T-1189/23

WYROK SĄDU (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 10 września 2025 r. ( *1 ) Prawo instytucjonalne – Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych – Decyzja o nałożeniu kary finansowej na partię polityczną – Artykuł 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 – Odpowiedzialność pozaumowna W sprawie T‑1189/23 Patriotes.eu, dawniej Identité et Démocratie Parti (ID Parti), z siedzibą w Paryżu (Francja), którą reprezentował P. Prigent, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych, który reprezentowali P. Schonard i N. Entchev, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranemu przez Parlament Europejski, który reprezentowali S. Alves i J.-C. Puffer, w charakterze pełnomocników, przez Radę Unii Europejskiej, którą reprezentowali M. Bauer i L. Atzeni, w charakterze pełnomocników, oraz przez Komisję Europejską, którą reprezentowali F. Erlbacher i S. Pardo Quintillán, w charakterze pełnomocników, interwenienci, SĄD (szósta izba w składzie powiększonym), w składzie: M.J. Costeira (sprawozdawczyni), prezeska, M. Kancheva, C. Mac Eochaidh, P. Zilgalvis i E. Tichy-Fisslberger, sędziowie, sekretarz: L. Ramette, administrator, uwzględniając postanowienie z dnia 5 marca 2024 r., ID Parti/Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych (T‑1189/23 R, niepublikowane, EU:T:2024:145), uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 maja 2025 r., wydaje następujący Wyrok W swojej skardze skarżąca, partia Patriotes.eu, dawniej Identité et Démocratie Parti (ID Parti), wnosi, po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych (zwanego dalej „urzędem”) z dnia 25 października 2023 r., na mocy której urząd nałożył na tę partię karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. 2014, L 317, s. 1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), a po drugie, na podstawie art. 268 TFUE, o naprawienie szkód, jakie miała ona ponieść w wyniku wydania tej decyzji. I. Okoliczności powstania sporu Skarżąca jest stowarzyszeniem prawa francuskiego, zarejestrowanym jako europejska partia polityczna decyzją urzędu z dnia 14 września 2017 r. w sprawie rejestracji Mouvement pour un Europe des nations et des libertés (Dz.U. 2018, C 84, s. 5). W dniu 9 marca 2022 r. skarżąca przekazała urzędowi pismo swojego przewodniczącego zawierające w załączniku między innymi zaktualizowany wykaz członków jej prezydium, w którym nie było już, od dnia 16 lutego 2022 r., nazwiska jednego z jego członków (zwanego dalej „zainteresowanym członkiem prezydium”). Informacja, zgodnie z którą od dnia 16 lutego 2022 r. zainteresowany członek prezydium nie należał już do prezydium skarżącej, nie została natychmiast uwzględniona na stronie internetowej i w serwisach społecznościowych skarżącej, a zainteresowany członek prezydium nadal figurował w nich jako członek prezydium skarżącej. W tym kontekście w dniu 23 marca 2023 r. urząd skierował do skarżącej wezwanie do udzielenia informacji w przedmiocie niespójności między powiadomieniem z dnia 9 marca 2022 r. z jednej strony a publikacjami na jej stronie internetowej i w jej serwisach społecznościowych z drugiej strony. W dniu 14 czerwca 2023 r., po wielokrotnej wymianie korespondencji ze skarżącą, urząd podjął decyzję o wszczęciu dochodzenia w jej sprawie w związku z potencjalnie nieprawidłowymi informacjami na temat składu jej prezydium oraz umożliwił skarżącej przedstawienie uwag i zaproponowanie środków naprawczych zgodnie z art. 29 rozporządzenia nr 1141/2014. Pismem z dnia 28 września 2023 r. skarżąca, po zastąpieniu swojej dawnej strony internetowej nową stroną, która nie zawierała już odniesienia do zainteresowanego członka prezydium jako członka jej prezydium, poinformowała urząd, że w serwisach społecznościowych postanowiono utrzymać publikacje, w których zainteresowany członek prezydium został przedstawiony jako obecny członek jej prezydium. W dniu 25 października 2023 r., w następstwie nowej wielokrotnej wymiany korespondencji między stronami, urząd nałożył na skarżącą, na mocy zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, karę finansową w wysokości 5 % jej rocznego budżetu, czyli 47020,54 EUR, ze względu na to, że w serwisach społecznościowych utrzymała ona nieprawidłowe publikacje przedstawiające zainteresowanego członka prezydium jako aktualnego członka jej prezydium, podczas gdy ten już nim nie był, co stanowi naruszenie wspomnianego art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. II. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie niezgodności z prawem art. 6 rozporządzenia nr 1141/2014 i „w konsekwencji” stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (UE, Euratom) 2021/1271 z dnia 26 lipca 2021 r. w sprawie mianowania dyrektora urzędu (Dz.U. 2021, L 277, s. 145); – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – zasądzenie od urzędu kwoty 55000 EUR z tytułu szkód poniesionych w wyniku wydania zaskarżonej decyzji; – obciążenie urzędu kosztami postępowania. Urząd, popierany przez Komisję, wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Parlament wnosi do Sądu o oddalenie zarzutów niezgodności z prawem podniesionych przez skarżącą. Rada wnosi do Sądu o oddalenie skargi. III. Co do prawa A. W przedmiocie właściwości Sądu do rozpoznania pierwszego żądania skarżącej W części pierwszej żądania pierwszego skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie niezgodności z prawem art. 6 rozporządzenia nr 1141/2014. W tym względzie należy przypomnieć, że prawdą jest, iż w ramach żądania stwierdzenia nieważności indywidualnego niekorzystnego aktu można na podstawie art. 277 TFUE podnieść zarzut niezgodności z prawem aktu o charakterze generalnym, na podstawie którego ten akt indywidualny został wydany. Zgodnie z tym ostatnim postanowieniem wyłącznie bowiem sąd Unii jest upoważniony do stwierdzenia niezgodności z prawem aktu o charakterze generalnym i wyciągnięcia konsekwencji z wynikającej stąd niemożności jego zastosowania do zaskarżonego przed nim aktu o charakterze indywidualnym (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r., GQ i in./Komisja, T‑525/16, EU:T:2018:964, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże stwierdzenie niezgodności z prawem dokonane przez sąd Unii na podstawie postanowień art. 277 TFUE nie wywiera skutku erga omnes, ponieważ o ile sankcjonuje ono niezgodność z prawem zaskarżonego indywidualnego niekorzystnego aktu, o tyle pozostawia akt o charakterze generalnym w porządku prawnym bez wpływu na zgodność z prawem innych aktów, które zostały wydane na jego podstawie i nie zostały zaskarżone w terminie do wniesienia skargi (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r., GQ i in./Komisja, T‑525/16, EU:T:2018:964, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że o ile w ramach żądania stwierdzenia nieważności indywidualnego niekorzystnego aktu Sąd jest rzeczywiście właściwy, by stwierdzić incydentalnie niezgodność z prawem przepisu o charakterze generalnym, na którym oparto zaskarżony akt, o tyle nie przysługuje mu jednak właściwość do dokonywania takich stwierdzeń w sentencji wydawanych przezeń wyroków (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r., GQ i in./Komisja, T‑525/16, EU:T:2018:964, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji część pierwszą żądania pierwszego skarżącej należy odrzucić ze względu na brak właściwości. W części drugiej żądania pierwszego skarżąca wnosi do Sądu „w konsekwencji” o stwierdzenie nieważności decyzji 2021/1271. W tym względzie należy zauważyć, że skoro część pierwsza pierwszego żądania skarżącej została odrzucona ze względu na brak właściwości, a część druga tego żądania jest warunkowana uwzględnieniem jego części pierwszej, to część druga stała się bezprzedmiotowa. B. Co do istoty 1.   W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi jedenaście zarzutów dotyczących, co do istoty, odpowiednio: – naruszenia obowiązku uzasadnienia; – naruszenia prawa do bycia wysłuchanym; – niezgodności z prawem art. 6 rozporządzenia nr 1141/2014 oraz naruszenia zasady bezstronności i zasady dobrej administracji; – naruszenia przepisów proceduralnych i prawa do dobrej administracji; – naruszenia prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu; – naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 i art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) tego rozporządzenia; – naruszenia zasady niedyskryminacji; – nadużycia władzy; – naruszenia zasady proporcjonalności; – naruszenia wolności wypowiedzi i swobody zrzeszania się; – naruszenia zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Przed przystąpieniem do badania zarzutów podniesionych przez skarżącą należy na wstępie przypomnieć przewidziane w rozporządzeniu nr 1141/2014ramy prawne i system kar, a także karę wymierzoną w zaskarżonej decyzji. a)   Uwagi wstępne w przedmiocie ram prawnych i systemu kar przewidzianych w rozporządzeniu nr 1141/2014 Rozporządzenie nr 1141/2014 określa, zgodnie z jego art. 1, warunki regulujące status i zasady finansowania partii politycznych na poziomie europejskim. Zgodnie z motywami 7, 8 i 12 rozporządzenia nr 1141/2014 europejskie partie polityczne korzystają z europejskiego statusu prawnego, który uzyskuje się poprzez rejestrację i z którym wiąże się szereg praw i obowiązków. W szczególności zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia nr 1141/2014 europejskie partie polityczne są zobowiązane do powiadamiania urzędu o wszelkich zmianach w dokumentach lub statutach przedłożonych jako część wniosku o rejestrację. Przestrzeganie przez europejskie partie polityczne obowiązków określonych w rozporządzeniu nr 1141/2014 podlega kontroli różnych organów kontrolnych. W szczególności art. 24 ust. 2 akapit pierwszy i art. 24 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1141/2014 stanowi, co następuje: „2.   Urząd sprawuje kontrolę nad wypełnianiem przez europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne ich obowiązków, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w związku z art. 3, art. 4 ust. 1 lit. a), b) i d)–f), art. 5 ust. 1 lit. a)–e) i g), art. 9 ust. 5 i 6 oraz art. 20[–]22. […] 4.   Europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne udzielają urzędowi, urzędnikowi zatwierdzającemu Parlamentu Europejskiego, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) lub państwom członkowskim wszelkich wymaganych przez nie informacji, niezbędnych do celów wykonania kontroli, za które są one odpowiedzialne na mocy niniejszego rozporządzenia”. Ponadto, jak wynika z motywu 8 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014, urząd został powołany również do celów nakładania kar na europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne zgodnie z tym rozporządzeniem. W tym względzie rozporządzenie nr 1141/2014, zgodnie z jego motywem 31, ustanawia jasny, solidny i odstraszający system kar w celu zapewnienia skutecznego, proporcjonalnego i jednolitego przestrzegania obowiązków dotyczących działalności europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych, który to system jest zgodny z zasadą ne bis in idem, przewidującą, że to samo naruszenie nie może być karane dwukrotnie. Kary zostały przewidziane w art. 27 rozporządzenia nr 1141/2014. W szczególności art. 27 ust. 2, 4 i 5 tego rozporządzenia stanowi, co następuje: „2.   Urząd nakłada kary finansowe w następujących sytuacjach: a) naruszenia niewymierne: […] (iv) jeżeli europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna naruszyła obowiązki określone w art. 23 ust. 1 lub w art. 24 ust. 4; […] (vi) jeżeli dana europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna kiedykolwiek celowo nie podała informacji lub celowo podała nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje lub jeżeli organy uprawnione na mocy niniejszego rozporządzenia do przeprowadzania audytu lub kontroli beneficjentów finansowania z budżetu ogólnego Unii Europejskiego wykryły nieprawidłowości w rocznych sprawozdaniach finansowych uznawane za stanowiące istotne pominięcia lub błędy zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zdefiniowanymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002; […] 4. Do celów ust. 2 i 3 na europejską partię polityczną lub europejską fundację polityczną są nakładane następujące kary finansowe: a) w przypadku naruszeń niewymiernych ustalony odsetek rocznego budżetu danej europejskiej partii politycznej lub europejskiej fundacji politycznej: – 5 %, lub – 7,5 %, jeżeli miały miejsce zbieżne naruszenia, lub – 20 % jeżeli dane naruszenie stanowi ponowne naruszenie, lub – jedna trzecia określonych wyżej wartości procentowych, jeżeli dana europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna dobrowolnie zgłosiła naruszenie, zanim urząd wszczął oficjalne dochodzenie, nawet w przypadku zbieżnego naruszenia lub ponownego naruszenia, i jeżeli dana partia lub fundacja podjęła odpowiednie środki naprawcze, – 50 % rocznego budżetu danej europejskiej partii politycznej lub europejskiej fundacji politycznej na poprzedni rok, jeżeli wydano wobec niej prawomocny wyrok stwierdzający podjęcie przez nią nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii zgodnie z art. 106 ust. 1 rozporządzenia finansowego; […] 5. Ilekroć europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna popełni zbieżne naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, poniesie tylko karę określoną za najpoważniejsze naruszenie, chyba że zastosowanie ma ust. 4 lit. a)”. Artykuł 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1141/2014 stanowi, co następuje: „1.   Przed podjęciem ostatecznej decyzji dotyczącej kar, o których mowa w art. 27, urząd lub urzędnik zatwierdzający Parlamentu Europejskiego umożliwia danej europejskiej partii politycznej lub europejskiej fundacji politycznej wprowadzenie niezbędnych środków w celu zaradzenia sytuacji w rozsądnym terminie, który zazwyczaj nie powinien być dłuższy jeden miesiąc. W szczególności urząd lub urzędnik zatwierdzający Parlamentu Europejskiego umożliwia poprawienie błędów pisarskich i arytmetycznych, przedstawienie dodatkowych dokumentów lub informacji, jeżeli zajdzie taka potrzeba, lub poprawienie wszelkich drobnych błędów. 2.   Jeżeli europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna nie podejmie środków naprawczych w terminie, o którym mowa w ust. 1, wydana zostaje decyzja dotycząca nałożenia odpowiednich kar, o których mowa w art. 27”. b)   Uwagi wstępne w przedmiocie kary wymierzonej w zaskarżonej decyzji W zaskarżonej decyzji, po pierwsze, urząd stwierdził w motywach 19–33 naruszenie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia ze względu na niepełne i zawierające sprzeczności względem informacji podanych do wiadomości publicznej odpowiedzi, których skarżąca udzieliła mu w ramach wymiany korespondencji. Po drugie, urząd stwierdził w motywach 34–44 zaskarżonej decyzji naruszenie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) wspomnianego rozporządzenia ze względu na to, że skarżąca utrzymała w serwisach społecznościowych nieprawidłowe publikacje przedstawiające zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, podczas gdy ten już nim nie był. Niemniej w motywie 54 zaskarżonej decyzji urząd stwierdził, że kara za umyślne zachowanie wynikająca z art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 stanowi lex specialis, które w świetle art. 27 ust. 5 tego rozporządzenia wchłaniało karę, która byłaby ponadto wymagalna na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) owego rozporządzenia w związku z jego art. 24 ust. 4, ponieważ chodziło o te same okoliczności faktyczne odnoszące się do tego samego zainteresowanego członka prezydium. I tak, na mocy art. 1 zaskarżonej decyzji urząd nałożył na skarżącą karę finansową wyłącznie za naruszenie przewidziane w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 i ustalił jej wysokość na 5 % rocznego budżetu skarżącej. W tym względzie w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że jakiekolwiek byłoby uzasadnienie, na którym opiera się decyzja, jedynie jej sentencja może wywoływać skutki prawne i w konsekwencji być niekorzystna. Natomiast ocena zawarta w uzasadnieniu decyzji nie może być jako taka przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności i może być poddana kontroli zgodności z prawem sprawowanej przez sąd Unii jedynie w zakresie, w jakim ocena ta, jako uzasadnienie aktu niekorzystnego, stanowi niezbędne wsparcie sentencji tego aktu (zob. wyrok z dnia 1 lutego 2012 r., Région wallonne/Komisja,T‑237/09, EU:T:2012:38, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponieważ w niniejszej sprawie oceny sformułowane w motywach 19–33 zaskarżonej decyzji, dotyczące naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia, nie stanowią niezbędnego wsparcia sentencji zaskarżonej decyzji, nie mogą one zostać poddane kontroli zgodności z prawem. W drugiej kolejności należy zauważyć, że jak wynika z pkt 29 powyżej, zgodnie z art. 27 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze i drugie rozporządzenia nr 1141/2014 w przypadku naruszeń niewymiernych należy nałożyć karę finansową w wysokości 5 % rocznego budżetu europejskiej partii politycznej, a jeżeli miały miejsce zbieżne naruszenia, kara ta powinna odpowiadać 7,5 % tego rocznego budżetu. Ponadto zgodnie z art. 25 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia w przypadku zbieżnych naruszeń nakładana jest tylko kara przewidziana za najpoważniejsze naruszenie, chyba że ust. 4 lit. a) tego artykułu stanowi inaczej. A zatem kara, jaką należy nałożyć na europejską partię polityczną w przypadku naruszeń niewymiernych, zależy od liczby popełnionych naruszeń. W sytuacji, w której stwierdzono, że popełniono tylko jedno niewymierne naruszenie, należy nałożyć karę finansową w wysokości 5 % rocznego budżetu europejskiej partii politycznej na podstawie art. 27 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1141/2014. Natomiast w sytuacji, w której stwierdzono, że w ramach tego samego czynu niedozwolonego zostały popełnione co najmniej dwa niewymierne naruszenia, zachodzi zbieżność naruszeń przewidziana w art. 2 pkt 12 tego rozporządzenia i w takim przypadku należy nałożyć karę finansową w wysokości 7,5 % rocznego budżetu europejskiej partii politycznej na podstawie art. 27 ust. 4 lit. a) tiret drugie wspomnianego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę jasne brzmienie art. 27 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1141/2014, urząd nie dysponuje zatem żadnym zakresem uznania przy określaniu kary finansowej mającej zastosowanie do naruszeń niewymiernych. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 27 ust. 5 rozporządzenia nr 1141/2014, o czym świadczy zawarte w nim sformułowanie „chyba że zastosowanie ma ust. 4 lit. a)”. To w świetle tych rozważań należy w pierwszej kolejności przeanalizować łącznie podniesione przez skarżącą zarzuty szósty i jedenasty. c)   W przedmiocie zarzutów szóstego i jedenastego, dotyczących zasadniczo naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) wspomnianego rozporządzenia oraz zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar Skarżąca twierdzi co do istoty, że urząd może ukarać europejską partię polityczną tylko wtedy, gdy poda mu ona bezpośrednio nieprawdziwe informacje, a informacje podane bezpośrednio do wiadomości publicznej nie są objęte rozporządzeniem nr 1141/2014. I tak, w ramach zarzutu szóstego skarżąca utrzymuje co do istoty, że nakładając na nią karę finansową, urząd naruszył art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia oraz art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) tego rozporządzenia i popełnił błędy w ocenie. W ramach zarzutu jedenastego skarżąca twierdzi co do istoty, że nakładając na nią karę finansową, urząd naruszył również zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Urząd podnosi, że zarzut szósty jest bezskuteczny, że przedstawione na etapie repliki argumenty dotyczące wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 są niedopuszczalne, a w każdym razie, że zarzut ten jest bezzasadny. W odniesieniu do zarzutu jedenastego urząd jest zdania, że należy go oddalić jako bezzasadny. W świetle argumentów stron należy najpierw zbadać skuteczność zarzutu szóstego i dopuszczalność przedstawionych na etapie repliki argumentów dotyczących wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. 1) W przedmiocie skuteczności zarzutu szóstego Urząd twierdzi, że zarzut szósty jest bezskuteczny, ponieważ skarżąca łączy elementy dotyczące naruszenia na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia, za które nie nałożono kary, oraz elementy dotyczące naruszenia na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) tego rozporządzenia, za które nałożono karę. W odpowiedzi na środek organizacji postępowania polegający na udzieleniu odpowiedzi na rozprawie i przyjęty na podstawie art. 89 § 2 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem skarżąca podniosła zasadniczo, że zarzut szósty jest skuteczny w zakresie, w jakim dotyczy argumentów dotyczących naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach skargi o stwierdzenie nieważności za bezskuteczny uznaje się zarzut, który nawet przy założeniu, że jest zasadny, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności, którego domaga się strona skarżąca (postanowienie z dnia 26 lutego 2013 r., Castiglioni/Komisja, T‑591/10, niepublikowane, EU:T:2013:94, pkt 45; wyrok z dnia 15 stycznia 2015 r., Francja/Komisja,T‑1/12, EU:T:2015:17, pkt 73; zob. także podobnie wyrok z dnia 21 września 2000 r., EFMA/Rada,C‑46/98 P, EU:C:2000:474, pkt 38). W niniejszej sprawie z pism skarżącej można wywnioskować, że podnosi ona w istocie naruszenie, po pierwsze, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia, a po drugie, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) tego rozporządzenia. W pkt 135 i 136 skargi skarżąca powołuje się bowiem na art. 24 i art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1141/2014. Ponadto w pkt 139 skargi, odsyłając do tych przepisów, skarżąca twierdzi, że urząd może nałożyć karę na europejską partię polityczną jedynie w przypadkach, gdy partia ta „z własnej woli i umyślnie podała [mu] nieprawidłowe informacje”, a w pkt 140–152 tej skargi podnosi ona, że ze względu na chronologię wydarzeń nie miało to miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto w pkt 159 skargi skarżąca wskazuje zasadniczo, że „[z]ważywszy, że urząd był w stanie przeprowadzić kontrolę składu [jej] organów […], jako że został mu przekazany protokół o walorze autentyczności obowiązującym do momentu przedstawienia dowodu przeciwnego, a także ze względu na to, że jest oczywiste, iż (nieumyślny) brak aktualizacji strony internetowej nie miał żadnego wpływu na kontrolę dokonywaną przez urząd”, nie można stwierdzić jakiegokolwiek naruszenia art. 24 i 27 rozporządzenia nr 1141/2014. Z argumentów skarżącej, o których mowa w pkt 48 powyżej, wynika zatem, że mają one na celu wykazanie, po pierwsze, że skarżąca przekazała urzędowi prawidłowe informacje, w związku z czym urząd mógł skorzystać z przysługujących mu uprawnień kontrolnych, i że w związku z tym nie można jej zarzucić żadnego naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia, oraz po drugie, że europejska partia polityczna może zostać ukarana tylko wtedy, gdy celowo przekaże urzędowi nieprawdziwe informacje, a zważywszy, że nie miało to miejsca w niniejszej sprawie, urząd naruszył art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. Taką wykładnię potwierdza fakt, że w replice skarżąca odnosi się do „naruszenia art. 24 i 27 [r]ozporządzenia [nr 1141/2014] oraz [do] błędu w ocenie przy ich stosowaniu w niniejszej sprawie”. W tym kontekście należy uznać, że – jak zasadniczo podniosła skarżąca na rozprawie – o ile argumenty dotyczące naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia są bezskuteczne w zakresie, w jakim są skierowane przeciwko uzasadnieniu, które nie wspiera sentencji zaskarżonej decyzji, a zatem ich przedstawienie nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 46 powyżej, o tyle nie jest tak w przypadku argumentów dotyczących naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) owego rozporządzenia. Co za tym idzie, zarzut szósty jest bezskuteczny w odniesieniu do argumentów dotyczących naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia nr 1141/2014 w związku z art. 24 ust. 4 tego rozporządzenia i skuteczny w zakresie, w jakim dotyczy argumentów dotyczących naruszenia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) wspomnianego rozporządzenia. Należy zatem kontynuować analizę i zbadać dopuszczalność argumentów skarżącej dotyczących wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 przedstawionych na etapie repliki. 2) W przedmiocie dopuszczalności argumentów dotyczących wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 przedstawionych na etapie repliki W replice skarżąca stwierdza, że możliwe są dwie interpretacje art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. Wskazuje ona, że zgodnie z interpretacją rozszerzającą przepis ten upoważnia urząd do nakładania kar za wszelkie rozpowszechnianie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd, niezależnie od tego, kto jest ich adresatem i jaki jest ich nośnik, nawet jeśli sam urząd nie został wprowadzony w błąd. Zgodnie ze ścisłą interpretacją przepis ten upoważnia urząd do nakładania sankcji tylko za przekazanie mu informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd. W przekonaniu skarżącej ta ostatnia interpretacja jest zgodna z zamiarem prawodawcy, jakim jest umożliwienie urzędowi wykonywania jego uprawnień kontrolnych, i wynika z brzmienia art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, odnoszącego się do sytuacji, w których europejska partia polityczna podaje informacje lub powinna była je podać. W duplice urząd wnosi o odrzucenie tych argumentów jako przedstawionych z opóźnieniem, a zatem niedopuszczalnych. Utrzymuje on, że nie można ich powiązać ani z zarzutem szóstym, ani z zarzutem jedenastym skargi. W odpowiedzi na środek organizacji postępowania polegający na udzieleniu odpowiedzi na rozprawie, przyjęty na podstawie art. 89 § 2 lit. c) regulaminu postępowania, skarżąca wskazała zasadniczo, że argumenty te są dopuszczalne, ponieważ w skardze przedstawiła argumenty w tym zakresie. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 84 § 1 regulaminu postępowania w toku postępowania nie można podnosić nowych zarzutów, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero po jego wszczęciu. Zgodnie z orzecznictwem art. 84 § 1 regulaminu postępowania znajduje zastosowanie również do zarzutów szczegółowych lub argumentów (zob. wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., AQ/eu-LISA, T‑164/19, niepublikowany, EU:T:2021:456, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże zarzut, zarzut szczegółowy lub argument stanowiący rozszerzenie zarzutu, zarzutu szczegółowego lub argumentu przedstawionych, w sposób wyraźny lub dorozumiany, wcześniej w skardze należy uznać za dopuszczalne (zob. podobnie wyrok z dnia 24 września 2019 r., Yanukovych/Rada, T‑301/18, niepublikowany, EU:T:2019:676, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). Aby nowy argument mógł zostać uznany za rozszerzenie wcześniej przedstawionego zarzutu, zarzutu szczegółowego lub argumentu, powinien on wykazywać wystarczająco ścisły związek z zarzutami, zarzutami szczegółowymi i argumentami pierwotnie przedstawionymi w skardze, tak aby mógł on zostać uznany za wynik zwykłego rozwinięcia debaty w ramach postępowania spornego (zob. wyrok z dnia 20 listopada 2017 r., Petrov i in./Parlament, T‑452/15, EU:T:2017:822, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że – jak podkreśla urząd – w ramach zarzutu szóstego skargi skarżąca nie przedstawiła wyraźnie argumentów dotyczących „zakresu” art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. Trzeba jednak zauważyć, że – jak wynika z pkt 48 powyżej – w pkt 139 skargi skarżąca podniosła, iż urząd może skazać europejską partię polityczną jedynie w przypadkach, gdy partia ta „z własnej woli i umyślnie podała [mu] nieprawdziwe informacje”, w pkt 140–152 tej samej skargi wyjaśniła ona, że ze względu na chronologię wydarzeń nie miało to miejsca w niniejszej sprawie, a następnie wskazała, że pomimo tej okoliczności urząd uznał zasadniczo, iż zachowanie skarżącej mieściło się „w zakresie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia [nr 1141/2014]”. Ponadto w pkt 154 skargi skarżąca wskazała, iż sam urząd podkreślił, że został „wyraźnie poinformowany o składzie prezydium”. Otóż oceny te odpowiadają właśnie przedstawionej przez skarżącą w replice „ścisłej” interpretacji, którą uważa ona za słuszną, a mianowicie interpretacji, zgodnie z którą na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 karę można nałożyć tylko wtedy, gdy europejska partia polityczna celowo przekaże urzędowi nieprawdziwe informacje. W każdym razie należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi urząd, w ramach zarzutu jedenastego skarżąca podniosła zasadniczo, powołując się na art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, że z przepisu tego nie można wywieść, iż urząd może ukarać europejską partię polityczną za publikację w serwisach społecznościowych. W związku z tym argumenty przedstawione przez skarżącą na etapie repliki, o których mowa w pkt 54 powyżej, mają wystarczająco ścisły związek z argumentami przedstawionymi w jej skardze, a tym samym są dopuszczalne. 3) W przedmiocie zasadności zarzutów szóstego i jedenastego W motywach 34–44 zaskarżonej decyzji urząd stwierdził na wstępie, że art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 w świetle jego brzmienia i celu należy interpretować w ten sposób, że służy on karaniu za dezinformację opinii publicznej, jakiej dopuszcza się europejska partia polityczna w odniesieniu do jej specyfiki strukturalnej i finansowej. Urząd zauważył, że w niniejszej sprawie skarżąca wskazała, w publikacjach w serwisach społecznościowych, zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, podczas gdy w chwili zamieszczania tych publikacji nie był on już członkiem wspomnianego prezydium, jak również postanowiła, w niesprecyzowanym momencie, utrzymać te publikacje w owych serwisach, wiedząc o ich nieścisłości, w związku z czym należało przypisać jej umyślność. Urząd wyprowadził stąd wniosek, że skarżąca, poprzez utrzymanie w serwisach społecznościowych publikacji wskazujących zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, wiedząc o ich nieścisłości, celowo podała nieprawdziwe informacje i w ten sposób wyczerpała znamiona czynu określonego w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. Skarżąca twierdzi zasadniczo, że art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo podaje urzędowi nieprawdziwe informacje. Podnosi ona w istocie, że poprzez nałożenie na nią kary finansowej na podstawie tego przepisu ze względu na to, iż utrzymała ona w serwisach społecznościowych publikacje wskazujące zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, wiedząc o ich nieścisłości, urząd naruszył prawo i popełnił błędy w ocenie, a także naruszył zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Urząd kwestionuje argumenty skarżącej. Twierdzi on zasadniczo, że z wykładni literalnej, kontekstualnej i celowościowej art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 wynika, iż jeżeli nieprawdziwe informacje celowo udostępniane publicznie dotyczą statusu lub finansowania europejskich partii politycznych, to nie są wyłączone z zakresu stosowania tego przepisu. Uważa on zatem, że nakładając na skarżącą karę finansową na podstawie tego przepisu, nie naruszył on prawa ani nie popełnił błędów w ocenie, ani także nie naruszył zasady pewności prawa, ponieważ zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle argumentów stron należy najpierw dokonać wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. i) W przedmiocie wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 Jak przypomniano w pkt 29 powyżej, art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1141/2014 ma następujące brzmienie: „2.   Urząd nakłada kary finansowe w następujących sytuacjach: a) naruszenia niewymierne: […] (vi) jeżeli dana europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna kiedykolwiek celowo nie podała informacji lub celowo podała nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje lub jeżeli organy uprawnione na mocy niniejszego rozporządzenia do przeprowadzania audytu lub kontroli beneficjentów finansowania z budżetu ogólnego Unii Europejskiego wykryły nieprawidłowości w rocznych sprawozdaniach finansowych uznawane za stanowiące istotne pominięcia lub błędy zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zdefiniowanymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002”. Z przytoczonego w pkt 66 powyżej uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że urząd nałożył na skarżącą karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ze względu na celowe podanie nieprawdziwych informacji. Należy zatem ograniczyć wykładnię art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 do sytuacji, w których dana europejska partia polityczna kiedykolwiek celowo podała nieprawdziwe informacje. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy dokonać wykładni literalnej, kontekstualnej i celowościowej art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 [zob. podobnie wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., A i in. (Turbiny wiatrowe w Aalter i Nevele), C‑24/19, EU:C:2020:503, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym kontekście konieczne jest uwzględnienie okoliczności, że akty prawa Unii są zredagowane w wielu językach i że wszystkie wersje językowe są autentyczne, co może wymagać porównania tych wersji językowych (zob. wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., Łotwa/Komisja,T‑661/14, EU:T:2016:412, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2021 r., Hessischer Rundfunk,C‑422/19 i C‑423/19, EU:C:2021:63, pkt 65). – W przedmiocie wykładni literalnej W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że – jak twierdzi urząd – art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 nie określa adresata ani sposobu przekazywania nieprawdziwych informacji. Trzeba jednak zauważyć, że termin „podała” użyty w tym przepisie odsyła w szczególności, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia tego, co jest wymagane. Ponadto należy stwierdzić, że francuski termin „fournir” („podawać, udzielać”) w połączeniu ze słowem „informacje” został użyty w innych przepisach rozporządzenia nr 1141/2014 w celu dokonania odniesienia do przekazywania przez europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne różnym właściwym organom informacji wymaganych w ramach procedur określonych w tym akcie. Dotyczy to w szczególności art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 4 akapit pierwszy, art. 25 ust. 6 czy też art. 29 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Należy natomiast zauważyć, że gdy rozporządzenie nr 1141/2014 odnosi się do podawania informacji społeczeństwu, wymaga, by były one „dostępne”, jak wynika z jego motywu 41, a gdy rozporządzenie to nawiązuje do informacji przeznaczonych do publikacji w Internecie, posługuje się wyrażeniami „udostępnia się online” i „podaje do wiadomości publicznej”, jak wynika, odpowiednio, z jego art. 7 ust. 1 i art. 32. Ponadto należy zaznaczyć, że nie ma w tej kwestii rozbieżności między francuską wersją językową rozporządzenia nr 1141/2014 a innymi wersjami językowymi tego rozporządzenia, takimi jak wersje angielska, niemiecka, włoska i hiszpańska. W tym kontekście wyrażenie „podała nieprawdziwe […] informacje” użyte w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 przemawia za wykładnią, zgodnie z którą odnosi się ono do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia nieprawdziwych wymaganych informacji. W drugiej kolejności należy zauważyć, że przysłówek „celowo” odnosi się, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, do czynności dokonanej umyślnie, z zamiarem. Wyrażenie „celowo podała nieprawdziwe […] informacje” przemawia zatem za wykładnią, zgodnie z którą europejska partia polityczna w momencie przedstawiania, przekazywania lub przedkładania wymaganych informacji jest świadoma ich nieścisłości, niemniej celowo decyduje się na ich przedstawienie, przekazanie lub przedłożenie. W trzeciej kolejności wyrażenie „kiedykolwiek” wskazuje, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, że dana sytuacja może wystąpić w dowolnym momencie w danym przedziale czasowym. W kontekście art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 wyrażenie „kiedykolwiek” prowadzi do wykładni, zgodnie z którą europejska partia polityczna w dowolnym momencie podejmuje decyzję o celowym przedstawieniu, przekazaniu lub przedłożeniu nieprawdziwych informacji. Wbrew temu, co twierdzi urząd, z redakcyjnego punktu widzenia użycie wyrażenia „kiedykolwiek” nie ma na celu podkreślenia woli prawodawcy, aby nie wymagać elementu konstytutywnego ograniczającego możliwość zastosowania jedynie do niektórych okoliczności przekazania, lecz raczej służy dodaniu uściślenia czasowego. Powyższe rozważania przemawiają za literalną wykładnią art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, zgodnie z którą przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo podejmuje w dowolnym momencie decyzję o przedstawieniu, przekazaniu lub przedłożeniu nieprawdziwych wymaganych informacji, mając świadomość ich nieścisłości. – W przedmiocie wykładni kontekstualnej W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że jak wynika z pkt 22 powyżej, rozporządzenie nr 1141/2014 reguluje ramy prawne i finansowe europejskich partii politycznych. Jeżeli chodzi o ramy prawne, z art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1141/2014 wynika, że europejskie partie polityczne składają do urzędu wniosek o rejestrację, a urząd rozpatruje wniosek w celu ustalenia, czy te partie spełniają warunki rejestracji i czy przestrzegają przepisów o zarządzaniu dotyczących w szczególności statutu, a następnie podejmuje decyzję, by je zarejestrować lub nie. Ponadto, jak wynika z pkt 24 powyżej, zgodnie z art. 9 ust. 5 tego rozporządzenia europejskie partie polityczne powiadamiają urząd o wszelkich zmianach w dokumentach lub statutach przedłożonych jako część wniosku o rejestrację. Z kolei na mocy art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3 akapit czwarty wspomnianego rozporządzenia urząd regularnie sprawdza, czy europejskie partie polityczne nadal spełniają warunki rejestracji i przestrzegają przepisów dotyczących zarządzania, a jeżeli już tak nie jest, może podjąć decyzję o ich usunięciu z rejestru. Ponadto art. 24 ust. 2 akapit pierwszy tego samego rozporządzenia stanowi, że urząd sprawuje kontrolę nad wypełnianiem przez europejskie partie polityczne ich obowiązków związanych z tymi warunkami i przepisami. Jeżeli chodzi o ramy finansowe, europejskie partie polityczne po zarejestrowaniu mogą pod pewnymi warunkami, zgodnie z art. 17 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 i 7 rozporządzenia nr 1141/2014, przedłożyć Parlamentowi wniosek o finansowanie z budżetu ogólnego Unii, przyjmować darowizny od osób fizycznych lub prawnych oraz otrzymywać wkłady od swoich członków. Europejskie partie polityczne są jednak zobowiązane, na podstawie art. 23 ust. 1 i art. 20 ust. 2–4 tego rozporządzenia, do przedłożenia urzędowi swoich rocznych sprawozdań finansowych i towarzyszących im informacji dodatkowych, sprawozdania z audytu zewnętrznego oraz wykazu wszystkich darczyńców i ofiarodawców wraz z ich odnośnymi darowiznami lub wkładami. Wypełnianie obowiązków związanych z finansowaniem jest zapewniane, zgodnie z art. 24 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, przez urząd i urzędnika zatwierdzającego Parlamentu. Z przepisów, o których mowa w pkt 88 powyżej, wynika, że europejskie partie polityczne są zobowiązane do podania urzędowi – zarówno podczas ich rejestracji, jak i przez cały okres ich istnienia – informacji na temat warunków rejestracji i przepisów dotyczących zarządzania związanych w szczególności ze statutem, a także na temat ich sytuacji finansowej, w szczególności poprzez przedłożenie rocznego sprawozdania finansowego, sprawozdania z audytu zewnętrznego oraz wykazu ich darczyńców i ofiarodawców wraz z ich odnośnymi darowiznami lub wkładami. W drugiej kolejności z jednej strony należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014 urząd ustanawia i prowadzi rejestr europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych. Należy również zauważyć, że z motywu 2 i art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE, Euratom) 2015/2401 z dnia 2 października 2015 r. w sprawie zawartości i funkcjonowania rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. 2015, L 333, s. 50), przyjętego na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1141/2014, wynika, że rejestr europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych jest repozytorium danych, szczegółowych informacji i dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację jako europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna, jak również wszelkich szczegółowych informacji i dokumentów przekazanych później. Zgodnie z motywem 5 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/2401 urząd sporządza standardowe odpisy z rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych i wydaje je każdej osobie fizycznej lub każdej osobie prawnej na ich wniosek. Otóż, zgodnie z motywem 4 rozporządzenia delegowanego 2015/2401, rejestr europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych świadczy usługę publiczną na rzecz przejrzystości, odpowiedzialności i pewności prawa, a urząd prowadzi ten rejestr w sposób umożliwiający odpowiedni dostęp do zawartych w rejestrze informacji oraz ich poświadczanie. Z drugiej strony należy stwierdzić, że z motywu 33 rozporządzenia nr 1141/2014 wynika, iż w trosce o przejrzystość oraz w celu wzmocnienia kontroli europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych oraz ich odpowiedzialności demokratycznej należy publikować informacje odnoszące się do europejskich partii politycznych uważane za istotne dla interesu publicznego, zwłaszcza dotyczące ich statutów, członkostwa, sprawozdań finansowych, darczyńców i darowizn, wkładów i dotacji otrzymanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a) i d)–f) rozporządzenia nr 1141/2014 Parlament, pod nadzorem swojego urzędnika zatwierdzającego lub pod nadzorem urzędu, publikuje na utworzonej w tym celu stronie internetowej w szczególności statuty wszystkich europejskich partii politycznych, dokumenty przedłożone w związku z ich wnioskiem o rejestrację, a następnie wszelkie zgłoszone w tym zakresie zmiany, roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania z audytu zewnętrznego, zgłoszone przez te partie nazwy/nazwiska darczyńców wraz z odnośnymi darowiznami, a także zgłoszone przez nie wkłady. Z powyższych przepisów wynika, że informacje dotyczące europejskich partii politycznych, w szczególności te uważane za istotne dla interesu publicznego, muszą być podawane do wiadomości publicznej przez właściwe organy, do których należy urząd, tak aby ich odbiorcy mogli uzyskać do nich odpowiedni dostęp. Należy natomiast zauważyć, że rozporządzenie nr 1141/2014 nie nakłada na europejskie partie polityczne żadnego obowiązku podawania informacji do wiadomości publicznej. Jedynymi przepisami rozporządzenia nr 1141/2014, które dotyczą podawania przez europejskie partie polityczne informacji do wiadomości publicznej, są bowiem, po pierwsze, jego motyw 32, a po drugie – art. 31, zatytułowany „Przepisy dotyczące informowania obywateli”, które przewidują, że w kontekście wyborów do Parlamentu europejskie partie polityczne mogą informować obywateli Unii o powiązaniach łączących je z krajowymi partiami politycznymi i ich kandydatami. Co za tym idzie, poza tym, że przepisy te ograniczają zakres informacji przeznaczonych dla obywateli do szczególnych okoliczności, a mianowicie ram wyborów do Parlamentu i specyficznej kwestii powiązań między europejskimi partiami politycznymi a krajowymi partiami politycznymi i ich kandydatami, przewidują one możliwość, a nie obowiązek – po stronie europejskich partii politycznych – informowania obywateli. W trzeciej kolejności należy zauważyć, że rodzaje naruszeń inne niż te, o których mowa w pkt 72 powyżej, przewidziane w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, wiążą się z karami za nieprzestrzeganie przez europejskie partie polityczne wymogów w zakresie przekazywania informacji właściwym organom. Co się tyczy bowiem sytuacji, w których „dana europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna kiedykolwiek celowo nie podała informacji”, wystarczy przypomnieć, jak wskazano w pkt 97 powyżej, że żaden przepis rozporządzenia nr 1141/2014 nie wymaga, aby europejskie partie polityczne podawały informacje do wiadomości publicznej, w związku z czym karę za celowe zaniechanie udzielenia informacji można interpretować jedynie jako dotyczącą informacji, które europejskie partie polityczne są zobowiązane przekazać organom kontrolnym w ramach obowiązków ciążących na nich na mocy tego rozporządzenia. W odniesieniu do sytuacji, w których „organy uprawnione na mocy [rozporządzenia nr 1141/2014] do przeprowadzania audytu lub kontroli u beneficjentów finansowania z budżetu ogólnego Unii Europejskiej wykryły nieprawidłowości w rocznych sprawozdaniach finansowych uznawane za stanowiące istotne pominięcia lub błędy zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości”, wystarczy zauważyć, że ten rodzaj uchybienia wiąże się z nałożeniem na europejskie partie polityczne kar w przypadku wykrycia nieprawidłowości w rocznych sprawozdaniach finansowych przez organy upoważnione do przeprowadzania audytu lub kontroli. Powyższe rozważania przemawiają za wykładnią kontekstualną art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, zgodnie z którą przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje nieprawdziwe informacje właściwym organom, do których należy urząd. Chociaż urząd twierdzi, że zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014 jest zobowiązany, w ramach swoich uprawnień weryfikacyjnych, do upewnienia się co do wiarygodności odpowiedzi udzielanych mu bezpośrednio przez europejskie partie polityczne, wystarczy stwierdzić, że przepis ten przewiduje, iż urząd regularnie sprawdza, czy zarejestrowane europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne nadal spełniają warunki rejestracji określone w art. 3 i czy przestrzegają nadal przepisów o zarządzaniu określonych w art. 4 ust. 1 lit. a), b) i d)–f) oraz w art. 5 ust. 1 lit. a)–e) i g) rozporządzenia nr 1141/2014. Odniesienie do tych ostatnich przepisów potwierdza tymczasem, że zarejestrowane europejskie partie polityczne, w ramach obowiązków spoczywających na nich na mocy tego rozporządzenia, muszą podawać urzędowi prawdziwe informacje. – W przedmiocie wykładni celowościowej W pierwszej kolejności, po pierwsze, należy zauważyć, że motyw 1 rozporządzenia nr 1141/2014 odsyła do art. 10 ust. 4 TUE i art. 12 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którymi partie polityczne na poziomie europejskim przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i wyrażania woli obywateli Unii. Ponadto zgodnie z motywem 23 tego rozporządzenia kryteria przydziału ograniczonych zasobów z budżetu ogólnego Unii powinny odzwierciedlać „cel europejskich partii politycznych, jakim jest pełen udział w demokratycznym życiu Unii i stanie się aktywnymi uczestnikami europejskiej demokracji przedstawicielskiej, w celu skutecznego wyrażania poglądów, opinii i woli politycznej obywateli Unii.” Z powyższych rozważań wynika, że ostatecznym celem rozporządzenia nr 1141/2014 jest wzmocnienie europejskiej świadomości politycznej i europejskiej demokracji przedstawicielskiej. Po drugie, należy wskazać, że motyw 24 rozporządzenia nr 1141/2014 odnosi się do idei zwiększenia przejrzystości finansowania europejskich partii politycznych i unikania potencjalnego naruszenia zasad finansowania. To samo dotyczy motywu 34 tego rozporządzenia, który odwołuje się do koncepcji „uzasadnion[ego] interes[u] publiczn[ego] dotycząc[ego] przejrzystości finansowania europejskich partii politycznych”, oraz motywu 38 wspomnianego rozporządzenia, który odnosi się do woli zapewnienia przejrzystości finansowania europejskich partii politycznych i ich składu. Motyw 33 tego samego rozporządzenia wskazuje natomiast, że „[z]e względów przejrzystości […] należy publikować informacje uważane za istotne dla interesu publicznego”. Wynika z tego, że wzmocnienie przejrzystości europejskich partii politycznych jest kolejnym celem rozporządzenia nr 1141/2014. Po trzecie, należy zauważyć, że motyw 26 rozporządzenia nr 1141/2014 wyraża ideę wzmocnienia „rozliczalnoś[ci] i odpowiedzialnoś[ci] europejskich partii politycznych”. Ponadto motyw 33 tego rozporządzenia odnosi się do „odpowiedzialnoś[ci] demokratyczn[ej]” europejskich partii politycznych. Wynika z tego, że wzmocnienie odpowiedzialności europejskich partii politycznych należy również do celów realizowanych przez rozporządzenie nr 1141/2014. W drugiej kolejności należy stwierdzić, że w motywie 33 rozporządzenia nr 1141/2014 prawodawca uściślił, że „[z]e względów przejrzystości oraz aby wzmocnić kontrolę i odpowiedzialność demokratyczną europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych, należy publikować informacje uważane za istotne dla interesu publicznego, zwłaszcza dotyczące ich statutów, członkostwa, sprawozdań finansowych, darczyńców i darowizn, wkładów i dotacji otrzymanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, jak również informacje dotyczące decyzji podjętych przez urząd i urzędnika zatwierdzającego Parlamentu Europejskiego w sprawie rejestracji, finansowania i kar”. Prawodawca wskazał również, że „[s]tworzenie ram regulacyjnych gwarantujących, że informacje te są publicznie dostępne, jest najbardziej skutecznym sposobem propagowania równych szans i uczciwej konkurencji między siłami politycznymi, a także utrzymywania otwartych, przejrzystych i demokratycznych procedur legislacyjnych i wyborczych, co powoduje z kolei wzrost zaufania obywateli i wyborców do europejskiej demokracji przedstawicielskiej, a bardziej ogólnie, zapobiega korupcji i nadużyciom władzy”. Jak wynika z pkt 95 powyżej, zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014 informacje, o których mowa w motywie 33, są publikowane przez Parlament, pod nadzorem jego urzędnika zatwierdzającego lub pod nadzorem urzędu, na utworzonej w tym celu stronie internetowej. Ponadto zgodnie z motywem 34 rozporządzenia nr 1141/2014 „[u]jawnianie darowizn w kwocie przekraczającej 3000 EUR rocznie i na darczyńcę powinno umożliwić skuteczny nadzór publiczny i kontrolę nad stosunkami między darczyńcami i europejskimi partiami politycznymi”. Z powyższych motywów i przepisów wynika, że przyjmując rozporządzenie nr 1141/2014, prawodawca zamierzał osiągnąć cele wymienione w pkt 102–104 powyżej poprzez ustanowienie ram regulacyjnych pozwalających zapewnić, aby informacje dotyczące europejskich partii politycznych uważane za istotne dla interesu publicznego były podawane przez właściwe organy do publicznej wiadomości w celu umożliwienia społeczeństwu odpowiedniego dostępu do tych informacji i w celu skutecznego monitorowania działalności tych partii. W tym względzie wystarczy zauważyć, że jak wynika z pkt 105 powyżej, w motywie 33 rozporządzenia nr 1141/2014 prawodawca wyraźnie przewidział, że ustanowienie takich ram regulacyjnych jest „najbardziej skutecznym sposobem […] utrzymywania otwartych, przejrzystych i demokratycznych procedur legislacyjnych i wyborczych, co powoduje z kolei wzrost zaufania obywateli i wyborców do europejskiej demokracji przedstawicielskiej”. Powyższe rozważania przemawiają za wykładnią celowościową art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, zgodnie z którą przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje nieprawdziwe informacje właściwym organom w ramach regulacyjnych wymienionych w pkt 108 powyżej. Zresztą sam urząd przedstawia takie stanowisko w pkt 96 odpowiedzi na skargę, uściślając, że celem art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 jest „zapewnienie zdolności urzędu do wykonywania powierzonych mu zadań kontrolnych […] oraz podawanie do wiadomości publicznej, w szczególności na podstawie informacji uzyskanych od europejskich partii politycznych, dokładnych danych dotyczących ich specyfiki strukturalnej i finansowej”. Odmiennie niż twierdzi urząd, taka wykładnia nie jest sprzeczna ani z art. 10 ust. 4 TUE, ani z powołanym przez urząd „celem należnej obywatelom uczciwości”. W tym względzie należy uznać, że podając urzędowi prawdziwe dane umożliwiające społeczeństwu dostęp do wiarygodnych informacji uważanych za istotne dla interesu publicznego, europejskie partie polityczne bez wątpienia przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej oraz do osiągnięcia „celu należnej obywatelom uczciwości”, na który powołuje się urząd. Taka wykładnia może zresztą, wbrew temu, co twierdzi urząd, przyczyniać się do zachowania skuteczności (effet utile) rozporządzenia nr 1141/2014. Karanie europejskich partii politycznych za nieprawdziwe informacje celowo podane urzędowi ma bowiem na celu zachęcenie tych partii do przekazywania urzędowi prawdziwych informacji, tak aby społeczeństwo mogło mieć odpowiedni dostęp do informacji uważanych za istotne dla interesu publicznego. Chociaż urząd podnosi, że w przypadku gdy przekazane mu informacje nie odpowiadają informacjom podawanym przez europejskie partie polityczne do wiadomości publicznej, zostają one unieważnione, to wystarczy zauważyć, podobnie jak uczynił to sam urząd, że na mocy art. 24 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1141/2014 posiada on uprawnienia kontrolne oraz że zgodnie z ust. 4 tego artykułu europejskie partie polityczne mają obowiązek udzielenia mu wszelkich informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli, za które jest odpowiedzialny. W tym samym duchu, w zakresie, w jakim urząd utrzymuje, że nie istnieje domniemanie, iż przekazywane mu informacje są „bardziej prawdziwe” niż informacje podawane do wiadomości publicznej, należy zauważyć, że – odmiennie niż w odniesieniu do informacji podawanych do wiadomości publicznej – rozporządzenie nr 1141/2014 nakłada obowiązki w odniesieniu do informacji przekazywanych urzędowi, a w razie wątpliwości urząd dysponuje środkami niezbędnymi do upewnienia się co do ścisłości przekazywanych mu informacji. Ponadto, co się tyczy twierdzeń urzędu, zgodnie z którymi obywatele utraciliby do niego zaufanie, a rację bytu kierowanych do niego powiadomień podważałoby przekazywanie informacji o innym brzmieniu niż informacje publikowane przez europejskie partie polityczne, wystarczy przypomnieć, że – jak wyjaśniono w pkt 109 powyżej – w motywie 33 rozporządzenia nr 1141/2014 prawodawca wyraźnie przewidział, iż ustanowienie ram regulacyjnych w celu zapewnienia, aby informacje dotyczące europejskich partii politycznych uważane za istotne dla interesu publicznego były podawane do wiadomości publicznej przez właściwe organy, było „najbardziej skutecznym sposobem […] utrzymywania otwartych, przejrzystych i demokratycznych procedur legislacyjnych i wyborczych, co powoduje z kolei wzrost zaufania obywateli i wyborców do europejskiej demokracji przedstawicielskiej”. W związku z tym ramy regulacyjne przewidziane w rozporządzeniu nr 1141/2014 uwzględniają już obawy wyrażone przez urząd w tym względzie. W świetle całości powyższych rozważań art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, w zakresie, w jakim dotyczy sytuacji, w których dana europejska partia polityczna kiedykolwiek celowo podała nieprawdziwe informacje, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje nieprawdziwe informacje właściwym organom, do których należy urząd, w ramach obowiązków spoczywających na niej na mocy tego rozporządzenia. Należy kontynuować analizę i zbadać zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie. ii) W przedmiocie zastosowania art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 do niniejszej sprawy Jak wynika z pkt 66 powyżej, urząd nałożył na skarżącą karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ze względu na to, że utrzymała ona w serwisach społecznościowych publikacje wskazujące zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, mając świadomość ich nieścisłości. Tymczasem, po pierwsze, należy stwierdzić, że jak wynika z pkt 117 powyżej, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje urzędowi nieprawdziwe informacje w ramach obowiązków, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia. Po drugie, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ma zastosowanie – jak wynika z jego brzmienia – do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo „podała” nieprawidłowe informacje. Tymczasem czasownik „utrzymywać”, który w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego oznacza „zachować”, „trwale chronić” lub też „nie modyfikować”, nie ma takiego samego zakresu jak czasownik „podawać”, który odsyła w szczególności, jak wskazano w pkt 75 powyżej, do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia tego, co jest wymagane. Wynika z tego, że nakładając na skarżącą karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ze względu na to, że utrzymała ona w serwisach społecznościowych publikacje wskazujące byłego zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, mając świadomość ich nieścisłości, urząd naruszył prawo, czego konsekwencją jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W świetle całości powyższych rozważań należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności badania pozostałych argumentów podniesionych w ramach zarzutów szóstego i jedenastego, ani badania pozostałych zarzutów skarżącej. 2.   W przedmiocie żądań odszkodowawczych Skarżąca wnosi o zasądzenie od urzędu odszkodowania za szkody, które, jak twierdzi, poniosła. Identyfikuje dwie szkody, które szacuje łącznie na 55000 EUR. Urząd kwestionuje argumenty skarżącej. Na wstępie należy przypomnieć, że skarga o odszkodowanie stanowi autonomiczny środek prawny, który zmierza nie do uchylenia określonego środka, lecz do naprawienia szkody wyrządzonej przez instytucję (zob. podobnie wyrok z dnia 2 grudnia 1971 r., Zuckerfabrik Schöppenstedt/Rada,5/71, EU:C:1971:116, pkt 3). Na mocy art. 340 akapit drugi TFUE w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unia powinna bowiem naprawić, zgodnie z zasadami ogólnymi, wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii i wykonanie uprawnienia do naprawienia poniesionej szkody, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, jest uzależnione od spełnienia przesłanek w zakresie bezprawności zachowania zarzucanego instytucjom, powstania szkody i związku przyczynowego między zachowaniem a podnoszoną szkodą (zob. wyrok z dnia 18 marca 2010 r., Trubowest Handel i Makarov/Rada i Komisja, C‑419/08 P, EU:C:2010:147, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Przede wszystkim, jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą bezprawnego zachowania zarzucanego danej instytucji lub danemu organowi, orzecznictwo wymaga wykazania wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Co się tyczy przesłanki wystarczająco istotnego naruszenia prawa, rozstrzygającym kryterium pozwalającym uznać ją za spełnioną jest oczywiste i poważne przekroczenie przez zainteresowaną instytucję lub zainteresowany organ Unii granic przysługującego im swobodnego uznania. Jeżeli instytucji tej lub temu organowi przysługuje jedynie znacznie ograniczony zakres uznania lub nie mają one go wcale, jakiekolwiek naruszenie prawa Unii może wystarczyć do stwierdzenia istnienia wystarczająco istotnego naruszenia (zob. wyrok z dnia 8 listopada 2017 r., De Nicola/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, T‑99/16, niepublikowany, EU:T:2017:790, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). Następnie, co się tyczy przesłanki dotyczącej rzeczywistego charakteru szkody, odpowiedzialność Unii może powstać tylko wtedy, gdy strona skarżąca rzeczywiście poniosła „rzeczywistą i pewną” szkodę. Do strony skarżącej należy przedstawienie sądowi Unii dowodów w celu ustalenia istnienia i rozmiaru takiej szkody (zob. wyrok z dnia 8 listopada 2017 r., De Nicola/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, T‑99/16, niepublikowany, EU:T:2017:790, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Wreszcie, jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą istnienia związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a podnoszoną szkodą, szkoda ta powinna wynikać w sposób wystarczająco bezpośredni z zarzucanego zachowania, które z kolei musi stanowić decydującą przyczynę szkody, przy czym brak jest obowiązku naprawienia wszelkich, nawet odległych, szkodliwych konsekwencji niezgodnej z prawem sytuacji. Do strony skarżącej należy przedstawienie dowodu na istnienie związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a podnoszoną szkodą (zob. wyrok z dnia 8 listopada 2017 r., De Nicola/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, T‑99/16, niepublikowany, EU:T:2017:790, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli jedna z trzech przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii nie jest spełniona, roszczenia odszkodowawcze należy oddalić bez konieczności badania, czy spełnione są dwie pozostałe przesłanki. Ponadto sąd Unii nie jest zobowiązany do badania tych przesłanek w określonym porządku (zob. wyrok z dnia 8 listopada 2017 r., De Nicola/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, T‑99/16, niepublikowany, EU:T:2017:790, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). To w świetle tych rozważań należy przeanalizować żądania odszkodowawcze skarżącej. a)   W przedmiocie szkody materialnej Skarżąca podnosi, że w obliczu kary finansowej w wysokości równej 5 % jej rocznego budżetu stanęła wobec konieczności zniwelowania zmniejszenia swojego budżetu innymi środkami. Ponadto miała ponieść koszty, w szczególności adwokatów i mobilizacji swojego personelu, w związku z zadaniami, które nie były pierwotnie przewidziane, mającymi na celu zapewnienie jej obrony. Szacuje ona szkodę majątkową na 25000 EUR. Urząd kwestionuje argumenty skarżącej. W pierwszej kolejności, zważywszy, że skarżąca wskazuje, iż musiała ponieść koszty adwokatów, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wydatki poniesione przez strony na potrzeby postępowania sądowego nie mogą jako takie zostać uznane za szkodę odrębną od ponoszenia kosztów postępowania (wyrok z dnia 10 czerwca 1999 r., Komisja/Montorio,C‑334/97, EU:C:1999:290, pkt 54; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., Ehcon/Komisja,T‑140/04, EU:T:2005:321, pkt 79; zob. także podobnie wyrok z dnia 8 listopada 2011 r., Idromacchine i in./Komisja, T‑88/09, EU:T:2011:641, pkt 98). Żądanie to należy zatem oddalić. W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim skarżąca utrzymuje, że musiała zmobilizować swój personel w odniesieniu do zadań nieprzewidzianych pierwotnie w celu zapewnienia w trybie pilnym swojej obrony, należy przypomnieć, że Sąd orzekł już, iż uznanie kosztów poniesionych w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi za szkodę podlegającą naprawieniu w ramach skargi o odszkodowanie byłoby sprzeczne z bezzwrotnym charakterem kosztów poniesionych na tym etapie postępowania [zob. wyrok z dnia 16 czerwca 2021 r., CE/Komitet Regionów,T‑355/19, EU:T:2021:369, pkt 144 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. Jest tak również w przypadku kosztów, które skarżąca miała ponieść w związku z mobilizacją personelu w celu zapewnienia swojej obrony. W związku z tym żądanie to również należy oddalić. W trzeciej kolejności, co się tyczy okoliczności, że skarżąca „stanęła wobec konieczności zniwelowania zmniejszenia swojego budżetu innymi środkami”, należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na rzeczywisty charakter i wagę tych czynników składających się na szkodę, którą, jak twierdzi, poniosła. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 130 powyżej do strony skarżącej należy przedstawienie sądowi Unii dowodów w celu ustalenia istnienia i rozmiaru szkody. W związku z tym takie żądanie również nie może zostać uwzględnione. Co za tym idzie, żądanie odszkodowawcze skarżącej w zakresie, w jakim dotyczy ono szkody majątkowej, należy oddalić. b)   W przedmiocie krzywdy Skarżąca twierdzi, że doznała krzywdy, ponieważ była zmuszona ograniczyć, ze względu na uszczuplenie budżetu, swoje działania komunikacyjne i aktywizm. Ponadto krzywdę tę zwiększa, w przekonaniu skarżącej, naruszenie jej wizerunku wskutek rozpowszechnienia zaskarżonej decyzji. Szacuje ona krzywdę na 30000 EUR. Urząd kwestionuje argumenty skarżącej. W pierwszej kolejności, co się tyczy okoliczności, że ze względu na uszczuplenie budżetu skarżąca była zmuszona ograniczyć swoje działania komunikacyjne i aktywizm, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem, o ile przedstawienie dowodów lub wniosków dowodowych niekoniecznie jest uważane za warunek uznania krzywdy, o tyle do strony skarżącej należy co najmniej wykazanie, że zachowanie zarzucane danej instytucji mogło wyrządzić jej taką krzywdę (zob. wyrok z dnia 16 października 2014 r., Evropaïki Dynamiki/Komisja, T‑297/12, niepublikowany, EU:T:2014:888, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 1999 r., BAI/Komisja, T‑230/95, EU:T:1999:11, pkt 39). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wskazuje żadnej obiektywnej okoliczności mogącej uzasadnić twierdzenie, o którym mowa w pkt 140 powyżej, i nie przedstawia żadnego dowodu dotyczącego ograniczenia jej działań komunikacyjnych i aktywizmu przemawiających za wykazaniem istnienia podnoszonej krzywdy. W drugiej kolejności, co się tyczy naruszenia wizerunku, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem krzywdzie osoby prawnej można co do zasady zadośćuczynić (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 stycznia 1999 r., BAI/Komisja, T‑230/95, EU:T:1999:11, pkt 37; z dnia 15 października 2008 r., Camar/Komisja, T‑457/04 i T‑223/05, niepublikowany, EU:T:2008:439, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo) i że taka krzywda może przybrać formę naruszenia wizerunku lub reputacji wspomnianej osoby (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 lipca 1999 r., New Europe Consulting i Brown/Komisja, T‑231/97, EU:T:1999:146, pkt 53, 69; z dnia 8 listopada 2011 r., Idromacchine i in./Komisja, T‑88/09, EU:T:2011:641, pkt 70–76; z dnia 25 listopada 2014 r., Safa Nicu Sepahan/Rada, T‑384/11, EU:T:2014:986, pkt 80–85). Należy również przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem aktu może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie za krzywdę, jaką mógł spowodować ten akt, chyba że strona skarżąca wykaże, iż doznana przez nią krzywda da się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności i nie może zostać w pełni naprawiona poprzez samo stwierdzenie nieważności (zob. wyrok z dnia 14 września 2017 r., Bodson i in./EBI, T‑504/16 i T‑505/16, EU:T:2017:603, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca ogranicza się do twierdzenia, iż „urząd szeroko rozpowszechnił własnymi kanałami komunikacji” zaskarżoną decyzję, lecz nie przedstawia żadnego dowodu mogącego wykazać, że owo rozpowszechnienie miało wpływ na zachowanie wobec niej osób lub podmiotów trzecich. Nie wydaje się zatem, aby owo rozpowszechnienie przyciągnęło większą uwagę niż późniejsze stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała zatem istnienia krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że sformułowane przez skarżącą żądanie zadośćuczynienia w zakresie, w jakim dotyczy krzywdy, również należy oddalić. W świetle całości powyższych rozważań żądania odszkodowawcze skarżącej należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron każda z nich pokrywa własne koszty. W niniejszej sprawie, ponieważ sformułowane przez skarżącą żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostało uwzględnione, podczas gdy jej żądanie stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Unii zostało oddalone, należy orzec, że skarżąca i urząd pokrywają własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych. Ponadto zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie i instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty. W związku z tym Parlament, Rada i Komisja pokrywają własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (szósta izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych z dnia 25 października 2023 r., na mocy której Urząd nałożył karę finansową na Patriotes.eu, dawniej Identité et Démocratie Parti (ID Parti), na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych.   2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.   3) Patriotes.eu oraz Urząd ds. Europejskich Partii i Fundacji Politycznych pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.   4) Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.   Costeira Kancheva Mac Eochaidh Zilgalvis Tichy-Fisslberger Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 10 września 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.