T-1079/23

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (ósma izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) z dnia 8 lipca 2026 r.(*) Skarga o stwierdzenie nieważności – Usługi cyfrowe – Rozporządzenie (UE) 2022/1925 – Wskazanie strażnika dostępu – Rozpoczęcie badania rynku – Zakończenie badania rynku – Interoperacyjność – Podstawowe usługi platformowe – Usługa pośrednictwa internetowego – Sklep z aplikacjami – Usługa łączności interpersonalnej niewykorzystująca numerów – Zarzut niezgodności z prawem – Akt niepodlegający zaskarżeniu W sprawach T‑1079/23, T‑1080/23 i T‑214/24 Apple Inc., z siedzibą w Cupertino, Kalifornia (Stany Zjednoczone), które reprezentowali D. Beard, S. Love, J. Bourke, barristers, W. Knibbeler i T. van Helfteren, adwokaci, strona skarżąca w sprawach T‑1079/23 i T‑1080/23, Apple Inc., z siedzibą w Cupertino, Apple Distribution International Ltd, z siedzibą w Cork (Irlandia), które reprezentowali M. Beard, S. Love, J. Bourke, barristers, W. Knibbeler, T. van Helfteren i M. Lawton, adwokaci, strona skarżąca w sprawie T‑214/24, przeciwko Komisji Europejskiej, którą w sprawie T‑1079/23 reprezentowali P.‑J. Loewenthal, L. Malferrari i I. Rogalski, w charakterze pełnomocników, w sprawie T‑1080/23 – P.‑J. Loewenthal, L. Malferrari, I. Rogalski i E. Rousseva, w charakterze pełnomocników, a w sprawie T‑214/24 – G. Conte, P.‑J. Loewenthal i I. Rogalski, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Republikę Francuską, którą reprezentował T. Lechevallier, w charakterze pełnomocnika, przez Parlament Europejski, który reprezentowali M. Menegatti, L. Stefani i L. Taïeb, w charakterze pełnomocników, przez Radę Unii Europejskiej, którą reprezentowały A.‑L. Meyer i N. Rouam, w charakterze pełnomocników, przez Free Software Foundation Europe eV, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), które reprezentował M. Husovec, adwokat, przez Coalition for App Fairness, z siedzibą w Waszyngtonie, DC (Stany Zjednoczone), którą reprezentowali D. Geradin i K. Bania, adwokaci, interwenienci w sprawie T‑1080/23, oraz przez Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali J. Möller i R. Kanitz, w charakterze pełnomocników, interwenient w sprawie T‑214/24, SĄD (ósma izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów), w składzie: M. van der Woude, prezes, G. De Baere, K. Kecsmár (sprawozdawca), S. Kingston i D. Petrlík, sędziowie, sekretarzyni: S. Spyropoulos, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności: –        zarzuty niedopuszczalności podniesione przez Komisję w odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 stycznia 2024 r. w sprawie T‑1079/23 oraz w dniu 19 sierpnia 2024 r. w sprawie T‑214/24, –        decyzje z dni 11 marca i 2 października 2024 r. o pozostawieniu zarzutów niedopuszczalności do rozstrzygnięcia w wyroku, –        pytania na piśmie skierowane przez Sąd do stron w sprawie T‑1080/23 i ich odpowiedzi na te pytania złożone w sekretariacie Sądu w dniach 28 i 30 lipca oraz 11 i 22 sierpnia 2025 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 października 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skargach opartych na art. 263 TFUE strona skarżąca w sprawie T‑1079/23, Apple Inc., wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2023) 6077 final z dnia 5 września 2023 r. rozpoczynającej badanie rynku w odniesieniu do usługi iMessage Apple na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/1925 z dnia 14 września 2022 r. w sprawie kontestowalnych i uczciwych rynków w sektorze cyfrowym oraz zmiany dyrektyw (UE) 2019/1937 i (UE) 2020/1828 (aktu o rynkach cyfrowych) (Dz.U. 2022, L 265, s. 1, zwanego dalej „DMA”) (zwanej dalej „decyzją o rozpoczęciu badania rynku”), strona skarżąca w sprawie T‑1080/23, Apple Inc., wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2023) 6100 final z dnia 5 września 2023 r. wskazującej Apple jako strażnika dostępu na podstawie art. 3 DMA (zwaną dalej „decyzją o wskazaniu”), a strona skarżąca w sprawie T‑214/24, Apple Inc. i Apple Distribution International Ltd (zwane dalej, łącznie lub oddzielnie, „Apple”), wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2024) 785 final z dnia 12 lutego 2024 r. kończącej badanie rynku rozpoczęte decyzją o rozpoczęciu badania rynku na podstawie art. 17 DMA (zwanej dalej „decyzją o zakończeniu badania rynku”). Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 3 lipca 2023 r. Apple zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy DMA powiadomiło Komisję Europejską, że osiąga progi określone w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do następujących usług: –        jego usługi pośrednictwa internetowego iOS App Store; –        jego systemu operacyjnego iOS; –        jego przeglądarki internetowej Safari oraz –        jego usługi komunikacji natychmiastowej iMessage. 3        Co się tyczy usługi iMessage, Apple podniosło, po pierwsze, że nie można zakwalifikować jej jako usługi łączności interpersonalnej niewykorzystującej numerów (number-independent interpersonal communications service, zwanej dalej „NIICS”), w związku z czym nie stanowi ona podstawowej usługi platformowej (core platform service, zwanej dalej „CPS”) w rozumieniu DMA. Po drugie, na wypadek gdyby Komisja uznała, że usługa iMessage stanowi NIICS, Apple, zgodnie z art. 3 ust. 5 DMA, przedstawiło wraz z powiadomieniem argumenty mające na celu wykazanie, że – na zasadzie wyjątku – choć osiąga ono progi określone w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, to ze względu na okoliczności, w których usługa ta jest świadczona, nie spełnia ono w odniesieniu do tej usługi wymogów wymienionych w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia. 4        W dniu 5 września 2023 r. Komisja, na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 3 DMA, przyjęła decyzję o rozpoczęciu badania rynku. Celem wspomnianego badania było przeanalizowanie argumentów Apple mających podważyć domniemania określone w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do usługi iMessage, którą Komisja zakwalifikowała jako NIICS. 5        W tym samym dniu Komisja przyjęła również decyzję o wskazaniu, w której na podstawie art. 3 DMA wskazała ona Apple jako strażnika dostępu w odniesieniu do trzech CPS, a mianowicie usługi pośrednictwa internetowego App Store, systemu operacyjnego telefonów komórkowych iPhone iOS oraz przeglądarki internetowej Safari. 6        Decyzję o wskazaniu doręczono Apple w dniu 6 września 2023 r. W związku z tym, zgodnie z art. 3 ust. 10 DMA, stosowne obowiązki wynikające z tego rozporządzenia zaczęły mieć do Apple zastosowanie w dniu 7 marca 2024 r. 7        W dniu 12 lutego 2024 r. Komisja, na podstawie art. 17 DMA, przyjęła decyzję o zakończeniu badania rynku. W decyzji tej Komisja stwierdziła wprawdzie, że Apple nie należy zakwalifikować jako strażnika dostępu w odniesieniu do usługi iMessage, jednakże podtrzymała w niej, że usługę tę należy zakwalifikować jako NIICS. Żądania stron Sprawa T‑1079/23 8        Apple wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności decyzji o rozpoczęciu badania rynku; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 9        Komisja wnosi do Sądu o: –        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie – oddalenie jej jako bezzasadnej; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. Sprawa T‑1080/23 10      Apple wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 2 lit. b) decyzji o wskazaniu, gdzie jego system operacyjny iOS zakwalifikowano jako ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych, w zakresie, w jakim wymaga ona od Apple wypełnienia obowiązków w zakresie interoperacyjności przewidzianych w art. 6 ust. 7 DMA; –        stwierdzenie nieważności całości lub części art. 2 lit. a) decyzji o wskazaniu, gdzie jego usługę pośrednictwa internetowego App Store zakwalifikowano jako ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych; –        stwierdzenie nieważności decyzji o wskazaniu w zakresie, w jakim przyjęto w niej, że usługa iMessage stanowi NIICS; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 11      Komisja wnosi do Sądu o: –        nieuwzględnienie skargi; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. 12      Parlament Europejski wnosi do Sądu o: –        nieuwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem podniesionego na podstawie art. 277 TFUE; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. 13      Rada Unii Europejskiej wnosi do Sądu o nieuwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem podniesionego na podstawie art. 277 TFUE. 14      Republika Francuska i Free Software Foundation Europe eV wnoszą do Sądu o nieuwzględnienie skargi. 15      Coalition for App Fairness wnosi do Sądu o: –        nieuwzględnienie skargi; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. Sprawa T‑214/24 16      Apple wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu badania rynku w zakresie, w jakim opiera się ona na błędnym stwierdzeniu, że usługa iMessage stanowi NIICS; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 17      Komisja wnosi do Sądu o: –        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie – oddalenie jej jako bezzasadnej; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. 18      Republika Federalna Niemiec wnosi do Sądu o: –        nieuwzględnienie skargi; –        obciążenie Apple kosztami postępowania. Co do prawa 19      Po wysłuchaniu stron Sąd na podstawie art. 68 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem postanowił połączyć rozpatrywane sprawy do celów wydania orzeczenia kończącego w nich postępowanie. 20      W sprawie T‑1079/23 w uzasadnieniu skargi Apple podnosi jeden zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie zinterpretowała i błędnie zastosowała DMA i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. 2018, L 321, s. 36, zwany dalej „EKŁE”) oraz że oparła się ona na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, aby stwierdzić, że usługa iMessage stanowi NIICS. 21      W sprawie T‑1080/23 w uzasadnieniu skargi Apple podnosi trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem art. 6 ust. 7 DMA w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), a tym samym niezgodności z prawem art. 2 lit. b) decyzji o wskazaniu, gdyż ten ostatni przepis nakłada na Apple obowiązki przewidziane w art. 6 ust. 7 DMA. Zarzut drugi opiera się na twierdzeniu o błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu DMA oraz o błędach w ustaleniach faktycznych, jakich miała dopuścić się Komisja ze względu na to, że w decyzji o wskazaniu stwierdzono, iż pięć sklepów z aplikacjami App Store stanowi jedną CPS. Zarzut trzeci opiera się na twierdzeniu o błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu DMA i EKŁE, a także o błędach w ustaleniach faktycznych, jakich miała dopuścić się Komisja ze względu na to, że w decyzji o wskazaniu stwierdzono, iż usługa iMessage stanowi NIICS. 22      W sprawie T‑214/24 w uzasadnieniu skargi Apple podnosi jeden zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie zinterpretowała i błędnie zastosowała DMA i EKŁE oraz że oparła się ona na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, aby stwierdzić, że usługa iMessage stanowi NIICS. 23      Skargę wniesioną w sprawie T‑1080/23 należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności, zaś skargi wniesione w sprawach T‑1079/23 i T‑214/24 – w drugiej kolejności. Wprzedmiocie skargi wniesionej w sprawie T‑1080/23 W przedmiocie zarzutu pierwszego podniesionego w sprawie T‑1080/23 24      W zarzucie pierwszym, który Apple podnosi w sprawie T‑1080/23, utrzymuje ono, że decyzja o wskazaniu nakłada na nie obowiązki przewidziane w art. 6 ust. 7 DMA w zakresie, w jakim w decyzji tej Apple wskazano jako strażnika dostępu w odniesieniu do iOS, systemu operacyjnego telefonów komórkowych iPhone. Tymczasem, zdaniem Apple, wspomniany przepis nie gwarantuje ani właściwego stosowania przewidzianej w art. 52 ust. 1 Karty zasady ogólnej, jaką jest zasada proporcjonalności, ani poszanowania pewnych praw podstawowych, w tym zwłaszcza prawa własności. W związku z tym, w jego ocenie, należy stwierdzić, że przepis ten nie może zostać zastosowany – zgodnie z art. 277 TFUE. W konsekwencji, jak utrzymuje Apple, należy stwierdzić nieważność art. 2 lit. b) decyzji o wskazaniu, przynajmniej w zakresie, w jakim artykuł ten nakłada na nie obowiązki przewidziane w art. 6 ust. 7 DMA. 25      Co się tyczy dopuszczalności zarzutu pierwszego, Apple podnosi, że pozbawiono by je skutecznej ochrony sądowej, co stałoby w sprzeczności z art. 47 Karty, gdyby nie dopuszczono go do podważenia zgodności z prawem art. 6 ust. 7 DMA, podczas gdy wskutek decyzji o wskazaniu przepis ten znajduje do niego zastosowanie. Podnosi ono, że nie powinno być obowiązane do oczekiwania na to, aż zostanie stwierdzone, iż naruszyło któryś z wynikających z tego przepisu obowiązków, aby móc podważyć jego zgodność z prawem przed sądem Unii Europejskiej. Co więcej, w jego ocenie, art. 277 TFUE należy interpretować wystarczająco szeroko, aby zapewnić osobom, których skarga o stwierdzenie nieważności aktów instytucji Unii o zasięgu ogólnym byłaby niedopuszczalna, skuteczną kontrolę zgodności z prawem takich aktów. Ponadto, jak twierdzi, przepisów objętych jednolitym systemem, takim jak system DMA, nie można na potrzeby badania zarzutu niezgodności z prawem sztucznie rozdzielać. Zdaniem Apple art. 6 ust. 7 DMA pozostaje w bezpośrednim związku prawnym z decyzją o wskazaniu, ponieważ decyzja ta aktywuje przewidziane w nim obowiązki. 26      Komisja podnosi, że zarzut pierwszy w sprawie T‑1080/23 jest niedopuszczalny, a w każdym razie – bezzasadny. 27      Parlament, Rada i Republika Francuska również podnoszą, że zarzut pierwszy należy odrzucić jako niedopuszczalny. 28      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 277 TFUE każda strona może, w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym przyjętego przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, podnieść zarzuty określone w art. 263 akapit drugi TFUE w celu powołania się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niemożność stosowania tego aktu. 29      Artykuł 277 TFUE stanowi wyraz zasady ogólnej zapewniającej każdej ze stron prawo do podważenia w trybie incydentalnym – w celu uzyskania stwierdzenia nieważności skierowanej do niej decyzji – ważności aktów o zasięgu ogólnym stanowiących podstawę takiej decyzji (zob. wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in., C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). 30      Ze względu na to, że art. 277 TFUE nie ma na celu umożliwienia danej stronie podważenia możności stosowania jakiegokolwiek aktu o zasięgu ogólnym na potrzeby jakiejkolwiek skargi, akt, którego niezgodność z prawem podniesiono, powinien znajdować zastosowanie – w sposób bezpośredni albo pośredni – w sprawie, która jest przedmiotem skargi (zob. wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in., C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo). 31      W tym kontekście, przy okazji rozpatrywania skarg o stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych, Trybunał przyjął, że przedmiotem zarzutu niezgodności z prawem mogą być przepisy aktu o zasięgu ogólnym stanowiące podstawę wspomnianych decyzji lub pozostające w bezpośrednim związku prawnym z takimi decyzjami (zob. wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in., C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). 32      Bezpośredni związek prawny może wynikać w szczególności z tego, że przepis, którego niezgodność z prawem podniesiono w drodze zarzutu, stanowi część uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nawet jeśli nie powołano go w formalnym uzasadnieniu tej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 16 marca 2023 r., Komisja/Calhau Correia de Paiva, C‑511/21 P, EU:C:2023:208, pkt 52). 33      Trybunał orzekł natomiast, że niedopuszczalny jest zarzut niezgodności z prawem skierowany przeciwko aktowi o zasięgu ogólnym, dla którego zaskarżona decyzja indywidualna nie jest środkiem wykonawczym (zob. wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in., C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo). 34      W niniejszym przypadku, w pierwszej kolejności, nie ulega wątpliwości, że decyzja o wskazaniu opiera się na art. 3 DMA i że art. 6 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia, w odniesieniu do którego Apple podnosi zarzut niezgodności z prawem, nie stanowi jej podstawy prawnej. 35      W tym względzie należy uściślić, że zarówno z tytułu decyzji o wskazaniu, jak i z drugiego powołanego w niej umocowania wynika, że podstawą prawną wspomnianej decyzji jest art. 3 DMA. Co więcej, w art. 1 i 2 tej decyzji przewidziano w istocie, że Apple wskazano jako strażnika dostępu na podstawie art. 3 DMA i że wymienione w owej decyzji CPS, w tym system operacyjny iOS, zidentyfikowano jako ważne punkty dostępu, za pośrednictwem których użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) DMA. 36      W drugiej kolejności, co się tyczy kwestii, czy – zważywszy na orzecznictwo przypomniane w pkt 31 powyżej – art. 6 ust. 7 DMA pozostaje w bezpośrednim związku prawnym z decyzją o wskazaniu, należy zauważyć, że przepis ten nie stanowi części uzasadnienia wspomnianej decyzji. 37      Po pierwsze, art. 6 ust. 7 DMA nie został formalnie powołany w uzasadnieniu decyzji o wskazaniu. 38      Po drugie, z uzasadnienia decyzji o wskazaniu, w szczególności z motywów 72–100, poświęconych systemowi operacyjnemu iOS, również nie wynika, by decyzja ta miała na celu wdrożenie wynikających z art. 6 ust. 7 DMA obowiązków dotyczących w szczególności tej CPS. 39      W trzeciej kolejności to, że w następstwie przyjęcia decyzji o wskazaniu od Apple wymaga się wypełnienia obowiązków przewidzianych w art. 6 ust. 7 DMA, wynika nie z samej wspomnianej decyzji, lecz z art. 3 ust. 10 DMA, odczytywanego w związku z art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Ten ostatni przepis przewiduje bowiem, że strażnik dostępu jest zobowiązany do wypełniania wszystkich obowiązków określonych we wspomnianym artykule w odniesieniu do każdej z CPS wymienionych w decyzji o wskazaniu na podstawie art. 3 ust. 9 DMA. 40      Prawdą jest, że decyzja o wskazaniu stanowi warunek wstępny zastosowania obowiązków wynikających z art. 6 ust. 7 DMA, skoro w niniejszym przypadku, gdyby Apple nie zostało wskazane jako strażnik dostępu, nie musiałoby ono wypełnić obowiązków wynikających z tego przepisu. 41      Jednakże okoliczność, że wskutek decyzji o wskazaniu przewidziane w DMA obowiązki znajdują zastosowanie – w szczególności rozpoczyna bieg przewidziany w art. 3 ust. 10 DMA termin sześciu miesięcy, w którym strażnik dostępu musi podjąć konieczne działania, aby wypełnić obowiązki przewidziane w art. 5, 6 i 7 DMA – nie powoduje, że wspomniana decyzja stanowi względem wspomnianych przepisów środek wykonawczy w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 33 powyżej. Artykuł 6 ust. 7 DMA nie reguluje bowiem warunków wskazania przedsiębiorstwa jako strażnika dostępu, których ocena stanowi główny przedmiot decyzji o wskazaniu, lecz ogranicza się do określenia obowiązków w zakresie interoperacyjności, którym przedsiębiorstwo to podlega dopiero po tym, jak doszło do tego wskazania. 42      W czwartej kolejności niniejszą sprawę należy odróżnić od sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in. (C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676), na którym Apple opiera się, uznając, że na potrzeby badania zarzutu niezgodności z prawem nie można w ramach przepisów DMA dokonywać sztucznego wydzielenia. 43      W tym względzie należy zauważyć, że w tej ostatniej sprawie sporne decyzje opierały się na przepisie przejściowym Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej regulującym stopniowe przejście do ostatecznego systemu corocznego urlopu wypoczynkowego, który to system był przedmiotem zarzutu niezgodności z prawem. Trybunał uznał ten zarzut za dopuszczalny ze względu na to, że okres przejściowy był uzasadniony jedynie przyjęciem ostatecznego systemu i że sporne decyzje stanowiły w związku z tym względem tego systemu środki wykonawcze pozostające z nim w bezpośrednim związku prawnym, przy czym wykładnia przeciwna prowadziłaby do sztucznego podziału na okres ostateczny i okresy przejściowe „tego samego systemu”. 44      Wynika z tego, że rozwiązanie przyjęte w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in. (C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676), było uzasadnione szczególnymi okolicznościami tamtej sprawy, które wszakże nie występują w sprawie niniejszej. 45      DMA nie przewiduje sukcesywnego wprowadzenia systemu przejściowego i systemu ostatecznego, lecz ustanawia jednolity system obowiązków mających zastosowanie do przedsiębiorstw wskazanych jako strażnicy dostępu. Prawdą jest, że w strukturze tego systemu przewidziano dwa odrębne etapy, którymi są, po pierwsze, wskazanie przedsiębiorstwa jako strażnika dostępu, oraz po drugie, poddanie tego przedsiębiorstwa obowiązkom przewidzianym w DMA. Jednakże wydzielenie tych dwóch etapów wynika bezpośrednio z samej konstrukcji DMA i wobec tego jest immanentnie wpisane w tak ustanowiony system – ich wydzielenia nie można uznać za sztuczne. 46      W tych okolicznościach wniosków, do jakich Trybunał doszedł w wyroku z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in. (C‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676), nie można przenieść na grunt niniejszej sprawy. 47      W związku z tym, zważywszy na orzecznictwo przypomniane w pkt 31–33 powyżej, z uwagi na to, że art. 6 ust. 7 DMA nie stanowi podstawy prawnej decyzji o wskazaniu i nie pozostaje z nią w bezpośrednim związku prawnym, należy uznać, że podniesiony zarzut niezgodności z prawem tego przepisu nie jest dopuszczalny. 48      Wniosku tego nie podważa argument Apple, zgodnie z którym w takim przypadku pozbawiono by je skutecznej ochrony sądowej, co stanowiłoby naruszenie art. 47 Karty. 49      Artykuł 47 akapit pierwszy Karty przewiduje, że każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi we wspomnianym artykule. 50      Stosownie do odnoszących się do tego artykułu wyjaśnień, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 Karty należy uwzględniać przy dokonywaniu jej wykładni (wyrok z dnia 14 grudnia 2021 r., Stolichna obshtina, rayon „Pancharevo”, C‑490/20, EU:C:2021:1008, pkt 60), art. 47 akapit drugi Karty odpowiada art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”) (zob. wyrok z dnia 6 września 2012 r., Trade Agency, C‑619/10, EU:C:2012:531, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). 51      Na zasadę skutecznej ochrony sądowej uprawnień, które podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, składają się różne elementy, obejmujące w szczególności prawo do obrony, zasadę równości broni, prawo dostępu do sądu oraz prawo do uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela (wyrok z dnia 6 listopada 2012 r., Otis i in., C‑199/11, EU:C:2012:684, pkt 48). 52      W tym względzie należy zauważyć, iż z orzecznictwa wynika, że prawo dostępu do sądu nie jest prawem bezwzględnym i że w związku z tym może ono podlegać proporcjonalnym ograniczeniom, które służą osiągnięciu prawowitego celu i nie naruszają samej istoty tego prawa (zob. postanowienie z dnia 6 kwietnia 2017 r., PITEE/Komisja, C‑464/16 P, niepublikowane, EU:C:2017:291, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok ETPC z dnia 8 czerwca 2006 r. w sprawie V.M. przeciwko Bułgarii, CE:ECHR:2006:0608JUD004572399, §§ 41, 42 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty ograniczenie prawa do skutecznego środka prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest przewidziane ustawą, szanuje istotę wspomnianego prawa oraz – z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności – jest konieczne i rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób (wyroki: z dnia 4 maja 2016 r., Pillbox 38, C‑477/14, EU:C:2016:324, pkt 160; z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 49). 53      Przede wszystkim, co się tyczy przesłanki, zgodnie z którą ograniczenie prawa do skutecznego środka prawnego musi być przewidziane ustawą, z pkt 28–33 powyżej wynika, że możliwość podniesienia zarzutu niezgodności z prawem jest, stosownie do art. 277 TFUE, ograniczona do przepisów aktu o zasięgu ogólnym, które stanowią podstawę podważanej decyzji lub które pozostają z taką decyzją w bezpośrednim związku prawnym. 54      Następnie ograniczenie to szanuje istotę prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej zapisanego w art. 47 Karty. Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że celem art. 47 Karty nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności zasad dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, co wynika również z odnoszących się do tego art. 47 wyjaśnień, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 Karty należy uwzględniać przy dokonywaniu jej wykładni. Stąd przesłanki dopuszczalności określone w art. 263 akapit czwarty TFUE należy interpretować w świetle prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej, jednakże w sposób niepowodujący pominięcia tych przesłanek, które są wyraźnie przewidziane w traktacie FUE (zob. wyrok z dnia 28 kwietnia 2015 r., T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja, C‑456/13 P, EU:C:2015:284, pkt 43, 44 i przytoczone tam orzecznictwo). 55      Co więcej, w odniesieniu do kwestii, czy takie ograniczenie rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego, należy również przypomnieć, że w traktacie FUE, w jego art. 263 i 277 z jednej strony oraz w jego art. 267 z drugiej strony, ustanowiono kompletny system środków prawnych i postępowań mający na celu zapewnienie kontroli zgodności z prawem aktów Unii, powierzając ją sądom Unii (zob. wyrok z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 92 i przytoczone tam orzecznictwo). 56      Tymczasem umożliwienie podniesienia przewidzianego w art. 277 TFUE zarzutu niezgodności z prawem względem przepisów niepozostających w bezpośrednim związku prawnym z decyzją o wskazaniu mogłoby skutkować podważeniem ustanowionego w traktacie systemu środków prawnych poprzez zmianę przesłanek dopuszczalności wspomnianego zarzutu, który zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 30 powyżej jest zastrzeżony dla aktów o zasięgu ogólnym znajdujących zastosowanie, bezpośrednio lub pośrednio, w sprawie będącej przedmiotem skargi. 57      Wreszcie, należy zauważyć, że takie ograniczenie nie wpływa w sposób nieproporcjonalny na prawo do skutecznego środka prawnego z uwagi na to, że Apple zachowuje możliwość podniesienia zarzutu niezgodności z prawem w odniesieniu do przepisu, który w niniejszym przypadku podważa, w ramach innych postępowań. 58      Jak bowiem słusznie podnosi Komisja, art. 6 ust. 7 DMA mógłby znaleźć zastosowanie poprzez decyzję wydaną, w zależności od okoliczności, na podstawie art. 8, 13, 24, 29, 30 lub 31 DMA. 59      Aby ustosunkować się do argumentu Apple opartego na twierdzeniu o naruszeniu art. 47 Karty, o którym to argumencie szerzej mowa w pkt 25 powyżej, należy zauważyć, że przyjęcie przez Komisję aktu wykonawczego na podstawie art. 8 DMA niekoniecznie wiąże się ze stwierdzeniem przez nią zaistnienia sytuacji, w której doszło do naruszenia, które można przypisać strażnikowi dostępu, w odniesieniu do obowiązków przewidzianych w art. 5, 6 lub 7 DMA ani z celowym postawieniem się w takiej sytuacji przez strażnika dostępu, by móc na podstawie art. 277 TFUE podnieść zarzut niezgodności z prawem jednego z tych przepisów przy okazji opartej na art. 263 TFUE skargi na taki akt Komisji. 60      I tak, zgodnie z art. 8 ust. 3 DMA strażnik dostępu może zwrócić się do Komisji z wnioskiem o wszczęcie postępowania w celu ustalenia, czy środki, jakie zamierza on wdrożyć lub wdrożył, by zapewnić przestrzeganie w szczególności art. 6 DMA, skutecznie przyczyniają się w jego określonej sytuacji do osiągnięcia celu, w jakim ustanowiono dany obowiązek. 61      W przypadku gdyby Komisja uznała te środki za niewystarczające, zgodnie z art. 8 ust. 2 DMA mogłaby ona, po wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 20 DMA, przyjąć akt wykonawczy, który mógłby określać środki, jakie dany strażnik dostępu byłby obowiązany wdrożyć, by zapewnić skuteczne przestrzeganie obowiązków określonych w art. 6 ust. 7 DMA, bez konieczności stwierdzenia naruszenia tego ostatniego przepisu. Dany strażnik dostępu mógłby wówczas przy okazji skargi o stwierdzenie nieważności tego aktu opartej na art. 263 TFUE podnieść zarzut niezgodności z prawem art. 6 ust. 7 DMA. 62      Z powyższego wynika, że z uwagi na to, iż zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez Apple względem art. 6 ust. 7 DMA nie jest dopuszczalny, zarzut pierwszy w sprawie T‑1080/23 należy odrzucić jako niedopuszczalny, bez konieczności badania kwestii, czy żądanie stwierdzenia częściowej nieważności art. 2 lit. b) decyzji o wskazaniu jest dopuszczalne. W przedmiocie zarzutu drugiego podniesionego w sprawie T‑1080/23 63      W zarzucie drugim, który Apple podnosi w sprawie T‑1080/23, podważa ono poczynioną w decyzji o wskazaniu ocenę Komisji, zgodnie z którą jego pięć sklepów z aplikacjami, a mianowicie iOS App Store (dla telefonów komórkowych iPhone), iPadOS App Store (dla tabletów iPad), watchOS App Store (dla zegarków Apple Watch), macOS App Store (dla komputerów Mac) i tvOS App Store (dla przystawek telewizyjnych Apple TV) (zwanych dalej łącznie „sklepami App Store”), stanowi jedną CPS. 64      W niniejszym przypadku na wstępie należy przypomnieć, że w dniu 3 lipca 2023 r. Apple, zgodnie z art. 3 ust. 3 DMA, przedstawiło Komisji stosowne informacje określone w ust. 2 wspomnianego artykułu, czyniąc to za pomocą formularza (zwanego dalej „formularzem GD”), którego wzór znajduje się w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/814 z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących prowadzenia przez Komisję niektórych postępowań na podstawie DMA (Dz.U. 2023, L 102, s. 6). I tak, w toku postępowania w sprawie wskazania Apple podniosło w szczególności, że prowadzi sklepy App Store, że wspomniane sklepy należy zakwalifikować jako usługi pośrednictwa internetowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 DMA i że każdy z tych sklepów stanowi odrębną CPS, co oznacza, że jedynie sklep z aplikacjami iOS App Store przekracza progi przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA. 65      Po pierwsze, w motywie 37 decyzji o wskazaniu Komisja zauważyła, że usługa oferowana w ramach sklepów App Store (zwana dalej „usługą App Store”) odpowiada zarówno definicji usługi pośrednictwa internetowego zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego (Dz.U. 2019, L 186, s. 57), do której odsyła art. 2 pkt 5 DMA, jak i definicji sklepu z aplikacjami zgodnie z art. 2 pkt 14 DMA. 66      Po drugie, w motywach 38–41 decyzji o wskazaniu Komisja uznała, że każdy ze sklepów App Store – niezależnie od urządzenia, na którym był dostępny – wykorzystywano do tych samych celów, a mianowicie do pośredniczenia między użytkownikami końcowymi a użytkownikami biznesowymi w dystrybucji aplikacji i treści cyfrowych zintegrowanych z aplikacją. Komisja uznała również, że pomimo tego, iż między poszczególnymi sklepami App Store mogą zachodzić różnice, na które powoływało się Apple, aby uzasadnić, że każdy z nich służy innemu celowi, różnice te dotyczą raczej charakteru i funkcji różnych urządzeń, na których poszczególne sklepy App Store są dostępne, sposobu korzystania z tych urządzeń, a także związanych z tym doświadczeń użytkownika, wobec czego traktowanie poszczególnych sklepów App Store jako odrębnych CPS nie było uzasadnione. 67      Po trzecie, w motywach 43–47 decyzji o wskazaniu Komisja podkreśliła, że deweloperzy aplikacji internetowych i użytkownicy końcowi podlegają identycznym lub bardzo podobnym zasadom, politykom, wytycznym i specyfikacjom technicznym, gdy korzystają z poszczególnych sklepów App Store na pięciu rozpatrywanych urządzeniach. 68      Po czwarte, w motywach 48–56 decyzji o wskazaniu Komisja zauważyła, co się tyczy aplikacji dystrybuowanych za pośrednictwem poszczególnych sklepów App Store, że Apple dostarcza użytkownikom biznesowym i użytkownikom końcowym identyczne lub bardzo podobne narzędzia lub usługi, w tym usługi wsparcia. 69      Wreszcie, po piąte, w motywach 57–59 decyzji o wskazaniu Komisja zauważyła, że w niektórych swoich komunikatach Apple przedstawia sklepy App Store jako jedną usługę, niezależnie od urządzenia, z jakiego korzysta się w celu uzyskania dostępu. 70      W konsekwencji Komisja, uwzględniwszy, że progi przewidziane w art. 3 ust. 2 DMA zostały osiągnięte, stwierdziła w motywie 71 decyzji o wskazaniu, że Apple należy wskazać jako strażnika dostępu zgodnie z art. 3 ust. 4 DMA w odniesieniu do usługi App Store jako CPS. 71      Na zarzut drugi podniesiony w sprawie T‑1080/23 składają się cztery zarzuty szczegółowe, które należy zbadać łącznie. Po pierwsze, Apple podnosi, że sklepy App Store służą różnym celom głównym, a mianowicie pośredniczeniu w dostarczaniu aplikacji na poszczególne typy rozpatrywanych urządzeń. Po drugie, utrzymuje ono, że każdy ze wspomnianych sklepów jest wykorzystywany przez użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych w odmienny sposób. Po trzecie, Apple uważa, że dodatkowe argumenty wysunięte w decyzji o wskazaniu są pozbawione znaczenia prawnego, gdyż nie dotyczą one celu sklepów App Store. Po czwarte, Apple podnosi, że podejście wyrażone przez Komisję w odniesieniu do przyszłych sklepów z aplikacjami świadczy o tym, że dopuściła się ona błędu przy wskazaniu sklepów App Store jako jednej CPS. 72      Komisja oraz Republika Francuska, Coalition for App Fairness i Free Software Foundation Europe podważają argumenty Apple. Komisja podnosi również niedopuszczalność żądania drugiego w sprawie T‑1080/23. 73      W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że art. 2 pkt 2 lit. a) DMA przewiduje, iż do celów wspomnianego rozporządzenia usługi pośrednictwa internetowego stanowią CPS. 74      Po drugie, co się tyczy definicji usług pośrednictwa internetowego, art. 2 pkt 5 DMA odsyła do art. 2 pkt 2 rozporządzenia 2019/1150. Zgodnie z tym ostatnim przepisem są to usługi, które przede wszystkim stanowią usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 2015, L 241, s. 1), następnie, umożliwiają użytkownikom biznesowym oferowanie towarów lub usług konsumentom, z zamiarem ułatwienia inicjowania transakcji bezpośrednich między tymi użytkownikami a konsumentami, niezależnie od tego, czy te transakcje są ostatecznie zawierane, i wreszcie, są świadczone użytkownikom biznesowym na podstawie stosunków umownych między dostawcą tych usług a użytkownikami biznesowymi, którzy oferują towary lub usługi konsumentom. 75      Po trzecie, w art. 2 pkt 14 DMA uściślono, że sklepy z aplikacjami oznaczają rodzaj usług pośrednictwa internetowego, w ramach których produktami lub usługami będącymi przedmiotem pośrednictwa są aplikacje. 76      W związku z tym z rozpatrywanych łącznie przepisów art. 2 pkt 2, 5 i 14 DMA wynika, że do celów tego rozporządzenia sklep z aplikacjami stanowi CPS, ponieważ jako usługa pośrednictwa internetowego umożliwia użytkownikom biznesowym oferowanie aplikacji użytkownikom końcowym, z zamiarem ułatwienia inicjowania transakcji bezpośrednich między nimi, niezależnie od tego, czy te transakcje są ostatecznie zawierane, przy czym wspomniana usługa jest proponowana przez przedsiębiorstwo oferujące CPS na podstawie stosunków umownych zawiązanych z danymi użytkownikami biznesowymi. 77      Apple nie podważa oceny, zgodnie z którą każdy ze sklepów App Store stanowi sklep z aplikacjami, a więc usługę pośrednictwa internetowego w rozumieniu DMA. 78      Niemniej utrzymuje ono, że Komisja nie powinna była uznać wszystkich sklepów App Store za jedną CPS, zważywszy na to, że każdy ze wspomnianych sklepów służy sobie właściwemu celowi, jakim jest świadczenie usługi pośrednictwa internetowego między użytkownikami biznesowymi a użytkownikami końcowymi w zależności od urządzenia, na którym dany sklep działa. Apple podnosi również, że Komisja powinna była uwzględnić art. 2 pkt 15 DMA, który definiuje aplikację jako produkt cyfrowy lub usługę cyfrową, które działają w ramach systemu operacyjnego. 79      W pierwszej kolejności należy w tym względzie zauważyć, że definicja sklepu z aplikacjami do celów DMA, jak wskazano w pkt 76 powyżej, nie uzależnia przyjęcia kwalifikacji „usługa pośrednictwa internetowego” ani od urządzenia, na którym sklep ten działa, ani od systemu operacyjnego, w którym działają proponowane w ramach tego sklepu aplikacje. 80      Po pierwsze, ocenę tę potwierdza motyw 14 DMA, z którego wynika w szczególności, że do celów wspomnianego rozporządzenia definicja CPS powinna być neutralna pod względem technologicznym i z założenia obejmować usługi świadczone na różne sposoby i na różnych urządzeniach lub poprzez różne urządzenia. Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał zwrócić uwagę na to, że kwalifikacja usługi na gruncie DMA może różnić się w zależności od wyborów technologicznych dokonanych przez strażnika dostępu oraz że oceny tego, czy mamy do czynienia ze sklepem z aplikacjami, powinno się dokonywać, zważywszy na jego definicję podaną w DMA, niezależnie od systemu operacyjnego, przy wykorzystaniu którego dane aplikacje działają, czy też od materialnego nośnika, na którym opiera się ich dystrybucja. 81      Po drugie, z art. 2 pkt 14 DMA wynika, że aplikacje są jedynie przedmiotem transakcji, którą sklep z aplikacjami ma umożliwiać, na co wskazuje fraza „produktami lub usługami będącymi przedmiotem pośrednictwa [są aplikacje]”. A zatem ów przepis, który wprowadza rozróżnienie między sklepem z aplikacjami jako usługą pośrednictwa internetowego a aplikacjami, których dystrybucję ten sklep umożliwia, nie uzależnia przyjęcia kwalifikacji „sklep z aplikacjami” od systemu operacyjnego, w którym aplikacje te mają działać. 82      W zakresie, w jakim Apple podnosi, że Komisja, postępując niespójnie względem podejścia zastosowanego w odniesieniu do sklepów App Store, przyjęła, iż jego systemy operacyjne, w tym iOS, w odniesieniu do którego Apple wskazano jako strażnika dostępu, stanowią usługi odrębne w zależności od sprzętu, na którym poszczególne systemy operacyjne działają, wystarczy zauważyć, że art. 2 pkt 10 DMA definiuje system operacyjny jako „oprogramowanie systemowe kontrolujące podstawowe funkcje sprzętu lub oprogramowania i zapewniające środowisko, w którym mogą działać aplikacje” oraz że, jak w motywie 83 decyzji o wskazaniu podkreśliła Komisja, cel systemu operacyjnego należy oceniać z technologicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę, że pojęcie „systemu operacyjnego” jest nierozerwalnie związane ze sprzętem lub z oprogramowaniem, którego podstawowe funkcje system operacyjny ma kontrolować, do czego specjalnie go zaprojektowano, i na którym lub w ramach którego ma on umożliwiać działanie aplikacji. Tymczasem co do zasady nie jest tak w odniesieniu do sklepu z aplikacjami, w przypadku którego taka kwalifikacja nie zależy ani od urządzenia, na którym sklep ten działa, ani od systemu operacyjnego, w którym działają proponowane w ramach tego sklepu aplikacje, jak wskazano w pkt 79 powyżej. 83      W drugiej kolejności w zakresie, w jakim Apple powołuje się na załącznik do DMA, z którego miałoby wynikać, że każdy ze sklepów App Store powinno się uznać za odrębną CPS, należy przypomnieć, że załącznik do DMA ma taką samą moc prawną jak samo DMA i stanowi integralną część tego rozporządzenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 24 listopada 2010 r., Komisja/Rada, C‑40/10, EU:C:2010:713, pkt 61). W konsekwencji może on umożliwić doprecyzowanie zakresu definicji podanej w innym przepisie wspomnianego aktu (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 12 września 2019 r., A i in., C‑347/17, EU:C:2019:720, pkt 39–41, 49). 84      Zgodnie z ust. 1 sekcji A załącznika do DMA celem tego załącznika jest „określenie metodyki identyfikacji i obliczania »aktywnych użytkowników końcowych« i »aktywnych użytkowników biznesowych« dla każdej [CPS] wymienionej w art. 2 pkt 2 [DMA]”, aby umożliwić przedsiębiorstwom ocenę, czy ich CPS osiągnęły progi ilościowe określone w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA i czy w związku z czym zachodzi domniemanie, że spełniają wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b) DMA. 85      Otóż, zważywszy na to, że załącznik do DMA ma na celu umożliwienie przedsiębiorstwom identyfikacji aktywnych użytkowników końcowych i aktywnych użytkowników biznesowych dla każdej CPS wymienionej w art. 2 pkt 2 DMA, trzeba stwierdzić, że zawiera on wskazówki istotne dla rozgraniczenia proponowanych przez przedsiębiorstwo CPS. Gdyby Komisja na potrzeby rozgraniczenia CPS stosowała kryteria inne niż te stosowane przez przedsiębiorstwa przy obliczaniu aktywnych użytkowników końcowych i aktywnych użytkowników biznesowych dla ich CPS, aby ocenić, czy progi przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. b) DMA zostały osiągnięte, wspomnianym przedsiębiorstwom nie byłaby zagwarantowana pewność prawa, jaką załącznik do DMA powinien im zapewniać, jak przewidziano w motywie 20 tego rozporządzenia. 86      Co więcej, prawdą jest, jak utrzymuje Apple, że gdy jedna lub więcej CPS należy do tej samej kategorii spośród kategorii wymienionych w art. 2 pkt 2 DMA, jak ma to miejsce w przypadku sklepów App Store, które należą do tej samej kategorii, jaką stanowią usługi pośrednictwa internetowego, to – zgodnie z tym, co w ust. 2 lit. b) przewiduje sekcja D załącznika do DMA, zatytułowana „Przekazywanie informacji” – przedsiębiorstwo świadczące jedną lub więcej CPS uznaje za odrębne te CPS, które są wykorzystywane do różnych celów przez ich użytkowników końcowych lub ich użytkowników biznesowych, albo przez obie te grupy, nawet w przypadku gdy ich użytkownicy końcowi lub użytkownicy biznesowi mogą być ci sami. 87      Apple nie przedstawia jednak żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że każdy ze sklepów App Store, w zależności od urządzenia, na którym się z niego korzysta, jest wykorzystywany w sposób odmienny, niż ma to miejsce w przypadku pozostałych sklepów App Store, zarówno przez użytkowników końcowych, jak i przez użytkowników biznesowych. O ile Apple powołało się na okoliczności wiążące się w szczególności z częstotliwością korzystania z poszczególnych sklepów App Store w tym samym okresie, z typem pobieranych aplikacji, z obszernością katalogu proponowanych aplikacji czy też z wyglądem poszczególnych sklepów z aplikacjami na poszczególnych rozpatrywanych urządzeniach, o tyle trzeba stwierdzić, że okoliczności te nie zmieniają faktu, iż wspomniani użytkownicy końcowi i biznesowi korzystają ze wszystkich sklepów App Store w tym samym celu, którym jest w istocie zawarcie bezpośredniej transakcji dotyczącej rozpatrywanych aplikacji, zgodnie z definicją sklepu z aplikacjami do celów DMA przedstawioną w pkt 76 powyżej. Komisja słusznie więc uznała, że każdy ze sklepów App Store jest wykorzystywany do tych samych celów i że w związku z tym można je uznać za jedną CPS. 88      Nadto należy zauważyć, że – jak przypomniano w pkt 66–69 powyżej – w decyzji o wskazaniu Komisja ustosunkowała się do argumentacji Apple, zgodnie z którą jego sklepy App Store służą różnym celom w zależności od urządzenia, na którym działają. Apple zarzuca Komisji nie to, że ta nie uwzględniła niektórych z tych okoliczności, lecz to, że przyjęła ocenę odmienną od tej, której broniło ono w swoim powiadomieniu. Jednakże Komisja słusznie uznała, że okoliczności przedstawione przez Apple wiążą się z charakterem i funkcją różnych urządzeń, na których sklepy App Store są dostępne, i ze sposobem korzystania z tych urządzeń, wobec czego nie pozwalają one na stwierdzenie, że użytkownicy końcowi i użytkownicy biznesowi korzystają ze sklepów App Store do różnych celów. 89      W trzeciej kolejności, co się tyczy krytyki sformułowanej przez Apple wobec Komisji, która jego zdaniem nie powinna była opierać się na trzech grupach argumentów dodatkowych przedstawionych w motywach 43–59 decyzji o wskazaniu, aby uznać, że sklepy App Store stanowią jedną CPS, należy zauważyć, że ocena Komisji bazuje przede wszystkim na argumentach przedstawionych w motywach 37 i 39 decyzji o wskazaniu, a mianowicie w istocie na tym, że sklepy App Store spełniają kryteria definicji przewidzianych w art. 2 pkt 2, 5 i 14 DMA, tak iż do celów tego rozporządzenia można je zakwalifikować jako CPS, i że są one wykorzystywane do tego samego celu z punktu widzenia zarówno użytkownika końcowego, jak i użytkownika profesjonalnego, na wszystkich urządzeniach, na których są one dostępne, którym to celem jest w niniejszym przypadku zapewnienie dystrybucji aplikacji. Z pkt 71–88 powyżej wynika zaś, że wspomniane argumenty Komisji były wystarczające, aby uznać, że usługa App Store stanowi jedną i tę samą CPS w rozumieniu DMA. 90      W każdym razie należy zauważyć, że trzy rozpatrywane grupy argumentów dodatkowych wiążą się, po pierwsze, z zasadami, wytycznymi i postanowieniami umownymi wdrożonymi przez Apple wobec użytkowników końcowych i użytkowników biznesowych sklepów App Store, po drugie, ze świadczonymi przez Apple w odniesieniu do sklepów App Store usługami wsparcia dla użytkowników końcowych i usługami deweloperskimi dla użytkowników biznesowych, a także z możliwością korzystania z tego samego konta w celu uzyskania dostępu do różnych sklepów App Store lub możliwością korzystania na wszystkich urządzeniach z aplikacji nabytej za pośrednictwem jednego ze sklepów App Store, a po trzecie, z informacjami pochodzącymi z komunikatów Apple, z których wynika, że do oznaczenia wszystkich sklepów App Store używany jest ten sam znak towarowy App Store. 91      Otóż należy podkreślić, że trzy rozpatrywane grupy argumentów dodatkowych odnoszą się do wprowadzonych przez Apple warunków korzystania ze sklepów App Store zarówno przez użytkowników końcowych, jak i przez użytkowników biznesowych. W związku z tym, wbrew temu, co utrzymuje Apple, należy stwierdzić, że te argumenty dodatkowe są istotne dla wykazania, iż sklepy App Store służą temu samemu celowi, jakim jest ułatwienie zawierania związanych z aplikacjami transakcji między wspomnianymi użytkownikami końcowymi a wspomnianymi użytkownikami biznesowymi. 92      Należy jeszcze zauważyć, że chociaż Apple podważa odwołanie się przez Komisję do rozpatrywanych argumentów dodatkowych, to nie twierdzi, że Komisja popełniła w tym zakresie błąd rzeczowy. 93      Co więcej, na potrzeby przyjęcia kwalifikacji „CPS” w świetle w szczególności definicji zawartych w art. 2 DMA i na potrzeby upewnienia się, zgodnie z przepisami art. 13 tego rozporządzenia, że przedsiębiorstwo nie dąży do obejścia przepisów DMA, nie można zarzucać Komisji, że uwzględniła wszystkie istotne okoliczności mogące wykazać, iż kilka usług stanowi w rzeczywistości jedną i tę samą CPS przy obliczaniu progów określonych w art. 3 ust. 2 DMA. Uprawnienie to jest tym bardziej konieczne, gdy – tak jak w niniejszym przypadku – Komisja nie zamierza zaakceptować sposobu przedstawienia tych usług zaproponowanego przez dane przedsiębiorstwo w formularzu GD. 94      W ostatniej kolejności, co się tyczy zarzutu szczegółowego Apple, zgodnie z którym zastosowane przez Komisję w decyzji o wskazaniu podejście skutkuje tym, że wszystkie przyszłe sklepy z aplikacjami Apple będą automatycznie objęte wspomnianą decyzją, niezależnie od urządzenia, dla którego zostaną zaprojektowane, wystarczy zauważyć, że argumentacja ta opiera się na wykładni przepisów art. 2 pkt 2 DMA i załącznika do tego rozporządzenia, stosownie do której na potrzeby zakwalifikowania sklepów App Store jako CPS do celów DMA Komisja powinna była uwzględnić urządzenie, na którym korzysta się z poszczególnych sklepów App Store. Tymczasem z powodów przedstawionych w pkt 79–82 powyżej argumentacja ta jest błędna i nie należy jej uwzględniać. 95      Co więcej, należy przypomnieć, że stosownie do utrwalonego orzecznictwa zgodność z prawem aktu ocenia się na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania tego aktu (zob. wyrok z dnia 4 października 2024 r., García Fernández i in./Komisja i SRB, C‑541/22 P, EU:C:2024:820, pkt 327 i przytoczone tam orzecznictwo). 96      Otóż przekazana przez Apple w toku postępowania w sprawie wskazania informacja dotycząca zbliżającego się wprowadzenia na rynek nowego urządzenia Vision Pro wyposażonego we własny sklep z aplikacjami nie mogła zmienić oceny Komisji w odniesieniu do usługi App Store z tych samych powodów co te wskazane w pkt 79–82 powyżej. 97      W każdym razie należy przypomnieć, że decyzja o wskazaniu dotyczy wskazania Apple jako strażnika dostępu wyłącznie w odniesieniu do CPS zgłoszonych przez Apple w formularzu GD, który w niniejszym przypadku był ograniczony – co się tyczy kategorii sklepów z aplikacjami – wyłącznie do sklepów App Store. Ponadto należy dodać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 DMA Komisja, na wniosek w szczególności strażnika dostępu, może w dowolnym momencie ponownie rozpatrzyć, zmienić lub uchylić przyjętą na podstawie art. 3 DMA decyzję o wskazaniu, jeżeli nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego, na podstawie którego wspomniana decyzja została podjęta, lub jeżeli decyzja ta została podjęta na podstawie niekompletnych, nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji. 98      W tych okolicznościach z powyższego wynika, że w motywie 38 decyzji o wskazaniu Komisja mogła uznać, iż usługa App Store stanowi jedną usługę pośrednictwa internetowego, niezależnie od urządzenia, z którego uzyskuje się dostęp do tej usługi. 99      Z całości powyższych rozważań wynika zatem, że zarzut drugi w sprawie T‑1080/23 należy oddalić bez konieczności rozstrzygania, czy żądanie stwierdzenia nieważności całego art. 2 lit. a) decyzji o wskazaniu jest dopuszczalne. W przedmiocie zarzutu trzeciego podniesionego w sprawie T‑1080/23 100    W zarzucie trzecim, który Apple podnosi w sprawie T‑1080/23, zarzuca ono Komisji, że ta błędnie zinterpretowała i błędnie zastosowała DMA i EKŁE oraz że dopuściła się błędów w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim w decyzji o wskazaniu stwierdzono, że usługa iMessage stanowi NIICS. 101    Komisja podważa dopuszczalność zarzutu trzeciego. 102    Po pierwsze, Komisja uważa, że oceny poczynione w motywach decyzji o wskazaniu mogą jako takie być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności jedynie w zakresie, w jakim stanowią one niezbędne wsparcie jej osnowy. W jej ocenie nie jest tak natomiast w przypadku spornego ustalenia, zgodnie z którym usługa iMessage stanowi NIICS. 103    Po drugie, Komisja utrzymuje, że przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności mogą być wyłącznie środki, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy Apple poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Jej zdaniem Apple nie wyjaśniło ani nie wykazało, w jaki sposób poczyniona w motywach decyzji o wskazaniu ocena, zgodnie z którą usługa iMessage stanowi NIICS będącą CPS (zwaną dalej „NIICS CPS”), prowadzi do istotnej zmiany jego sytuacji prawnej. 104    Apple, po pierwsze, podnosi, że przywołane przez Komisję orzecznictwo, zgodnie z którym skargi o stwierdzenie nieważności nie można wnieść wyłącznie na motywy preambuły aktu Unii, jest w tym przypadku pozbawione znaczenia. 105    Po drugie, uważa ono w istocie, że konsekwencją prawną przyjęcia przez Komisję kwalifikacji „NIICS” jest rozpoczęcie badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA. Zdaniem Apple sprawia to, że podlega ono procedurom regulacyjnym przewidzianym w DMA. Apple twierdzi ponadto, że gdyby Sąd uznał, iż ma ono prawo podważyć jedynie decyzję skutkującą zakwalifikowaniem usługi iMessage jako ważnego punktu dostępu, oznaczałoby to, że decyzja Komisji o zamknięciu badania rynku również nie byłaby aktem zaskarżalnym, w związku z czym Apple nie miałoby możliwości podważenia przyjęcia kwalifikacji „NIICS”. 106    Republika Francuska również uważa, że zarzut trzeci jest niedopuszczalny, ponieważ decyzja o wskazaniu nie doprowadziła do istotnej zmiany sytuacji prawnej Apple w odniesieniu do usługi iMessage. 107    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 TFUE jest możliwe w stosunku do wszelkich przepisów wydanych przez instytucje, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych (zob. wyroki: z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy, C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 9 lipca 2020 r., Republika Czeska/Komisja, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 108    Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są wyłącznie środki, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej (wyroki: z dnia 17 lipca 2008 r., Athinaïki Techniki/Komisja, C‑521/06 P, EU:C:2008:422, pkt 29; z dnia 26 stycznia 2010 r., Internationaler Hilfsfonds/Komisja, C‑362/08 P, EU:C:2010:40, pkt 51; z dnia 9 grudnia 2014 r., Schönberger/Parlament, C‑261/13 P, EU:C:2014:2423, pkt 13). 109    Aby ustalić, czy akt lub decyzja wywołuje wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej, należy skupić się na istocie tego aktu lub tej decyzji (wyroki: z dnia 22 czerwca 2000 r., Niderlandy/Komisja, C‑147/96, EU:C:2000:335, pkt 27; z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rada, C‑425/13, EU:C:2015:483, pkt 27). 110    W tym względzie w ocenie Trybunału skupienie się na istocie danego aktu wymaga dokonania oceny jego skutków na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak treść rozpatrywanego aktu, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kontekstu jego wydania oraz uprawnień instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii, które go wydały, przy czym uprawnień tych nie należy traktować w sposób abstrakcyjny, lecz jako elementy mogące objaśnić konkretną analizę treści wspomnianego aktu, która ma charakter główny i niezbędny (wyrok z dnia 6 maja 2021 r., ABLV Bank i in./EBC, C‑551/19 P i C‑552/19 P, EU:C:2021:369, pkt 41). 111    W pierwszej kolejności z utrwalonego orzecznictwa wynika, że jedynie osnowa decyzji może wywoływać skutki prawne i w konsekwencji być niekorzystna, jakiekolwiek byłyby motywy, na których decyzja ta się opiera. Natomiast ocena poczyniona w motywach decyzji nie może jako taka być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności i może być poddana kontroli zgodności z prawem sprawowanej przez sąd Unii jedynie w zakresie, w jakim – jako motywy aktu niekorzystnego – ocena ta stanowi niezbędne wsparcie części normatywnej tego aktu, lub jeżeli, przynajmniej, motywy te mogą zmieniać istotę rozstrzygnięcia przyjętego w części normatywnej danego aktu (postanowienie z dnia 28 stycznia 2004 r., Niderlandy/Komisja, C‑164/02, EU:C:2004:54, pkt 21; wyrok z dnia 26 lutego 2015 r., Orange/Komisja, T‑385/12, niepublikowany, EU:T:2015:117, pkt 70). W tym kontekście należy przypomnieć, że co do zasady część normatywna aktu jest nierozerwalnie związana z jego uzasadnieniem, w związku z czym w razie potrzeby jej wykładnia winna być dokonywana z uwzględnieniem motywów, które doprowadziły do jej przyjęcia (zob. wyrok z dnia 30 września 2003 r., Cableuropa i in./Komisja, T‑346/02 i T‑347/02, EU:T:2003:256, pkt 211 i przytoczone tam orzecznictwo). 112    Otóż w decyzji o wskazaniu Komisja uznała, że usługa iMessage stanowi NIICS CPS i że Apple osiąga w odniesieniu do tej CPS progi określone w art. 3 ust. 2 DMA, co skłoniło ją do przyjęcia domniemania, że ta CPS stanowi ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. Jednakże z uwagi na to, że Apple przedstawiło dostatecznie uzasadnione argumenty podważające w wyraźny sposób określone w art. 3 ust. 2 DMA domniemanie w odniesieniu do usługi iMessage, Komisja postanowiła zgodnie z art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia rozpocząć badanie rynku odnośnie do tej usługi w celu ustalenia, czy tę CPS należy wymienić w decyzji o wskazaniu. W konsekwencji usługa iMessage nie figuruje w osnowie decyzji o wskazaniu jako CPS stanowiąca ważny punkt dostępu. 113    W związku z tym motywy 138–148 decyzji o wskazaniu, w których wskazano powody, dla których usługę iMessage należy uznać za NIICS CPS, nie stanowią niezbędnego wsparcia osnowy decyzji o wskazaniu. 114    W drugiej kolejności, co się tyczy skutków prawnych wywoływanych przez decyzję o wskazaniu w ramach DMA, Apple podnosi, że Komisja nie mogła rozpocząć badania rynku na podstawie art. 17 ust. 3 DMA bez uprzedniego zakwalifikowania usługi iMessage jako NIICS CPS. Jego zdaniem przyjęcie tej kwalifikacji sprawia, że podlega ono procedurom przewidzianym w DMA. Trzeba jednak stwierdzić, że Apple nie wskazało, jakie wiążące i konkretne skutki prawne łączące się z rozpoczęciem badania rynku mogłyby prowadzić do istotnej zmiany jego sytuacji prawnej. 115    Dodatkowo, jak utrzymuje Komisja, DMA nie przewiduje żadnego obowiązku i nie pociąga za sobą żadnych konsekwencji prawnych wyłącznie na tej podstawie, że w odniesieniu do danej usługi przyjęto określoną kwalifikację, dopóki dana usługa nie została wymieniona w osnowie decyzji o wskazaniu jako ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. 116    Co się bowiem tyczy spoczywającego na strażnikach dostępu obowiązku w zakresie interoperacyjności NIICS, art. 7 DMA ma zastosowanie wyłącznie do „[NIICS] wymienion[ych] w decyzji o wskazaniu na podstawie art. 3 ust. 9 [tego rozporządzenia]”. To samo dotyczy obowiązków określonych w art. 5 i 6 DMA, które w swoich ust. 1 przewidują, że „[s]trażnik dostępu jest zobowiązany do wypełniania wszystkich obowiązków określonych [we wspomnianym] artykule w odniesieniu do każdej z [CPS] wymienionych w decyzji o wskazaniu na podstawie art. 3 ust. 9 [wspomnianego rozporządzenia]”. Wreszcie, art. 3 ust. 10 DMA stanowi, że „[s]trażnik dostępu jest zobowiązany wypełnić obowiązki ustanowione w art. 5, 6 i 7 w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym [CPS] została wymieniona w decyzji o wskazaniu zgodnie z ust. 9 [wspomnianego] artykułu”. 117    W konsekwencji należy uznać, że Apple nie podlega żadnemu z obowiązków przewidzianych w DMA w odniesieniu do swojej usługi iMessage w wyniku przyjęcia decyzji o wskazaniu, mimo że wspomnianą usługę zakwalifikowano w niej jako NIICS CPS. 118    Apple utrzymuje również, że osoby trzecie mogłyby oprzeć się na spornym ustaleniu, aby zwrócić się do Komisji o wskazanie w przyszłości usługi iMessage wśród ważnych punktów dostępu, o ile spełnione zostaną stosowne warunki. Apple dodaje, że w ramach ewentualnie dokonywanego w przyszłości badania kwestii, czy usługa iMessage stanowi ważny punkt dostępu, Komisja nie miałaby obowiązku przeprowadzenia oceny, czy usługa ta pozostaje NIICS CPS, ponieważ kwalifikacja ta została ostatecznie przyjęta. 119    W tym względzie art. 53 DMA stanowi, że do dnia 3 maja 2026 r., a następnie co trzy lata, Komisja dokona oceny DMA, a w szczególności tego, czy konieczna jest zmiana ustanowionego w art. 2 pkt 2 DMA wykazu CPS, którym objęte są NIICS. Co więcej, z art. 4 ust. 2 DMA odczytywanego w związku z jego motywem 30 wynika, że bardzo szybko zmieniający się i złożony pod względem technologicznym charakter CPS wymaga dokonywania regularnego przeglądu statusu strażników dostępu oraz wykazu CPS, z których każda indywidualnie stanowi ważny punkt dostępu. Jednakże DMA nijak nie pozwala stwierdzić, że w ramach ewentualnego przeglądu CPS jako ważnego punktu dostępu Komisja mogłaby oprzeć się na swojej analizie przeprowadzonej przy okazji przyjęcia wcześniejszej decyzji o wskazaniu, bez przeprowadzania ponownej oceny okoliczności będących przedmiotem wspomnianego przeglądu. 120    Z art. 4 ust. 2 DMA wynika zatem, że kwalifikacji usługi iMessage jako NIICS CPS nie można uznać za ostatecznie przyjętą na przyszłość. 121    W trzeciej kolejności należy zauważyć, że art. 2 pkt 9 DMA definiuje NIICS poprzez odniesienie do art. 2 pkt 7 EKŁE. 122    W ramach środka organizacji postępowania i na rozprawie strony zapytano o to, czy sporne ustalenie poczynione w decyzji o wskazaniu mogło wywoływać wiążące skutki prawne i prowadzić do istotnej zmiany sytuacji prawnej Apple w zakresie stosowania EKŁE w postępowaniach krajowych. 123    Apple uznało, że zakwalifikowanie przez Komisję w decyzji o wskazaniu usługi iMessage jako NIICS CPS mogło mieć i miało już wpływ na wdrożenie EKŁE przez właściwe krajowe organy regulacyjne, inne właściwe organy i sądy krajowe. 124    W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że wdrożenie EKŁE – po dokonaniu transpozycji tego kodeksu do prawa krajowego – należy do kompetencji organów krajowych, które państwa członkowskie wyznaczyły jako właściwe. Spoczywający na państwie członkowskim obowiązek przyjęcia wszelkich środków niezbędnych do osiągnięcia wyznaczonego przez dyrektywę rezultatu jest bowiem wiążącym obowiązkiem nałożonym przez art. 288 akapit trzeci TFUE oraz przez samą dyrektywę (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r., Inter-Environnement Wallonie, C‑129/96, EU:C:1997:628, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku obowiązek transpozycji jest przewidziany w art. 124 EKŁE. 125    Po drugie, należy przypomnieć, że systemy ustawodawcze i regulacyjne ustanowione przez państwa członkowskie w celu wykonania EKŁE z jednej strony oraz DMA z drugiej strony stanowią dwa odrębne systemy prawne. EKŁE nie zawiera bowiem żadnego przepisu, który przewidywałby, że krajowe organy regulacyjne i inne właściwe organy są przy wykonywaniu uprawnień i zadań, jakie kodeks ten im powierza, związane ewentualnym przyjęciem przez Komisję klasyfikacji „NIICS” do celów wdrożenia DMA. 126    Wręcz przeciwnie, art. 1 ust. 4 DMA odczytywany w związku z motywem 64 tego rozporządzenia uściśla, że w odniesieniu do usług łączności interpersonalnej w rozumieniu art. 2 pkt 5 EKŁE „[DMA] pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień i zakresu odpowiedzialności powierzonych krajowym organom regulacyjnym i innym właściwym organom na mocy art. 61 [EKŁE]”. Z przepisu tego wynika, że właściwe organy na podstawie EKŁE nie są przy wykonywaniu swoich uprawnień i zadań w odniesieniu do tego typu usług związane przepisami DMA. 127    Dodatkowo EKŁE nie przyznaje Komisji wprost żadnej roli doradczej ani koordynacyjnej przy ocenie, czy dana usługa wchodzi w jego zakres stosowania. 128    Wynika z tego, że wykonywanie przez właściwe organy krajowe uprawnień i zadań wywodzonych przez nie z EKŁE w odniesieniu do NIICS nie może zależeć od kwalifikacji, jakiej wcześniej mogła dokonać Komisja w ramach wdrażania DMA. 129    Należy zatem stwierdzić, że przyjęcie przez Komisję w decyzji o wskazaniu kwalifikacji „NIICS CPS” nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy Apple poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 108 i 109 powyżej. 130    Oceny tej nie obala argument Apple, zgodnie z którym gdyby miało ono prawo podważyć ostateczną decyzję Komisji jedynie pod warunkiem, że decyzja ta doprowadzi do wskazania go jako strażnika dostępu, nie miałoby ono żadnej możliwości podważenia oceny Komisji, zgodnie z którą usługa iMessage stanowi NIICS, co stałoby w sprzeczności z jego prawem do skutecznego środka prawnego i dostępu do sądu w rozumieniu art. 47 Karty i art. 6 EKPC. 131    W tym względzie należy zauważyć, po pierwsze, iż z pkt 49–52 powyżej wynika, że prawo dostępu do sądu nie jest bezwzględne i że w związku z tym może ono podlegać proporcjonalnym ograniczeniom, które służą osiągnięciu prawowitego celu i nie naruszają samej istoty tego prawa. 132    Po drugie, co się tyczy konkretniej przesłanek dopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności, jakkolwiek przesłankę dotyczącą wiążących skutków prawnych zaskarżonego aktu należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 akapit pierwszy Karty, to jednak celem tego prawa nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności zasad dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, co wynika również z odnoszących się do tego art. 47 wyjaśnień, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 Karty należy uwzględniać przy dokonywaniu jej wykładni. W związku z tym wykładnia pojęcia „aktu zaskarżalnego” w świetle wspomnianego art. 47 nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tej przesłanki, pod groźbą przekroczenia kompetencji powierzonych sądom Unii przez traktat (zob. wyroki: z dnia 25 października 2017 r., Słowacja/Komisja, C‑593/15 P i C‑594/15 P, EU:C:2017:800, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 9 lipca 2020 r., Republika Czeska/Komisja, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, pkt 52, 53). 133    Wynika z tego, że kwalifikacja usługi iMessage jako NIICS CPS w decyzji o wskazaniu nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy Apple, a co za tym idzie – nie prowadzi do istotnej zmiany jego sytuacji prawnej. W konsekwencji zarzut trzeci należy odrzucić jako niedopuszczalny. 134    Z uwagi na to, że żadnego z zarzutów w sprawie T‑1080/23 nie uwzględniono, całej skargi wniesionej we wspomnianej sprawie nie należy uwzględnić. Wprzedmiocie skarg wniesionych w sprawach T‑1079/23 i T‑214/24 135    W skardze w sprawie T‑1079/23 Apple wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji o rozpoczęciu badania rynku, o której mowa w pkt 4 powyżej, w zakresie, w jakim opiera się ona na stwierdzeniu, że usługa iMessage stanowi NIICS w rozumieniu DMA i EKŁE. 136    W zarzucie niedopuszczalności podniesionym na podstawie art. 130 regulaminu postępowania w sprawie T‑1079/23 Komisja powołuje się na dwie przeszkody procesowe. Utrzymuje ona w istocie, po pierwsze, że decyzja o rozpoczęciu badania rynku stanowi akt przygotowawczy, a więc nie jest aktem zaskarżalnym, a po drugie, że z uwagi na to, iż wspomniana decyzja nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy Apple, nie może być ona przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności przed Sądem. 137    W skardze w sprawie T‑214/24 Apple wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu badania rynku, o której mowa w pkt 7 powyżej, w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że usługa iMessage stanowi NIICS CPS. 138    W zarzucie niedopuszczalności podniesionym na podstawie art. 130 regulaminu postępowania w sprawie T‑214/24 Komisja utrzymuje w istocie, że decyzja o zakończeniu badania rynku nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, gdyż owa decyzja, w której stwierdza ona, że Apple nie należy wskazać jako strażnika dostępu w odniesieniu do jego NIICS CPS iMessage, nie prowadzi do istotnej zmiany jego sytuacji prawnej. 139    W obu tych sprawach Komisja utrzymuje w szczególności, że przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności mogą być wyłącznie środki wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy Apple poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. 140    W tym względzie jej zdaniem DMA nie przewiduje żadnego obowiązku ani przepisu, który miałby zastosowanie do usługi zakwalifikowanej jako CPS, chyba że usługę tę wymieniono w osnowie decyzji o wskazaniu jako ważny punkt dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. 141    W ocenie Komisji wynika z tego, że skargi Apple o stwierdzenie nieważności decyzji o rozpoczęciu badania rynku oraz decyzji o zakończeniu badania rynku należy odrzucić jako niedopuszczalne, gdyż wspomniane decyzje nie pociągają za sobą istotnej zmiany sytuacji prawnej Apple. 142    Apple podnosi, że Komisja niesłusznie uważa, iż przyjęcie w decyzji o rozpoczęciu badania rynku oraz w decyzji o zakończeniu badania rynku kwalifikacji „NIICS” nie może naruszać interesów Apple poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. W jego ocenie poprzez to ustalenie Komisja wyciągnęła bowiem ostateczny wniosek prawny prowadzący do powstania wynikających z DMA obowiązków, które mogą wiązać się z naruszeniem jego interesów poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. 143    Uważa ono, że strony trzecie mogłyby w szczególności oprzeć się na tym ustaleniu, aby zwrócić się do Komisji o wymienienie usługi iMessage w decyzji o wskazaniu. Co więcej, zdaniem Apple, do celów stosowania DMA Komisja nie musiałaby już w przyszłości oceniać, czy usługa iMessage rzeczywiście stanowi NIICS CPS, gdyż przesłanka ta byłaby spełniona. 144    Apple twierdzi wreszcie, że gdyby nie mogło podważyć tego ustalenia poczynionego w decyzji o wskazaniu, w decyzji o rozpoczęciu badania rynku oraz w decyzji o zakończeniu badania rynku, to skutkowałoby to naruszeniem prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do sądu, które wywodzi ono z art. 47 Karty i z art. 6 EKPC. 145    W niniejszym przypadku, jak podnosi Apple i czego Komisja nie podważa, w decyzji o rozpoczęciu badania rynku oraz w decyzji o zakończeniu badania rynku powtórzono znajdującą się w decyzji o wskazaniu ocenę, zgodnie z którą usługę iMessage należy zakwalifikować jako NIICS. Należy jednak stwierdzić, że w pierwszej z tych decyzji Komisja poprzestaje na rozpoczęciu badania w celu ustalenia, czy okoliczności przedstawione przez Apple pozwalają na podważenie domniemań określonych w art. 3 ust. 2 DMA, a w drugiej decyzji stwierdza ona, że Apple nie należy uznać za strażnika dostępu w odniesieniu do usługi iMessage. 146    Wobec tego znajdujące się w tych decyzjach sporne ustalenie nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących prowadzić do istotnej zmiany sytuacji prawnej Apple, zgodnie z oceną poczynioną w pkt 114–133 powyżej. 147    Należy zatem stwierdzić, że decyzja o rozpoczęciu badania rynku oraz decyzja o zakończeniu badania rynku, podobnie jak decyzja o wskazaniu, w zakresie, w jakim usługę iMessage zakwalifikowano w nich jako NIICS CPS, nie mogą naruszać interesów Apple poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. 148    W związku z tym – bez konieczności badania, czy decyzja o rozpoczęciu badania rynku stanowi akt przygotowawczy – jedyne zarzuty podniesione w sprawach T‑1079/23 i T‑214/24 należy uznać za niedopuszczalne, a tym samym skargi we wspomnianych sprawach należy odrzucić jako niedopuszczalne. 149    Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, skarg nie należy uwzględnić. W przedmiocie kosztów 150    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 151    Ponieważ Apple przegrało sprawę, należy obciążyć je kosztami poniesionymi przez Komisję i Coalition for App Fairness, zgodnie z żądaniami tych ostatnich. 152    Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie i instytucje Unii interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. 153    Podobnie na podstawie art. 138 § 3 regulaminu postępowania Free Software Foundation Europe pokrywa własne koszty. Z powyższych względów SĄD (ósma izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) orzeka, co następuje: 1)      Sprawy T‑1079/23, T‑1080/23 i T‑214/24 zostają połączone do celów wydania wyroku. 2)      Skargi nie zostają uwzględnione. 3)      Apple Inc. i Apple Distribution International Ltd pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach T‑1079/23, T‑1080/23 i T‑214/24. 4)      Parlament Europejski pokrywa własne koszty w sprawie T‑1080/23. 5)      Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty w sprawie T‑1080/23. 6)      Republika Francuska pokrywa własne koszty w sprawie T‑1080/23. 7)      Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty w sprawie T‑214/24. 8)      Apple Inc. pokrywa koszty poniesione przez Coalition for App Fairness w sprawie T‑1080/23. 9)      Free Software Foundation Europe eV pokrywa własne koszty w sprawie T‑1080/23. van der Woude De Baere Petrlík Kecsmár Kingston Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 8 lipca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: angielski.