T-111/14

POSTANOWIENIE SĄDU (trzecia izba) z dnia 10 marca 2020 r. ( *1 ) Postępowanie – Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi W sprawach połączonych od T‑111/14 DEP do T‑118/14 DEP Unitec Bio SA, z siedzibą w Buenos Aires (Argentyna), reprezentowana przez J.F. Bellisa i R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑111/14, Molinos Río de la Plata SA, z siedzibą w Buenos Aires, reprezentowana przez J.F. Bellisa i R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑112/14, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, z siedzibą w Bahia Blanca (Argentyna), reprezentowana przez J.F. Bellisa i R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑113/14, Vicentin SAIC, z siedzibą w Avellaneda (Argentyna), reprezentowana przez J.F. Bellisa oraz R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑114/14, Aceitera General Deheza SA, z siedzibą w General Deheza (Argentyna), reprezentowana przez J.F. Bellisa i R. Luffa, adwokatów strona skarżąca w sprawie T‑115/14, Bunge Argentina SA, z siedzibą w Buenos Aires, reprezentowana przez J.F. Bellisa oraz R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑116/14, Cargill SACI, z siedzibą w Buenos Aires, reprezentowana przez J.F. Bellisa oraz R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑117/14, LDC Argentina SA, z siedzibą w Buenos Aires, reprezentowana przez J.F. Bellisa oraz R. Luffa, adwokatów, strona skarżąca w sprawie T‑118/14, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez H. Marcos Fraile, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, popieranej przez Komisję Europejską oraz European Biodiesel Board (EBB), z siedzibą w Brukseli (Belgia), interwenienci, mających za przedmiot wniosek o ustalenie kosztów w następstwie czterech wyroków: z dnia 15 września 2016 r., LDC Argentina/Rada (T‑118/14, niepublikowany, EU:T:2016:502); z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑117/14, niepublikowany, EU:T:2016:503); z dnia 15 września 2016 r., Unitec Bio/Rada (T‑111/14, EU:T:2016:505); oraz z dnia 15 września 2016 r., Molinos Río de la Plata i in./Rada (od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑119/14, niepublikowany, EU:T:2016:509), SĄD (trzecia izba), w składzie: A.M. Collins, prezes, Z. Csehi (sprawozdawca) i G. De Baere, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności faktyczne, przebieg postępowania i żądania stron W ośmiu pismach złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 17 lutego 2014 r., zarejestrowanych, odpowiednio, pod numerami T‑111/14, T‑112/14, T‑113/14, T‑114/14, T‑115/14, T‑116/14, T‑117/14 i T‑118/14, skarżące: Unitec Bio SA, Molinos Río de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cargill SACI oraz LDC Argentina SA, wniosły skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2, zwanego dalej „zaskarżonym aktem”) w zakresie, w jakim rozporządzenie to nałożyło na nie cło antydumpingowe. Postanowieniami prezesa dziewiątej izby Sądu z dnia 17 lipca i 22 września 2014 r. Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) zostały dopuszczone do udziału w sprawach wymienionych w pkt 1 powyżej w charakterze interwenientów popierających żądania Rady Unii Europejskiej. Czterema wyrokami: z dnia 15 września 2016 r., LDC Argentina/Rada (T‑118/14, niepublikowany, EU:T:2016:502); z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑117/14, niepublikowany, EU:T:2016:503); z dnia 15 września 2016 r., Unitec Bio/Rada (T‑111/14, EU:T:2016:505); oraz z dnia 15 września 2016 r., Molinos Río de la Plata i in./Rada (od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑119/14, niepublikowany, EU:T:2016:509), Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim dotyczył on skarżących. W każdej ze spraw Sąd orzekł, że Rada pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżące. W czterech odwołaniach wniesionych w dniu 24 listopada 2016 r. i zarejestrowanych pod numerami C‑602/16 P i od C‑607/16 P do C‑609/16 P Rada wniosła na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o uchylenie wyroków: z dnia 15 września 2016 r., LDC Argentina/Rada (T‑118/14, niepublikowany, EU:T:2016:502); z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑117/14, niepublikowany, EU:T:2016:503); z dnia 15 września 2016 r., Unitec Bio/Rada (T‑111/14, EU:T:2016:505); oraz z dnia 15 września 2016 r., Molinos Río de la Plata i in./Rada (od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑119/14, niepublikowany, EU:T:2016:509). Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Rada poinformowała Trybunał, zgodnie z art. 148 regulaminu postępowania przed Trybunałem, że cofa swoje odwołania. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r., Rada/Unitec Bio i in. (C‑602/16 P i od C‑607/16 P do C‑609/16 P, niepublikowanym, EU:C:2018:150) prezes Trybunału wykreślił z rejestru Trybunału sprawy połączone C‑602/16 P i od C‑607/16 P do C‑609/16 P i obciążył Radę kosztami poniesionymi przez skarżące. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. skarżące zwróciły się do Rady o zwrot łącznej kwoty 391249 EUR z tytułu, po pierwsze, ośmiu postępowań przed Sądem, o których mowa w pkt 1 powyżej, a po drugie, z tytułu czterech postępowań przed Trybunałem, o których mowa w pkt 4 powyżej. Pismem z dnia 25 lipca 2018 r. Rada wyraziła swój sprzeciw wobec kwoty kosztów żądanych przez skarżące i zaproponowała zwrot łącznej kwoty 45300 EUR z tytułu odnośnych postępowań przed Sądem i Trybunałem. Propozycja Rady odpowiadała 200 godzinom pracy według stawki godzinowej wynoszącej 225 EUR. Skarżące odrzuciły tę propozycję w piśmie z dnia 28 września 2018 r., ale obniżyły żądaną łączną kwotę do 388887 EUR z powodu błędu w obliczeniach. Pismem z dnia 10 stycznia 2019 r. Rada odrzuciła ten nowy wniosek i zaproponowała zwrot łącznej kwoty 54100 EUR z tytułu odnośnych postępowań przed Sądem i Trybunałem. Pismem z dnia 18 marca 2019 r. skarżące ponownie obniżyły kwotę swojego żądania z tytułu odnośnych postępowań przed Sądem i Trybunałem – do 85150 EUR, przy czym kwota ta odpowiadała 265 godzinom pracy według stawki godzinowej wynoszącej 320 EUR i kosztom administracyjnym wynoszącym 350 EUR. Pismem z dnia 29 marca 2019 r. Rada odrzuciła ten nowy wniosek i podtrzymała swoją propozycję zwrotu całkowitej kwoty 54100 EUR. Ponieważ strony nie doszły do porozumienia co do kwoty kosztów podlegających zwrotowi, pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 czerwca 2019 r. i na podstawie art. 170 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem skarżące złożyły wniosek o ustalenie kosztów, w którym zwróciły się do Sądu o: – ustalenie kosztów podlegających zwrotowi, do których zwrotu zobowiązana jest Rada, na kwotę 185811,50 EUR w związku z postępowaniami zarejestrowanymi pod numerami T‑111/14, od T‑112/14 do T‑116/14, T‑117/14 i T‑118/14; – ustalenie kosztów podlegających zwrotowi przez Radę na kwotę 1539 EUR w odniesieniu do niniejszego postępowania w zakresie ustalenia kosztów; – zastosowanie do tej kwoty odsetek za zwłokę od dnia doręczenia postanowienia, które ma zostać wydane. W uwagach złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 25 lipca 2019 r. Rada zwróciła się do Sądu o: – oddalenie wniosku skarżących; – ustalenie łącznej kwoty kosztów podlegających zwrotowi na 43150 EUR. Ze względu na zmianę składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został na podstawie art. 27 § 5 regulaminu postępowania przydzielony do trzeciej izby, której w rezultacie przekazana została niniejsza sprawa. Co do prawa Zgodnie z art. 170 § 3 regulaminu postępowania w razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Sąd, na wniosek zainteresowanej strony i po umożliwieniu przedstawienia uwag stronie, której wniosek dotyczy, orzeka postanowieniem niepodlegającym zaskarżeniu. Zgodnie z art. 140 lit. b) regulaminu postępowania za koszty podlegające zwrotowi uznaje się niezbędne wydatki poniesione przez strony w związku z postępowaniem, w szczególności koszty podróży i pobytu oraz wynagrodzenie pełnomocników, doradców, adwokatów i radców prawnych. Z przepisu tego wynika, że koszty podlegające zwrotowi są ograniczone z jednej strony do tych, które zostały poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, a z drugiej strony do tych, które były niezbędne w związku z tym postępowaniem (zob. postanowienie z dnia 28 czerwca 2004 r., Airtours/Komisja, T‑342/99 DEP, EU:T:2004:192, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo). Wysokość kosztów podlegających zwrotowi w niniejszej sprawie należy ustalić z uwzględnieniem powyższych uwag. W przedmiocie wysokości podlegającego zwrotowi wynagrodzenia adwokata Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sąd nie jest uprawniony do ustalania wysokości wynagrodzenia należnego adwokatowi od reprezentowanej przezeń strony postępowania, może on jednak określić wysokość kwoty, do której wynagrodzenie to będzie mogło zostać odzyskane od strony obciążonej kosztami postępowania. Orzekając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów postępowania, Sąd nie bierze pod uwagę ani krajowej taryfy określającej wynagrodzenia adwokatów, ani ewentualnej umowy zawartej w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami (zob. postanowienie z dnia 28 czerwca 2004 r., Airtours/Komisja, T‑342/99 DEP, EU:T:2004:192, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto w braku przepisów prawa Unii Europejskiej o charakterze taryfowym Sąd winien dokonać swobodnej oceny danych zebranych w sprawie, mając na uwadze przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie pod kątem prawa Unii, jak również stopień trudności sprawy, nakład pracy, jakiego wymagało postępowanie sporne od uczestniczących w nim pełnomocników lub doradców skarżącego oraz interesy ekonomiczne, jakie strony miały w tym sporze (zob. postanowienie z dnia 28 czerwca 2004 r., Airtours/Komisja, T‑342/99 DEP, EU:T:2004:192, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). Co się tyczy w pierwszej kolejności przedmiotu, charakteru i znaczenia sporów pod kątem prawa Unii, a także stopnia trudności spraw, Sąd stwierdza, że co do istoty postępowania główne dotyczyły ośmiu skarg o stwierdzenie nieważności w dziedzinie antydumpingu, z których wszystkie były oparte na trzech identycznych zarzutach. Zarzuty pierwszy i drugi zmierzały do podważenia podejścia Rady polegającego na odejściu od kosztów głównych surowców widniejących w zapisach księgowych badanych producentów eksportujących z powodu zniekształcenia cen rzeczonych surowców spowodowanego przez system zróżnicowanego podatku wywozowego i na zastąpieniu ich cenami referencyjnymi. W ramach zarzutu pierwszego skarżące podniosły, że takie podejście jest niezgodne z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”). W ramach zarzutu drugiego skarżące twierdziły, że podejście to nie jest zgodne z porozumieniem o stosowaniu art. VI GATT (Dz.U. 1994, L 336, s. 103). Zarzut trzeci dotyczył tego, iż uznając istnienie związku przyczynowego pomiędzy przywozem biodiesla pochodzącego z Argentyny objętego dochodzeniem a szkodą dla przemysłu Unii, Rada naruszyła art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Należy zauważyć, że pierwszy zarzut skarg dotyczył kwestii istotnej z punktu widzenia prawa Unii, odznaczającej się pewną złożonością okoliczności faktycznych i prawnych oraz wymagającej pogłębionej analizy, jak podnoszą skarżące. Zarzut ten dotyczył bowiem stosowania art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który przewiduje w istocie różne możliwości, na podstawie których instytucje mogą uwzględnić koszty dotyczące w szczególności produkcji i sprzedaży produktu objętego dochodzeniem w celu obliczenia wartości normalnej produktu podobnego w rozumieniu tego rozporządzenia. W niniejszej sprawie skarżące podniosły, że Rada naruszyła w istocie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jako że nie uwzględniła przy obliczaniu wartości normalnej produktu podobnego w rozumieniu rozporządzenia podstawowego cen surowców widniejących w zapisach księgowych skarżących. Zarzucały one Radzie w szczególności błędne zastosowanie wyroku z dnia 7 lutego 2013 r., Acron i Dorogobuzh/Rada (T‑235/08, niepublikowanego, EU:T:2013:65). Wynika z tego, że ten zarzut skarg wymagał pogłębionej analizy w zakresie, w jakim podniesiona w nim kwestia wymagała od Sądu orzeczenia w szczególności w przedmiocie ciężaru dowodu i zakresu uznania, jakim dysponują instytucje Unii w ramach obliczania wartości normalnej produktu podobnego w rozumieniu rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 19 grudnia 2019 r., Unitec Bio i in./Rada, C‑602/16 P‑DEP, niepublikowane, EU:C:2019:1148, pkt 30–32). Co się tyczy pozostałych zarzutów, należy zauważyć, że nie cechowały się one szczególną złożonością. W drugiej kolejności, co się tyczy interesów gospodarczych reprezentowanych przez strony sporu, należy przypomnieć, że zaskarżony akt nakładał ostateczne cła antydumpingowe w wysokości od 216,64 EUR do 245,67 EUR za tonę netto wywozu dokonywanego przez skarżące. Jak twierdzi Rada, o ile sprawy wiązały się z interesem gospodarczym skarżących, o tyle interes ten nie może zostać uznany za nietypowy lub znacząco odmienny od interesu leżącego u podstaw każdego postępowania w sprawie nałożenia ceł antydumpingowych. W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o nakład pracy wymagany w ramach sporu, skarżące wnoszą o ustalenie kwoty kosztów podlegających zwrotowi z tytułu wynagrodzenia adwokata w zakresie ich ośmiu skarg przed Sądem na kwotę 184837,50 EUR, odpowiadającą ich zdaniem 543 godzinom pracy czterech adwokatów i średniej ważonej stawce godzinowej nieznacznie przewyższającej 340 EUR. Rada kwestionuje liczbę adwokatów, liczbę godzin i zastosowaną stawkę godzinową. Twierdzi ona, że dla wszystkich ośmiu postępowań przed Sądem wystarczająca była praca jednego adwokata w maksymalnym wymiarze 170 godzin, przy stawce godzinowej wynoszącej 250 EUR. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że na poparcie swego wniosku skarżące podają dokładne godziny pracy ich adwokatów („timesheets”), zawierające szczegółowe informacje na temat rodzaju pracy, godzin, które były jej poświęcone, oraz odpowiednich stawek godzinowych. Z dokumentu tego wynika, że czterech adwokatów przepracowało łącznie 540,75 godzin, a ich całkowity koszt oszacowano na 184837,50 EUR. Po pierwsze, należy wykluczyć niektóre godziny, które nie mogą należeć do kategorii kosztów podlegających zwrotowi w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 15 powyżej, ze względu na to, że nie są one niezbędne w postępowaniach głównych przed Sądem. Tak więc godziny odpowiadające czasowi poświęconemu skardze Cámara Argentina de Biopaires (Carbio), która nie jest stroną niniejszego wniosku o ustalenie kosztów i która została obciążona kosztami własnymi w wyroku z dnia 15 września 2016 r., Molinos Río de la Plata i in./Rada (od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑119/14, niepublikowanym, EU:T:2016:509), nie mogą należeć do kategorii kosztów podlegających zwrotowi. Z niniejszego wniosku należy w szczególności wykluczyć godziny przeznaczone na udzielenie odpowiedzi na zarzuty Rady dotyczące dopuszczalności skargi Carbio. Ponadto należy wykluczyć możliwość zwrotu kosztów dotyczących okresów, w których Sąd nie wydał żadnego dokumentu procesowego, ponieważ takie koszty nie mogą być bezpośrednio związane z działaniami adwokata przed Sądem (postanowienie z dnia 21 grudnia 2010 r., Le Levant 015 i in./Komisja, T‑34/02 DEP, EU:T:2010:559, pkt 33, 34). Podobnie należy odmówić zwrotu kosztów dotyczących okresu po przeprowadzeniu ustnego etapu postępowania, jeżeli po rozprawie nie został wydany żaden dokument procesowy (postanowienie z dnia 24 stycznia 2002 r., Groupe Origny/Komisja, T‑38/95 DEP, EU:T:2002:13, pkt 31). W niniejszej sprawie 2,5 godziny pracy przy zastosowaniu stawki godzinowej w wysokości 300 EUR zostało odnotowane jako odpowiadające czasowi podróży powrotnej z Luksemburga (Luksemburg) po przeprowadzeniu rozprawy, która odbyła się w dniu 28 października 2015 r. w sprawach głównych oraz dalszej pracy w następstwie rozprawy. W tym względzie należy stwierdzić, że ustny etap postępowania został ponownie otwarty w dniu 22 lutego 2016 r. W ramach środków organizacji postępowania przyjętych w dniach 22 lutego 2016 r. i 23 marca 2016 r. Sąd skierował do skarżących pytania. Jednakże z uwagi na czas, jaki upłynął między podróżą powrotną z rozprawy w dniu 28 października 2015 r. a przyjęciem tych środków organizacji postępowania odnośne godziny dalszej pracy nie mogły zostać poświęcone odpowiedzi na wspomniane środki organizacji postępowania, ponieważ środki te nie zostały jeszcze przyjęte przez Sąd. W związku z tym należy wykluczyć z kategorii niezbędnych kosztów wyżej wymienione godziny dalszej pracy, ponieważ dotyczą one okresu, w którym nie został przyjęty żaden dokument procesowy, a zatem godziny te nie wydają się być bezpośrednio związane z działaniami adwokatów przed Sądem. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem jeżeli adwokaci strony uczestniczyli już w postępowaniu oraz czynnościach poprzedzających spór, jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, należy również uwzględnić fakt, iż dysponowali oni konkretnymi danymi dotyczącymi sporu, których znajomość ułatwiła im pracę oraz skróciła czas konieczny do przygotowania postępowania sądowego (postanowienie z dnia 21 grudnia 2010 r., Le Levant 015 i in./Komisja, T‑34/02 DEP, EU:T:2010:559, pkt 43). W tym względzie skarżące podnoszą, że niektóre kwestie podniesione w odpowiedzi na skargę do Sądu nie zostały rozpatrzone w ramach postępowania administracyjnego, w szczególności te dotyczące dopuszczalności skarg. Należy jednak zauważyć, że zarzuty dotyczące dopuszczalności skarg dotyczyły jedynie dwóch skarżących, które złożyły niniejszy wniosek o ustalenie kosztów, a mianowicie Cargill, skarżącej w sprawie T‑117/14, i Unitec Bio, skarżącej w sprawie T‑111/14, oraz że skarżące te odpowiedziały na nie w swych replikach w dwóch identycznych, bardzo prostych punktach. Po trzecie, skarżące uzasadniają wysoką liczbę godzin pracy tym, że ich adwokaci musieli zajmować się ośmioma skargami. Zdaniem skarżących, które odwołują się w tym względzie do pkt 35 postanowienia z dnia 13 maja 2019 r., Giant (China)/Rada (T‑425/13 DEP, niepublikowanego, EU:T:2019:340), sąd Unii uznał, że 190 godzin w przypadku jednej strony skarżącej było liczbą rozsądną. W świetle tego orzecznictwa liczba 543 godzin pracy w odniesieniu do ośmiu skarg nie powinna być zatem uważana za nadmierną. Ponadto niniejsze sprawy w postępowaniach głównych były bardziej złożone niż sprawa, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 26 listopada 2015 r., Giant (China)/Rada (T‑425/13, niepublikowanego, EU:T:2015:896). Skarżące dodają, że chociaż niektóre kwestie były w owych ośmiu sprawach podobne, inne kwestie proceduralne, takie jak poufność, dopuszczalność i przetwarzanie danych, miałyby wymagać indywidualnego traktowania w odniesieniu do każdej ze skarżących. Sąd zauważa, że o ile sytuacja w niniejszej sprawie, w której występuje osiem skarg, może uzasadniać większą liczbę godzin pracy niż ta wymagana do przygotowania i prowadzenia jednego postępowania przed Sądem, o tyle należy jednak wziąć pod uwagę podobieństwa prawne i faktyczne pomiędzy rozpatrywanymi sprawami, które mogły spowodować, że adwokaci mieli mniej pracy. W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę fakt, że wszystkie pisma ośmiu skarżących, poza kilkoma różnicami, były zasadniczo identyczne i że skarżące odpowiedziały na pytania zadane przez Sąd w sposób jednolity. W szczególności kwestie prawne i faktyczne związane ze stosowaniem art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego zostały przedstawione w ten sam sposób, tak że odpowiedź na nie w wyrokach: z dnia 15 września 2016 r., LDC Argentina/Rada (T‑118/14, niepublikowanym, EU:T:2016:502); z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑117/14, niepublikowanym, EU:T:2016:503); z dnia 15 września 2016 r., Unitec Bio/Rada (T‑111/14, EU:T:2016:505); oraz z dnia 15 września 2016 r., Molinos Río de la Plata i in./Rada (od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑119/14, niepublikowanym, EU:T:2016:509) została udzielona w niemal identycznych sformułowaniach. Takie podobieństwa między tymi powiązanymi sprawami nieuchronnie skutkowały ekonomią skali [zob. podobnie postanowienia: z dnia 27 kwietnia 2009 r., Mülhens/OHMI – Conceria Toska (TOSKA), T‑263/03 DEP, niepublikowane, EU:T:2009:118, pkt 17; z dnia 27 kwietnia 2009 r., Mülhens/OHMI, T‑28/04 DEP, niepublikowane, EU:T:2009:119, pkt 17; zob. również podobnie postanowienie z dnia 12 maja 2016 r., Ningbo Yonghong Fasteners/Rada, T‑150/09 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:317, pkt 28]. Ponadto o ile kwestie dopuszczalności na etapie sporządzania skargi i repliki wymagały bardziej szczegółowego rozpatrzenia w odniesieniu do niektórych skarg, o tyle należy zauważyć, jak już wspomniano w pkt 31 powyżej, że kwestie te dotyczą tylko dwóch skarżących w niniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia kosztów i że zostały one potraktowane w ten sam sposób w pismach tych skarżących, tak że Sąd odpowiedział na nie w identycznych sformułowaniach w swoich wyrokach z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑117/14, niepublikowanym, EU:T:2016:503) i z dnia 15 września 2016 r., Cargill/Rada (T‑111/14, niepublikowanym, EU:T:2016:505). Wnioski o zachowanie poufności zawarte w skargach od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑118/14 również były identyczne. Po czwarte, należy przypomnieć, że do sądu Unii należy zasadniczo uwzględnienie całkowitej liczby godzin pracy, które mogą wydawać się obiektywnie niezbędne do celów postępowania przed Sądem, niezależnie od liczby adwokatów, między których świadczone usługi mogły zostać rozdzielone (postanowienie z dnia 28 czerwca 2004 r., Airtours/Komisja, T‑342/99 DEP, EU:T:2004:192, pkt 30). W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę w szczególności znaczenie sporów z punktu widzenia prawa Unii oraz trudności związane z jednym z podniesionych przed nim zarzutów, Sąd ustala łączny czas pracy adwokatów obiektywnie niezbędny do celów reprezentacji ośmiu skarżących w postępowaniach głównych na 408 godzin. Obejmuje to sporządzenie skarg o stwierdzenie nieważności, replik, bardzo krótkich wniosków o zachowanie poufności w sprawach od T‑112/14 do T‑116/14 i T‑118/14 oraz przygotowanie jawnych wersji dokumentów tych postępowań, odpowiedzi na dwa pisma zawierające uwagi interwenienta przedstawione przez Komisji i EBB, przygotowanie do rozprawy i reprezentowanie skarżących na rozprawie, a także wspólne dla skarżących odpowiedzi na pytania Sądu zadane po rozprawie. Należy zaznaczyć, że w ramach wyżej wspomnianego łącznego czasu pracy przygotowanie jednej sprawy modelowej służącej jako podstawowy wzór do rozpatrzenia pozostałych siedmiu spraw wymaga większej liczby godzin niż w pozostałych siedmiu sprawach. Jeśli chodzi o średnią ważoną stawkę godzinową wskazaną we wniosku, przewyższającą nieco 340 EUR, Sąd uważa, że taka stawka godzinowa może mieć zastosowanie do godzin poświęconych na przygotowanie i sporządzenie pism, a także na przygotowanie do rozprawy i obecność na rozprawie w odniesieniu do sprawy modelowej, stanowiącej podstawowy wzór postępowania w pozostałych siedmiu sprawach. Sąd uważa również, że ze względu na prostszy charakter pracy dotyczącej siedmiu pozostałych spraw, prowadzonych na podstawie tego, co przygotowano dla sprawy modelowej, stawka godzinowa, którą należy przyjąć, wynosi 220 EUR. W tych okolicznościach słuszne będzie ustalenie wynagrodzenia podlegającego zwrotowi skarżącym na kwotę 110160 EUR. W przedmiocie wydatków podlegających zwrotowi Skarżące wnoszą o zwrot 974 EUR z tytułu kosztów podróży i pobytu związanych z rozprawą, która odbyła się w postępowaniach głównych. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że na poparcie swego żądania zwrotu kosztów podróży i hotelu skarżące przedstawiają dwie faktury za hotel na łączną kwotę 728 EUR oraz dokument wyjaśniający, że koszty transportu zostały obliczone na podstawie przewozu samochodem, a mianowicie 0,5 EUR za kilometr, czyli łącznie 246 EUR. Co się tyczy wydatków dotyczących udziału dwóch adwokatów w rozprawie, Rada podkreśla, że jedynie te odpowiadające jednemu adwokatowi były obiektywnie niezbędne, i proponuje zwrot kwoty 350 EUR. W tym względzie Sąd uważa, że nawet jeśli sprawy były bardzo podobne, adwokaci musieli przygotować się do rozprawy i reprezentować na niej osiem skarżących. Jest zatem uzasadnione, by koszty poniesione w związku z udziałem dwóch doradców w rozprawie były uważane za niezbędne w rozumieniu art. 140 lit. b) regulaminu postępowania. Wynika z tego, że słuszne będzie ustalenie kosztów związanych z przemieszczaniem się i pobytem dwóch adwokatów w celu wspierania skarżących na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. na kwotę 974 EUR. W przedmiocie kosztów niniejszego postępowania Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów (postanowienie z dnia 23 marca 2012 r., Kerstens/Komisja, T‑498/09 P‑DEP, niepublikowane, EU:T:2012:147, pkt 15). W odniesieniu do kwoty 1539 EUR, o której zwrot wniesiono w związku z prowadzeniem niniejszego postępowania w sprawie ustalenia kosztów, należy zauważyć, że nie wydaje się ona nadmierna, nawet jeśli wniosek o ustalenie kosztów ma raczej standardowy charakter. W tych okolicznościach koszty poniesione przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem powinny zostać ustalone na kwotę 1539 EUR. W przedmiocie żądania zapłaty odsetek za zwłokę Skarżące wnoszą o to, aby kwota kosztów podlegających zwrotowi została powiększona o odsetki za zwłokę. W tym względzie należy przypomnieć, że stwierdzenie ewentualnego obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę i ustalenie właściwej ich stawki należy do kompetencji Sądu, zgodnie z art. 170 § 1 i 3 regulaminu postępowania (zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2017 r., Yanukovych/Rada, T‑348/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2017:549, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądanie powiększenia kwoty zasądzonej w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kosztów o odsetki za zwłokę powinno zostać uwzględnione w odniesieniu do okresu od dnia doręczenia postanowienia w sprawie ustalenia kosztów do dnia rzeczywistego zwrotu kosztów (zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2017 r., Yanukovych/Rada, T‑348/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2017:549, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo). Co się tyczy obowiązującej stopy oprocentowania, Sąd uważa za właściwe uwzględnienie przepisu art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1). W konsekwencji stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do podstawowych operacji refinansujących, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym płatność jest należna, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego (zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2017 r., Yanukovych/Rada, T‑348/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2017:549, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji należy postanowić, że od kwoty kosztów podlegających zwrotowi nalicza się od dnia doręczenia niniejszego postanowienia odsetki za zwłokę według stopy obliczonej na podstawie stopy ustalonej przez EBC do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej w rozpatrywanym okresie, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego. Z całości powyższych rozważań wynika, że całkowita kwota kosztów podlegających zwrotowi skarżącym przez Radę wynosi 112673 EUR, i zostaje ona powiększona o odsetki za zwłokę naliczane od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.   Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) postanawia, co następuje:   1) Całkowita kwota kosztów, jakie Rada Unii Europejskiej jest zobowiązana zwrócić Unitec Bio SA, Molinos Río de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cargill SACI oraz LDC Argentina SA zostaje ustalona na 112673 EUR.   2) Od tej kwoty nalicza się odsetki za zwłokę od dnia doręczenia niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 marca 2020 r. Sekretarz E. Coulon Prezes A.M. Collins ( *1 ) Język postępowania: angielski.