skali TikToka w porównaniu ze skalą innych platform i dużej liczby konkurentów 1) Argumenty stron Skarżąca twierdzi w istocie, że TikTok ma mniejszą skalę niż niektóre inne internetowe serwisy społecznościowe, takie jak Facebook i Instagram, i że musi się mierzyć z dużą liczbą konkurentów. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 143–146 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. 2) Zaskarżona decyzja W pierwszej kolejności w motywach 143–146 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że argument skarżącej, zgodnie z którym skala TikToka w Unii jest mniejsza niż skala innych platform pod względem przychodów, liczby użytkowników końcowych i średniego dochodu na użytkownika (zwanego dalej „ARPU”), nie może podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W tym względzie, po pierwsze, w motywach 144 i 145 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że argument skarżącej dotyczący wielkości TikToka pod względem przychodów i ARPU jest pozbawiony znaczenia, ponieważ dotyczy przychodów z reklam w Internecie, oraz że względna skala mierzona na podstawie przychodów i ARPU nie jest dobrym wskaźnikiem do oceny, czy PUP stanowi ważny punkt dostępu. Po drugie, Komisja stwierdziła w motywie 146 zaskarżonej decyzji, że absolutna skala TikToka pod względem liczby użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych znacznie przekracza progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA oraz że względna skala TikToka, to znaczy skala TikToka w stosunku do skali innych internetowych serwisów społecznościowych pod względem liczby użytkowników końcowych, nie jest mała, gdyż jest równa około połowie wielkości Facebooka i Instagrama. Dodała ona, że sam fakt, iż TikTok jest mniejszy niż inne platformy, nie wystarczy do obalenia domniemania przewidzianego we wspomnianym przepisie, ponieważ liczba użytkowników końcowych TikToka w Unii wzrosła w poprzednich latach, a TikTok korzysta z wyższego wskaźnika zaangażowania niż inne internetowe serwisy społecznościowe, w szczególności wśród młodych użytkowników. W drugiej kolejności w motywach 150–154 zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła argument skarżącej, zgodnie z którym w istocie TikTok mierzy się z dużą liczbą konkurentów, przy czym niektórzy z nich posiadają ugruntowane ekosystemy. 3) Ocena Sądu Wśród elementów wymienionych w motywie 23 DMA, które Komisja może uwzględnić w ramach badania argumentów przedstawionych przez zainteresowane przedsiębiorstwo w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, figuruje w szczególności „znaczenie [PUP] [odnośnego] przedsiębiorstwa z uwzględnieniem ogólnej skali działalności odpowiedniej [PUP]”. Motyw ten nie precyzuje jednak parametrów, na podstawie których należy mierzyć znaczenie i skalę danej PUP. W niniejszej sprawie skarżąca utrzymuje, że TikTok nie stanowi ważnego punktu dostępu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA ze względu na to, że TikTok jest mniejszy niż inne platformy o ugruntowanej pozycji pod względem, po pierwsze, przychodów z reklam i ARPU, a po drugie, liczby użytkowników końcowych. W tym względzie w pierwszej kolejności Komisja uznała w motywie 146 zaskarżonej decyzji – i nie popełniła przy tym błędu, a skarżąca nie zakwestionowała danych wymienionych przez Komisję w tym motywie – że bezwzględna skala TikToka pod względem liczby użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych w Unii znacznie przekracza progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA oraz że względna skala TikToka nie jest mała, ponieważ TikTok osiągnął około połowę wielkości Facebooka i Instagrama. Ponadto w ostatnich latach liczba użytkowników TikToka w Unii stale rosła. Poza tym w motywie 153 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, a skarżąca tego nie zakwestionowała, że liczba użytkowników biznesowych TikToka w Unii także bardzo znacząco wzrosła od 2020 r., również znacznie przekraczając próg przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, co wskazuje na to, że znaczenie TikToka dla użytkowników biznesowych też wzrosło od 2020 r. W ramach niniejszej skargi skarżąca przedstawia nowe argumenty i nowe dane, których nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego, mające na celu wykazanie niewielkiej jej zdaniem skali TikToka w porównaniu z innymi platformami internetowymi. Przede wszystkim skarżąca podnosi, że liczba użytkowników końcowych TikToka w Unii w 2022 r. stanowiła jedynie [5–10] % łącznej liczby użytkowników końcowych następujących platform internetowych: Facebook, Instagram, YouTube, Snapchat, Twitter, Pinterest, LinkedIn, Reddit i TikTok. Następnie skarżąca wskazuje, że wbrew wymogom motywu 23 DMA Komisja nie porównała w zaskarżonej decyzji TikToka z ogólną skalą działalności internetowych serwisów społecznościowych, lecz ograniczyła się do porównania jej z Instagramem i Facebookiem. Wreszcie, skarżąca podnosi, że Komisja powinna była również uwzględnić serwisy udostępniania wideo online, w szczególności DailyMotion i Vimeo. To właśnie na tej porównawczej podstawie skarżąca uważa, że Komisja powinna była dojść do wniosku, iż mniejsza względna skala TikToka świadczy o tym, że nie jest on ważnym punktem dostępu, tak jak Komisja uczyniła to w swojej decyzji C(2023) 6078 final z dnia 5 września 2023 r. w sprawach DMA.100015, DMA.100028 i DMA.100034, z której wynika, że fakt, że Bing odpowiadał za 10 % wyszukiwań na komputerach i że Edge miał udziału w rynku wynoszący 12 %, w porównaniu z udziałem Chrome w rynku w wysokości 60,5 %, był wystarczający do obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Tymczasem, po pierwsze, należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie porównała liczby użytkowników końcowych TikToka z ogólną skalą działalności internetowych serwisów społecznościowych i nie przedstawiła żadnych danych dotyczących ogólnej skali tej działalności. Ponadto nie porównała ona też liczby użytkowników końcowych TikToka z liczbą użytkowników końcowych Pinteresta, LinkedIna, Reddita, DailyMotion lub Vimeo i nie dostarczyła żadnych informacji w tym względzie. Tymczasem w ramach niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności rola Sądu polega na ustaleniu, czy Komisja popełniła błędy w ocenie argumentów przedstawionych przez zainteresowane przedsiębiorstwo w toku postępowania administracyjnego w celu obalenia domniemań, a nie na badaniu, czy rzeczone domniemania mogłyby zostać obalone w świetle nowych argumentów i dowodów przedstawionych przez to przedsiębiorstwo po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem. Należy bowiem zauważyć, że DMA ustanowiło szczególne ramy prawne regulujące wskazanie strażników dostępu, które charakteryzują się właściwymi dla nich cechami szczególnymi. Tak więc w celu zapewnienia skutecznego stosowania DMA Komisja powinna niezwłocznie wskazać strażników dostępu. W tym celu DMA wprowadziło domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA, mające na celu zracjonalizowanie procesu wskazania. Możliwość ich obalenia podlega natomiast rygorystycznym wymogom zarówno na poziomie proceduralnym, jak i w zakresie ciężaru dowodu i standardu dowodowego. Otóż art. 3 ust. 5 DMA stanowi, że zainteresowane przedsiębiorstwo może przedstawić „wraz z powiadomieniem” dostatecznie uzasadnione argumenty w celu podważenia tych domniemań. Ponadto art. 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/814 z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących prowadzenia przez Komisję niektórych postępowań na podstawie [DMA] (Dz.U. 2023, L 102, s. 6) wymaga od odnośnego przedsiębiorstwa, by przedstawiło swoje argumenty w załączniku do tego powiadomienia poprzez wyraźne wskazanie, do którego z trzech łącznych wymogów określonych w art. 3 ust. 1 DMA odnoszą się jego argumenty, i by w przypadku każdego z tych argumentów wyjaśniło, dlaczego dana PUP nie spełnia na zasadzie wyjątku wskazanego wymogu, mimo że osiągnięto odnośny próg określony w art. 3 ust. 2 DMA. W związku z tym zainteresowane przedsiębiorstwo nie może przedstawić na podstawie art. 3 ust. 5 DMA po raz pierwszy przed Sądem argumentów lub dowodów, których nie przedstawiło w toku postępowania administracyjnego w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, chyba że za ich pomocą zmierza ono do zakwestionowania okoliczności prawnej lub faktycznej wskazanej w zaskarżonej decyzji, w przedmiocie której nie mogło zająć stanowiska w toku tego postępowania. Nie ma to jednak miejsca w niniejszym przypadku w odniesieniu do argumentów przedstawionych w pkt 227–229 powyżej. Wynika stąd, że owe argumenty są niedopuszczalne. Wniosku tego nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym na podstawie pewnych wyroków dotyczących prawa konkurencji i pomocy państwa takie argumenty i dowody są dopuszczalne, nawet jeśli zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem. Przytacza ona w tym względzie szereg wyroków, takich jak wyroki: z dnia 1 lipca 2010 r., Knauf Gips/Komisja (C‑407/08 P, EU:C:2010:389, pkt 89–92), z dnia 21 września 2005 r., EDP/Komisja (T‑87/05, EU:T:2005:333, pkt 158), i z dnia 10 maja 2023 r., Ryanair i Condor Flugdienst/Komisja (Lufthansa; COVID-19) (T‑34/21 i T‑87/21, odwołanie w toku, EU:T:2023:248, pkt 86). Jednakże orzecznictwo to dotyczy ram prawnych i dziedzin prawa odrębnych od DMA, które to rozporządzenie charakteryzuje się, jak przypomniano w pkt 233 powyżej, rygorystycznymi wymogami regulującymi obalenie domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA zarówno na poziomie proceduralnym, jak i w zakresie ciężaru dowodu i standardu dowodowego, wobec czego wspomniane orzecznictwo nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Po drugie, w każdym razie należy zaznaczyć, podobnie jak uczyniła to Komisja, że argumenty przedstawione przez skarżącą po raz pierwszy przed Sądem opierają się na błędnej podstawie porównawczej. Niektóre platformy internetowe wymienione przez skarżącą do celów tego porównania nie są bowiem internetowymi serwisami społecznościowymi, lecz należą do innych kategorii PUP, podczas gdy zgodnie z motywem 23 DMA należy zbadać znaczenie PUP przedsiębiorstwa z uwzględnieniem ogólnej skali działalności odpowiedniej PUP. Jest tak w szczególności w przypadku YouTube’a, który został wskazany przez Komisję jako PUP obejmująca platformę udostępniania wideo, oraz DailyMotion i Vimeo, opisywanych przez skarżącą jako platformy udostępniania wideo. Ponadto, jak Komisja stwierdziła w motywie 146 zaskarżonej decyzji, wielkości TikToka nie można badać w sposób statyczny, lecz należy wziąć pod uwagę szybki i znaczny wzrost liczby użytkowników końcowych w Unii, która w ciągu około kilku lat osiągnęła połowę wielkości Facebooka i Instagrama. Z tych samych względów odesłanie przez skarżącą do decyzji Komisji dotyczącej usług Bing i Edge (zob. pkt 230 powyżej) nie może prowadzić do odmiennego wniosku. Abstrahując od faktu, że sąd Unii nie jest związany praktyką administracyjną Komisji, skarżąca nie wykazała bowiem, iż ByteDance znajdowała się w sytuacji porównywalnej z sytuacją Microsoftu. Przywołana przez skarżącą decyzja Komisji dotyczyła bowiem innych kategorii PUP, a nie internetowych serwisów społecznościowych, zaś skarżąca nie wyjaśnia, z jakiego powodu okoliczności, w jakich są świadczone te inne kategorie PUP, są porównywalne z okolicznościami, w których działa internetowy serwis społecznościowy taki jak TikTok. Ponadto we wspomnianej decyzji Komisja podniosła, że Microsoft przedstawił dane świadczące w szczególności o tym, że Bing stanowi jedynie 3,6 % ogólnej skali działalności w dziedzinie wyszukiwarek internetowych i jest 25 razy mniejszy niż Google Search oraz że Edge stanowi jedynie 5,8 % ogólnej skali działalności w dziedzinie przeglądarek internetowych i jest dziesięciokrotnie mniejszy od Google Chrome. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła danych porównywalnych z danymi zawartymi w powiadomieniu w odniesieniu do skali TikToka. W rzeczywistości okoliczność, że względna skala TikToka osiągnęła około połowę wielkości Facebooka i Instagrama, odróżnia niniejszą sprawę od wymienionych powyżej spraw. W drugiej kolejności skarżąca nie może też zarzucać Komisji, że w motywie 146 zaskarżonej decyzji oparła się na wzroście liczby użytkowników końcowych TikToka w Unii w latach 2020–2022, nie porównawszy go ze wzrostem liczby użytkowników końcowych platform Mety i Alphabetu lub z tempem rozwoju usług Mety i Alphabetu naśladujących TikToka. Do skarżącej, na której spoczywa ciężar dowodu, należało bowiem przedstawienie Komisji w toku postępowania administracyjnego danych prezentujących takie porównanie, czego skarżąca nie uczyniła. Takie argumenty, przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, są zatem niedopuszczalne z powodów przedstawionych w pkt 232–237 powyżej. W trzeciej kolejności należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym TikToka nie można porównywać z platformami Mety lub innych internetowych serwisów społecznościowych ze względu na to, że głównym celem TikToka jest oferowanie usług udostępniania wideo, a nie usług internetowych serwisów społecznościowych. Po pierwsze, argument ten jest wewnętrznie sprzeczny, ponieważ sama skarżąca porównuje wielokrotnie ByteDance z Facebookiem i Instagramem. Po drugie, argument ten należy w każdym razie oddalić z tych samych powodów co powody, które przedstawiono w pkt 190–193 powyżej. Wreszcie, skarżąca nie wysuwa żadnego argumentu przeciwko motywom 151–154 zaskarżonej decyzji, z których wynika w szczególności, że liczba użytkowników biznesowych TikToka w Unii również znacznie wzrosła od 2020 r. (zob. pkt 225 powyżej), że użytkownicy biznesowi, którzy sami określili się jako tacy i którzy w związku z tym posiadają samodzielnie określone konta biznesowe w Unii, mają dostęp do funkcji przeznaczonych specjalnie dla przedsiębiorstw, takich jak informacje o wydajności, narzędzia twórcze i ekskluzywne opcje konta, oraz że ByteDance nadal rozwija nowe funkcje dla użytkowników biznesowych. Okoliczności te, rozpatrywane łącznie, świadczą o tym, że internetowy serwis społecznościowy TikTok stanowi ważną usługę dla tych użytkowników. Należy zatem stwierdzić, że Komisja słusznie uznała, iż przedstawione przez skarżącą argumenty dotyczące skali TikToka, pod względem liczby użytkowników końcowych, w porównaniu ze skalą innych platform internetowych serwisów społecznościowych, a także istnienia dużej liczby konkurentów nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Jeśli chodzi o argumentację skarżącej dotyczącą względnej skali TikToka pod względem przychodów z reklam i ARPU, pokrywa się ona z argumentacją dotyczącą poziomu interakcji reklamodawców na TikToku, wobec czego zostanie zbadana w pkt 248–285 poniżej. W konsekwencji zarzut szczegółowy trzeci części trzeciej zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny. d)   W przedmiocie przychodów z reklam i poziomu interakcji użytkowników biznesowych zarejestrowanych na TikToku 1) Argumenty stron Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że okoliczność, iż jej przychody z reklam, jej ARPU, czy też poziom interakcji reklamodawców i użytkowników biznesowych zarejestrowanych na TikToku są niewielkie i niższe niż w przypadku niektórych innych platform, świadczy o tym, że TikTok nie jest ważnym punktem dostępu. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 127–129, 140, 144, 145 i 147–151 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. 2) Zaskarżona decyzja W zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła argumenty skarżącej dotyczące przychodów ByteDance z reklam, ARPU lub podnoszonego słabego poziomu interakcji reklamodawców i użytkowników biznesowych zarejestrowanych na TikToku ze względu na to, po pierwsze, że są one pozbawione znaczenia, a po drugie, że są one w każdym razie niedostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Tak więc Komisja oddaliła te argumenty jako pozbawione znaczenia dla sprawy ponieważ w istocie, jak wynika z motywów 127–129, 140, 144, 147 i 150 zaskarżonej decyzji, dotyczą one innej kategorii PUP, a mianowicie internetowych usług reklamowych, a nie internetowych serwisów społecznościowych, a użytkownicy biznesowi korzystający z tych dwóch kategorii PUP zostali zdefiniowani w sposób odrębny w części E załącznika do DMA, zatytułowanej „Szczegółowe definicje”. Ponadto Komisja wskazała w motywie 145 zaskarżonej decyzji, że przychody z reklam i ARPU nie stanowią odpowiednich wskaźników dla oceny, czy dana PUP stanowi ważny punkt dostępu. Poza tym w motywie 148 zaskarżonej decyzji Komisja dodała, że w każdym razie nawet jeśli niektórzy reklamodawcy na TikToku mogą być również użytkownikami biznesowymi internetowych serwisów społecznościowych, to do celów oceny na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) DMA konieczne jest uwzględnienie wszystkich użytkowników biznesowych, a nie tylko tych, którzy są reklamodawcami płatnymi, ponieważ użytkownicy biznesowi, którzy nie płacą za umieszczanie reklam na tej platformie, mogą jednak zależeć od niej, aby zyskać widoczność dla swojej działalności. Oprócz tego w motywie 149 zaskarżonej decyzji stwierdziła ona, że przedstawione przez skarżącą dane dotyczące interakcji zarejestrowanych użytkowników biznesowych nie są reprezentatywne. Wreszcie, w motywie 151 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że niewłaściwe jest porównanie danych dotyczących reklamy w Internecie ByteDance z danymi Alphabetu, Mety i Amazona, ponieważ te ostatnie przedsiębiorstwa oferują szerszy – w porównaniu z Tik Tokiem – zakres usług, w ramach których można wyświetlać reklamy. 3) Ocena Sądu W pierwszej kolejności należy zbadać, czy Komisja mogła, nie popełniając przy tym błędu, odrzucić argumenty skarżącej dotyczące reklamy w Internecie jako pozbawione wszelkiego znaczenia dla obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA ze względów przedstawionych w pkt 251 powyżej. Na wstępie należy przypomnieć, jak wskazano w pkt 53 powyżej, że w zaskarżonej decyzji Komisja uznała, iż z wyjątkiem „dodatkowych” argumentów skarżącej wszystkie jej pozostałe argumenty i dowody przedstawione w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, w tym także argumenty i dowody dotyczące reklamy w Internecie, są bezpośrednio związane z kryteriami ilościowymi leżącymi u podstaw tych domniemań w rozumieniu motywu 23 DMA. Co się tyczy znaczenia tych ostatnich argumentów, prawdą jest, jak podnosi Komisja, że internetowe serwisy społecznościowe oraz internetowe usługi reklamowe stanowią dwie odrębne kategorie PUP na podstawie art. 2 pkt 2 lit. c) i j) oraz art. 2 pkt 7 DMA. Podobnie Komisja słusznie zauważyła, że pojęcie „użytkowników biznesowych” zostało zdefiniowane odmiennie w części E załącznika do DMA, zatytułowanej „Szczegółowe definicje”, w odniesieniu, po pierwsze, do internetowych serwisów społecznościowych, a po drugie, do internetowych usług reklamowych. Otóż te pierwsze są zdefiniowane w istocie jako przedsiębiorstwa, które w ramach serwisu społecznościowego dysponują pozycją lub kontem biznesowym, podczas gdy te drugie są zdefiniowane zasadniczo jako reklamodawcy. Różnice te nie pozwalają jednak same w sobie na oddalenie jako pozbawionych znaczenia argumentów lub dowodów dotyczących reklamy w Internecie na platformie TikTok w ramach badania kwestii, czy ten internetowy serwis społecznościowy jest ważnym punktem dostępu. Po pierwsze, bezsporne jest bowiem, jak strony potwierdziły w odpowiedziach na środek organizacji postępowania, że nawet jeśli internetowe serwisy społecznościowe oraz internetowe usługi reklamowe należą do dwóch odrębnych kategorii PUP, w okolicznościach niniejszej sprawy są one oferowane na tej samej platformie, a mianowicie na platformie TikTok. Otóż, jak wyjaśnia skarżąca, TikTok stanowi jedną platformę, na której z jednej strony użytkownicy wchodzą w interakcje w szczególności poprzez udostępnianie i oglądanie materiałów wideo, podczas gdy z drugiej strony reklamodawcy płacą za publikację reklam, które zazwyczaj przeplatają się z materiałami wideo oglądanymi przez tych użytkowników. Po drugie, strony są również zgodne co do tego, że – jak wynika z motywu 148 zaskarżonej decyzji i jak potwierdziły one w swoich odpowiedziach na środek organizacji postępowania – ma miejsce pewne pokrywanie się między użytkownikami biznesowymi korzystającymi z internetowego serwisu społecznościowego i użytkownikami biznesowymi korzystającymi z internetowej usługi reklamowej, ponieważ niektórzy reklamodawcy mogą również odpowiadać definicji użytkowników biznesowych korzystających z internetowych serwisów społecznościowych. Nie można zatem zaprzeczyć, że przychody z reklam lub ARPU generowane przez TikToka mogą co do zasady stanowić jedną ze wskazówek co do znaczenia, jakie owa platforma ma dla użytkowników biznesowych tej platformy w zakresie dotarcia do użytkowników końcowych, ponieważ reklama jest w istocie jednym ze środków powszechnie używanych przez wspomnianych użytkowników biznesowych w celu dotarcia do ich klientów. Komisja nie mogła zatem, bez popełnienia błędu, odrzucić przedstawionych przez skarżącą argumentów i dowodów dotyczących reklamy w Internecie jako pozbawionych wszelkiego znaczenia dla obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Ponadto w odpowiedzi na środek organizacji postępowania Komisja przyznała, że takie argumenty i dowody mogą co do zasady zostać podniesione w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. Niemniej jednak należy zauważyć, że Komisja odrzuciła argumenty i dowody skarżącej dotyczące reklamy w Internecie również z innego powodu, który został przedstawiony w zaskarżonej decyzji, a mianowicie dlatego, że w każdym razie owe argumenty i dowody nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W związku z tym w drugiej kolejności należy zbadać, czy Komisja mogła, nie popełniając przy tym błędu, odrzucić z takiego powodu owe argumenty i dowody. W tym względzie, po pierwsze, Komisja słusznie zauważyła w istocie w motywie 145 zaskarżonej decyzji, że względna skala mierzona na podstawie przychodów i ARPU, niezależnie od innych czynników, nie jest dobrym wskaźnikiem do oceny, czy PUP stanowi ważny punkt dostępu, z uwagi na to, że różne modele biznesowe monetyzują swoje usługi w różny sposób. Jak Komisja wyjaśniła bowiem w odpowiedzi na środek organizacji postępowania, serwisy społecznościowe często stosują strategię biznesową mającą na celu rozszerzenie ich bazy użytkowników, a tym samym stworzenie coraz większych efektów sieciowych, co może prowadzić do tego, że przez pewien czas będą one traktować priorytetowo zwiększenie liczby użytkowników, a nie ich monetyzację. Po drugie, Komisja słusznie wskazała w motywie 148 zaskarżonej decyzji, że o ile niektórzy reklamodawcy na TikToku mogą również odpowiadać definicji „użytkowników biznesowych” internetowych serwisów społecznościowych, o tyle takie serwisy stanowią kategorię szerszą niż kategoria reklamodawców. Komisja słusznie podkreśliła w tym samym motywie, że w celu zbadania, czy TikTok stanowi ważny punkt dostępu, należy wziąć pod uwagę nie tylko płatnych reklamodawców, lecz również użytkowników biznesowych, którzy nie płacą za umieszczanie reklam na tej platformie, zważywszy, że ci ostatni mogą jednak zależeć od TikToka, aby zyskać widoczność dla swojej działalności, czego skarżąca zresztą nie kwestionuje. W tym względzie Komisja wyjaśniła też w motywie 148 zaskarżonej decyzji, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, że szereg funkcji TikToka zostało specjalnie opracowanych i ukierunkowanych na potrzeby użytkowników biznesowych, którzy niekoniecznie są płatnymi reklamodawcami, takich jak udostępnianie treści i zapoznawanie się z nimi z wykorzystaniem wielu urządzeń, w szczególności za pośrednictwem czatów, postów, materiałów wideo i rekomendacji, aby umożliwić im rozwój ich działalności (na przykład za pomocą szeregu narzędzi twórczych), zwiększenie obecności ich marek (na przykład poprzez wiadomości wysyłane automatyczne lub„post scheduler”) oraz zwiększenie ich sprzedaży dzięki zasadom działania „business-friendly” (przyjaznym dla biznesu), na przykład poprzez umieszczanie hiperłączy w sekcji biograficznej, dane kontaktowe i narzędzia „lead generation” (generowanie potencjalnych klientów). Z rozważań tych wynika, że poza reklamą istnieją inne środki umożliwiające użytkownikom biznesowym TikToka uzyskanie widoczności dla ich działalności na tej platformie i dotarcie w ten sposób do ich użytkowników końcowych, na przykład poprzez publikowanie materiałów wideo na ich kontach firmowych lub poprzez zawieranie umów z twórcami treści lub influencerami w celu promocji ich marek. Tymczasem należy stwierdzić, że przedstawione przez skarżącą argumenty i dowody nie informują w żaden sposób o znaczeniu, jakie TikTok może mieć dla użytkowników biznesowych tej platformy, którzy chcą dotrzeć do użytkowników końcowych za pomocą środków innych niż reklamy. Po trzecie, jak Komisja podnosi w istocie w motywie 149 zaskarżonej decyzji, przedstawione przez skarżącą dane dotyczące interakcji „użytkowników biznesowych zarejestrowanych” na TikToku z tą platformą dotyczą jedynie niewielkiej części wszystkich użytkowników biznesowych, wobec czego dane te nie są wystarczająco reprezentatywne do celów ustalenia, czy TikTok stanowi ważny punkt dostępu. Jak wynika bowiem z motywu 77 zaskarżonej decyzji, „użytkownikami biznesowymi zarejestrowanymi” na TikToku są te przedsiębiorstwa, które posiadają „konta firmowe zarejestrowane” na tej platformie. Pojęcie to obejmuje zatem jedynie przedsiębiorstwa, które zarejestrowały się jako „przedsiębiorstwo” na TikToku, w szczególności podając swoje dane kontaktowe i numer licencji na prowadzenie działalności. Tymczasem w motywach 83–87 zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła powody, dla których jej zdaniem uwzględnienie liczby „zarejestrowanych użytkowników biznesowych” nie jest wiarygodną metodą ustalenia liczby użytkowników biznesowych korzystających z serwisu społecznościowego TikTok na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) DMA i prowadzi do znacznego niedoszacowania tych ostatnich. W szczególności zauważyła ona, że możliwość zarejestrowania się jako „zarejestrowany użytkownik biznesowy” została wprowadzona dopiero w 2022 r. i w ograniczonej liczbie państw członkowskich oraz że taka rejestracja nie jest obowiązkowa. Z tego właśnie powodu w celu określenia liczby użytkowników biznesowych korzystających z TikToka na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) DMA Komisja nie oparła się na liczbie „zarejestrowanych użytkowników biznesowych”, lecz na innym kryterium, a mianowicie na liczbie samodzielnie określonych kont biznesowych w Unii. W tym względzie z tabel 2 i 3 zaskarżonej decyzji, zawartych w jej motywach 78 i 79, wynika, że w przypadku TikToka istnieją znaczne różnice między liczbą „zarejestrowanych użytkowników biznesowych” a liczbą samodzielnie określonych kont biznesowych w Unii. Na przykład w 2022 r. liczba samodzielnie określonych kont biznesowych w Unii na TikToku wyniosła [>10 000], podczas gdy liczba „zarejestrowanych użytkowników biznesowych” wyniosła [>10 000]. Tymczasem skarżąca nie kwestionuje w ramach niniejszej skargi metody zastosowanej przez Komisję w zaskarżonej decyzji w celu określenia liczby użytkowników biznesowych korzystających z TikToka na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, a w szczególności oceny zawartej w motywach 83–87 tej decyzji. Wynika z tego, że przedstawione przez skarżącą argumenty i dane nie były wystarczająco reprezentatywne dla wszystkich użytkowników biznesowych korzystających z TikToka, jak słusznie podniosła Komisja. Po czwarte, w motywie 151 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, a skarżąca tego nie zakwestionowała, że niewłaściwe jest porównanie danych dotyczących reklamy w Internecie ByteDance z danymi Alphabetu, Mety i Amazona, ponieważ te ostatnie przedsiębiorstwa oferują szerszy – w porównaniu z Tik Tokiem – zakres usług, w ramach których można wyświetlać reklamy. Ponadto należy stwierdzić, że dostarczone przez skarżącą dane dotyczące reklamy w Internecie – nawet przy założeniu, że są one wystarczająco reprezentatywne – nie potwierdzają jej argumentu, zgodnie z którym TikTok nie stanowi ważnego punktu dostępu. I tak na przykład poziom ARPU generowanego na tej platformie wydaje się wysoki w wartościach bezwzględnych i osiągnął już prawie [poufne] poziomu ARPU Instagrama. Wynika z tego, że Komisja mogła stwierdzić, nie popełniając przy tym błędu, iż argumenty i dowody dotyczące przychodów z reklam i wydatków na reklamę, ARPU i podnoszonego ograniczonego poziomu interakcji „zarejestrowanych użytkowników biznesowych” TikToka nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W tych okolicznościach popełniony przez Komisję błąd, o którym mowa w pkt 263 powyżej, pozostaje bez wpływu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W konsekwencji zarzut szczegółowy czwarty części trzeciej zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny. Ponadto co się tyczy kwestii standardu dowodowego rzeczywiście zastosowanego przez Komisję przy badaniu argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA (zob. pkt 72 powyżej), z całości powyższych rozważań, a w szczególności z pkt 119–283 powyżej, wynika, że nic w analizie Komisji nie sugeruje, by standard dowodowy, który Komisja rzeczywiście zastosowała, był wyższy niż standard ustalony w art. 3 ust. 5 DMA. Komisja odrzuciła bowiem argumenty skarżącej na tej podstawie, że albo są one pozbawione znaczenia, albo nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W związku z tym, mając na względzie rozważania przedstawione w pkt 59–72 powyżej, należy również oddalić jako bezzasadny zarzut szczegółowy drugi części pierwszej zarzutu pierwszego, w którym skarżąca zarzuca Komisji, że ta narzuciła w zaskarżonej decyzji zbyt wysoki standard dowodowy polegający na wymaganiu przedstawienia „przekonywających” dowodów. 6.   W przedmiocie podważenia domniemania, zgodnie z którym ByteDance zajmowała ugruntowaną i trwałą pozycję (część czwarta zarzutu pierwszego) a)   Argumenty stron Skarżąca utrzymuje, że w motywach 155–160 zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 5 DMA, gdy odrzuciła jej argumenty zmierzające do wykazania, że nie zajmowała ona ugruntowanej i trwałej pozycji. Skarżąca podnosi w istocie, że pozycja ByteDance na rynku została skutecznie podważona przez konkurentów takich jak Meta i Alphabet, którzy wprowadzili nowe usługi, a mianowicie odpowiednio Reels i Shorts, które naśladując główne cechy TikToka, a mianowicie format krótkich materiałów wideo, odnotowały szybki wzrost kosztem TikToka. Podobnie podnosi ona, że wskaźnik rezygnacji z TikToka, to znaczy liczba reklamodawców i użytkowników końcowych, którzy opuścili TikToka na rzecz innych platform, jest znaczny. W związku z tym twierdzi ona, że ByteDance jest nowym podmiotem wchodzącym na rynek, a nie strażnikiem dostępu, przy czym jej zdaniem te dwa pojęcia wzajemnie się wykluczają. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej, powtarzając co do istoty uzasadnienie przedstawione w motywach 155–160 zaskarżonej decyzji, którego treść przypomniano poniżej. b)   Zaskarżona decyzja W motywach 155–160 zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła argumenty i dowody przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA, zgodnie z którym skarżąca zajmowała ugruntowaną i trwałą pozycję. W motywie 156 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że podkreślając, iż pozycja TikToka nie jest „niepodważalna”, skarżąca stara się wprowadzić warunek wykraczający poza wymóg, zgodnie z którym pozycja danego przedsiębiorstwa powinna być ugruntowana i trwała, co ma miejsce w szczególności w przypadku, gdy kontestowalność jest ograniczona. W motywach 157 i 158 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że w każdym razie zgodnie z motywem 21 DMA jest prawdopodobne, iż kontestowalność będzie ograniczona, jeżeli przedsiębiorstwo świadczyło PUP w co najmniej trzech państwach członkowskich na rzecz bardzo dużej liczby użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych przez okres co najmniej trzech lat, i że ma to miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto Komisja dodała, że znaczna skala i znaczny wzrost TikToka pod względem liczby użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych w ostatnich latach, wykazując trend rosnący, potwierdzają, że ByteDance zajmowała ugruntowaną i trwałą pozycję. Jej zdaniem wynika z tego, że argumenty skarżącej dotyczące wskaźnika rezygnacji z TikToka nie mogą podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA. W motywach 159 i 160 zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła, że nic w DMA nie wskazuje na to, iż przedsiębiorstwo nie może być jednocześnie nowym podmiotem wchodzącym na rynek i strażnikiem dostępu, oraz że okoliczność, iż niektórzy konkurenci ByteDance, tacy jak Meta i Alphabet, naśladują niektóre produkty TikToka, nie jest niczym niezwykłym na rynkach cyfrowych, w związku z czym nie może ona sama w sobie obalić domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA. c)   Ocena Sądu Artykuł 3 ust. 1 lit. c) DMA przewiduje dwa alternatywne kryteria pozwalające na wskazanie przedsiębiorstwa jako strażnika dostępu, a mianowicie to, że zajmuje ono ugruntowaną i trwałą pozycję w zakresie prowadzonej przez siebie działalności lub to, że można przewidzieć, iż zajmie taką pozycję w niedalekiej przyszłości. W niniejszej sprawie z zaskarżonej decyzji wynika, a Komisja potwierdziła to w odpowiedzi na środek organizacji postępowania, iż owa instytucja uznała, że ByteDance zajmowała ugruntowaną i trwałą pozycję w zakresie prowadzonej przez siebie działalności i że w związku z tym pierwsze kryterium z art. 3 ust. 1 lit. c) DMA zostało spełnione. Ponadto należy stwierdzić, że o ile DMA nie definiuje pojęcia „ugruntowanej i trwałej pozycji”, o tyle rozporządzenie to zawiera elementy pozwalające na wytyczenie jego zakresu. W tym względzie z art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 2 lit. c) DMA w związku z motywem 21 DMA wynika, że pozycję przedsiębiorstwa uznaje się za „ugruntowaną i trwałą”, jeżeli kontestowalność tej pozycji jest ograniczona. Może się tak zdarzyć, gdy przedsiębiorstwo to świadczy PUP w co najmniej trzech państwach członkowskich na rzecz bardzo dużej liczby użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych przez okres co najmniej trzech lat. Tak więc pojęcie „ugruntowanej i trwałej” pozycji ma na celu oddanie słabej kontestowalności pozycji danego przedsiębiorstwa, a także stabilności w czasie tej pozycji. Ponadto pojęcie „ugruntowanej i trwałej pozycji”, którą zajmuje strażnik dostępu, niekoniecznie pokrywa się z pojęciem „pozycji dominującej” w rozumieniu art. 102 TFUE. Świadczy o tym fakt, że prawodawca Unii świadomie zdecydował się na użycie nowego pojęcia, odmiennego od pojęcia „pozycji dominującej”, i na objęcie podmiotowym zakresem stosowania DMA strażników dostępu, którzy niekoniecznie zajmują pozycję dominującą w rozumieniu prawa konkurencji, jak wynika z motywu 5 DMA, przypomnianego w pkt 19 powyżej. To w świetle tych rozważań należy zbadać argumenty skarżącej. W pierwszej kolejności Komisja słusznie uznała w motywie 156 zaskarżonej decyzji, że DMA nie wymaga, aby pozycja danego przedsiębiorstwa była „niepodważalna”. Jak wskazano bowiem w pkt 296 powyżej, pojęcie „ugruntowanej i trwałej pozycji” oznacza w szczególności, że kontestowalność pozycji przedsiębiorstwa świadczącego PUP jest ograniczona. Pojęcie to nie wyklucza zatem istnienia pewnego stopnia kontestowalności. W drugiej kolejności Komisja nie popełniła błędu, gdy w motywach 157 i 158 zaskarżonej decyzji odrzuciła argument skarżącej oparty na wskaźniku rezygnacji z TikToka, i to mając na względzie bardzo dużą liczbę użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych korzystających z TikToka, jego znaczną skalę i znaczny wzrost w ostatnich latach, wykazujące stały trend rosnący. Wprawdzie bowiem, jak wynika z przedstawionych przez skarżącą danych, niektórzy reklamodawcy i użytkownicy końcowi TikToka „zrezygnowali z subskrypcji” tej platformy, jednak wielu innych reklamodawców i użytkowników jednocześnie „subskrybowało” ją. Świadczy o tym fakt, że w latach 2021–2022 zarówno przychody, jak i liczba użytkowników końcowych TikToka nadal rosły, i to w gwałtowny sposób (zob. pkt 33, 84 i 107 powyżej). Okazuje się zatem, że liczba reklamodawców i użytkowników końcowych, którzy zrezygnowali z subskrypcji, została zrównoważona, a nawet przekroczona, dzięki nowym reklamodawcom i użytkownikom końcowym, którzy dołączyli do TikToka w tym samym okresie, co świadczy raczej o tym, że pozycja ByteDance jest ugruntowana i trwała. W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącej opartego na okoliczności, że niektóre konkurencyjne wobec TikToka usługi, w szczególności Reels Mety i Shorts Alphabetu, naśladowały pewne cechy TikToka i odnotowały szybki wzrost pod względem liczby użytkowników, przewyższając nawet liczbę użytkowników TikToka, należy zauważyć, co następuje. Po pierwsze, jak przypomniano w pkt 301 powyżej, Komisja podkreśliła w motywie 158 zaskarżonej decyzji znaczny wzrost TikToka, wykazujący stały trend rosnący, a w motywie 160 tej decyzji wskazała, że na rynkach cyfrowych nie jest niczym niezwykłym to, iż niektóre udane cechy jednego serwisu są szybko naśladowane przez inne serwisy. Komisja mogła słusznie uznać na tej podstawie, iż fakt, że niektóre platformy innych strażników dostępu mogły wprowadzić usługi naśladujące pewne cechy TikToka oraz że mogły one znacznie wzrosnąć, nie oznacza, iż pozycja ByteDance nie była ugruntowana i trwała, ponieważ rosła ona nieustannie niezależnie od wyżej wspomnianych okoliczności. Po drugie, należy zauważyć, że argument skarżącej oparty jest na okoliczności, iż inni strażnicy dostępu w ramach tej samej kategorii PUP, a mianowicie Meta i Alphabet, podważyli pozycję ByteDance, co zdaniem skarżącej świadczy o tym, że pozycja ta nie była ugruntowana i trwała. Jednakże DMA ma na celu zapewnienie kontestowalności pozycji strażników dostępu nie tylko przez innych strażników dostępu, ale także – a nawet przede wszystkim – przez innych operatorów, którzy nie są strażnikami dostępu w zakresie danej PUP. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 DMA celem tego rozporządzenia jest przyczynienie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez ustanowienie zharmonizowanych przepisów służących zapewnieniu „wszystkim przedsiębiorstwom” kontestowalnych i uczciwych rynków w sektorze cyfrowym w całej Unii, na których działają strażnicy dostępu, z korzyścią dla użytkowników biznesowych i użytkowników końcowych. W tym względzie w motywie 32 DMA wyjaśniono, że kontestowalność powinna odnosić się do zdolności przedsiębiorstw do skutecznego pokonywania barier wejścia i rozszerzania działalności oraz do podważania pozycji strażnika dostępu na podstawie zalet oferowanych przez te przedsiębiorstwa produktów i usług. Odwołując się do barier wejścia i rozszerzania działalności, a także do zdolności przedsiębiorstw do podważania pozycji strażnika dostępu, motyw ten wskazuje, że pojęcie „kontestowalności” odnosi się przede wszystkim do zdolności przedsiębiorstw, które nie są strażnikami dostępu w zakresie danej PUP, do podważania pozycji tych ostatnich na podstawie zalet oferowanych przez nie produktów i usług. Ponadto zgodnie z motywem 32 DMA kontestowalność usług w sektorze cyfrowym może być ograniczona także wtedy, gdy w przypadku PUP istnieje więcej niż jeden strażnik dostępu. Wynika z tego w sposób dorozumiany, lecz konieczny, że okoliczność, iż w przypadku PUP może istnieć pewien stopień konkurencji między kilkoma strażnikami dostępu, nie oznacza, że kontestowalność tej PUP nie jest ograniczona. W związku z tym wyżej wymienione argumenty skarżącej – w zakresie, w jakim dotyczą okoliczności, że pozycja ByteDance została podważona przez innych strażników dostępu – nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że kontestowalność pozycji ByteDance nie jest ograniczona w rozumieniu DMA i że z tego względu pozycja ta nie jest ugruntowana i trwała. Skarżąca podniosła też na rozprawie, że pozycja ByteDance została podważona również przez inne przedsiębiorstwa, które nie były strażnikami dostępu. W tym względzie powołała się ona na tabelę 6 znajdującą się w pkt 125 skargi. Jednakże tabeli 6 znajdującej się w pkt 125 skargi nie przedstawiono w toku postępowania administracyjnego, w związku z czym należy ją odrzucić jako niedopuszczalną z powodów omówionych w pkt 232–237 powyżej. Prawdą jest, że część danych zawartych w tej tabeli ujęto w innej tabeli znajdującej się w części powiadomienia dotyczącej domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA na poparcie argumentu skarżącej, zgodnie z którym TikTok musiał mierzyć się z dużą liczbą konkurentów. Komisja ustosunkowała się zresztą do tej argumentacji w motywach 150–154 zaskarżonej decyzji dotyczących art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, których skarżąca nie zakwestionowała. Jednakże w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie oparła się na tej innej tabeli, aby twierdzić, że ByteDance nie zajmowała ugruntowanej i trwałej pozycji w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) DMA. Tymczasem należy przypomnieć, że – jak wskazano w pkt 233 powyżej – zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2023/814 zainteresowane przedsiębiorstwo musi przedstawić swoje argumenty w załączniku do powiadomienia poprzez wyraźne wskazanie, do którego z trzech łącznych wymogów określonych w art. 3 ust. 1 DMA odnoszą się jego argumenty, i wyjaśnić w odniesieniu do każdego z tych argumentów, dlaczego dana PUP nie spełnia na zasadzie wyjątku wskazanego wymogu, mimo że osiągnięto odnośny próg określony w art. 3 ust. 2 DMA. Ponadto w każdym razie argument ten nie został dostatecznie uzasadniony. W tabeli 6 znajdującej się w pkt 125 skargi ograniczono się bowiem do wskazania roku, w którym wprowadzono usługę naśladującą TikToka, nie dostarczając żadnych konkretnych informacji dotyczących skali tych usług lub innych istotnych danych. W czwartej kolejności skarżąca opisuje pozycję ByteDance jako „nowego podmiotu wchodzącego na rynek”, która podważa pozycję strażników dostępu, i uważa, że pojęcie to oraz pojęcie „strażnika dostępu” wzajemnie się wykluczają, wbrew temu, co Komisja wskazała w motywie 159 zaskarżonej decyzji. W tym względzie wystarczy zauważyć, że o ile w 2018 r. TikTok był faktycznie nowym podmiotem wchodzącym na rynek wewnętrzny, dążącym do podważenia pozycji operatorów o ugruntowanej pozycji, takich jak Meta i Alphabet, o tyle później jego pozycja umocniła się, i to w szybkim tempie, znacznie przekraczając progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA i wykazując gwałtowną stopę wzrostu zarówno pod względem przychodów, jak i liczby użytkowników, w związku z czym – jak wynika z motywu 159 zaskarżonej decyzji i co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą – względna skala TikToka osiągnęła połowę wielkości Facebooka oraz Instagrama, które były obecne na rynku wewnętrznym już od dawna. Okoliczności te ilustrują fakt, że przedsiębiorstwo, które początkowo było nowym podmiotem wchodzącym na rynek wewnętrzny, dążącym do podważenia pozycji strażników dostępu, może następnie samo stać się strażnikiem dostępu. Wreszcie, skarżąca zarzuca Komisji, że ta nie wyjaśniła powodów, dla których liczba użytkowników TikToka świadczy o tym, iż pozycja ByteDance była ugruntowana, podczas gdy nie miała ona ekosystemu i nie wykorzystywała efektów uzależnienia od jednego dostawcy. W tym względzie wystarczy zauważyć, że Komisja zbadała i słusznie odrzuciła argumenty skarżącej dotyczące braku ekosystemu lub efektów uzależnienia od jednego dostawcy w części zaskarżonej decyzji dotyczącej domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA (zob. pkt 121–215 powyżej). W związku z tym w świetle powyższego należy oddalić argumenty przedstawione przez skarżącą w celu obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 2 lit. c) DMA. 7.   W przedmiocie odrzucenia „dodatkowych” argumentów skarżącej (zarzut szczegółowy pierwszy części pierwszej zarzutu pierwszego) a)   Argumenty stron Jak wskazano w pkt 52–56 powyżej, skarżąca, jak wyjaśniła na rozprawie, utrzymuje, że w motywie 161 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie odrzuciła jej „dodatkowe” argumenty ze względu na to, iż nie były one bezpośrednio związane z kryteriami ilościowymi w rozumieniu motywu 23 DMA. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. b)   Ocena Sądu Należy zauważyć, że skarżąca, po przedstawieniu w powiadomieniu wszystkich argumentów i dowodów w celu obalenia każdego z trzech domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, zaprezentowała w nowej części zatytułowanej „Wskazanie sprzeczne z celami polityki [DMA]” argumenty „dodatkowe”, w ramach których podniosła zasadniczo, że wskazanie ByteDance jako strażnika dostępu byłoby sprzeczne z celami realizowanymi przez DMA. W szczególności, jak wynika z pkt 5.1.3.1.4 zaskarżonej decyzji, a także z pisma skarżącej z dnia 2 sierpnia 2023 r. (zob. pkt 6 powyżej), skarżąca w ramach swoich „dodatkowych” argumentów podniosła zasadniczo, po pierwsze, że stosowanie DMA powinno umożliwić nowym podmiotom wchodzącym na rynek, takim jak TikTok, konkurowanie z platformami o dobrze ugruntowanej pozycji; po drugie, że wskazanie ByteDance jako strażnika dostępu pociąga za sobą znaczne koszty zapewnienia zgodności z przepisami dla nowego podmiotu wchodzącego na rynek już [poufne], jakim ona jest, i ogranicza jej zdolność wejścia na nowe rynki; a po trzecie, że Komisja nie stosuje prawidłowo materialnych i proceduralnych ram prawnych przewidzianych w art. 3 ust. 5 DMA, ponieważ przede wszystkim interpretuje ten przepis oraz motyw 23 DMA w sposób zbyt wąski, pozbawiając tym samym „proces obalenia domniemań” celu polegającego na wyeliminowaniu „fałszywie dodatnich wyników”, następnie odrzuca okoliczności, w których działa TikTok, jako pozbawione znaczenia, nie informując jej jednak o okolicznościach, które są uznawane za istotne, przez co pozbawia ów proces jego celu z naruszeniem jej praw, i wreszcie, narusza ona zasady proporcjonalności i dobrej administracji, ponieważ zdaniem skarżącej powinna ona rozpocząć badanie rynku na podstawie art. 3 ust. 5 akapit trzeci i art. 17 ust. 3 DMA. W motywie 161 zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła „dodatkowe” argumenty ze względu na to, że nie były one bezpośrednio związane z progami ilościowymi przewidzianymi w art. 3 ust. 2 DMA w rozumieniu motywu 23 DMA. W tym względzie należy stwierdzić, że „dodatkowe” argumenty skarżącej nie zmierzają do obalenia konkretnie i specyficznie jednego z trzech domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, lecz składają się z ogólnych twierdzeń dotyczących celów realizowanych przez DMA i celu art. 3 ust. 5 DMA oraz skuteczności tego ostatniego przepisu. W związku z tym Komisja stwierdziła, nie popełniając przy tym błędu, że nie odnoszą się one bezpośrednio do wspomnianych domniemań, wobec czego należy je odrzucić z tego względu. W konsekwencji w świetle rozważań przedstawionych w pkt 39–56 powyżej należy oddalić zarzut szczegółowy pierwszy części pierwszej zarzutu pierwszego jako bezzasadny. 8.   W przedmiocie całościowej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą (część piąta zarzutu pierwszego) a)   Argumenty stron Skarżąca utrzymuje, że Komisja zastosowała fragmentaryczne i zawężające podejście w zaskarżonej decyzji, nie dokonując całościowej oceny dowodów, które skarżąca przedstawiła w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA. Jej zdaniem dowody te, rozpatrywane łącznie, wykazują, że nie jest ona strażnikiem dostępu lub przynajmniej że Komisja powinna była rozpocząć badanie rynku w celu ustalenia, czy tak jest w istocie. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. b)   Ocena Sądu W zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła wszystkie przedstawione przez skarżącą argumenty i dowody, stwierdzając w odniesieniu do każdego z domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, że nie zostały one dostatecznie uzasadnione, aby podważyć te domniemania w wyraźny sposób, jak wynika z motywów 120, 125 i 155 zaskarżonej decyzji. Następnie w motywie 163 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że ze względów przedstawionych w motywach 120–162 tej decyzji zaprezentowane przez skarżącą argumenty nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemania przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA. Wynika z tego, że odrzucając każdy z argumentów przedstawionych przez skarżącą, Komisja uznała, iż argumenty te, rozpatrywane indywidualnie lub jako całość w ramach każdego z domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby mogły podważyć w wyraźny sposób owe domniemania. Skarżąca, powołując się na motywy 130 i 135 zaskarżonej decyzji, w których Komisja podkreśliła, że istnienie ekosystemu nie jest warunkiem koniecznym do wskazania podmiotu jako strażnika dostępu i że istnienie multihomingu nie jest samo w sobie wskazówką co do tego, iż dana PUP nie stanowi ważnego punktu dostępu, zarzuca Komisji, że nie dokonała całościowej oceny tych argumentów. Komisja nie odrzuciła jednak argumentów skarżącej dotyczących braku ekosystemu oraz istnienia multihomingu wyłącznie na tej podstawie, że istnienie ekosystemu nie jest warunkiem koniecznym do wskazania podmiotu jako strażnika dostępu i że istnienie multihomingu nie jest samo w sobie wskazówką co do tego, iż dana PUP nie stanowi ważnego punktu dostępu. Odrzuciła ona bowiem te argumenty również na podstawie innych względów przedstawionych w motywach 127–142 zaskarżonej decyzji, dotyczących w szczególności okoliczności, że nie zostały one dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA, jak wynika z pkt 121–215 powyżej. Tymczasem skarżąca nie przedstawia żadnego innego konkretnego argumentu, który pozwoliłby wykazać, że wniosek, do którego doszła Komisja, byłby inny, gdyby zbadała ona jej argumenty i dowody jako całość. W konsekwencji część piątą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną. B. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony 1.   Argumenty stron Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), ponieważ oparła się w zaskarżonej decyzji na okolicznościach faktycznych i prawnych, co do których skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swoich uwag w toku postępowania administracyjnego. Jej zdaniem elementy te były niezbędne, aby Komisja mogła ustosunkować się do argumentów przedstawionych przez skarżącą w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. 2.   Ocena Sądu Artykuł 34 ust. 1 DMA, zatytułowany „Prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt”, przewiduje w szczególności, że przed przyjęciem decyzji na podstawie art. 8, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 17, 18, 24, 25, 29 i 30 oraz art. 31 ust. 2 DMA Komisja ma obowiązek zapewnić zainteresowanemu przedsiębiorstwu możliwość bycia wysłuchanym w sprawie wstępnych ustaleń Komisji. Ponieważ decyzje przyjęte na podstawie art. 3 ust. 5 akapit drugi DMA, czyli decyzje, w których Komisja wskazuje przedsiębiorstwo jako strażnika dostępu, odrzucając jego argumenty zmierzające do podważenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA, bez rozpoczęcia badania rynku, nie zostały wymienione w art. 34 ust. 1 DMA, należy uznać, że ten ostatni przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Niemniej jednak artykuł 34 ust. 4 DMA stanowi, że w toku postępowania w pełni respektuje się prawo do obrony zainteresowanego strażnika dostępu, zainteresowanego przedsiębiorstwa lub zainteresowanego związku przedsiębiorstw. Motyw 109 DMA przewiduje w szczególności, że DMA nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie oraz że w związku z tym wykładnia i stosowanie DMA powinny być zgodne z tymi prawami i zasadami. Ponadto stosownie do orzecznictwa prawo do obrony jest prawem podstawowym stanowiącym integralną część zasad ogólnych prawa, których poszanowanie zapewnia sąd Unii. Ta zasada ogólna prawa Unii jest zapisana, w ramach prawa do dobrej administracji, w art. 41 ust. 2 lit. a) i b) Karty i znajduje zastosowanie wówczas, gdy organ administracji ma podjąć w stosunku do danej osoby działanie, które wiąże się z niekorzystnymi dla niej skutkami (zob. wyrok z dnia 25 marca 2021 r., Slovak Telekom/Komisja,C‑165/19 P, EU:C:2021:239, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc przestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym jest obowiązkowe nawet wtedy, gdy właściwe uregulowanie nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (zob. wyroki: z dnia 22 listopada 2012 r., M., C‑277/11, EU:C:2012:744, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 41 Karty każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, co obejmuje w szczególności prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. Zgodnie z orzecznictwem prawo to gwarantuje każdej osobie możliwość użytecznego i skutecznego przedstawienia jej stanowiska w trakcie postępowania administracyjnego i przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby negatywnie wpłynąć na jej interesy (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżącej wielokrotnie wysłuchano. Otóż najpierw przed samym złożeniem powiadomienia odbyły się co najmniej cztery spotkania między skarżącą a Komisją, mianowicie w dniu 15 grudnia 2022 r. oraz w dniach 23 marca, 2 maja i 13 czerwca 2023 r. Następnie po złożeniu powiadomienia w dniu 3 lipca 2023 r. Komisja w dniu 26 lipca 2023 r. przekazała skarżącej wstępną opinię i umożliwiła jej przedstawienie swojego stanowiska, co skarżąca uczyniła w piśmie z dnia 2 sierpnia 2023 r. Wreszcie, w dniu 17 sierpnia 2023 r. odbyło się kolejne spotkanie skarżącej z Komisją. Skarżąca utrzymuje jednak, że pomimo tych licznych wymian zdań nie miała okazji przedstawić swoich uwag w przedmiocie czterech konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych uwzględnionych w stosunku do niej w zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi, że nie wysłuchano jej w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie podnoszonego wykluczenia dowodów „jakościowych” na podstawie motywu 23 DMA. Z akt sprawy wynika jednak, że – wbrew temu, co podnosi skarżąca – miała ona możliwość przedstawienia swoich uwag w przedmiocie wykładni motywu 23 DMA przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ze sprawozdania ze spotkania skarżącej z Komisją w dniu 17 sierpnia 2023 r., sporządzonego przez samą skarżącą, wynika bowiem, że wspomniana wykładnia oraz związek między tym motywem a art. 3 DMA były przedmiotem dyskusji. W każdym razie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że o ile prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, które stanowią podstawę decyzji, o tyle nie obejmuje ono ostatecznego stanowiska, jakie organ administracji zamierza zająć (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 marca 2020 r., Tulliallan Burlington/EUIPO, od C‑155/18 P do C‑158/18 P, EU:C:2020:151, pkt 94; z dnia 1 lutego 2023 r., SJ/Komisja, T‑659/20, niepublikowany, EU:T:2023:32, pkt 11). W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że nie wysłuchała jej w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie zawartego w motywie 128 zaskarżonej decyzji twierdzenia, zgodnie z którym względna skala TikToka w porównaniu ze względną skalą innych internetowych serwisów społecznościowych ma decydujące znaczenie dla wskazania strażnika dostępu. W tym zakresie należy wyjaśnić na wstępie, że w motywie 128 zaskarżonej decyzji Komisja nie uznała, iż względna skala TikToka w porównaniu ze względną skalą innych internetowych serwisów społecznościowych ma „decydujące znaczenie dla wskazania strażnika dostępu”, jak twierdzi skarżąca, lecz ograniczyła się do podkreślenia, że w niniejszej sprawie „właściwe jest porównanie skali TikToka, internetowego serwisu społecznościowego należącego do ByteDance, i skali innych dostawców podobnych usług, niezależnie od skali ich działalności w zakresie reklamy w Internecie”. Ponadto z samego brzmienia motywu 23 DMA wynika, że należy wziąć pod uwagę w szczególności „znaczenie [PUP] przedsiębiorstwa z uwzględnieniem ogólnej skali działalności odpowiedniej [PUP]”, przy czym należy przypomnieć, że – jak wskazano w pkt 348 powyżej – skarżąca miała możliwość przedstawienia uwag w przedmiocie wykładni tego ostatniego motywu przed wydaniem rzeczonej decyzji. W każdym razie należy zauważyć, że kwestia względnej skali TikToka w porównaniu ze względną skalą innych internetowych serwisów społecznościowych była przedmiotem dyskusji w toku postępowania administracyjnego. Komisja wyjaśniła bowiem we wstępnej opinii, że twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym TikTok musi mierzyć się z dużą liczbą konkurentów w dziedzinie internetowych serwisów społecznościowych, nie uwzględnia faktu, iż skala TikToka jest znaczna, w tym w porównaniu z innymi internetowymi serwisami społecznościowymi, przy czym wielkość TikToka w Unii odpowiada około połowie wielkości Facebooka oraz Instagrama, co wskazuje na to, że skala TikToka nie jest nieznaczna. Skarżąca ustosunkowała się do tej uwagi w szczególności w pkt 32 i 42 swojego pisma z dnia 2 sierpnia 2023 r. W trzeciej kolejności należy natomiast stwierdzić, że – jak podnosi skarżąca i co nie zostało poważnie zakwestionowane przez Komisję – skarżąca nie miała możliwości przedstawienia w toku postępowania administracyjnego uwag na temat dokonanego przez Komisję w motywie 132 zaskarżonej decyzji stwierdzenia, zgodnie z którym ByteDance posiada własny ekosystem, wobec czego jej prawo do bycia wysłuchaną zostało naruszone. O ile bowiem brak ekosystemu i jego konsekwencje dla wskazania ByteDance jako strażnika dostępu były faktycznie przedmiotem dyskusji między stronami, o tyle Komisja nie poinformowała skarżącej o swojej opinii, zgodnie z którą ByteDance posiada w rzeczywistości ekosystem. Komisja podnosi jednak, że zawarte w motywie 132 zaskarżonej decyzji stwierdzenie nie było rozstrzygające, lecz miało drugorzędny charakter w strukturze tej decyzji, oraz że skarżąca nie wykazała, iż mogłaby lepiej przygotować swoją obronę w braku stwierdzonej nieprawidłowości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem naruszenie prawa do bycia wysłuchanym nie pociąga za sobą automatycznie stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Konieczne jest bowiem jeszcze, aby strona skarżąca wykazała nie to, że decyzja Komisji byłaby inna w braku rozpatrywanej nieprawidłowości proceduralnej, lecz jedynie to, że ewentualności tej nie można całkowicie wykluczyć, a strona ta mogłaby lepiej przygotować swoją obronę w braku tej nieprawidłowości (zob. wyrok z dnia 5 maja 2022 r., Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals/Komisja, C‑718/20 P, EU:C:2022:362, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie odrzucenie przez Komisję argumentów skarżącej dotyczących podnoszonego braku ekosystemu opiera się na szeregu względów, które – z wyjątkiem motywu 132 zaskarżonej decyzji – zasadzają się na najbardziej korzystnym dla skarżącej założeniu, a mianowicie, że ByteDance nie posiadała ekosystemu. Tymczasem, jak wynika z pkt 121–162 powyżej, te inne względy wystarczyły same w sobie i niezależnie od stwierdzenia dokonanego we wspomnianym motywie 132, aby uzasadnić wniosek Komisji, zgodnie z którym rzeczone argumenty nie zostały dostatecznie uzasadnione, aby podważyć w wyraźny sposób domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA. W tych okolicznościach skarżąca nie wykazała, że w braku stwierdzonej nieprawidłowości nie można całkowicie wykluczyć, iż decyzja Komisji mogłaby być inna. W czwartej i ostatniej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że nie wysłuchała jej w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie ustaleń dokonanych w motywach 54 i 141 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którymi intensywność korzystania z TikToka jest wyższa niż intensywność zaobserwowana na innych platformach internetowych serwisów społecznościowych. W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że motyw 54 zaskarżonej decyzji stanowi część pkt 5.1.1 tej decyzji, zatytułowanego „Kwalifikacja i wytyczenie granic PUP” (motywy 25–66 owej decyzji), w której Komisja przedstawiła powody, dla których należy uznać TikToka za internetowy serwis społecznościowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 DMA. Zważywszy zaś, że w ramach niniejszej skargi skarżąca nie kwestionuje kwalifikacji TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego, jej argument dotyczący podnoszonego naruszenia jej prawa do bycia wysłuchaną w odniesieniu do ocen Komisji zawartych w motywie 54 zaskarżonej decyzji należy oddalić jako bezskuteczny. Po drugie, co się tyczy motywu 141 zaskarżonej decyzji, Komisja nie kwestionuje faktu, że nie wysłuchała skarżącej konkretnie w kwestii intensywności korzystania z TikToka, lecz podnosi, że ten aspekt wspomnianej decyzji ma jedynie drugorzędny charakter w jej strukturze i że skarżąca nie wykazała, iż gdyby została wysłuchana, mogłaby lepiej przygotować swoją obronę. W motywie 141 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że dane przedstawione przez skarżącą w celu wykazania, iż użytkownicy TikToka wybierają multihoming częściej niż użytkownicy Facebooka i Instagrama, mają ograniczoną wartość dowodową ze względu na fakt, że Facebook i Instagram prowadziły działalność w Unii jeszcze przed wprowadzeniem TikToka i miały większą bazę użytkowników końcowych niż TikTok. Dodała ona, że „ponadto” owe dane nie odzwierciedlają intensywności korzystania z tych różnych platform. W tym ostatnim względzie Komisja zauważyła, iż wielokrotnie stwierdzono, że TikTok ma znacznie wyższy wskaźnik zaangażowania niż inne internetowe serwisy społecznościowe, że użytkownicy końcowi spędzają znacznie więcej czasu na TikToku niż na innych internetowych serwisach społecznościowych oraz że dotyczy to w szczególności młodszych użytkowników końcowych. Na poparcie tych twierdzeń Komisja odniosła się do dwóch artykułów opublikowanych w Internecie, przytoczonych w przypisach 152 i 153 do tej decyzji. Po pierwsze, z treści motywu 141 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja uznała, iż wartość dowodowa danych przedstawionych przez skarżącą na poparcie jej argumentu dotyczącego multihomingu jest ograniczona ze względu na to, że owe dane można wytłumaczyć samym faktem, iż Facebook i Instagram prowadziły działalność w Unii przed pojawieniem się TikToka i dysponowały już większą liczbą użytkowników końcowych. Wzgląd oparty na okoliczności, że nie odzwierciedlają one intensywności korzystania z różnych platform internetowych serwisów społecznościowych, miał zatem dodatkowy charakter wykazujący niską wartość dowodową wspomnianych danych, o czym świadczy użycie wyrażenia „ponadto”. Poza tym kwestionowana część motywu 141 in fine zaskarżonej decyzji jest tylko jednym z wielu względów, które umożliwiły Komisji odrzucenie argumentów skarżącej dotyczących multihomingu jej użytkowników. Po drugie, skarżąca, zapytana w ramach środka organizacji postępowania o to, czy zakwestionowała w rozpatrywanej tu skardze samą istotę ustaleń poczynionych w motywie 141 in fine zaskarżonej decyzji w odniesieniu do intensywności korzystania i czy mogłaby lepiej przygotować swoją obronę w braku zarzucanej nieprawidłowości, odpowiedziała twierdząco. W tym względzie odniosła się ona do przedstawionych w skardze argumentów dotyczących wydatków na reklamę ponoszonych przez reklamodawców i wydatków użytkowników biznesowych zarejestrowanych na TikToku, które jej zdaniem świadczą o tym, że poziom interakcji między tymi dwiema kategoriami użytkowników jest niski. Jednakże wspomniany motyw dotyczy intensywności korzystania przez użytkowników końcowych, a nie przez reklamodawców lub użytkowników biznesowych. Skarżąca odniosła się również w swojej odpowiedzi do podniesionego w skardze argumentu, zgodnie z którym TikTok jest w niewielkim stopniu wykorzystywany „jako serwis społecznościowy” lub w ogóle nie jest w ten sposób wykorzystywany, podczas gdy Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji na danych określających czas, jaki użytkownicy spędzają na TikToku, biernie oglądając materiały wideo, a nie na interakcji w ramach internetowego serwisu społecznościowego. Jej zdaniem czas spędzany na oglądaniu materiałów wideo nie jest właściwym kryterium do pomiaru interakcji użytkowników TikToka w porównaniu z serwisami społecznościowymi takimi jak Facebook, Instagram, LinkedIn lub innymi. Należy zatem stwierdzić, że ani w skardze, ani w odpowiedzi na pytania Sądu skarżąca nie zakwestionowała prawdziwości wskazanej w motywie 141 zaskarżonej decyzji okoliczności, że użytkownicy końcowi, a w szczególności młodzi ludzie, spędzają znacznie więcej czasu na TikToku w porównaniu z czasem spędzanym przez nich na platformach innych internetowych serwisów społecznościowych. Skarżąca ogranicza się bowiem do twierdzenia, że czas spędzany przez użytkowników końcowych na TikToku polega głównie na oglądaniu materiałów wideo i że z tego względu nie jest to odpowiednie kryterium do pomiaru intensywności korzystania z TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego. Jednakże, jak przypomniano w pkt 193 powyżej, zgodnie z art. 2 pkt 7 DMA internetowy serwis społecznościowy jest platformą umożliwiającą tym użytkownikom końcowym łączenie się i komunikowanie ze sobą, udostępnianie treści oraz zapoznawanie się z innymi użytkownikami i treściami z wykorzystaniem różnych urządzeń, w szczególności za pośrednictwem materiałów wideo. W związku z tym zapoznawanie się z materiałami wideo oraz ich udostępnianie może być jedną z podstawowych funkcji platformy internetowego serwisu społecznościowego, wobec czego czas spędzany na oglądaniu materiałów wideo na takiej platformie stanowi kryterium stosowne do pomiaru intensywności korzystania z niej przez jej użytkowników. Ponadto w motywach 42 i 49 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że jedną z podstawowych funkcji TikToka jest publiczne udostępnianie materiałów wideo generowanych przez użytkowników i że jego funkcje wykraczają poza funkcje właściwe platformie udostępniania wideo, w związku z czym TikToka należy uznać za internetowy serwis społecznościowy. Tymczasem skarżąca nie kwestionuje w ramach rozpatrywanej tu skargi ani wspomnianych motywów, ani kwalifikacji TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego. W związku z tym, ponieważ publiczne udostępnianie materiałów wideo generowanych przez użytkowników jest jedną z podstawowych funkcji TikToka jako internetowego serwisu społecznościowego, skarżąca nie może kwestionować tego, że jeśli chodzi o TikToka, czas spędzany na oglądaniu materiałów wideo przez jego użytkowników stanowi odpowiedni parametr do pomiaru intensywności korzystania przez nich z tej platformy. W tych okolicznościach skarżąca nie wykazała, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 355 powyżej, że nie jest całkowicie wykluczone, iż decyzja Komisji byłaby inna, gdyby miała ona możliwość przedstawienia uwag w przedmiocie ustaleń poczynionych we wspomnianym motywie 141 in fine zaskarżonej decyzji w odniesieniu do intensywności korzystania z TikToka. W konsekwencji należy oddalić zarzut drugi jako bezzasadny. C. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania 1.   Argumenty stron Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ odrzuciła w zaskarżonej decyzji jej argumenty „jakościowe”, podczas gdy w innych decyzjach Komisja uwzględniła tego rodzaju argumenty. Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. 2.   Ocena Sądu W ramach zarzutu trzeciego skarżąca powołuje się na nierówne traktowanie wynikające z praktyki decyzyjnej Komisji. Jak wskazano jednak w pkt 68 powyżej, Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia zindywidualizowanej analizy okoliczności właściwych dla każdej sprawy, przy czym nie jest ona związana wcześniejszymi decyzjami dotyczącymi innych podmiotów gospodarczych lub innych PUP. W każdym razie należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania, która stanowi zasadę ogólną prawa Unii, zapisaną w art. 20 i 21 Karty, wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok z dnia 16 czerwca 2022 r., Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, C‑698/19 P, EU:C:2022:480, pkt 153 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 5 akapit pierwszy DMA przy badaniu argumentów przedstawionych przez zainteresowane przedsiębiorstwo w celu obalenia domniemań przewidzianych w art. 3 ust. 2 DMA należy uwzględnić „okoliczności, w których [przedsiębiorstwo to] świadczy odpowiednią [PUP]”. W niniejszej sprawie wystarczy stwierdzić, że przytoczone przez skarżącą w jej skardze motywy decyzji Komisji dotyczą innych kategorii PUP, a nie internetowych serwisów społecznościowych. Tymczasem skarżąca nie wyjaśnia, z jakiego powodu okoliczności, w jakich są świadczone te inne kategorie PUP, są porównywalne z okolicznościami, w których działa internetowy serwis społecznościowy, taki jak TikTok. W związku z tym należy oddalić zarzut trzeci jako bezzasadny, a w konsekwencji skargę w całości. IV. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.   Z powyższych względów SĄD (ósma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Bytedance Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.   Kornezov De Baere Petrlík Kecsmár Kingston Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 lipca 2024 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Dane poufne utajnione.